POPRZEDNIO
Nadszedł czas wojny.
Na pomoc.
Lepiej pozostać w ukryciu i poczekać, aż wyzdrowieje.
Mówiłeś, że nie kochasz mojej pierwszej, prawdziwej mamy.
Że to była pomyłka.
Ja też jestem błędem?
Zawsze do ciebie wrócę.
Będzie mi tego brakować.
Byłeś nieprzytomny niemal dwa miesiące.
Thaedus wierzy, że wygrał tę wojnę,
że on i jego sojusznicy są bezpieczni na jego nowej planecie.
Thragg wraca na Viltruma. Przegrupuje się.
Jeśli uderzymy na Thragga teraz,
zanim dołączą do niego pozostałe siły,
możemy zakończyć tę wojnę raz na zawsze.
To trzeci w tym tygodniu sabotaż ze strony rdzennych Relonianów.
Ten gatunek pozostaje niezwykle niepokorny,
mimo że Viltrumici dobitnie udowodnili swoją wyższość.
Zalecam wybicie całej populacji planety,
nim jeszcze bardziej zakłócą nasze działania wydobywcze.
Stawiają nam opór, bo jesteśmy okupantami
i jesteśmy okrutni.
Jeśli się powściągniemy,
ich praca pomoże nam osiągnąć cele.
Pracują tylko kierowani strachem i szacunkiem.
Zdziesiątkowanie ich będzie postrachem nie tylko dla nich,
ale też dla pozostałych zbłąkanych gatunków.
„Zbłąkanych”?
Czy Viltrumici nie szanują siły,
odwagi, by walczyć z oprawcami?
Są dla nas niczym.
To, że uważasz inaczej, sprawia, że…
Regencie Thraggu.
Cesarzu Argallu.
Jaka jest twoja rada?
Thaedusie, mówisz, że Viltrumici szanują siłę.
Zgadza się. Owszem.
Ale siła tych stworzeń nie jest prawdziwą mocą.
Musimy je edukować nie ze względu na ich nieposłuszeństwo,
ale dlatego, że ich słabość jest obrazą naturalnego porządku wszechświata.
Jesteś młody.
Może brak ci jeszcze perspektywy…
Regent Thragg ma rację.
Zredukujcie ich populację na planecie o 25%.
Jeśli nadal będą stawiać opór,
unicestwijcie ich.
Cesarzu, nalegam, byś to przemyślał.
„Nalegasz"?
Thaedus i ja walczyliśmy razem w układzie Capida Minor.
Był najsilniejszy z naszej kompanii, najbardziej bezlitosny.
Lecz odkąd wrócił po latach spędzonych w kwadrancie Lay,
mówi o miłosierdziu i kwestionuje nasze metody.
To niepokojące.
Jeśli sądzisz, że jego słabość szkodzi Imperium,
podejmij działania.
Być może… się mylę.
Cesarz Argall uświadomił nam naszą siłę.
Uczył nas o naszej wielkości.
Wskazał nam nasze przeznaczenie.
Dzięki niemu wszystko jest nasze.
Wszystko jest nasze.
Zdrajca uciekł,
ale zostanie odnaleziony i zapłaci za swoje zaprzedanie.
Bądźcie tego pewni.
Nawet po śmierci cesarz Argall pokazuje nam,
że nasze społeczeństwo toczy choroba.
Zatruwa nas od środka.
Wytniemy ten nowotwór.
Ty. Czy ty też nas kiedyś zdradzisz?
Nie zdradzę, Wielki Regencie.
Nie wierzę ci.
Zgodnie z naszymi zwyczajami
zasiądę na tronie jako Wielki Regent Viltruma,
dopóki jeden z dziedziców Argalla nie zostanie odnaleziony.
Oto mój pierwszy rozkaz.
Znajdźcie słabość, która pozwoliła na tę zdradę.
I oczyśćcie z niej nasze szeregi.
Tak.
Nie.
Dość.
Nie będę się powtarzał.
Tak, Wielki Regencie.
Krew, która spłynęła naszymi ulicami…
oczyściła nas.
Dla was, silnych,
wasze życie jest nagrodą samą w sobie.
Ale to nie koniec naszej pracy.
Albowiem nawet po śmierci
Argall wciąż nas prowadzi.
Posłuchamy jego nauk i staniemy się prawowitymi władcami galaktyki.
Uklęknie przed nami cały wszechświat.
Bo to jest nam pisane.
Wszystko jest nasze.
Wszystko jest nasze!
Wszystko jest nasze.
