ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΑΝΓΚΑ "DROPS OF GOD".
ΘΕΪΚΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΣΙ!
- Πού είναι ο Ισέι; - Θα γυρίσει αύριο.
Δεν μ' αντέχει άλλο;
Είχε μια δουλειά.
Και σ' αφήνει μόνη με κάποιον σαν εμένα;
Ίσως εσύ μένεις μόνος με κάποια σαν εμένα.
Εντάξει. Λοιπόν, να δοκιμάσουμε κρασιά;
Πάμε.
Λοιπόν, με ποιο ξεκινάμε;
- Μ' αυτό; - Περίμενε. Να φτιάξουμε ατμόσφαιρα.
Τζάνις Τζόπλιν.
Καλό.
- Μουσική, αλκοόλ, όμορφη Γαλλίδα… - Άσε τα χαζά. Άκου.
Ξέρεις ότι μισούσε τη γενέτειρά της;
Το έσκασε για την Καλιφόρνια για να σώσει τον κόσμο.
Όταν το ακούω…
σκέφτομαι μια σαρωτική καταιγίδα.
Μύρισέ το.
Αρχικά, οι νότες ακούγονται ασύμφωνες, σαν χωρίς συνοχή.
Είναι από τρεις ποικιλίες.
Είναι σκόρπιο.
Μα στο στόμα…
Εκρήγνυται.
Η αταξία γίνεται αρμονία.
Τα τρία σταφύλια γίνονται ένα.
Τώρα κλείσε τα μάτια.
Κλείσε τα μάτια.
Πιες μια γουλιά.
Ακούς ακόμη τη μουσική;
Το κρασί είναι σαν μουσική.
Σε συνδέει με τα συναισθήματά σου.
Επουλώνει πληγές.
"Clos Venturi".
- Ιταλία; - Κορσική.
Ένας μικρός αμπελώνας κουρνιασμένος στα βουνά. Υπέροχος.
Κάποιο άλλο;
Τι είναι αυτό;
Hermitage, Jean-Louis Chave, 2009.
Φιλύρα…
Αγιόκλημα…
Είμαι σε μια αιώρα…
στο σπίτι μου.
Είναι απόγευμα.
Έχει ένα απαλό αεράκι.
Με νανουρίζει.
Το αγόρι μου είναι μαζί μου.
Ετοιμαζόμαστε να βγούμε για ποτό, αλλά όχι άμεσα.
Μην αναφέρεις το αγόρι σου.
Τα χαλάει όλα.
Σειρά σου.
Είμαι σ' ένα ιστιοπλοϊκό.
Το φως περνά απ' τις κουρτίνες της καμπίνας.
Μόλις κάναμε έρωτα.
Συνέχισε.
Σύντομα επιστρέφεις στη Γαλλία.
Κλαις. Είσαι χαμένη.
Θέλω να μείνεις.
Όχι.
Θα τους πω να σου σερβίρουν δείπνο.
Η Ταμάρ είμαι.
Είναι εκεί ο Ισέι;
Ξάπλωσε.
Κιόλας; Είναι καλά;
Ήταν πολύ κουρασμένος. Ακόμη στου Ντάβιτ είσαι;
Ναι.
Τότε, σου εύχομαι ένα πολύ όμορφο βράδυ.
Χόνοκα; Χόνοκα!
Χόνοκα!
- Μπαμπά! - Βοήθησέ με!
Βοήθησέ με…
Σφίξ' το καλά.
Κι αυτό το ίδιο.
Δεν περίμενα να τα καταφέρεις.
Και τώρα,
πρέπει να κρατήσω τη δική μου υπόσχεση.
Το ξέρεις;
Όχι.
Πες μου, τι βλέπεις;
Ένα παιδί…
ολομόναχο.
Είναι χειμώνας.
Κάνει κρύο.
- Είναι χαμένο. - Όχι, δεν είναι χαμένο.
Είναι θυμωμένο.
- Δεν ξέρεις τίποτα για μένα. - Πράγματι.
Δεν είσαι καθόλου όπως φανταζόμουν.
Είναι τρομερό που οι δικοί σου δεν σε ξέρουν…
Δεν τους νοιάζει.
Η Ταμάρ δεν είναι ο πατέρας σου.
Την έμαθε να σε μισεί, αλλά δεν φταίει.
Ούτε εσύ φταις που πέθανε η μητέρα σου.
Όμορφο είναι.
Και μόνο ένα κρασί τού ταιριάζει.
Ναι;
- Πού ήσουν; Σου τηλεφώνησα. - Θα σου πω αργότερα.
Εντάξει. Ο Ντάβιτ θέλει να έρθει να πιουν ένα ποτήρι κρασί.
Η Καμίγ ρωτάει αν μπορεί να έρθει ο Ντάβιτ να δοκιμάσει το κρασί σου.
- Φέρε τα κλειδιά. Πήγαινε. - Δεν με χρειάζεστε;
- Όχι. Έχεις ρεπό. - Όπως θέλετε.
Κακώς ήρθα.
Όλα θα πάνε καλά.
Ναι, καλά.
Τίποτα δεν άλλαξε.
Ακόμη μυρίζει σκατά.
Δεν οπλοφορώ.
Κάτσε, Ντάβιτ.
Εσείς δεν θα κάτσετε;
Την τελευταία φορά που σε είδα…
ήσουν μ' ένα ποδηλατάκι.
Μεγάλωσες κι εσύ.
Γκρίζαρες.
Ας πιούμε.
Του '89. Τη χρονιά που γεννήθηκες.
Τη χρονιά που γεννήθηκα.
Που γεννήθηκα εγώ και πέθανε η μαμά.
Θες να μιλήσουμε; Εδώ είμαι.
Εντάξει.
Ευχαριστώ! Είσαι καλά;
Σήμερα είναι χαρούμενοι.
Αύριο δεν θα 'ναι τόσο εύκολο.
Ξέρεις τι λατρεύω σ' εσένα;
- Τι; - Το κέφι σου!
Έλα, Ισέι! Σώσαμε το κρασί.
Συμβαίνει κάτι;
Θες να πάμε μια βόλτα;
Πόσο ήσουν;
Τριών ετών.
Νομίζω πως ήταν στην Οκινάουα.
Όταν ήμουν τριών…
θυμάμαι τον σεισμό στο Κόμπε.
Με ξύπνησε μες στη νύχτα.
Ήμουν έντρομη. Νόμιζα πως θα με πλάκωνε το σπίτι.
Η μητέρα μου ήρθε να με πάρει,
με πήγε στον κήπο, κάτω απ' τα αστέρια,
και μου τραγουδούσε για να με ηρεμήσει.
Η μαμά μου
θα άφηνε να με πλακώσει το ταβάνι.
Μόνο που εμένα ορκίζεται ότι δεν έγινε έτσι.
Όταν έγινε ο σεισμός, έτρεξε στο δωμάτιό μου
κι εγώ κοιμόμουν.
Δεν πήρα χαμπάρι.
Μερικές φορές, μπλέκουμε τα αληθινά γεγονότα, όσα μας λένε,
- όσα φανταζόμαστε… - Για μένα διαφέρει.
Είμαι βέβαιος ότι συνέβη.
Τότε, σε πιστεύω.
Έλα, Ισέι. Έλα μαζί μας.
- Τα λέμε μετά που θα φύγουμε από δω. - Ναι.
- Τα φροντίζουμε. - Όχι.
Σ' έψαχνα στο βουνό για καιρό.
Φτάσαμε.
Τίποτα. Απλώς όλα είναι τόσο διαφορετικά.
- Της Κετεβάν είναι αυτό; - Ναι, εκείνο που κατούρησες.
- Έλα. - Έλα.
Έλα, Ντάβιτ. Ήμουν πολύ μικρή για να το θυμάμαι.
Ναι, αλλά εγώ θυμάμαι ότι τις έφαγα απ' τον πατέρα μετά.
Έλα.
Ας διαλέξουμε.
- Πόσα να πάρουμε; - Καμιά εικοσαριά.
Περιμένουμε πολύ κόσμο.
Ντάβιτ, πάρε αυτά.
- Φτάνουν. Πάρε αυτά. - Όχι, φτάνουν.
- Πάρε αυτό. - Άσε εμένα, μάνα.
Πάμε.
Είσαι καλά;
Καλοί μου.
Επειδή έχουμε καλεσμένους, θα πω λίγα λόγια.
Αν βρισκόμαστε όλοι εδώ σήμερα, μαζί…
ίσως το οφείλουμε στον Θεό.
Δοξασμένος.
Μα πάνω απ' όλα, το οφείλουμε σ' εσάς, Καμίγ και Ισέι.
Μας βοηθήσατε να θυμηθούμε ότι
κάποτε ήμασταν παιδιά.
Κι ότι έχουμε ίδιο αίμα, Ντάβιτ.
Ας ξεχάσουμε τα παλιά
και σε συγχωρούμε, Ντάβιτ.
Ας πιούμε. Εις υγείαν.
Εις υγείαν.
Είχα χρόνια να πιω κρασί.
Φαίνεται πως έχασα κάτι σημαντικό απ' αυτήν την οικογένεια.
Τη δική μου οικογένεια. Σας ευχαριστώ.
Μέσα σε δυο μέρες άλλαξε η ζωή μου και σας ευχαριστώ και τους δυο.
Ήμουν νταής και τώρα με σέβονται. Δεν ξέρω τι έγινε.
Είμαι ο ίδιος, το ίδιο παιδί που κατούρησε στο κβέβρι.
Βλασφημία.
Μα αφού ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, αναρωτήθηκε κανείς γιατί το έκανα;
Ή απλώς σκεφτήκατε "Έτσι είναι αυτός. Γεννήθηκε σκάρτος.
Δεν μπορεί ν' αλλάξει".
Σωστά;
Θες να τους πεις, Ταμάρ; Γιατί έγιναν όλα;
- Ντάβιτ. - Δεν τελείωσα.
Ο πατέρας σκότωσε τον σκύλο μια μέρα πριν.
Σκότωσε τον σκύλο μου επειδή τον εκνεύριζε το γάβγισμά του
ή ίσως επειδή τον αγαπούσα τόσο πολύ.
Γιατί μόνο εκείνον είχα.
Με ζέσταινε όταν φοβόμουν τη νύχτα. Με προστάτευε.
Κανείς απ' αυτούς δεν το έκανε.
Και δεν θυμάμαι να 'ναι εκεί αυτή όταν έγινε.
Δεν θυμάμαι να λες κάτι
όταν ο πατέρας με κλείδωσε στο κελάρι για τρεις μέρες.
Στο σκοτάδι.
Στο κελάρι χωρίς φως, φαγητό και νερό. Τίποτα.
Μ' έβγαλαν από κει μέσα σηκωτό
και τώρα λες ότι με συγχωρείς;
Εσύ θα 'πρεπε να μου ζητάς συγχώρεση!
Γονατιστή!
Καλά θα κάνετε να αρχίσετε να μαζεύετε, γιατί θα τα πουλήσω όλα.
Τα πάντα. Τελείωσε. Θα τα κάψω όλα.
Τέλος.
Άσε με.
Καλέσατε τον Ντάβιτ Αμπασίντζε. Αφήστε μήνυμα. Ευχαριστώ.
- Τηλεφωνητής. Ξαναπαίρνω. - Είναι ανώφελο.
- Το έχει αποφασίσει. - Θα ηρεμήσει.
Ανακατευτήκαμε σε μια ιστορία που δεν μας αφορά.
Δώσ' μου το κινητό.
Τον άκουσες. Σε δυο βδομάδες, θα χαθούν όλα αυτά.
Αυτό θέλεις;
Αυτό το κρασί είναι ωραίο και θα χαθεί.
Δώσ' μου το κινητό μου. Σε παρακαλώ.
- Πού πας; - Έλα μαζί μου.
Ταμάρ;
Έχω μια ιδέα.
Σε δυο μέρες πρέπει να είμαι στο Παρίσι για τον Διαγωνισμό Πρώτης Εσοδείας.
Απ' τους σημαντικότερους διαγωνισμούς παγκοσμίως.
Αφορά μόνο νέα κρασιά που δεν έχουν διατεθεί στην αγορά.
Σαν το δικό σου.
Μπορώ να τους πείσω να βάλουν το κρασί σου στον διαγωνισμό.
Και θα κερδίσει. Είμαι σίγουρη.
- Δεν θέλω να κερδίσω έναν διαγωνισμό. - Εσύ, όχι. Ο Ντάβιτ, όμως, ναι.
Άσε ήσυχο τον Ντάβιτ.
Ταμάρ, το κρασί που θα κερδίσει θα γίνει παγκοσμίως γνωστό αυτομάτως.
Ο Ντάβιτ είναι επιχειρηματίας. Θα καταλάβει το συμφέρον του.
Θα πετύχει, το υπόσχομαι.
- Πρέπει να μ' εμπιστευτείς. - Δεν ακούς.
Αυτό το κρασί δεν θα συμμετάσχει ποτέ σε διαγωνισμό.
Δεν θα πωληθεί ποτέ.
Δεν φτιάχνεται γι' αυτό.
Τώρα βοηθήστε μας να το μεταφέρουμε στη μονή.
Πρέπει ν' ακούσεις τι λέει.
Αυτή δεν ακούει.
Είσαι εγωίστρια.
Όπως ο πατέρας μας.
Βλέπεις; Το κρασί σώθηκε.
Ναι;
Η Κετεβάν είμαι.
Σ' ευχαριστώ.
Δεν ξέρω αν θ' αντέξω να ξυπνήσω τόσο νωρίς αύριο,
οπότε θα σ' αποχαιρετήσω τώρα.
Σ' ευχαριστώ για όλα.
Να μας ξανάρθεις, εντάξει;
Κι εσύ να έρθεις.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
Καληνύχτα.
Για σένα.
Είναι απ' το 2021.
Η τελευταία σοδειά.
Δεν θα υπάρξει άλλη.
Μπορείς ν' ανοίξεις ένα αν φοβηθείς το σκοτάδι ποτέ ξανά.
Ευχαριστώ.
Καληνύχτα.
Γεια σας. Όχι. Θα την κρατήσω. Ευχαριστώ.
ΕΧΕ ΜΟΥ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Σκρόφα.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΑΝΓΚΑ "DROPS OF GOD".
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου