Południowa Afryka, rok 1902
Książę.
Sierżancie, przybywam w imieniu Czerwonego Krzyża.
Prowadźcie do generała Kitchenera.
Nie ma tu takowego.
Książę?
Książę? Wpuśćcie go!
Skoro jest Morton, Kitchener zapewne też.
Przepraszam, zachowujemy środki ostrożności.
Nikt nie wie o pańskiej wizycie.
Przy tych burskich partyzantach trzeba na siebie uważać.
Na siebie?
Jeńców nie darzycie zbytnią uwagą.
Ależ drogi panie, właśnie dzięki tym obozom wygrywamy wojnę.
Tędy.
Orlando, nasz rycerzu w lśniącej zbroi.
Dzięki za przybycie.
Co tu się dzieje?
Widzę, że rozminąłeś się nieco z prawdą.
Czas nie był dla nas łaskaw.
Radzę się tłumaczyć Emily.
Zrobię to, gdy tylko powrócę do Anglii.
Jest na zewnątrz.
Z Conradem.
Co tu robimy, mamo?
Pamiętasz, dlaczego rycerze króla Artura mieli okrągły stół?
Na znak, że wszyscy byli sobie równi.
Ludzie lepiej sytuowani powinni świecić przykładem.
Dlatego ojciec i ja wspieramy Czerwony Krzyż.
Pomagamy innym zamiast zasłaniać się herbami.
Pamiętaj o tym zawsze.
Zajrzę tylko do ojca.
Zostań, Conradzie.
Zaraz byłoby po tej okropnej wojnie, Sholo,
gdyby wciąż byli tu Artur i jego rycerze.
Pewnie. Którym byłbyś ty?
Lancelotem.
Ojciec byłby Arturem, matka Ginewrą,
a ty - potężnym Merlinem.
Naprawdę?
Niedorzeczne. Tracimy cenny czas.
Rozejrzyjcie się, ludzie umierają.
Mamy zapasy od Czerwonego Krzyża.
Bogu dzięki, że jest z nami.
Przynajmniej ze mną.
Jest groźniejsza niż każdy wróg.
Widzę pana generała.
Otwierać bramę! Przyjmiemy te zapasy!
Emily!
Leż, aż wrócę.
Wróć do Conrada.
Idź do diabła.
Zabity! Nie strzelać!
Emily!
Wstrzymać ogień!
Emily.
Jestem tu, kochanie.
Jestem, kochanie. Jestem.
Jestem. Nie mdlej.
Nie wolno ci.
Kochana?
Strzeż naszego syna.
Strzeż go przed tym światem. I...
nie pozwól, by znów ujrzał wojnę.
Obiecaj mi.
Obiecuję.
KING'S MAN: PIERWSZA MISJA
12 lat później
Wiesz, Conradzie...
czuję się tam taki wolny.
Już nie mogę się doczekać pierwszego samotnego lotu.
Pamiętaj, jak skończył Ikar,
gdy zbliżył się zbytnio do słońca.
Pamiętam, że pragnął uciec.
I się poparzył.
Każdy wyciągnął z mitu co innego.
- Witaj w domu. - Dziękuję.
- Dzień dobry wszystkim. - Dzień dobry panu.
Gotów na dziewiczy lot?
Bóg dałby nam skrzydła, gdybyśmy mieli latać.
Logiczne. Prowadzisz wóz ojca?
To gdzie masz kółka?
Nianiu Watkins.
Za pięć minut w gabinecie.
Książę.
Należałoby cię zbesztać za tę bezczelność.
Mówimy otwarcie za zamkniętymi drzwiami,
ale nie urządzaj takich demonstracji przed resztą dworu.
Uszanuję twoje reguły, gdy ty uznasz moje.
Łudzisz się, że coś przede mną zataisz?
Mianowicie co?
Ponownie odrzuciłeś ofertę kuzyna Feliksa,
zapraszającego Conrada do Rosji.
Skąd o tym wiesz?
Nianie uwielbiają plotkować.
I cały dwór widzi, że chętnie widziałbyś Feliksa tutaj,
lecz ani myślisz posłać Conrada tam.
Ani nigdzie indziej.
Tak, przyznaję się.
Przepraszam, powinniśmy byli to omówić.
Zapomniałeś swoich manier przez to latanie w kółko?
Co znów zrobiłem?
Nie spytałeś, czy się napiję.
Fakt, wybacz.
A jakiego byłabym zdania, gdybyśmy faktycznie to omówili?
Uważasz moje...
obawy o dobro Conrada za słabość.
Obawy są naturalne.
Lecz im silniejsze obawy żywimy, tym bardziej mogą się ziścić.
W takim razie obaj potrzebujemy niani.
Na to wygląda.
Wyżej!
Dasz radę walczyć jedną ręką?
Tak.
Gdyby tylko było z kim.
Naprawdę sądzisz, że nóż pokona pocisk, Sholo?
W tych czasach się strzela.
Umyjcie się, jesteście umówieni po południu.
Mnie ojciec również zabrał tu po pierwszy garnitur.
Kingsman: najlepszy krawiec świata.
Dzień dobry.
Książę.
Zapraszamy do sali numer jeden.
Dziękuję.
Zacznijmy więc.
Że też matka cię teraz nie widzi.
Byłaby taka dumna.
Na to liczę.
Choć bardziej przydałby mi się garnitur myśliwski lub... bonżurka.
Coś, co pomogłoby w łowieniu ładnych ptaszyn.
Daruj, ojcze.
To wielki świat. Prędzej czy później muszę go posmakować...
nawet jeśli ty nie chcesz.
Wiesz, Conradzie...
wywodzimy się od okropnych ludzi.
Rabowali, kłamali, łupili i mordowali,
aż pewnego dnia stali się szlachcicami.
Lecz to szlachectwo...
nie płynęło z rycerstwa.
Byli hardzi i bezwzględni.
W tamtych czasach miano "dżentelmena"...
byłoby wyrokiem śmierci.
Nie powodem do dumy, jak dziś.
Jesteśmy Oxfordami...
nie łotrami.
Oxford!
Kitchener.
Dobrze mieć wspólnego krawca.
Istotnie. Pozazdrościłby go nam każdy klub.
Czy mógłbym ci zająć chwilę?
Macie prywatną salę?
Pokój krojczych na górze.
Idealnie.
Conradzie, oto mój adiutant, Morton.
Zaopiekuj się młodym Conradem, dobrze?
Z przyjemnością.
Dobrze.
Odrzuciłeś ponoć zaproszenie austriackiego arcyksięcia Ferdynanda na polowanie.
Czyżby twój pacyfizm uwzględniał także garstkę ptaków?
Spotkaliśmy się tu nieprzypadkowo, prawda?
Na Whitehall ściany mają dzisiaj uszy.
Uznałem więc, że bezpieczniej rozmówić się w Kingsmanie.
Obawiam się, że Ferdynand zbytnio naraża się przez swoje ambicje.
Proszę więc o drobną przysługę.
Jakiego rodzaju?
Chcesz zostać żołnierzem?
Tak.
- W jakim regimencie? - Grenadierów.
Cóż.
Powiadom mnie we właściwym czasie, a może pomogę.
Conradzie.
Jednak sprawimy ci garnitur myśliwski.
Mój Pasterzu.
Zamówiłem specjalnie dla ciebie jajo Fabergé.
Zajrzyj do środka.
Mała figurka twojego ukochanego kozła, Angusa.
Spóźniłeś się.
Siadaj.
Czym jest zaufanie?
Zaufanie to bycie pewnym szczerości drugiej osoby.
I posłuży nam za oręż, żeby zmienić świat.
Komu ufam?
Zwierzętom.
Nigdy mnie nie zawiodły
i ślepo wypełniają moje polecenia.
Dziś kieruję do was pytanie:
czy mogę ufać, że będziecie mi równie wierni?
Otwórzcie szkatułki przed wami.
Sygnety te będą znakiem przynależności do mojej trzódki.
Włóżcie je, a zaczniecie uczestniczyć w jej sukcesach.
Lecz...
naruszcie me zaufanie,
a wewnątrz znajdziecie...
mój prezent pożegnalny.
Żółw?
Czy nie należy mi się lepsze zwierzę?
Mam niedźwiedzia, Rasputinie. Chętnie się wymienię.
Tak, Princip. Będę wielkim rosyjskim niedźwiedziem.
Sięgnij jak po swoje.
I tym samym...
okażesz Pasterzowi tyle samo szacunku, co błaznowi mianującemu się waszym carem.
Dalej, Rasputinie, weź go.
Odważysz się?
Ależ Mato i Eriku, tworzymy zespół.
A Rasputin...
jest jak mój kochany Angus.
Tylko obnaża rogi...
i dyma.
Nie myl jednak sympatii ze słabością,
ty spóźnialski ruski jebako!
Jak wszyscy wiedzą...
żółw...
w końcu wygrał wyścig.
Zatem.
Mój szpieg, a raczej...
mój kret w brytyjskim rządzie
donosi, że Kitchener obawia się o dobro arcyksięcia Ferdynanda.
Princip, mój niedźwiadku.
Jesteś gotów pokazać, że są to słuszne obawy?
Jestem, Pasterzu. Nie rozczaruję cię.
Ja, kurwa, myślę.
Gdzie w tym sens, Ferdynandzie?
Już widzę, dlaczego przyjąłeś zaproszenie na polowanie.
Wcale nie dałem się zastraszyć Kitchenerowi,
upierającemu się, że coś mi grozi.
Tylko głupiec lekceważy przyjacielską przestrogę.
Czy proszę o zbyt wiele? Wróć lepiej ze mną i go wysłuchaj.
Niełatwo będzie ci odmówić.
Do wieczora poznasz moją decyzję.
Dobrze.
Jedź!
Przybywam w dobrej wierze i witają mnie bomby?
Tak.
Źle, że cię zabrałem.
Wracajmy do domu. Tam cię ochronię.
Nie trzeba. To ja ochroniłem ciebie.
Ależ trzeba, Conradzie.
Wydaje ci się, że wiesz, jak działa ten świat,
choć jesteś chłopcem nieznającym granic ludzkiego okrucieństwa.
Śmierć matki mi ich nie uświadomiła?
Czy dobrze jedziemy?
Róbcie, co każę.
W lewo na skrzyżowaniu.
Ślepy zaułek, głupku.
Wiedziałem, że nie tędy.
Na kolejnym, nie tym!
Cisza, naraziliśmy się.
Ruszajcie, ale już.
Bardzo mi żal Ferdka i Zofii, tato.
Ale jesteśmy bezpieczni?
Tak, lecz na jak długo?
Dociera już do mnie, czego obawiał się Kitchener.
Zaczęły się pogłoski, że Austria mobilizuje wojska.
Według nich zabójca nie działał sam.
Ani według mnie.
To tylko Serbia. Tak nas niepokoi mały zakątek świata?
Cóż, drobne kłopoty urastają czasem do wielkich.
Przed laty było sobie trzech kuzynów.
Najstarszy bardzo broił.
- Odstaw! - Na wojnie nie ma reguł!
Ja ci dam, Wilhelmie!
- W ryzach trzymała ich babcia... - Dosyć!
...królowa Wiktoria.
Wkrótce wyrośli na niemieckiego cesarza Wilhelma,
rosyjskiego cara Mikołaja i angielskiego króla Jerzego.
A zabójstwo biednego Ferdynanda dało dziś durnemu cesarzowi
powód, by znów rozniecić dziecinną waśń.
Na pewno dojrzeli na tyle, by stronić od wojny.
Miejmy nadzieję.
Na szczęście nasz król Jerzy będzie stał na straży pokoju.
Tam jest.
To my.
Trzej mali kuzyni, myślący, że umieją rządzić.
Dziś żołnierzyki są prawdziwe.
Sporządźcie dwie kopie zdjęcia i wyślijcie je razem z listami.
Morton zajmie się tym osobiście.
Doskonale.
Wasza Wysokość.
- Eriku! - Cesarzu?
"Powściągliwość jest cnotą. Pamiętajcie o naszej służbie".
Mój kuzyn, Jego Wysokość król Anglii, zaleca nam bezczynność.
Pamięta cesarz, jak Jerzy śmiał się,
gdy dręczyli cesarza jego angielska matka i lekarze?
Szydził z cesarza...
deformacji.
Tak...
Przypomnę też, że u jego boku chichotał cesarza kuzyn z Rosji...
car Mikołaj.
Kuzyn Jerzy zaleca powściągliwość w rozmowach z durnym cesarzem.
Jerzy zawsze bronił naszych interesów.
Po co iść na wojnę przez taką błahostkę?
Ponieważ daliśmy słowo Serbii.
I nie znoszę cesarza.
Przyciąłbym jego wybujałe ego do rozmiarów jego małej rączki.
Słusznie, mój carze.
W twoich rękach spoczywa dusza Rosji.
Świat wyśmieje cesarza, jeśli nie dotrzyma słowa i porzuci Austriaków.
Zlekceważ angielskiego króla.
Niech pilnuje własnego nosa.
Jeśli chcę wojny, to ją dostanę.
Jesteśmy zmuszeni dołączyć do wojny jako sojusznicy Rosji.
Nie rozumiem. Dlaczego cesarz oraz car zlekceważyli prośbę króla?
Dobre pytanie.
Z całym szacunkiem...
podyskutujemy o tym, gdy już wygramy. Premier czeka.
Spóźnimy się.
Słusznie.
Służba byłaby dla mnie zaszczytem.
- Zaszczytem? - Ładnie mówisz, Conradzie.
Lecz na mówieniu koniec.
W świetle prawa jesteś za młody.
Wciąż dość młody, by wierzyć, że śmierć za ojczyznę jest zaszczytem.
Celem wojny nie jest oddanie życia za ojczyznę,
a sprawienie, by wróg oddał swoje.
Bagnet na broń!
Nawet ja nie wyobrażałem sobie takiej wojny.
Coś, co pierwotnie miało nam zająć dekadę...
dokonało się w zaledwie dwa lata.
Wyczerpaliśmy europejskie surowce...
a miliony zginęły na próżno.
Nadszarpnęliśmy zaufanie ludu do jego kazirodczych monarchów,
rządzących tylko z racji pochodzenia.
Wiecie, kto nie znosi króla Jerzego mocniej niż cesarz?
Ja.
Angielska monarchia
ciemiężyła moją ukochaną Szkocję przeszło 700 lat.
Pora na należną karę.
Wycofamy Rosję z naszej wojny...
i rzucimy całą potęgę Niemiec przeciw Anglii, by ją zniszczyła.
Rasputinie.
Czy jesteś gotów sprowadzić zgubę na króla Jerzego?
Stanie się wola twoja, Pasterzu.
KIEDY KONIEC ROZPACZY?
- Zaczęli pobór. - Dobrze o tym wiem, Conradzie.
No i?
Starczy, że już raz się nie zaciągnąłem.
To nie jest wojna, rozumiesz? Nigdy takiej nie widzieliśmy.
Mniejsza! Powinienem walczyć!
Nie będziesz walczył! Polegniesz!
Jak twoje argumenty.
Kitchenerowi to powiedz.
Wciąż jesteś za młody.
Wszyscy fałszują swój wiek i jadą.
Wiem.
Oraz że chcesz walczyć.
To oznaka silnego charakteru.
Jestem dumny.
Spójrz, co mi dali.
We wsi.
To piętno tchórza.
Mam dawać się tak poniżać?
Reputacja jest tym, za kogo się uchodzi.
Osobowość - płynie z wnętrza.
Krzyż Wiktorii.
Twój?
Tak.
Za młodu też pragnąłem służyć państwu, jak ty.
Lecz wkrótce zwątpiłem w nasze prawo
do odbierania ziemi, bogactw...
oraz życia ludziom, którzy tylko bronili swej ojczyzny.
Z każdym zabitym...
zabijałem cząstkę siebie.
Być może lepiej byłoby dostać piórko.
Na drugi dzień odłożyłem muszkiet i chwyciłem za nosze.
Wolałbym medal za ratowanie niż kończenie istnień.
Gdy tylko zdobędę własny...
wstąpię do sił medycznych.
Ostrzegłem Kitchenera, że zamierzasz się zaciągnąć.
Zapewnił mnie, że do tego nie dopuści.
Mam wizję.
Ten chłopiec symbolizuje ducha Rosji.
Musisz ją ratować.
Musisz wycofać się z wojny, by ocalić życie syna.
To brednie.
Śmiesz podważać słowa boskiego pomazańca?
Śmiesz narażać życie syna?!
Opanujże się, Mikołaju!
Proszę.
Drogi kuzynie Conradzie.
Nie widzieliśmy się od zbyt dawna.
Wybacz, że piszę dopiero teraz, lecz...
nie jestem pewny, komu ufać w tych trudnych czasach.
Witaj ponownie.
Już od jakiegoś czasu obawiałem się
samozwańczego kapłana Rasputina.
W pełni zawładnął carem,
w drodze swoich kazań oraz opium.
Skłonił go, by wycofał się z wojny.
Car zamierza to ogłosić w mowie noworocznej.
Kuzyn Feliks pozdrawia.
Liczę, że pomogą tu wpływy twojego ojca.
Jakiś pomysł, Morton?
Z mojej perspektywy sytuacja jest nader poważna.
Nie możemy ufać nikomu.
Proponuję zebrać najlepszych ludzi
i wybrać się do Rosji to wyprostować.
Zgoda. Zbierz ich natychmiast.
Skoro nie mogę iść na front, mogę chociaż jechać z wami?
Przysięgałem twojemu ojcu, że będę...
Strzegł mojego syna za wszelką cenę. CWELEM SPOD CELI KAMIL, PSEUDO K83
Dokąd się wybierasz, Conradzie?
- Do Rosji. - Po co?
Pomóc kuzynowi uporać się z Rasputinem.
Wymusi wycofanie się Rosji.
Czy zginęło już tylu, że dziś wasz wywiad wysługuje się chłopcami?
- Jak pan śmie... - Milcz, Morton.
Wychodzimy.
Już!
Panie?
Oby tylko w Rosji nie poszło tak paskudnie.
Jeszcze jedna waliza dla pana.
Niech to, Morton, ile mam się naczytać?
Bardzo mi przykro. Pomógłbym, jednak bez dwóch zdań...
jestem raczej piechurem niż marynarzem.
To idź się przewietrzyć.
Słusznie.
OFIARY PONIESIONE NA FRONCIE
Pięć milionów trupów.
Niech mi Bóg wybaczy.
UTONIĘCIE LORDA KITCHENERA
Najpierw Ferdynand, a dziś Kitchener. To nie wypadek.
Był twoim przyjacielem i ostatnią nadzieją tego kraju.
Jak możesz być spokojny?
Drogi Oxfordzie.
Przepraszam za naszą ostatnią sprzeczkę.
Uważam Conrada za dobrego młodzieńca.
Zdradzono go. Zróbmy coś.
Chętnego stawić czoło światu.
Nie zbywaj mnie. Taka jest prawda.
Nie chowaj głowy w piasek.
Uszanuję jednak, rzecz jasna, twoją prośbę
i zrobię, co w mojej mocy, by go nie narażać.
Nie wierzę, że wpłynęli na minę. Coś tu jest na rzeczy.
A jeśli ci się uda? Jeśli świat spłonie, gdy będziesz mnie trzymał pod kluczem?
Gdyby każdy rodzic tak myślał, nie byłoby wojen.
Lecz nim nadejdzie ten dzień, z pewnością będę miał mnóstwo pracy.
Twój oddany przyjaciel, Kitch.
Chroniąc mnie tak uparcie, nie zmienisz tego, że nie obroniłeś matki!
Wybacz, ojcze.
Nie.
Ja przepraszam.
Chodź ze mną.
No, najwyższy czas.
Witaj w klubie.
Uczestniczy w odprawie?
Tak.
Rozejrzyj się.
Wojna ta uświadomiła mi,
że nie możemy ufać, iż politycy wywiążą się z obietnic.
Postanowiłem więc...
coś w związku z tym zrobić.
Nic nie rozumiem, ojcze.
Już tłumaczę.
Uchodzę za człowieka, który woli się nie wtrącać,
co znacznie ułatwia mojej osobie wtrącać się niepostrzeżenie.
Niczym służbie w każdym dworze, która oficjalnie nie ma głosu.
Jest wprost niewidzialna.
Chyba że należy do Oxfordów, rzecz jasna.
Shola i Polly stworzyli...
siatkę służących, jakiej świat dotąd nie widział.
Podczas gdy brytyjski wywiad podsłuchuje pod drzwiami...
nasi ludzie są obecni na sali.
Mądrze.
Po tym, jak zabił Ferdynanda,
odwiedziłem Gawriła Principa w więzieniu w Sarajewie.
Dziękuję.
Zabiłeś mi przyjaciela.
Przez alkohol. Huczał mi w głowie.
Jestem prostym Serbem.
Jak na prostego Serba, nosisz nader cenny sygnet.
Z ukrytym pojemnikiem.
Trąciło zeń migdałami, a zatem: cyjanek.
Sygnet dowodzi, że Princip nie działał sam.
Tak jak mówiłeś, istotnie coś jest na rzeczy.
Racja.
Po liście od kuzyna poszerzyliśmy sieć o Rosję.
I warto było.
Niania carewicza znalazła sygnet u Rasputina.
Taki sam jak ten Principa, tylko z żółwiem w miejscu niedźwiedzia.
Sądzę, że trzeba ruszać do Rosji
i jakoś przesłuchać tego mnicha.
Rasputin uchodzi jednak za nieugiętego.
Póki żyje, car nigdy nie zmieni zdania.
A jeśli Rosja się wycofa...
Anglia przepadnie.
Panie.
Jedna śmierć, by ocalić miliony.
Zatem...
dotrzymam słowa danego twojej matce tylko...
jeśli złamię to, które dałem sobie.
Obawiam się, że to jedyna droga.
Nadszedł czas zabić Grigorija Rasputina.
Rasputin przyjął zaproszenie na świąteczny bal twojego kuzyna.
Niania carewicza donosi mi, że ma słabość do słodkich wypieków.
I jeszcze słodszych chłopców.
Zatem po zjedzeniu dania głównego...
Conrad zaprosi Rasputina
na prywatny deser do ogrodu zimowego,
gdzie będzie nań czekała legendarna upieczona przez nianię tarta Bakewell,
pełna trucizny.
Polly, zacznij piec.
Tylko pamiętaj o truciźnie.
Spraw, by ją zjadł, zrozumiano?
Tak, ojcze.
Dobrze. Dziś będziemy łotrami...
nie Oxfordami.
Nasz honorowy gość, ojciec Rasputin.
Kelnerzy czy Anglicy?
Nalejcie mi kielicha, kim byście nie byli.
Pyta mnich czy baletnica?
Suniesz po ziemi jak członek Berjozki.
Może tak podpłyń do stołu i sam nalej mi kielicha?
Anglicy.
Lubię Anglików.
Nie dłużyło wam się jechanie tu z tak daleka?
Mnie tak, lecz nie mojemu synowi.
Te ponure czasy udzielają mu się znacznie mniej niż mnie.
Chciałbym, by ktoś załatwił mi audiencję z carem.
Być może ty byś pomógł.
Jestem skromnym mnichem.
Którego ubóstwia każdy na sali.
Lub się obawia.
Decyduję o sprawach tylko z pełnym brzuchem lub z pustymi jajcami.
Zatem Bogu dzięki, że podają kolację.
Twój ojciec mówi, że jesteś rozrywkowy.
Tak. Nie mam zbyt wielu uprzedzeń.
Jakie rosyjskie uciechy mogą się spodobać Anglikowi?
Cóż, wszystkie.
Jedzenie, muzyka, balet,
tytoń, sztuka...
Ale nade wszystko...
lubimy się rżnąć jak tygrysy.
Czy skusiłbym na to angielskiego chłopaczka?
Tak.
Ale dziś nie mam ochoty uczyć.
Zamień się z ojcem miejscami.
Wybacz, jeśli cię uraziłem.
Tylko jeśli nudziarstwo może być rażące. Rób, co mówię.
Już.
Chce, żebyśmy się zamienili, ojcze.
Przepraszam.
Skaranie boskie z tą nogą.
Gdybym się nie znał, pomyślałbym, że synalek chciał mnie dymać.
Coś czuję, że raczej ty jego.
Reputacja cię wyprzedza.
Skoro tak znasz moją reputację...
połóż mi nogę na kolanie.
Może ci ją wyleczę.
Tutaj?
Nie tutaj! Na osobności, rzecz jasna.
Jesteśmy.
Spodziewałeś się kogoś?
Nasza niania świetnie gotuje.
Przyrządziła placek w prezencie dla księcia.
Proszę.
Ściągnij spodnie i usiądź.
Natychmiast.
Napalę dla ciebie w kominku.
Jeżdżę tu latem z młodszymi przyjaciółmi.
Kąpiemy się nago w stawie,
a potem wchodzimy jebać się przy kominku.
Naturalnie.
Proszę, spodnie zdjęte.
Powoli.
Krew to życie.
Płynąc... leczy.
Mogę jej powiedzieć, dokąd płynąć.
Twoją ranę opatrzono tylko z wierzchu, robiąc bardzo kiepski szew.
Dobry ten placek?
Tak, to tarta Bakewell. Moja ulubiona.
Możemy ją razem zjeść, gdy już włożę spodnie.
Nie. Żeby zrobić to jak należy...
muszę się posilić.
Przepyszna.
Bardzo angielska.
W rzeczy samej.
- Co tak hałasuje? Wejdźmy. - Nie.
To Rasputin, nie twój ojciec. Chyba umiera od trucizny.
Odpręż się. Niech krew popłynie.
- Wyliżę ci rany. - Tak.
- Zaufaj mi. - Boże.
- Widzę to. - Zaufaj.
Bez obaw. Ja pomogę tobie, a ty mnie.
Po co chcesz się widzieć z carem?
Car nie może się wycofać z wojny.
Skąd myśl, że zechce?
Ponoć ktoś go do tego podjudza.
Dobrze, robimy postępy!
Jeśli mam ci wyleczyć nogę, mów prawdę!
Po co tu jesteś?
Jestem tu...
- Żeby? - Żeby...
- Żeby? - Żeby zabić...
Przepraszam.
Twój placek...
mi nie podszedł.
Chodź!
Nogę trzeba wymrozić.
Zaledwie dwie minuty w wodzie i będziesz jak nowo narodzony.
- Moja noga... - Tak.
- Wyzdrowiała. - Tak.
- Podejdź.
Nie! Laskę zostaw.
Zostaw ją.
- Dobrze... - Zostaw.
Nie wierzyłem ci.
Chodź do mnie, chodź.
- Co go tak bawi? - Pojęcia nie mam.
A teraz niech chłodna...
rosyjska woda...
uleczy cię na dobre.
Chodź, chodź.
- Zamarzam! - Tak, tak!
Niech matka natura cię uzdrowi.
Dwie minuty.
Za dwie minuty będziesz zdrów.
Będziesz zdrów.
Tarta Bakewell?
Sporo w niej migdałów, nieprawdaż?
Co jeszcze się do niej dodaje?
Nie wiem, nie gotuję.
Ale ja tak.
I wiem, co innego trąci migdałami.
Cyjanek!
Gdybyś naprawdę mnie znał,
wiedziałbyś, że truję się lekko do śniadania...
- Ma kłopoty. - ...by się uodpornić!
To ja rozumiem.
Zatańczę... na waszych grobach.
Biegnij pomóc ojcu.
Ojcze. Boże, zamarzniesz.
Jesteś cały? Oddychaj.
Tak mi zimno...
Shola.
Dalej.
Dalej!
Strzelaj.
Zabij mnie, proszę.
Piękny chłopcze.
Wyleczyłem ci nogę,
a w zamian przetrącę kark twojemu synowi.
Wielkie dzięki za wyleczenie!
Jesteś cały?
Tak. Dziękuję.
Nie, to ja dziękuję. Ocaliłeś mi życie.
A ty - moje.
Co z Sholą?
Przejdzie mu. Musi tylko odespać.
Dlaczego chłopcy zawsze tyle bałaganią?
Podnieście go, zbieramy się.
Jaja sobie, kurwa, robicie!
Masz zastąpić Rasputina i ukończyć jego misję.
Gwiżdżę na twoją ideologię i poglądy.
Nakręć tę jebaną rewolucję
i spraw, by Rosja się wycofała!
Towarzyszu Leninie.
Tak, Pasterzu.
Gdy rewolucja już się dokona, trzódka będzie tak silna po swojej lewicy,
że trudno ci będzie znaleźć kogoś dla równowagi z prawej.
Co mu dolega?
Twój ojciec przysiągł sobie być pacyfistą.
Ale postąpił słusznie.
Może i słusznie, ale to żadna pociecha.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Conrad
Niech nam żyje sto lat
Brawo.
Zdrowie mojego syna.
Dziękuję.
Dowiodłeś dziś swojej dojrzałości
i dałeś nam wielki powód do dumy.
Wypijmy za udaną misję
i moją sprawną nogę!
Sto lat, Conradzie.
Sto lat.
Dzięki, ojcze.
W końcu rozmawiamy jak równi sobie.
Może teraz.
Skoro skończyłem właśnie 19 lat, na pewno...
pozwolisz mi się zaciągnąć i spełnić obowiązek wobec ojczyzny.
Conradzie, właśnie wypełniłeś swoją służbę z nawiązką.
Moje prośby nie dotyczyły twojego wieku.
Tylko ze względu na niego je spełniono.
Już nie zdołasz mnie zatrzymać.
Proszę cię chociaż o błogosławieństwo.
Przykro mi, Conradzie.
Prosisz o jedyną rzecz, której nie mogę i nie zamierzam ci dać.
Cesarzu.
Okręty blokujące Anglię zatopiły kolejny statek pasażerski.
Prezydentowi USA kończy się cierpliwość.
Jeśli przyłączą się do Anglików...
poniesiemy klęskę.
Na wojnie nie ma reguł.
Warto zaryzykować, jeżeli tak Anglia może umrzeć z głodu.
Jeśli jednak nadasz to...
ryzyko stopnieje.
Jesteś pewny?
Tak, cesarzu.
Z Zimmermannem.
Zimmermann, dyktuję telegraf.
Nadajcie to natychmiast. Z najwyższym cesarskim szyfrowaniem.
Wywiad brytyjski
Panowie,
przechwycono cenną transmisję.
Przerwijcie wszystko, co robicie.
Musicie to rozgryźć w trymiga.
Herbaty?
Chętnie.
Brawo, Rito.
Cesarz posługuje się tym szyfrem.
Wiadomość jest niezwykle ważna.
Złamiemy szyfr?
Raz, dwa, trzy, cztery!
Muszę zdobyć o wiele więcej danych.
Trzymać wroga na muszce!
Mierzyć na lewo!
Ognia!
Dzięki.
Od czego rośnie trawa?
Od krwi!
Co macie robić?
Zabijać!
Herbata.
Prędzej! Marsz!
Posługuję się szyfrem.
Czy ósemka to "Z" czy "R"?
Niech was Bóg strzeże.
I pamiętajcie...
"Dulce et decorum est pro patria mori".
Co to znaczy?
"Słodko i szlachetnie jest umierać za ojczyznę".
Prosto z Niemiec.
Dzięki.
Posługuję się szyfrem.
Czy ósemka to "Z" czy "R"?
"Z". Dziękuję!
Rozszyfrowałam.
Niemiecki sekretarz stanu Arthur Zimmermann pisze do ambasadora w Meksyku.
Proponuje sojusz z Meksykiem.
Proszą Meksyk, żeby najechał Amerykę i odwrócił jej uwagę od Anglii.
Czarno na białym.
Gdy prezydent Wilson to zobaczy, będzie zmuszony...
dołączyć do wojny.
I wojna się skończy.
Świetna robota, moja droga Polly!
Świetna robota!
Jesteś niezwykła.
Jest nadzieja dla Conrada.
Brawo, Oxfordzie.
Mój durny kuzyn cesarz wreszcie strzelił sobie w stopę.
To był strzał w dziesiątkę. Kitchener byłby dumny.
Wypada odkorkować szampana.
Dziękuję, królu, ale przysiągłem nie pić,
póki Conrad nie wróci z wojny cały i zdrowy.
Trzeba było tak od razu.
Dopilnuję, by twój syn co najwyżej ostrzył generałowi ołówki.
To się chyba nie godzi.
Wiesz, ilu chłopaków ocali ten telegram, Orlando?
Daj mnie ocalić jednego.
Zatem...
skoro Conradowi nic już nie grozi...
Żebyśmy dożyli pokoju.
Król Jerzy czeka na odpowiedź, panie prezydencie.
Ale jak mam uwierzyć w ten telegram?
Nawet Niemcy nie są tacy durni.
- Ale... - Nie kiwnę nawet palcem,
póki nie ma niezbitego dowodu.
Douglas.
Statesmana z lodem, proszę.
Sztab frontu zachodniego
Melduje się porucznik Oxford.
A, tak. Oxford.
Szczęściarzu. Przenoszą was z powrotem do Londynu.
To z pewnością jakaś pomyłka.
Nie. Fortuna sprzyja odważnym...
i tym pod opieką króla.
Tak jest.
Baczność!
Starszy szeregowy?
- Tak jest. - Wasza godność?
Starszy szeregowy Reid.
Za mną.
Shola, zgadłem?
Tak.
Conrad przysłał mnie do księcia.
Pańska godność?
No właśnie, to... dość pogmatwane.
Mogę powiedzieć tylko księciu.
Jak pana zapowiem?
Ale głupio to zabrzmi.
Według Conrada jestem Lancelotem,
a pan to Merlin i proszę o audiencję u króla Artura.
Proszę za mną.
"Prawdziwość telegramu jest podawana w wątpliwość.
Pełny obaw Wilson nie idzie na wojnę".
Co za głupcy. Nie ma nad czym dyskutować.
Polly, czy nasza sieć przeniknęłaby do Białego Domu?
Większość służby szkolono w Anglii. Raczej bez kłopotu.
Zatem do dzieła.
Zacznę natychmiast.
Dziękuję.
Tak, proszę.
Panie... mamy gościa.
Kogo?
Druh Conrada, pseudonim Lancelot,
do króla Artura.
Co?
Przypomniał mi lepsze czasy.
Niech wejdzie.
Dobrze.
Proszę.
Kim pan jest?
Starszy szeregowy Reid z Czarnej Straży.
Skąd zatem mundur oficera grenadierów?
List wyjaśni to lepiej niż ja.
To ździebko szalone.
Dziwne.
To list pióra Conrada.
A pan to Lancelot.
Drogi ojcze. Też jestem przebiegły.
Zamieniłem się z Archiem Reidem,
który przed tobą stoi.
Archie?
- To dobry człowiek. - Tak jest.
Wykonał tylko mój rozkaz i jest pewnie tak zdezorientowany jak ty.
Dopilnuj, proszę, żebym nie wpędził go w kłopoty.
Jutro wreszcie ruszę na front, tak jak marzyłem.
Na razie dołączam do listu wiersz. Może przypaść ci do gustu.
"Wpół zgięci,
jak starcy odziani w łachmany,
połamani, charczący jak wiedźmy,
w błocie żeśmy grzęźli,
aż rozbłyski straszliwe zostały za nami
i ziścić ruszyliśmy cel swój odległy.
Szliśmy przez sen.
Wielu bez butów, dreptając boso,
we krwi brodząc.
Każdy oślepiony, okulały.
Zmęczeniem upojony,
nie słysząc już wybuchów
pocisków ze steranych dział,
huczących w oddali".
Nowi!
Witamy na froncie.
To będzie wasz dom...
Oczom nie wierzę. Kurier!
Dawajcie!
Dalej, osłaniajcie go!
Osłaniać!
Ognia!
Biegnij!
Wstrzymać ogień!
Dobra robota.
Ta wojna ciągle zaskakuje.
Niemiec wywija brytyjską flagą? Co jeszcze?
Już mówię, starszy sierżancie.
Do szeregu!
W istocie był to brytyjski szpieg.
Niosący cenne informacje.
Są potrzebne ojczyźnie, więc wzywam sześciu ochotników.
Ruszycie ze mną tuż po zmroku zebrać, co po nim zostało.
Bardzo dobrze.
Kto jeszcze?
Sierżancie.
Wasza piątka, wystąp.
Kolejnych pięciu śmiałków.
Znakomicie. Ruszamy o północy.
Nie strzelać.
Jeśli usłyszą nas w okopach, zaczną walić z obu stron.
Błagam.
Przykro mi.
Co to?
Stamtąd!
Nie strzelać!
Nie!
Wstrzymać ogień!
Pierwszy raz na froncie?
Jestem z wami.
Podziękujmy fladze, co?
Mój pierwszy raz był nawet gorszy niż utrata nogi.
Przepraszam. Nie mam prawa płakać.
Chodź mi pomóc, zamarzam.
Chodź.
Myślałem, że wiem, czego chcę.
Ojciec mnie ostrzegał.
Ostrzegał mnie, ale nie słuchałem.
Teraz już rozumiem.
Nawet się nie pożegnałem.
Co ty na to, żeby pomóc sobie nawzajem?
Spójrz.
Muszę to przekazać sztabowi.
Może zakończyć tę cholerną wojnę.
Ale raczej nieprędko zacznę chodzić.
Dlatego ty ukończ moją misję...
i wróć do domu jako bohater.
Nie. Obu nas powitają jak bohaterów.
Spokojnie, trzymam cię.
Szlag. Gazu!
Osłaniać ich!
Kryjcie ich, chłopaki!
Ruszaj się!
Rozwalcie kaemistę!
Osłaniać go!
Leć!
Pędź!
- Biegiem! - Leć!
Żyjecie?
Chryste Panie, niesamowite! W życiu czegoś takiego nie widziałem.
Co ty tam w ogóle robiłeś, do cholery?
Lepiej spytajcie jego.
Wszystko wam wyjaśni.
Zasłonił go przed wybuchem.
Ale chociaż ty żyjesz, synku.
Nie wiem, za co dają Krzyże Wiktorii, jeśli nie za coś takiego.
Muszę ukończyć misję. To musi natychmiast trafić do sztabu.
Osobiście cię zawiozę. Twoja godność?
Archie. Starszy szeregowy Archie Reid.
Archie Reid?
Tak.
Zgadza się.
Starszy szeregowy?
Pierwszy batalion Czarnej Straży?
Ano.
To ma być szkocki akcent?
Żaden Archie Reid.
Przyjaźnię się z Archiem Reidem
i całą noc go szukałem! Coś za jeden?
Zgadza się. Zaraz to wyjaśnię.
- Nie jestem nim. - Szkopie jebany.
Pański syn poległ w walce.
Co?
Polly.
Mój syn...
Dlaczego?
"Gdybyś w jakimś majaku sennym
mógł stanąć za powozem, na który martwy trafił,
i ujrzeć białka oczu, patrzących z obłędem...
ze zwisłej twarzy o grymasie jak chory diabeł...
Gdybyś słyszał w każdym ruchu
bulgot krwi, co ze spienionych płuc wypływa...
niczym rak ohydna...
i gorzka na wzór mułu,
co niewinne języki jątrzącymi się bąblami okrywa...
Druhu mój...
nie mówiłbyś tak chętnie
dzieciom łaknącym pieśni o bohaterach
starych kłamstw:
Dulce et decorum est...
Pro patria mori.
Słodko i szlachetnie jest
za kraj swój umierać".
Ja, Mikołaj Aleksandrowicz Romanow,
władca Rosji,
niniejszym oznajmiam, iż wyrzekam się miejsca na tronie,
przynależnego mnie i moim potomkom, i z chwilą podpisania tego dekretu...
abdykuję.
Okazało się, że Conrad zdobył
odręcznie napisany oryginał zaszyfrowanego telegramu do niemieckiego ambasadora.
To dowód, którego brakowało Ameryce.
Teraz już musi przystąpić do wojny.
Conrad podołał, gdy my zawiedliśmy.
Pasterzu.
Mamy honorowy kodeks.
Atakowanie, gdy przeciwnik ma odwróconą uwagę, go narusza. Co?
Wybacz, Pasterzu, jednak mam niepokojące wieści.
O ile twój plan z Rosją powiódł się znakomicie,
mój, dotyczący udziału Ameryki, obrócił się przeciw nam.
Prezydent lada chwila zobaczy telegram podsunięty przeze mnie cesarzowi.
Taki niezbity dowód może ich pchnąć do dołączenia do wojny.
En garde.
Doceniam, gdy mężczyzna umie się przyznać do błędu.
Ale tym bardziej docenię kobietę, która go naprawi.
Niech nasz amerykański druh Dupont wprowadzi Matę do Białego Domu.
Już pora, żebyś oczarowała ich prezydenta, Mato.
Ruszajcie.
Czas, by prezydent zobaczył, kto tu naprawdę rządzi.
Nalać może herbaty?
Teraz piję szkocką.
Jak przez okrągłą dobę.
Mówię, że nie chcę żadnej pieprzonej herbaty!
Ani ja.
Królu.
Chociaż przydałaby ci się, żebyś wytrzeźwiał.
Obawiam się, że ona nie wystarczy.
Zatem co powiesz na to?
Rosja wycofała się z wojny.
Imperium Brytyjskie czeka pewna klęska.
Ameryka wciąż nie chce dołączyć.
Dzwoniłem do prezydenta Wilsona osobiście,
jednak nie raczył odebrać.
Czyli jego też przekabacili.
Zaiste.
Cesarska blokada jest skuteczna.
Ludzie głodują.
Kolejna rewolucja może się odbyć tu.
Polecono mi nawet zmienić niemieckie nazwisko Saxe-Coburg na Windsor.
Angielsko brzmiące.
Obawiam się więc, królu...
iż Anglia przepadnie.
Przyniosłem ci to.
Dla Conrada.
Prawdziwego bohatera.
Oddanego swojej służbie.
Koniec tego użalania się nad sobą.
Gdybyś był sam,
w żałobie tylko ze mną, pozwoliłabym ci.
Topiłabym smutki razem z tobą.
Ale patrzy na nas.
Byłby dla nas teraz wzorem.
Ale nie może.
Nie będzie nim. Już nie.
Dlatego ty musisz na jego miejscu...
stać się tym, kim byłby twój syn.
Z przykrością muszę odejść ze służby.
Proszę o wybaczenie.
Też mam złamane serce.
Polly.
Nie przyjmuję wymówienia.
Ale...
prosiłbym cię o bardzo mocną herbatę.
Lepiej pan wygląda.
I lepiej się czuję.
Co mnie ominęło?
Wedle ostatniego trzeźwego rozkazu
poszerzyliśmy naszą siatkę o Biały Dom.
Lokaj prezydenta donosi, że odkąd ten otrzymał telegram z frontu,
wręcz nie jest sobą.
Fakt, że prosiłem o dowód,
ale obiecałem wyborcom, że nie dołączymy do wojny.
Douglas, Statesmana z lodem, raz!
Bezustannie prowadzi tajne rozmowy z ambasadą w Londynie
i uparcie nie chce iść na wojnę.
Czy mamy kogoś w ambasadzie?
Rzecz jasna.
Panie prezydencie,
nie wiem, co robić.
- Mamy omówić jej nowe żądania. - Ach, tak.
Agentka zaleca niezapowiedzianą wizytę o trzeciej.
Cóż, więc należy się pośpieszyć.
Dzień dobry.
Proszę oznajmić, że przyszedł książę Oksfordu.
Dobrze, książę.
Panie ambasadorze.
Zabiłeś mi przyjaciela.
Przez alkohol. Huczał mi w głowie.
Dziękuję za przyjęcie.
Byłby pan łaskaw?
Przepraszam, zachwycałem się pani szalem.
Najwspanialszy kaszmir.
Tak, bardzo rzadki.
Wie pani, jak sprawdzić jego czystość?
Pierścionkiem.
Ale na szczęście... go pani nie nosi.
Tu się...
pan myli.
I się...
zawiodłem.
Nie to...
co ja.
Nie godzi się krzywdzić kobiet,
jednak w trosce o losy świata mogę nagiąć zasady.
Mów, kto za tym stoi, albo już nigdy nie złapiesz oddechu.
Od razu mnie zabij.
Ambasadorze.
- Jest martwa? - Nie.
To tylko skrajne niedotlenienie.
Oszczędzę ją, podobnie jak pana, jednak liczę na szczerą rozmowę.
To kobieta, którą pan poddusił.
Nagrała, jak uwodzi prezydenta,
i teraz nie wolno nam nawet pomyśleć o przystąpieniu do wojny.
Nie możemy narażać wiarygodności prezydenta.
Rzecz jasna.
Ale jeśli zdobędziemy negatyw,
z chęcią dołączymy do Anglii i pomożemy przegonić Niemcy.
Radzę przesłuchać kobietę.
A ja zbadam ten trop.
To kaszmir z wełny kozy Kamaliro.
Nader rzadki.
Skąd się go bierze?
Panie Collins, pierwszy tom o kaszmirze.
Dziękuję.
Pochodzi... stąd.
To jedyny zakątek świata, w którym żyje ta odmiana.
Doskonale. Sholo...
Wybierzemy się po kaszmir.
Widzę sześciu strażników przy windzie.
Dużo powiedziane.
Jedno słowo i zrobi się ich mniej.
Nie, Polly. Na górze jest tamten negatyw.
To na nim nam zależy.
Nie wdrapiemy się, jeśli zabiją na alarm.
Musimy koniecznie zająć tę windę.
Oto tak zwany "spadochron".
Pozwala bez obaw wyskoczyć z samolotu.
Zatem...
Jutro o świcie przelecę nad górą, a Shola wyskoczy z samolotu.
Wylądujesz ze spadochronem,
zabezpieczysz windę i wystrzelisz z rakietnicy,
by dać mi sygnał. Do tego czasu ja zdążę wylądować
i dostać się pod spód windy, osłaniany przez Polly.
Zrobiłbym dla pana wszystko,
ale z samolotu nie wyskoczę.
I nie bałbym się spróbować.
Tylko wiem, że pana zawiodę.
Liczę się z twoim lękiem wysokości,
ale tylko ja umiem latać, więc...
Samolot nie musi wylądować.
Wystarczy, że ty zdołasz.
Cóż... nie wypada prosić kogoś o coś, czego sam bym nie zrobił.
Dobrze, Sholo. Czekaj na mój znak.
Ruszamy o świcie.
Szlag!
Spokój, spokój.
Odpowiedz mi, Dupont.
Czy wiesz, gdzie jest Mata?
- Nie... - A, kurwa, powinieneś.
Bo posłałem ją do amerykańskiej ambasady i słuch po niej zaginął!
Widzisz?
Jeśli prezydentowi wydaje się, że ja też dam się wydymać,
to się bardzo grubo myli!
Zanieś negatyw do prasy, a zniszczymy jego reputację.
Wtedy Amerykanie ani myślą iść na wojnę.
A gdy już skandal przeminie, kolejny prezydent ma być kupiony przez nas!
Już, biegnij!
Aż do Białego Domu!
Sprawdźmy drugą stronę.
Tak, południową.
Byle szybko, koleś!
Co u licha?
Ejże, na co czekam?
Tam!
Jest znak.
Pędź do windy, osłaniam cię.
Na pagórku!
Kto to, u licha, jest?
Shola, nie opierdalaj się, tylko właź na tę przeciwwagę!
Kurwa!
Bogu dzięki.
Plan niezupełnie się powiódł.
Polly, masz nagranie?
Właśnie trzymam negatyw, książę.
Brawo.
Mamy, o co chodziło.
Tak, ale naczelny prowodyr jest tam.
Dosyć odcinania macek, Sholo.
Czas już odciąć łeb.
Tęskniłem za panem.
Jaja sobie, kurwa, robicie.
Żeby aż tyle krwi napsuła mi pokojowa angielska różyczka?
Książę Oksfordu! Dzień dobry panu!
Uosabiasz wszystko, co staram się zniszczyć.
To tacy arystokraci odebrali moim rodzicom ich młyn w Szkocji, gdy byłem mały.
Dlatego mówi się "należne z tytułu", nie?
Z rozkoszą cię zapierdolę.
Chodź do tatusia, fiucie salonowy!
Koniec.
Odgłosy ciszy.
Z tego, co słyszałem, książę,
zdolny z ciebie fechmistrz.
Co ty na to, żebyśmy skończyli ten cyrk jak dżentelmeni?
Wszak...
to maniery nas nimi czynią.
Dżentelmen nie kryje się w cieniu.
Ano.
Niespodzianka.
Morton.
Widzisz...
gdy ktoś jest zbyt ufny, nawet zabójstwo ujdzie na sucho.
Podyskutujemy o tym, gdy już wygramy.
Proponuję wybrać się do Rosji to wyprostować.
Choć w przypadku Kitchenera...
nieco zmokłem.
Dowcip godny zdrajcy.
Jakby mnie kto pytał, jego krew...
splamiła twoje chciwe łapska.
Dwóch na jednego?
Patrzcie go, prawdziwy dżentelmen.
Oszalałeś.
I zabiłeś miliony.
To zabiję jeszcze jednego, na dobitkę.
Hej!
Dawaj, staruchu.
Wstawaj.
Wstawaj, mówię!
Pierdolę to dżentelmeństwo!
Do chuja...
Ty gnido!
Pozdrów ode mnie starego Kitcha, co?
Nie dasz rady. Nie wypuścisz mnie.
Zaprzeczyłbyś swoim zasadom. Jesteś pacyfistą.
I jestem całkowicie zdany na twoją łaskę, staruszku.
Racja, nie wypuściłbym cię.
Jednak stałem się już tym, kim zostałby mój syn.
Ty...
Książę.
Jesteś cały, Sholo?
Bywało już gorzej, książę.
Czyli zasłonisz mnie przed pociskiem, ale nie wyskoczysz z samolotu?
Na to wygląda.
Dzięki, przyjacielu.
Nie ma za co.
Powiedz...
jak zamierzamy stąd zejść?
Proszę.
Panie prezydencie, pańskie ulubione ciasteczka.
Dziękuję.
TO KONIEC TAJEMNICY
Wołaj generałów! Natychmiast!
Ruszamy na wojnę!
Zawdzięczamy to zwycięstwo tobie
i twojemu synowi, Conradowi.
Oraz wielu innym bohaterom.
Rzecz jasna.
Kraj jest wam wdzięczny. I ja również.
Za to, że nie podzieliłem losu swoich kuzynów.
To zrozumiałe, że Wilhelm abdykował, lecz...
koniec Mikołaja...
był odrażający.
Istotnie.
Ocaliłeś moją koronę i jestem twoim dłużnikiem.
Czy w takim wypadku spotkalibyśmy się jutro w Kingsmanie o 15?
U krawca?
Zgadza się.
Pod Savile Row 11.
Wszystkich tu obecnych łączy żałoba
po synach i przyjaciołach, których odebrała nam ta straszliwa wojna.
Tragedia, która dotknęła ich pokolenia, nie może się powtórzyć.
Warunki traktatu wersalskiego są moim zdaniem zbyt surowe
i może on rozpętać kolejną wojnę.
Potrzeba ugrupowania, które wykorzysta swoje zasoby,
by stać na straży pokoju oraz życia.
Niezależnej agencji wywiadowczej,
funkcjonującej z najwyższą dyskrecją,
wolnej od polityki i biurokracji, cechujących rządowe grupy szpiegowskie.
W tym celu...
kupiłem ten oto zakład.
I wnoszę, abyśmy zostali pierwszymi członkami...
agencji Kingsman.
Przyjmę kryptonim...
Artur.
Ci chętni do mnie dołączyć niech odwrócą wizytówki
z ich własnymi kryptonimami.
Jam jest Galahad.
Jam jest Lancelot.
Jam jest Bediwer.
Jam jest Percival.
Doskonale.
A oto Merlin,
czyli nasz kwatermistrz.
Oby synowie i przyjaciele spoczęli w pokoju.
I niech żyje Kingsman.
Niech żyje.
Omówmy teraz równowagę sił w trzódce.
Dzięki tobie, towarzyszu, mamy silną lewicę,
lecz tak jak mówiłeś, prawica wymaga wzmocnienia.
Proszę.
Nie wstydź się.
Chodź, chodź.
Mój Pasterzu.
Ten młodzieniec stanie się twoim rywalem, przyjacielu.
To zaszczyt, towarzyszu Leninie.
A twoja godność?
Adolf Hitler.
Pamięci Harry'ego Mortona
świecącego przykładem, pomocnego, sumiennego dżentelmena
Tekst - Piotr Kacprzak