Zawiodłem cię, mój cesarzu.
Ale nie zawiodę naszego ludu.
To się nie powtórzy.
Nasz wywiad to potwierdził.
Thragg wycofał się na Viltruma z garstką swoich ludzi.
Pozostali są w drodze, ale przybędą dopiero za kilka dni.
To nasza szansa.
Krótka chwila, gdy Regent jest osłabiony.
Wielki Thaedusie… Nie zrozum mnie źle.
Chciałbym zabić Thragga z miliona powodów.
Ale wciąż jest ponad czterdziestu
wkurzonych, żądnych zemsty Viltrumitów.
Od zamordowania cesarza Argalla
dowodził nimi jedynie Thragg.
Jego śmierć sprawi, że staną się słabi i pozbawieni celu.
Zaczną walczyć między sobą, jak to już robili wcześniej.
To nie będzie łatwe.
Ale bez Thragga
reszta padnie jedno po drugim.
W pojedynku Thragg może pokonać każdego z nas.
Ale razem mamy szansę zakończyć tę wojnę na zawsze.
Przyszłość galaktyki zależy od nas.
Zapewne nie wszyscy wrócimy z tej wojny.
Ale warto za wszelką cenę pokazać Viltrumitom,
raz na zawsze,
że mimo ich siły żaden z nich nie jest…
NIEZWYCIĘŻONY
Lecimy walczyć z tym całym Thraggiem.
Będzie on plus dwóch lub trzech innych…
kontra nasza ósemka, więc… bułka z masłem, co nie?
Ale ponoć szkolono go od urodzenia,
by był najsilniejszym Viltrumitą w dziejach.
Nawet mój tata boi się stawić mu czoła.
Eve, nie wiem, to chyba jest…
To inny kaliber.
Mam ostatnią szansę nagrać wiadomość,
gdyby coś się stało.
Wiesz co?
Nigdy nawet tego nie obejrzysz, bo cię kocham
i wrócę.
No ja nie mogę. Ty też?
Nie mówiłam, że są obrzydliwe. Mówię, że ich nie chcę.
Wiem, nikt nie chce.
Jem wszystko jak leci.
Mój tata mówi, że jestem jak kubeł na resztki.
Zwyczajnie nigdy nie mam apetytu, gdy się denerwuję.
Poza tym one mają pyski.
Wasze mućki też.
Po pierwsze, nikt z tego stulecia nie nazywa ich „mućkami”.
Po drugie, nie mają pysków, kiedy je jem.
Czemu wszyscy tak się denerwują walką z tym Thraggiem?
Nie ma bata, że to aż taki kozak.
Nie widziałeś raportów.
Co mówią?
Że z niego aż taki kozak.
Się zobaczy.
Macie źle w głowie. Musicie coś wszamać.
Unopanin ma rację.
Musimy się pokrzepić przed bitwą.
Później będziemy ucztować na wnętrznościach wroga.
Albo oni na naszych.
To może być nasz ostatni posiłek?
Rewelacja.
Gdybyś mogła teraz coś zjeść, co by to było?
Burger z Burger Martu.
Raczej. Potrójniak. O tak.
Z frytkami z sekretnego menu.
Zamawiam je z tatą.
Gdybym miał wybierać,
to spaghetti Paula.
To facet mojej mamy. Sam robi klopsiki i w ogóle.
Miska mózgów w Galaktycznym Grillu.
Ja już jem, co lubię.
Moim ostatnim posiłkiem będzie moja krew, gdy się nią będę krztusić,
wydając ostatnie tchnienie
po legendarnej bitwie z silniejszym przeciwnikiem.
To będzie satysfakcjonujący posiłek.
Co nie?
Wydajesz się martwić, Nolanie.
Bo się martwię.
I ty też powinieneś.
To nasza największa szansa od wieków, by zakończyć ten konflikt.
Ale nie to cię martwi.
Nie.
Thragg musi umrzeć.
Ale pozostali Viltrumici… Sam to powiedziałeś.
Bez niego będą słabi i rozbici.
A jednak wciąż zdolni do ogromu śmierci i zniszczenia.
Nie podejmę nawet najmniejszego ryzyka, by Imperium znów powstało.
Mark i Oliver są po części Viltrumitami.
Dotarliśmy w zasięg sensorów Viltruma.
Czas się przygotować.
Mamy ich tylko dziesięć?
Nie masz pojęcia, jak trudno było
uzyskać i oczyścić tę truciznę z sinlaków.
Już niedługo.
Thaedus leci z nami?
Ma jakiś milion… lat.
Nie było tematu.
Posłuchajcie.
Nieważne, jak silni jesteście,
Thragg jest silniejszy.
Nie pozwólcie, by odciągnął was od grupy.
To znaczy, że masz nie walczyć z nim sam, Oliverze.
Obiecuję.
Trzymamy się razem.
Tak wygramy.
Jeśli coś się stanie…
pamiętajcie, że…
Wiemy.
Będę miał doła, jeśli tego nie przeżyję.
Wszyscy gotowi?
Trzymajcie się planu.
Przemknijcie się przez sensory
i jak najszybciej przeczeszcie planetę.
Macie współrzędne prawdopodobnych lokalizacji Regenta.
Kiedy go znajdziecie, wezwijcie pozostałych.
Pamiętajcie,
że liczy się tylko zabicie Thragga.
Na co czekasz?
Leć ratować galaktykę.
Czy to…
Tak.
Po zabójstwie cesarza Argalla i Czystce
nasze Imperium szybko się rozrosło
dzięki podbiciu planet na cześć utraconego przywódcy.
Ale wkrótce pojawił się wirus plagi
i prawie nas wybił.
Taki grobowiec uznaliśmy za najodpowiedniejszy.
Za każdym razem, gdy opuszczaliśmy dom,
przypominał nam o naszej słabości i porażce.
Ich ciała ukryją nasz przylot.
Patrzcie…
Przynajmniej nie musimy tracić czasu na szukanie go.
To niczego nie zmienia.
Spodziewali się nas.
To bez znaczenia.
Zabić Thragga!
Tak!
Zdrajca!
Jak śmiesz tu wracać?
Oby ten sok z żuków zadziałał!
Zdychaj!
Działa.
Strzałki dają radę.
Super! Dawaj w następnego!
Powinienem był was zabić na Thraxie!
Zdrajca.
Zawsze byłeś słaby, Kregg.
Oliver!
Co za rozczarowanie.
Zmiękłeś podczas pobytu na Ziemi.
Nie licz na to.
Więcej!
Jeszcze!
Allen, zajmij się Thaedusem.
Co? Szlag!
Lecę!
Zabij go, zanim znowu strzeli.
Nie moją bronią powinieneś się martwić.
Teraz!
Allen!
Oszczędzaj strzałki!
Te cośki same dają sobie radę.
Leć!
Czekałem, Nolanie.
Czego chcesz, Thragg?
Porozmawiać ze starym przyjacielem.
Od kiedy to rozmawiamy?
Zawsze rozmawialiśmy.
Niektórzy po prostu nie chcą słuchać.
Mów więc.
Wróć do domu, Nolanie.
Wróć do domu, a wszystko zostanie ci wybaczone.
Nie mamy domu.
To miejsce to grobowiec.
Viltrum nie jest grobowcem.
To nasza tożsamość.
Przywrócimy mu dawną świetność,
tak jak przywrócimy naszym ludziom należne im miejsce w galaktyce.
Zostało nas ledwie czterdziestu, Thragg.
Czterdziestu Viltrumitów,
którzy znają cię lepiej niż ty sam,
którzy walczyli u twego boku,
którzy cierpieli dokładnie tak samo jak ty.
Nie jesteście już moją rodziną.
Ale mężczyzna, który prawie spowodował nasze wyginięcie, jest?
Wiem, że Thaedus stworzył wirusa plagi.
A jednak walczysz u jego boku.
Popełnił mord na własnym gatunku.
By powstrzymać nas przed popełnieniem go na innych.
Wiesz, że jedynie robiliśmy to, co konieczne, by zachować porządek.
Atakując moich synów?
Poddaliśmy ich próbie. Wszyscy byliśmy sprawdzani.
Thaedus będzie dla nich równie dobry,
jeśli wygra tę wojnę?
Widzę, że jednak nie jesteś tak naiwny.
Niedorzeczne stworzenia,
ledwie dostarczają rozrywki.
Tak myślisz o wszystkich gatunkach poza własnym, Lucanie.
Wkrótce dostaniesz nauczkę.
Trzymaj się!
Naprawa obiektu zewnętrznego.
Dziękuję.
Wracaj spuszczać łomot.
Ta sala rozbrzmiewała kiedyś tysiącami głosów.
Jednoczyła nas świadomość, że wszechświat należy do Viltruma.
Argall nam to pokazał.
Uświadomił nam naszą prawdziwą moc.
Thaedus…
Thaedus był tchórzem.
Wiesz o tym, prawda?
To niczego nie zmienia.
Walka dla niego to walka o własną zgubę.
Unicestwienie twojej rodziny.
Nie pozwolę mu jej skrzywdzić.
Już to zrobiłeś.
To koniec, Thragg.
Cała galaktyka jest zjednoczona przeciwko nam.
Ale to nie musi się skończyć naszym wyginięciem.
Zgódź się na warunki, a ja to powstrzymam.
Bez względu na to, czego chce Thaedus.
Czy nasz cesarz kiedykolwiek by skapitulował?
Rozejrzyj się.
Przegraliśmy.
Nie rozumiesz, dlaczego to wszystko upadło?
To nasz dom.
Odbudujemy go.
Nie.
Nie ma szans.
Śmierć każdego Viltrumity pozostawia we mnie pustkę.
Hej, fiucie! Czarna dziura wzywa.
Ma chrapkę na frajera!
Nie jesteś jednym z nas.
Oliver!
Nie!
To dziecko było pomyłką.
Nie był dla ciebie bratem.
Zabiłem Podboja.
Ciebie też zabiję.
No to dalej.
Rozczarowujące.
Zoe!
Szybko.
Amunicja wyczerpana.
Cholera! Po strzałkach.
Zabij mnie, jeśli możesz, w przeciwnym razie zgiń…
żebym mógł znaleźć godniejszego wroga.
Zwierzę!
Wreszcie!
Nie.
Wszyscy za mną. Szybko.
Zostaw go. Jesteś mi potrzebny.
Co robimy?
Space Racer! Przodem!
Nie! Zostań ze mną!
Nie.
Nie ma mowy, nie możemy!
Mark, zaufaj mi.
Space Racer, teraz!
Nie.
Nie!
Bliżej!
Wszyscy razem!
Zoe!
To był jedyny sposób, by pokazać im prawdę.
Wiem.
Oliver. Gdzie jest Oliver?
Viltrumici!
Wasz świat został zniszczony!
Poddajcie się. Nie macie wyboru.
Nie!
Wybieram śmierć!
Cesarzu Argallu,
zostałeś pomszczony.
A wy będziecie następni.
Thaedus.
Boże.
Allen, znajdź Olivera.
Allen!
Tak. W porządku.
Zaoferowałem ci przebaczenie!
Oferowałem ci honorową śmierć!
A ty wszystko zniszczyłeś!
Pośpieszyłem się z Thaedusem.
Z tobą nie powtórzę tego błędu!
Dobrze. Rozumiem.
Jesteście zaskoczeni i wkurzeni tym, co się stało.
Space Racer!
Allen!
Zoe!
Luzik! Dam radę.
Musimy lecieć!
Nie możemy zostawić Marka i Nolana.
I gdzie jest Oliver?
Nie możemy im pomóc.
Mogłeś być Viltrumitą,
ale wolałeś być…
Jak?
Jak go pokonamy?
Mark…
Tato!
Co za strata.
Wielki Regencie, zabij go!
Zniszczyli nasz dom!
Cisza!
I tak jest już nas…
zbyt niewielu.
Jakie są twoje rozkazy, Wielki Regencie?
Hej.
Hej, kolego. Mark?
Ocknąłeś się?
Tak.
No proszę. Witaj z powrotem.
Allen.
Jak długo?
Kilka tygodni.
Jakiś czas było ciężko.
Bez kitu, wiecie, jak dojechać Unopanina.
Gdzie Oliver? Mój tata?
Tato!
Żyjesz.
Ocknąłem się wczoraj.
Oliver…
Wyjdzie z tego.
Potrzebuje czasu.
Co się stało z Thraggiem i resztą?
Co pamiętasz jako ostatnie?
Thragg mnie przyszpilił.
Myślałem, że nie żyjesz.
Dlaczego pozwolił nam żyć?
Dobre pytanie.
Ale mamy ważniejsze.
Co takiego?
Gdzie oni są?
W tym rzecz.
Jak wszyscy wiecie…
Jak wiecie, Thaedus nie żyje.
Rada poprosiła kogoś, by dowodził,
dopóki nie wybiorą jego następcy.
Wierzcie lub nie,
tym kimś jestem ja.
Chcą, żebym zajął się jednym małym problemem.
Pozostałymi Viltrumitami.
Właśnie.
Pani generał?
Nasze okręty szukają sektor po sektorze, ale na razie nie ma po nich śladu.
Wszyscy są przerażeni.
To, że się ukrywają, to chyba dobry znak?
To do Viltrumitów niepodobne…
Co jest, Mark?
Polecieli na Ziemię.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska