‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫مونیخ، آلمان نازی. ‫نهم نوامبر سال 1938
‫و اون‌ها تا ابد...
‫- زندگی خوشی داشتند! ‫- زندگی خوشی داشتند!
‫دعای قبل خواب؟
‫«شِما اسرائیل، هاشم الخینو، هاشم الخَد».
‫- آمین. ‫- آمین.
‫دوستتون دارم.
‫ما هم دوستت داریم. شب بخیر.
‫- پدر؟ ‫- هان؟
‫چرا اونا از ما متنفرن؟
‫فکر نمی‌کنم اونا از ما متنفر باشن.
‫فقط این‌که هیتلر ما رو بخاطر ‫رنج کشیدنِ طبقه‌ی کارگر...
‫مقصر می‌دونه،
‫و بعضی از مردم، این انتخاب رو کردن که ‫حرف‌هاش رو باور کنن.
‫ولی چرا؟
‫پاسخ دادن به این سوال راحت نیست...
‫ولی می‌تونم اینو بهت بگم؛
‫اقتصاد داره بهتر میشه،
‫و خیلی زود، اونا دیگه تمرکز نمی‌کنن روی این‌که ‫دنبال مقصر این بگردن که...
‫چرا کارشون موفقیت آمیز نبود، ‫و همه به ساختنِ آینده‌ای بهتر...
‫فکر می‌کنند.
‫ما فقط باید همینطور نقش خودمون رو ...
‫مثل همیشه در مقابل آلمان، اجرا کنیم.
‫حالا بگیر بخواب.
‫فردا مدرسه داری، تازه تو خیلی جوونی که بخوای...
‫درباره‌ی این چیزا نگران باشی.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫نورمبرگ، آلمان، سال 1945
‫«کنگرشال»، پایگاه سابق نیروهای نازی
‫خبردار!
‫ژنرال «پتون».
‫عصر بخیر، سربازان!
‫عصر بخیر، قربان!
‫آزاد!
‫اگر بخوایم تعریفی که همه در مورد دلاوری قبول دارند،
‫به عنوان خصیصه‌ای در نظر بگیریم که ‫ترس در اون راه نداره...
‫پس هیچوقت یه مرد دلیر ندیدم!
‫همه‌ می‌ترسند!
‫شجاعت چیزی جز این نیست که...
‫ترس، یک دقیقه بیشتر دووم میاره.
‫حالا تصور کنید که در این جنگ، ‫به عنوان یک غیرنظامی بجنگید.
‫تصور کنید که ندونید چطور باید با اسلحه شلیک کرد،
‫ولی با این وجود با نازی‌ها در میوفتید ‫تا جون مردم رو نجات بدید.
‫همین الان یک داستان باورنکردنی شنیدم.
‫و مایلم با شما به اشتراک بذارمش.
‫چون این یه داستان...
‫درباره‌ی یکی از اون انسان‌های بی‌نظیر هست،
‫که کاری می‌کنن تا فداکاری‌ها...
‫و دلاوری‌های شما...
‫کاملا ارزشش رو داشته باشن.
‫اوه، خدای من! ‫اوه، خدای من!
‫خدای من! ‫پدر، از دیدنت غافلگیر شدم.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫از نمایشم خوشت اومد؟
‫تو یه دلقکی که خودش رو شبیه هیتلر کرده ‫و انگار توی خانه‌ی روسپیان ـه!
‫بابا، این هیتلر نیست. چاپلین ـه. ‫اینجا هم یه کافه‌‌‌‌ست.
‫اوه، عذر می‌خوام که یه مقدار اشتباه گرفتم!
‫پدر، من یه بازیگرم.
‫- آره ‫- آره
‫فردا باید صبح زود کار رو شروع کنیم. ‫بیا بریم خونه. برو!
‫خانم گاربر داره میاد ‫خانم گاربر داره میاد.
‫- سلام خانم گاربر. ‫- سلام.
‫- «اِما» حالش چطوره؟ ‫- خوبه، ممنونم.
‫قضیه چیه که همیشه حال اون رو می‌پرسی؟
‫راستش بابام ازم می‌خواد باهاش ازدواج کنم.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا!
‫این حقیقت داره، «شارس»؟
‫اون یهودیه؟
‫- فکر کنم. ‫- پس نه!
‫چرا؟
‫نمی‌خوام هیچ دختر یهودی‌ای...
‫دائماً توی زندگیش از سر و کله زدن با این ‫سبزیِ بی‌خاصیت...
‫که می‌خواد یه دلقک بشه و بدرد هیچ کاری نمی‌خوره، ‫رنج ببره!
‫خب، اکثرش حقیقت داشت!
‫اِما تنها دختر یهودی‌ توی دنیاست...
‫که نمی‌خواد ازدواج کنه.
‫نباید وقتت رو هدر بدی.
‫ممنونم.
‫- فکر نمی‌کنم نقشه‌مون گرفته باشه. ‫- نه، فکر می‌کنم گرفت!
‫- اون الان فکر می‌کنه تو بی‌خاصیتی! ‫- نه، نه.
‫طبق نظریه‌ی دکتر فروید، «فرافکنی» صورت گرفت!
‫- تا حالا اسمش رو نشنیدم. ‫- می‌دونم.
‫مقصر دونستنِ دیگران می‌تونه ‫منجر به فرآیند «لگد زدن به سگ» بشه...
‫که اشخاص، در یک سلسله مراتب...
‫طبقه‌ی پایین‌تر خودشون رو مقصر می‌دونن...
‫و این موضوع تا پایان زنجیره ادامه پیدا می‌کنه،
‫و تا آخرین طبقه‌ میرسه.
‫حالا این که گفتی یعنی چی؟
‫یعنی اگه قصاب فکر کنه تو بی‌خاصیتی...
‫احتمالا نابغه‌ای!
‫- اوهوم! ‫- آره.
‫به دکتر فروید بگو اون رو درمان کنه!
‫- عصر بخیر، عمو ‫- سلام، «جورج»
‫اشکالی نداره اگه یه لحظه با «مارسل» صحبت کنم؟
‫هزار بار بهت گفتم، من یه بازیگر جدی هستم. خیلی‌خب؟
‫من یه دلقک نیستم.
‫فقط به کمکت نیاز دارم. ‫این بچه‌ها، خیلی سختی‌ها کشیدن.
‫به من چه که اونا سختی کشیدن؟
‫- این حرف رو نزن. ‫- دارم می‌زنم.
‫دارم می‌زنم. متاسفم. ‫من اهمیتی نمیدم. خیلی‌خب؟
‫من با بچه‌ها خوب نیستم.
‫می‌دونی، اصلا طاقت ندارم. ‫ببخشید.
‫می‌دونی، به زور وقت پیدا می‌کنم تا ‫توی مغازه‌ی بابام کار کنم.
‫الان هم می‌خواد کل روز اونجا باشم.
‫یه نمایشنامه‌ی کامل هست که دارم روش کار می‌کنم،
‫که 30 شخصیت مختلف رو توش ارائه میدم.
‫- سی تا! ‫- مارسل.
‫- چیه؟ ‫- اینا یتیم‌های یهودی هستن.
‫می‌دونم. می‌دونم. ‫می‌دونی...ببخشید ولی...
‫من خودم یه پدر یهودیِ زنده دارم،
‫که زندگی رو واسم سخت‌تر کرده.
‫این حرفت اصلا قشنگ نبود!
‫- از من می‌خوای چه کمکی کنم؟ ‫- برو روی نمایشنامه‌ت کار کن.
‫کاراکترهای چیزی هستن که باید در موردشون بنویسی.
‫- «جورج» ‫- برو گمشو!
‫متاسفم، متاسفم، متاسفم.
‫سلام، «فلور».
‫الان مادرت رو دیدم.
‫داشت به پدرم میگفت که باید باهات ازدواج کنم.
‫عجب! اون نسل، دیگه پیر شدن...می‌دونی...
‫اونا متوجه نمیشن که ما فقط وقتی ازدواج می‌کنیم...
‫که عشق در میون باشه.
‫و تو نمی‌تونستی توی کافه، عشق رو پیدا کنی! ‫درسته؟
‫هِی، هرچیزی که درباره‌ی اونجا میشنوی رو باور نکن.
‫- باشه؟ ‫- مطمئنم که خیلی موثقـه.
‫خب، هنر هرجایی می‌تونه اتفاق بیوفته.
‫خب، مثلا مارسل دوشان رو نظر بگیر.
‫نمی‌دونم اون کیه.
‫خب قبل از این‌که بخوای یه هنرمند رو با بوم نقاشیش ‫قضاوت بکنی، باید اون رو بشناسی.
‫اونوقت بوم نقاشی تو، اون کافه‌ست؟
‫آره. نه، نه. چی؟ ‫تو دیگه کی هستی!
‫- دختری که تو می‌خوای باهاش ازدواج کنی. ‫- ببخشید؟ نه، نه.
‫من نمی‌خوام با تو ازدواج کنم.
‫مادرت می‌خواد که تو با من ازدواج کنی،
‫من هم داشتم باهاش مؤدبانه رفتار می‌کردم.
‫اومدن!
‫- گفتی چند نفرن؟ ‫- 123 بچه.
‫موسسه، کلی پول برای جون اونا خرج کرده.
‫نازی‌ها، والدینشون رو کُشتن.
‫مارسل.
‫می‌خوای نگاه کنی؟
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫چرا برادرم اینجاست؟
‫گفتم برای بچه‌ها دلقک بازی کنه.
‫اون فقط به خودش اهمیت میده.
‫و خدا نکنه بهش بگی «دلقک». دیوونه میشه!
‫ببین، اگه کمک نکنه، می‌فرستیمش خونه...
‫ولی الان به همه نیاز داریم.
‫باشه. ‫اون اتوبوس کافی نیست.
‫فقط همون رو داریم.
‫می‌تونم ماشین بابامون رو بگیرم.
‫فکر خوبیه.
‫خاطر جمع شو که هیچ چاقو یا گوشتی اونجا باقی نمونه.
‫بچه‌ها همین الانشم ترسیدن.
‫برو!
‫خیلی‌خب.
‫یالا. ‫بیاید بریم!
‫مشکل چیه؟ بیاید بریم.
‫بیاید بریم!
‫می‌خوای بیای پایین؟
‫از اینطرف. مراقب باش.
‫چیزی نیست.
‫آروم! اینجوری نکنید!
‫اوه، اوه، آروم باشید. ‫همگی آروم باشید. آروم باشید. آروم باشید.
‫آروم باشید. غذا به همه میرسه.
‫نیازی نیست دعوا کنید.
‫برید روی میزها بشینید. ‫نه، اصلا نیازی نیست...
‫- این رو میدم... ‫- هُل ندین!
‫جورج، جورج. لطفا بهم کمک کن.
‫این یکی رو امتحان کن.
‫- زیادی بزرگه؟ ‫- نه، خوبه.
‫چیزی نیست.
‫داری یه دختر بزرگ میشی!
‫با من بیا.
‫میلا، من الان برمیگردم.
‫حالم خوب میشه؟
‫همین الانشم حالت خوبه.
‫این برای هر زنی اتفاق میوفته.
‫برای من هم اتفاق میوفته.
‫این یعنی تو داری رشد می‌کنی.
‫خب، از الان به بعد، هرماه، یه چند روز...
‫مجبوری یه دونه از اینا بپوشی.
‫این چیه؟
‫یه دستمال ویژه‌ست؛
‫که جلوی رسیدنِ خون به لباست رو می‌گیره.
‫فقط یه چند روز طول میکشه.
‫مثل یه تمرین می‌مونه برای این‌که ‫آماده بشی برای اون روزی که...
‫سالیان بعد، خواستی بچه دار بشی.
‫نه، ندویید! نه، نه. نیازی به دوییدن نیست!
‫به خودتون آسیب می‌رسونید.
‫همگی آروم بگیرید.
‫لطفا، روی میز نایستید!
‫با همدیگه خوب رفتار کنید. ‫الان دیگه یه خانواده هستید.
‫اینجا خونه‌ی جدید شماست.
‫اون داره چی‌کار می‌کنه؟
‫صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید. ‫فوت کنید!
‫برید!
‫من دوباره پیامبر شما خواهم شد.
‫اگه جامعه‌ی جهانیِ یهود، موفق بشه...
‫تا مردم جهان رو مجبور به جنگ کنه...
‫باید بدونه که نتایج این قضیه، ‫مثل لایحه‌ی «بولشیویزیسیون» نخواهد بود...
‫و نه تنها با پیروزی یهودیان همراه نخواهد شد،
‫بلکه نابودیِ اروپا را به همراه خواهد داشت!
‫مثل یه دلقک لباس می‌پوشی، مثل یه دلقک نقاشی می‌کنی.
‫چه کمکی می‌تونم بهت بکنم؟
‫اگه قلم مو رو روی رنگ بکشی، یه چهره می‌کِشی.
‫نمی‌خوام بگم زشته، اتفاقا به نظرم داری بهتر میشی.
‫فقط هیچوقت درست نفهمیدم ‫که چرا مردم این‌کار رو می‌کنن...
‫حتی وقتی که خیلی عالیه!
‫بهم بگو چرا این کار رو میکنی؟
‫چرا میری دستشویی؟
‫اوه، لازم نیست به پدرت بی‌احترامی کنی.
‫نه، نه. ‫نه نمی‌خوام بهت بی‌احترامی کنم.
‫فقط دارم می‌پرسم، چرا میری دستشویی؟
‫چون بدنم برام چاره‌ای نمیذاره.
‫همینه.
‫جواب من به سوالت همین بود.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫آمین.
‫اوه، استیک! چه ایده‌ی نابی! ‫از کجا گرفتیش؟
‫ممنونم. ‫تو اون لباس رو از کجا گرفتی؟
‫در واقع این یه لباس نیست. ‫یه زیرجامه‌ی زنونه‌ست!
‫- از مامان گرفتمش ‫- شارس...
‫«آلن» فکر می‌کنه هیتلر می‌خواد به لهستان حمله کنه،
‫و جنگ به سرتاسر فرانسه کشیده میشه.
‫هیتلر در مقابل فرانسه هیچ شانسی نداره. ‫اون داره بلوف میزنه!
‫یه جورایی دلم می‌خواد این اشتباه رو بکنه تا نابودش کنیم.
‫تا حالا سخنرانی‌هاش رو شنیدی؟
‫سخنرانی، سخنرانی، سخنرانی، سخنرانی!
‫پاپیولیست‌ها سخنرانی می‌کنن تا یه مشت احمق، ‫با رضایت خودشون بخروشن... ‫(پاپیولیست: طرفدار توده‌ی مردم)
‫و احساس بهتری نسبت به زندگی مزخرفشون پیدا کنن.
‫من فکر می‌کنم آلن بد نمیگه!
‫و ما باید آماده باشیم که یه موقع اگه لازم شد، بریم!
‫من از لهستان رفتم تا از یهودی-هراسی فرار کنم،
‫حالا بهم میگی آماده باشم تا دوباره برم؟
‫نه، نه.
‫آره، منم همینطور. ‫نمی‌تونم همینجوری بذارم برم.
‫بخاطر بچه‌ها؟ عجب!
‫بچه‌ها؟ دارم تا جایی که می‌تونم به بچه‌ها کمک می‌کنم،
‫ولی دارم روی نمایشنامه‌م کار می‌کنم. باشه؟
‫طبقه‌ی بالا، دارم پشت پرده‌ی تئاتر رو هم ‫خودم نقاشی می‌کنم
‫- خیلی ازت ممنونم! ‫- آره، من احمقم.
‫داشتم باور می‌کردم که بالاخره شروع کردی...
‫بغیر از خودت، به کس دیگه‌ای اهمیت بدی.
‫خب...چرا مسئولیت بچه‌ها باید گردن من باشه؟
‫شاید بخاطر این‌که اونا تنها کسایی هستن که...
‫هنرت رو کاملا مسخره...
‫در نظر نمی‌گیرن.
‫123تا بچه توی اون قلعه هستن.
‫لطفا بهم بگو کجا باید ببریمشون؟
‫هرکاری که می‌خوای بکن!
‫همش به مارسل میگی خودخواه...
‫خب؟
‫...ولی تا جایی که من خبر دارم،
‫اون هر روز داره به بچه‌ها کمک می‌کنه،
‫در حالی‌که تو داری درباره‌ی هیتلر نظریه پردازی می‌کنی.
‫چند وقت میشه؟
‫از وقتی که اومدن اینجا، یک سال میگذره.
‫سلام، آلن
‫بجنب، بیا بریم.
‫- مارسل! ‫- اوه، نه. داره میاد! داره میاد!
‫اوه، اوه، لطفا بهم کمک کن ‫لطفا بهم کمک کن!
‫اوه، باشه.
‫خیلی‌خب، خیلی ازت ممنونم. ‫امیدوارم که الان شاد شده باشی.
‫- مارسل؟ ‫- بله؟
‫- می‌تونم یه رازی رو بهت بگم؟ ‫- آره. سریع بگو.
‫اِما ازت خوشش میاد.
‫خیلی‌خب. باشه. اوه سلام!
‫- خب، تو هم ازش خوشت میاد؟ ‫- اوه، آره
‫کتاب خیلی خوبیه. ‫ما داریم درباره‌ی یه چیز دیگه حرف می‌زنیم.
‫یه موضوع کاملا متفاوت!
‫من از همه‌ی پرنسس‌های این قلعه، خوشم میاد. باشه؟
‫دفعه بعدی یه ذره بلندتر بگو!
‫- حتما! ‫- لطفا توی رادیو هم پخشش کن!
‫- خداحافظ مارسل. ‫- خداحافظ.
‫- سلام جورج، سلام فلور. ‫- سلام مارسل.
‫آلن!
‫سلام...جورج!
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- سلام آلن. خوشحالم می‌بینمت.
‫بگو ببینم چیا می‌دونی؟
‫همون چیزایی که توی رادیو میگن.
‫که باید همرو آماده کنیم تا به سمت جنوب بریم.
‫بچه‌ها بالاخره دارن سر و سامون میگیرن.
‫اگه دنبال راه‌های دیگه نگردیم، بی‌مسئولیتی کردیم.
‫چه راه‌های دیگه‌ای؟ ‫یه قلعه‌ی دیگه داری؟
‫نه، نه. آلن فکر می‌کنه که همین‌که همشون یه جا باشن...
‫خودش خطرناکه! درسته؟
‫فکر کنم منظورتون رو نفهمیدم!
‫قیام هیتلر داره به بدترین گروه‌های ممکن، قدرت می‌بخشه.
‫همه می‌دونن که بچه‌های یهودی اینجا زندگی می‌کنن.
‫تو که دلت نمی‌خواد اینجا تبدیل به یه هدف بشه؟!
‫فقط بخاطر این‌که تو یهویی احساس کردی ‫ممکنه اوضاع خطرناک بشه...
‫نمی‌خوام بی‌ثباتیِ زندگیشون رو بیشتر کنم.
‫تو، کیلومترها از آلمانِ نازی فاصله داری.
‫اونجا یه رهبر به شدت محبوب...
‫داره قدرتمندترین ارتش تاریخ اروپا رو آماده می‌کنه،
‫تا کشورهای همسایه رو فتح کنه.
‫در حالیکه داره همه‌ی تقصیرها رو گردن یهودی‌ها میندازه.
‫میشه یه سیب به من بدین؟
‫البته!
‫- آروم باش! ‫- باشه.
‫فکر می‌کنم منظورش اینه که باید آماده‌ی بدترین‌ها باشیم.
‫و درست میگه...راه دیگه‌ای نداریم.
‫فکر می‌کنم باید تمرین رو هم شروع کنیم.
‫تمرین چی؟
‫اونا بچه‌ان!
‫باید بهشون آموزش بدیم که زنده بمونن!
‫- نازی‌ها! نازی‌ها! ‫- نازی‌ها! نازی‌ها!
‫عجله کن، جوزف!
‫یهودی؟
‫یهودی؟ شاید تو یهودی باشی؟
‫روی درخت یه یهودی هست.
‫- نکن! ‫- بیا پایین، جوزف!
‫آره!
‫گوش کن.
‫زندگی خودت و همه‌ی دوستانت...
‫به ساکت بودنت بستگی داره.
‫ما اینجا بازی نمی‌کنیم!
‫ولی مارسل با مزه‌ست، ‫نازی‌ها که اینطور نیستن!
‫دیدی؟
‫خیلی‌خب، همگی بیاید پایین.
‫حالا... دیدین چطوری یه موش خرما قایم میشه؟
‫موش خرما؟
‫موش خرما، جایی پیدا نمی‌کنه که توی درخت قایم بشه
‫نه! موش خرما، جایی رو پیدا می‌کنه...
‫تا بتونه بخشی از درخت بشه!
‫خب، ترفندش اینطور نیست که مطمئن بشی...
‫اونا نمی‌بیننت!
‫بلکه حتی اگه ببیننت،
‫چیزی که می‌بینن، توجهشون رو جلب نمی‌کنه.
‫نامرئی رو مرئی کنید،
‫و مرئی رو نامرئی!
‫مارسل؟
‫- نمی‌تونم ببینمش ‫- کجاست؟
‫کجا رفت؟
‫مارسل؟
‫- مارسل؟ ‫- کجا رفت؟
‫بیاید داخل. بیاید داخل. یالا!
‫آره. بیاید داخل. سرده! خیلی یخ ـه!
‫بیاید داخل.
‫به علت تهاجم آلمان به لهستان...
‫دولت فرانسه به همه‌ی شهروندان دستور داده،
‫تا در ده روز آینده، همه‌ی شهر‌های مرزی رو تخلیه کنند.
‫باید به همه‌ی بچه‌ها بگیم که داریم از اینجا میریم.
‫من به اجتماعات یهودی، تلگراف میفرستم...
‫تا از خانواده‌ها بخوام، بچه‌ها رو بپذیرن.
‫خانواده‌ها می‌تونن چندتایی رو قبول کنن، ‫ولی اونا خیلی هستن!
‫چه پیشنهادی میدی؟
‫باید بعضی از بچه‌ها رو بدیم به کلیسا.
‫بچه‌های مذهبی همیشه درباره‌ی این صحبت می‌کنن که...
‫والدینشون چقدر عصبانی میشن اگه بفهمن که ‫«احکام کوشر» رو زیر پا گذاشتن،
‫حالا تو می‌خوای بفرستیشون کلیسا؟
‫در شرایط مرگ و زندگی میشه به احکام یهود، عمل نکرد
‫شاید دیگه وقتش باشه که باهاشون روراست باشیم.
‫نمی‌دونم چطور باید بهشون بگیم که دیگه تموم شد!
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫ممنونم
‫هفته‌ی بعد، «روش هشانا» خواهد بود. ‫(سال نو یهودی‌ها)
‫این‌بار خیلی خاص خواهد بود.
‫خیلی‌خب. می‌دونم. چیزی نیست.
‫چون ما نه تنها به سال نو خوشامد میگیم...
‫همینه!
‫...بلکه به یه قرن جدید خوشامد میگیم.
‫ما سال 5700 رو در پیش داریم. ‫(سال عبری)
‫در هر نسلی اونا بر علیه ما برمیخیزند.
‫گاهی وقتا، یه مرد قدرتمند...
‫گاهی وقتا، یه ارتش...
‫یا این‌که یه ملت، سعی می‌کنه تا مردم یهود رو نابود کنه.
‫ولی بازم ما اینجا با هم هستیم...
‫و می‌دونیم که این‌بار هم، خدای متعالی و یگانه...
‫ما رو از دست اون‌ها نجات میده.
‫ما همچنان از شما مراقبت می‌کنیم.
‫ولی یه مدت، دیگه با هم نخواهیم بود.
‫و بخاطر همین...
‫تصمیم گرفتیم که الان در شیپور بدمیم؛
‫یعنی یک هفته قبل از «روش هشانا»!
‫تا شما این لحظه و این صدا رو در خاطر داشته باشید...
‫تا به شما یادآوری کنه،
‫که تنها نیستید!
‫خیلی‌خب، همه بیاید بریم به سمت جنوب!
‫تمام جمعیت «استراشبورگ» به جنوب فرانسه منتقل شد.
‫خانواده‌ی مارسل، به امید این‌که به زودی برمیگردن، ‫هیچ چیز با خودشون برنداشتند!
‫در عرض شش هفته، ‫ارتش نازی این کشورها را فتح کردند:
‫بلژیک،
‫لوکزامبورگ،
‫هلند،
‫و فرانسه!
‫پاریس، این هدف با ارزش، گرفته شد.
‫گهواره‌ی لیبرالیسم و دموکراسی در دستان آلمان است،
‫و به همین دلیل تحت فرمان آلمان هم خواهد بود.
‫لیموگ، ویچی فرانسه ‫29ژانویه، سال 1941
‫تا الان چهل‌تاشون رو به خانواده‌های یهودی،
‫دوازده تا به غیرکلیمی‌ها، شانزده تا به مدرسه‌های کاتولیک،
‫و 30تاشون رو به پرورشگاهی در «ایزیو» دادیم
‫خب 100تاشون رفتن، 20 تا موندن.
‫کاش همینطور بود! ولی ما منتظر هستیم...
‫تا ده‌ها یتیم دیگه از آلمان برسن.
‫- حاضری؟ ‫- آره
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- سلام
‫یه گروه تو «لیون» هستن که ‫دارن خودشون رو مسلح می‌کنن تا بجنگن!
‫بعضی از اونا رو میشناسم.
‫«دو گل» داره با پول و اسلحه‌ی بریتانیا بهشون کمک می‌کنه. ‫(شارل دو گل؛ رهبر مقاومت فرانسه در مقابل نازی‌ها)
‫اگه بخوای بهشون ملحق بشی، ‫نیروهایی هستن که خوب سازماندهی شدن.
‫اوه، نه. من نمی‌جنگم. خیلی‌خب؟ ‫من فکر می‌کنم! و بخاطر همین زنده‌ام.
‫ما پنج هزار ساله که داریم فکر می‌کنیم.
‫شاید وقتشه که یه چیز دیگه رو امتحان کنیم.
‫واقعا فکر می‌کنی بتونم با تفنگ به کسی کمک کنم؟
‫معلومه که نه!
‫خیلی‌خب.
‫این رو نگاه کن، اِما.
‫«مارسل مارسو».
‫- عالیه! ‫- بذار ببینم.
‫اسم خیلی خوبیه.
‫برلین، آلمان نازی ‫28 مارس، سال 1941
‫- اسم شب؟ ‫- طوفان و استرس!
‫کاش می‌تونستید بگید که یهودی هستید،
‫ولی نیروی اطلاعات ما میگه بعضی از شما، ‫اعضای حزب هستید.
‫بعضی‌ از شما جزو بسیج جوانان هیتلر هستید ‫و حتی شنیدم که...
‫البته امیدوارم این بخش، چیزی جز یه شایعه نباشه،
‫شنیدم که بعضی‌هاتون جزو ارتش طوفان هستید. ‫(ارتش ویژه‌ی هیتلر)
‫- درود بر هیتلر! ‫- درود بر هیتلر!
‫انگار تا الان به اندازه‌ی کافی یهودی نداشتیم!
‫کولی‌ها،
‫معلول‌ها، عقب مونده‌ها،
‫کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها،
‫اتحادیه‌های کارگری و همه جور جانور موذی‌ای ‫رو باید تحمل کنیم.
‫الان دیگه نازی‌های متفاوت هم بهشون اضافه شدن!
‫میای بهم سر میزنی دیگه؟
‫می‌دونی، اگه بهم سر نزنی فراموشت می‌کنم.
‫ممنونم
‫بیا، بیا، بیا، بیا.
‫بیا بریم.
‫شب خوش.
‫چی؟
‫- چرا داریم این‌کار رو می‌کنیم؟ خیلی‌خب. ‫- خفه شو!
‫گذرنامه‌هاتون، لطفا!
‫بله، بله. حتما!
‫لطفا به پدرم درباره‌ی این قضیه چیزی نگید. ‫اون خبر نداره.
‫پدرت کیه؟
‫داری به چی می‌خندی؟
‫لطفا بهش نگو. پدرم منو میکُشه!
‫نه، سرکار هیچ حرفی نمیزنه...
‫وگرنه پدرت اون رو میکُشه!
‫عذر می‌خوام. ‫لطفا نگو.
‫خیلی‌خب.
‫خانم «گارنو» ‫من به پدرتون کاری ندارم.
‫یا این‌که ارتباطتون با این مرد، چیه.
‫که قشنگ مشخصه در حد و اندازه‌های شما نیست...
‫ولی ازتون می‌خوام این آخرین باری باشه که ...
‫این موقع از شب شما رو اینجا پیدا میکنم،
‫وگرنه مجبور میشم خودم ببرمتون پیش پدرتون.
‫ممنونم، سرکار
‫برید خونه.
‫«الیس لوری»
‫- همه چیز روبراهه؟ ‫- آره، آره.
‫اون کشیش به نظر آدم خوبی میومد، مگه نه؟
‫الیزابت دختر قوی‌ایه.
‫آره، آره.
‫- خیلی‌خب. گوش کن ‫- بله
‫اون گروه مقاومت که توی «لیون» هستش...
‫- خب؟ ‫- چطور می‌تونیم بهشون ملحق بشیم؟
‫کی؟
‫منظورت چیه، «کی»؟ ‫من! ما!
‫- تو؟ ‫- آره من.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫همین الان افسرهای «ویشی» جلوی ما رو گرفتن، ‫(ویشی: دولت فرانسه بعد از تسخیر توسط آلمان)
‫می‌دونی...و...من فقط...
‫نمی‌خوام بدون این‌که کاری کنم...
‫همینجوری فقط فرار کنم!
‫گوش کن...این مبارزینِ لیونی، اونا جدی هستن.
‫آدمای سرسختی هستن و دارن زندگی‌هاشون رو ‫برای فرانسه به خطر میندازن.
‫طبق معمول، بین اونا جاسوس‌هایی هم هستن.
‫و اگه باهاشون ارتباط برقرار کنم، ‫نمی‌تونی بعدش نظرت رو عوض کنی!
‫- می‌دونم. ‫- اگه فقط بخاطر این ناراحتی که جلوت رو گرفتن...
‫نه، فقط بخاطر ناراحت بودنم نیست.
‫نه، من...من حاضرم که بجنگم.
‫جورج منتظره تا بچه‌های دیگه برسن.
‫آره، خب جورج بهشون میرسه.
‫اون یه قدیس ـه! ‫من باهاش صحبت نمی‌کنم.
‫فکر می‌کردم که...بهم افتخار کنی.
‫- بهت افتخار می‌کنم. ‫- خب. می‌تونستی به زبون بیاریش...
‫- من بهت افتخار می‌کنم ‫- خیلی‌خب. ممنونم
‫ولی اول باید با پدرمون صحبت کنی.
‫باید بهش بگی که این تصمیم رو گرفتی!
‫خیلی‌خب، میرم بهش میگم.
‫می‌دونی کجاست؟
‫- توی آپارتمان. ‫- نه.
‫مارسل؟
‫باورم نمیشه الان چی دیدم!
‫اومدی داخل؟
‫از بالای پله‌ها دیدمت.
‫خوشت اومد؟
‫می‌تونی آواز بخونی!
‫همیشه می‌خواستم این کار رو بکنم،
‫ولی پدرم یه قصاب بود. پدر اونم یه قصاب بود.
‫نمی‌تونستم یهویی یه خواننده بشم.
‫ولی الان می‌تونی!
‫آره
‫چون الان دیگه چیزی ندارم.
‫اونا همه چیز، بجز صدام رو ازم گرفتن.
‫خب پس...چرا با علاقه‌ی من مخالفت می‌کردی؟
‫چون نمی‌خواستم گرسنگی بکشی!
‫چون اکثر هنرمندان، نمی‌تونن خرج خودشون رو در بیارن ‫می‌دونستی؟
‫حداقل یه قصاب، هیچوقت گرسنه نمیشه.
‫اجرای خیلی خوبی بود.
‫- پس خوشت اومد؟ ‫- آره خوشم اومد. من...من...
‫- چیه؟ ‫- اگه من بودم یه مقدار روی صحنه، راحت‌تر می‌بودم
‫- همین! فقط... ‫- آهان. پس خوشت نیومد؟
‫ببخشید...گفتم که خوشم اومد.
‫فقط دارم میگم فکر می‌کنم که می‌تونی بیشتر لذت ببری،
‫و بعدش ما هم اون لذت بردنت رو احساس می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، بذار یه چیزی رو بهت بگم.
‫شاید...وقتی که جنگ تموم شد،
‫ما...ما بتونیم...
‫می‌تونیم با همدیگه اجرا کنیم.
‫من و آلن، داریم به «مقاومت» می‌پیوندیم.
‫خدا پشت و پناه هر دوتاتون باشه.
در دهم نوامبر سال ۱۹۴۲ .قوای آلمان بقیه‌ی خاک فرانسه را نیز اشغال کرد
‫لیون، ایستگاه «پراش» ‫18 نوامبر، سال 1942
‫نه، نه، نه. ‫واینسید. واینسید.
‫بریم! بریم!
‫مارسل اوناهاش. مارسل!
‫اِما اونجاست! ‫اِما اونجاست!
‫سوار شو. سوار شو. سوار شو.
‫برو، برو، برو، برو.
‫اوه، خدای من.
‫به «مقاومت» خوش اومدین.
‫«هتل ترمینوس» ‫«مرکز فرماندهی پلیس مخفی نازی‌ها»
‫اونا چرا صف بستن؟
‫همونطور که شما دستور دادین، ‫ما مطمئن شدیم همه‌ی فرانسوی‌هایی بدونن...
‫که به هرکسی که بهمون اطلاعاتی بده که باهاش...
‫بتونیم «مقاومت» رو بشکونیم، پاداش میدیم.
‫همه‌ی اینا اومدن تا بهمون اطلاعات بدن؟
‫بله، ستوان.
‫هرکسی که مشارکت کنه، یه نشان بهش داده میشه
‫که با اون می‌تونه آزادانه در شهر حرکت کنه
‫خیانت به هموطنان، برای پول!
‫تا الان یه سری اطلاعات گرفتیم که شاید بدرد بخورن
‫بشینید.
‫مارسل کیه؟
‫من
‫گذرنامه‌هاتون تحسین برانگیز هستن.
‫ممنونم قربان. ‫خانم!
‫اگه راحت‌تری، از نظر من «قربان» اشکالی نداره.
‫قراره 20 تا مبارز از بریتانیا برامون بیاد.
‫- چقدر طول میکشه تا براشون درست کنی؟ ‫- بیست تا؟
‫شاید فکر کنید یه فرآیند ماشینی باشه. خب؟
‫ولی واقعا هنر می‌خواد تا هر انحنا و تحرک حروف...
‫عذر می‌خوام. ‫...رو بررسی کنی.
‫شدت فشار دادن قلم هم مهمه!
‫چون همه‌ی گذرنامه‌ها رو یه نفر درست نکرده.
‫و ترکیب رنگ‌ها هم مهمه. چون رنگ سیاهی بهت میده...
‫که به نظر معتبر میاد. ‫اما شاید باورتون نشه ولی...
‫سیاه، حالت‌های مختلف داره. خیلی‌خب؟
‫و توی هر شهر فرق می‌کنه.
‫چقدر طول میکشه؟
‫20تا یک روز زمان میبره.
‫اونا یک ساعت دیگه میرسن.
‫یک ساعت؟
‫یک ساعت میشه که اینجاییم! می‌تونستی زودتر بهم بگی.
‫بیشتر اروپا در حال تسلیم شدنه...
...‫در حالیکه شهر لیون تنها مقاومتیه که
‫واقعا داره به نازی‌ها ضربه میزنه.
‫می‌تونی همینجوری اونجا بشینی یا می‌تونی بهم بگی...
‫به چه چیزایی نیاز داری تا توی یه ساعت کارمون تموم بشه.
‫بهمون 20تا گذرنامه‌ی فرانسوی بدید.
‫بذارید مارسل اسامی رو انتخاب کنه. ‫اون انجامش میده.
‫ما 20دقیقه‌ی دیگه میریم. فقط مارسل باهامون میاد.
‫آدم یا اهل یه کشوره...
‫یا نیست!
‫هیچوقت یه نقاش یهودی ندیده بودم.
‫جلوی من می‌تونی راحت باشی.
‫ممنونم، ولی نقاش‌های یهودیِ زیادی وجود دارن.
‫ولی این نقطه قوت مردم تو نیست...
‫وقتی که با نویسندگان و دانشمندان مقایسه‌شون می‌کنی، ‫متوجه این موضوع میشی. می‌دونی چرا؟
‫چون دین شما بهتون اجازه نمیده که خدا رو بِکِشید.
‫که خیلی‌ها بخاطر همین از شما متنفرن.
‫وقتی نمی‌بینن که دارید به درگاه کی دعا می‌کنید، می‌ترسن.
‫نه، اونا از ما متنفرن چون قرن‌هاست که ‫دارن توی گوششون می‌خونن که ما مسیح رو کشتیم.
‫تمام حماسه‌ی مردم یهود اینه که...
‫اون‌هایی که در مصر برده بودن، خودشون رو آزاد کردن...
‫تا جامعه‌ی خودشون رو بسازن.
‫هیچ نمادی برای ستمگران، از یهود خطرناک‌تر نیست.
‫چون یهودی‌ها، برده‌ها رو از بند آزاد کردند.
‫فکر کردم خوابیدی.
‫خب، تو که معلومه نخوابیده بودی!
‫منظورت چیه؟
‫چیه؟
‫اصلا نمی‌دونستم ازش خوشت میاد.
‫همه چیز رو بهت نمیگم که.
‫اون الان کجاست؟
‫رفت سیگار بخره.
‫خب، تو...
‫بهم بگو!
‫دوستش دارم!
‫پس که اینطور!
‫چی؟ بهم بگو!
‫نازی‌ها! نازی‌ها!
‫اونا رسیدن!
‫اون چیه؟
‫- کیسه‌ها رو بیار. ‫- خیلی‌خب.
‫- نام... ‫- «جیسون بیکر»
‫بریم.
‫به «مقاومت» خوش اومدی.
‫- فقط زن‌ها! ‫- کسی رو دیدین که لباس مردونه پوشیده باشه؟
‫میرم بررسی می‌کنم.
‫وایسا!
‫- تکون نخور! ‫- دستا بالا!
‫دست‌هات رو بیار بالا!
‫نه، نه، نه، نه ‫نه، نه شلیک نکنید!
‫برادرمه! شلیک نکنید!
‫برادرمه! ‫آلن. آلن؟
‫چه شده؟
‫«گشتاپو» ‫(پلیس مخفی آلمان)
‫اونا همه رو بردن!
‫اِما و میلا.
‫دو خواهر یهودی درحالی دستگیر شدن...
‫که به همراه مقاومت فرانسه، میجنگیدن!
‫اگه بهم بگید مردها کجا هستن، ‫این قضیه همین الان خاتمه پیدا می‌کنه.
‫میلا، تو همینجا بمون.
‫میلا. هیس! هیس!
‫برو اونجا. تکون نخور!
‫دارید کجا میبریدش؟
‫با کلمه‌ی «برداشت پوست»، آشنا هستی؟
‫یا به عبارتی پوست کندن!
‫نه؟
‫یه روش اعدام آروم و دردناک هستش...
‫که پوست از بدن جدا میشه...
‫در حالیکه فرد همچنان زنده‌ست.
‫تلاشی صورت میگیره تا اون بخشِ کنده شده‌ی پوست، ‫سالم باقی بمونه...
‫ضمن این‌که سعی میشه در بیشتر این فرآیند...
‫فرد، بهوش بمونه!
،اگه قراره در هر صورت من رو بکشید پس چه فرقی می‌کنه؟
‫نه، اِما
‫تصمیم گرفتم که نکشمت.
‫می‌خوام این کار رو با خواهرت بکنم. ‫جلوی چشمات!
‫چرا؟
‫چون تو نمی‌خوای بهم بگی مردها کجا هستن!
‫حتی اگه اونا رو نگیرم،
‫حداقل می‌خوام تو برگردی پیششون...
‫و بهشون بگی چه بلاهایی سرت اومده.
‫اونوقت ببینیم که اونا می‌خوان به این مقاومت بی‌فایده‌شون ‫ادامه بدن یا نه!
‫نمی‌دونم کجا هستند!
‫نمیدونم!
‫قسم می‌خورم.
‫باور نمی‌کنم.
‫اِما؟
‫باهاش چیکار کردی؟
‫کاری نکردم. حتی بهش دست هم نزدم.
‫می‌خواد بدونه که اونا کجا هستند.
‫بهش نگو.
‫در هر صورت ما رو میکُشه!
‫پس نمی‌دونی!
‫- نمی‌دونم. ‫- می‌دونی!
‫- نمی‌دونم! ‫- تو می‌دونی!
‫- نه، نه. ‫- منو بکش. برام مهم نیست.
‫ما خیانت‌کار نمیشیم. ‫ما با شما همدست نمیشیم.
‫به این حرفت احترام میذارم. می‌دونی...
‫ما همدستشون نمیشیم!
‫...همه‌ی این افراد دیگه، هیچ عزت نفسی ندارن!
‫من ترجیح میدم مثل تو بمیرم تا مثل اونا زندگی کنم.
‫چیزی نگو، خواهش می‌کنم!
‫چیزی نگو!
‫چیزی نگو اِما، خواهش می‌کنم.
‫برام مهم نیست اون چیکار می‌کنه. ‫مهم نیست.
‫- لطفا این‌کار رو نکن. ‫- خواهش می‌کنم، اِما.
‫- نه، نکن، خواهش می‌کنم. ‫- اِما، نه. نه، اِما، اِما.
‫- نه، خواهش می‌کنم. نکن! ‫- لطفا، اِما. اِما لطفا!
‫- نه! ‫- این‌کار رو نکن! این‌کار رو نکن!
‫نه، نکن!
‫باید بریم داخل
‫- باید بریم داخل ‫- نه، نه
‫- «کلاوس باربی» ‫- آره، می‌بینمش.
‫رفتار «اوتیغیگین» چطوره؟
‫خوبه ‫الان پرسید کِی بابایی رو می‌بینیم.
‫- واقعا؟ ‫- نه
‫خیلی خوشحالم که اینجایی.
‫تحسین برانگیزه! مگه نه؟
‫آره واقعا!
‫عالی شد. ولی هیچ جا خونه‌ی آدم نمیشه.
‫اون خیلی رشد بزرگ شده.
‫اون می‌تونه قیافه‌ها رو تشخیص بده.
‫- واقعا می‌تونه؟ ‫- آره، یه هفته‌ای میشه!
‫موضوع چیه؟ ‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫سلام، این منم. «اوتیغیگین».
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟ ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫بیا، تقریبا رسیدیم.
‫- خودشه ‫- معلومه که خودشه.
‫میلا کجاست؟
‫تا وقتی که این رو داشته باشی، ‫کسی نباید برات مزاحمت ایجاد کنه.
‫اون کجاست؟
‫داره میره داخل ایستگاه قطار.
‫میلا کدوم گوریه؟
‫نمی‌دونم. ‫اِما بهمون میگه.
‫به محض این‌که بهش نزدیک بشیم، میگیرنمون.
‫باشه، باشه. گوش کن چی میگم.
‫نگهبان‌ها رو بکِش سمت خودت و بدو.
‫- من میرم داخل. ‫- خیلی خطرناکه.
‫پس بذار منو بُکُشن.
‫برو. مواظب خودت باش.
‫ داری چیکار می‌کنی؟
‫باید با «مقاومت» رشد کنیم و آموزش ببینیم.
‫باید اسلحه پیدا کنیم. باید یاد بگیریم چطور تیراندازی کنیم.
‫باید مواد منفجره رو بشناسیم.
‫اونا انسان نیستن.
‫هیچ انسانی همچین کاری رو در حق دیگری نمی‌کنه.
‫وقتی اونجا بودی...
‫من خودم رو غرق در تنفر کردم،
‫و البته که میل به انتقام گرفتن داشتم،
‫ولی...هرچی بیشتر بهش فکر کردم،
‫تنها چیزی که در ذهنم بود...
‫این بود که چرا ما اینجاییم؟
‫و داریم در جنگی میجنگیم که نمی‌تونیم پیروز بشیم
‫در حالیکه می‌تونیم بچه‌های یتیم بیشتری رو بگیریم...
‫و قبل از این‌که دست نازی‌ها بهشون برسه، ‫ببریمشون یه کشور دیگه!
‫ما نمی‌تونیم الان بریم.
‫خب الان واقعا می‌تونیم چیکار کنیم؟
‫می‌تونیم باهاشون بجنگیم.
‫برای بچه‌ها، خونه پیدا کردیم. ‫مکان‌های امن.
‫تا وقتی که توی کشوری هستن که...
‫نازی‌ها اون کشور رو تسخیر کردن، ‫هیچ جا برای اونا امن نیست.
‫و این یه ذره مبارزه‌ای که می‌تونیم بکنیم...
‫می‌تونیم سرعتشون رو کم کنیم.
‫می‌تونیم زندگی توی فرانسه رو براشون جهنم کنیم.
‫نازی‌ها چی می‌خوان؟
‫چی؟
‫اونا به کلاوس باربی اهمیتی نمیدن،
‫یه مشت برده‌ی پلیس مخفی...
‫که شاید بکشیمشون! ‫اونم اگه خوش شانس باشیم.
‫نه، درست میگی.
‫اونا به کُشتن ما اهمیت میدن. ‫همونجور که اون رو کُشتن.
‫پس بهترین راه برای مقاومت چیه؟
‫کُشتنشون نیست!
‫اونا برای مرگ حاضرن!
‫اگه می‌خوای مقاومت کنی...
‫باید مطمئن بشیم که یهودی‌های بیشتری زنده می‌مونن.
‫چطور می‌تونی الان نری و بُکُشیش؟
‫معلومه که می‌خوام باربی رو بُکُشم.
‫می‌خوام هیتلر هم بمیره. ‫ولی نمی‌تونیم همه‌ی نازی‌ها رو بُکُشیم.
‫می‌تونیم چندتاشون رو بُکُشیم.
‫یا می‌تونیم جون چند نفر رو نجات بدیم.
‫و شاید یه روز اون نازی‌ها دستگیر بشن...
‫و بچه‌هایی که ما نجات دادیم به زندگیشون ادامه میدن ‫و خانواده تشکیل میدن.
‫اونایی که تا الان مُردن چی؟
‫فکر می‌کنی اونا می‌خوان ما چی‌کار کنیم؟
‫زندگی‌هامون رو به خطر بندازیم ‫تا از قاتل‌هاشون انتقام بگیریم؟
‫یا به یتیم‌ها کمک کنیم تا زنده بمونن؟
‫باید بچه‌ها رو نجات بدیم.
‫همین‌کار رو می‌کنیم.
‫آلمان، لهستان،
‫همه جای اروپا!
‫قراره ماهی 50 الی 100تا یتیم برامون بیاد.
‫گوش کنید. می‌خوایم بهتون کمک کنیم تا ‫اونا رو از فرانسه ببرید بیرون.
‫کجا ببریمشون؟
‫حتی متحدین هم دیگه جایی برای پناهندگان ندارن.
‫سوییس چطور؟
‫می‌خوای بچه‌ها رو از بین کوه‌های پوشیده از برف ببری؟
‫حداقل اینجا در امان هستن.
‫اونا در امان نیستن.
‫اگه توی کوه آلپ دستگیر بشن...
‫نه تنها باید مسئولیت این شرمساری رو قبول کنیم،
‫بلکه اعتبار و بودجه‌‌ای رو از دست میدیم...
‫که برای مراقبت از بقیه‌ی بچه‌ها بهشون نیاز داریم.
‫اون در امان نیستن.
‫جورج، گوش کن...
‫بذار یه گروه کوچک ببریم،
‫تا ببینیم می‌تونیم از مرز رد بشیم یا نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫هیس! هیس! ‫هیس! هیس!
‫- نه، مارسل. چی... ‫- هیس، هیس
‫- این چند وقت کجا بودی؟ ‫- هیس، هیس، هیس.
‫برید بچه‌ها.
‫کاری که مارسل و اِما و آلن می‌گن رو انجام بدید،
‫و بهتون قول میدم هیچ اتفاقی نمیوفته.
‫ممنونم.
‫ممنونم که زندگی ما رو نجات میدید.
‫- ممنونم. ‫- برو، برو، برو، برو!
‫برو، برو ‫همین الان برو. بیرون! برو بیرون!
‫خیلی‌خب. بیاید بریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- یالا بچه‌ها. بیاید بریم.
‫بجنبید.
‫- همینه! بیا اینجا. ‫- خداحافظ.
‫برو پسرم.
‫تو و مادر هم باید از اروپا بیاین بیرون.
‫برو! برو!
‫شنیدم که اینجا جلسه‌ای برای ‫ویزای یهودیانِ خارجی برقرار میشه.
‫بیا داخل و خفه خون بگیر.
‫نه، من...
‫کم حفظت‌شده‌ترین جایی که توی مرز وجود داره ‫این پرتگاه هستش!
‫ما از راه این جنگل میریم، که باید آسون‌تر باشه.
‫که ما رو می‌رسونه به مسیری که به اون پرتگاه میرسه،
‫پایین این کوه...میرسیم به «ژنو».
‫اونوقت پایین این پرتگاه، یه جاده هست؟
‫آره
‫اِما...می‌تونی درباره‌ی میلا باهام حرف بزنی.
‫منظورم اینه که من هم پدر و مادرم رو از دست دادم.
‫مردم همیشه برای اون‌هایی میمیرن ناراحت میشن.
‫ولی اونا باید بیشتر ناراحت اون کسایی باشن ‫که زنده می‌مونن.
‫چیزهایی زیبایی در زندگی وجود دارن.
‫اگه همه با هم ازش استفاده می‌کردن، آره!
‫میلا دیگه بین ما نیست،
‫ولی ما اینجاییم تا مطمئن بشیم که ‫همه‌ی شما در امان باشید.
‫اگه میلا اینجا بود، نمی‌خواست من ناراحت باشم.
‫و مطمئنم والدین تو هم می‌خوان تو شاد باشی.
‫ما هیچوقت ناراحت نبودیم.
‫بیا بغلم.
‫نمی‌دونستم توی لیون قراره بایسته!
‫احتمالا فقط یه لحظه وایسه.
‫اون اینجاست.
‫کی؟
‫باربی!
‫نه.
‫- باید بپرم پایین. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫خیلی‌خب، وضعیت آواز خونی بگیرید.
‫اگه منو شناسایی کنه، هممون رو میکُشه.
‫نمی‌تونی همینجوری از اینجا بری که! ‫بیا.
‫خیلی‌خب، برو، برو، برو، برو. ‫بیا، بیا، بیا.
‫در رو قفل کن. ‫در رو قفل کن.
‫همگی «مریم مقدس» رو بخونید.
‫دارید کجا میرید؟
‫داریم میریم توی «یوناژ» گردش کنیم.
‫گذرنامه‌ها لطفا.
‫بله.
‫اون پسر جوون، صدای زیرمون رو می‌خونه. ‫«جوزف»!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- من؟
‫- می‌خوای بهمون بخندن؟ ‫- اوه، نه!
‫من هیچوقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫اونا بچه هستن. ‫منم یه مربی هستم.
‫چرا باید بهشون ترس رو آموزش بدم؟
‫- همراه من بیا. ‫- ها؟
‫گفتم همراهم بیا.
‫ستوان؟
‫اذیتشون نکن!
‫تو کی باشی که اینو بگی؟
‫پیرمردی که از یه کیلومتری ‫می‌تونه بچه‌های خوب رو تشخیص بده.
‫پاهات رو باز کن!
‫جیب‌هات رو بهم نشون بده.
‫این فقط یه قاشقه. ‫اینم پوله!
‫این چیه؟
‫سبیل ـه!
‫داری رهبر رو مسخره می‌کنی؟
‫نه، نه. با کمال احترام سرکار...
‫این سبیل چارلی چاپلین هستش.
‫فکر می‌کنم وسط این جنگ، خیلی مهمه...
‫که بچه‌ها رو بخندونم.
‫اون دختره...
‫چند سالشه؟
‫اون...
‫اون چهارده سالشه.
‫باید بهش کمک کنی صداش رو تقویت کنه.
‫خیلی خاصه!
‫- ما بخاطر همین اینجاییم دیگه. ‫- بذار یه چیزی رو ازت بپرسم.
‫بله قربان.
‫من یه دختر دارم.
‫فکر می‌کنی چطور می‌تونم...
‫مطمئن بشم که به هنر علاقه‌مند بشه؟
‫چند سالشه؟
‫اون فقط یه نوزاده!
‫منظورم این نیست که همین الان چیکار کنم.
‫اما دنبال استراتژی‌ای هستم تا برای آینده، ‫شخصیتش رو بسازم.
‫سعی کنید بهش تحمیل نکنید.
‫هرچقدر بیشتر بهش تحمیل کنید...
‫فکر می‌کنم بیشتر بر خلافش عمل می‌کنه.
‫بذارید علاقه‌ی خودش رو پیدا کنه.
‫از سر راهش کنار وایسید. ‫می‌دونید، اگه هرچیزی...
‫به جهت مخالف هدایتش کرد،
‫بهش بگید که هنر برای آدمای ضعیف ـه...
‫بعدش اون دلش می‌خواد بهتون ثابت کنه که اشتباه می‌کنید.
‫خیلی جالب بود.
‫ممنونم.
‫برو.
‫الان؟
‫مکس!
‫ممنونم، قربان.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا
‫چیزی نیست.
‫«مونتریاند» کوه‌های آلپ فرانسه ‫6 مایل تا مرز سوییس
‫آروم برید.
‫آروم برید. بجنب، جری. ‫بیا اینجا.
‫خیلی‌خب، بیا اینجا.
‫خیلی‌خب.
‫بجنب.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- فقط...
‫- یه صدایی شنیدم و نگران شدم. ‫- چه جور صدایی؟
‫متاسفم، فقط...
‫بچه خوابه!
‫کلاوس...
‫کشیش‌ها رو زندانی می‌کنی؟
‫سازمان جهانی یهود، رسانه‌ها رو کنترل می‌کنه...
‫بانک‌های جهانی، ایالت متحده، بریتانیا و شوروی...
‫اینا دارن از گروه‌های به اصطلاح «مقاومت»، ‫در سرتاسر اروپا حمایت مالی می‌کنن...
‫و لیون، پایتخت اون‌هاست.
‫نمی‌خواد اینقدر برام رسمی توضیح بدی.
‫نمی‌خوام هیچوقت بچه‌مون بفهمه که پدرش ‫به یه کشیش صدمه زده!
‫همسرت قدرتمندترین مقام رسمی در کل جنوب فرانسه‌ست...
‫فقط می‌خوام بدونم اینجا چه خبره!
‫...و هیچ افسری با این سن توی کل «رایخ» ‫نیروهاش بیشتر از من نیست. ‫(رایخ: امپراطوریِ نازی‌ها)
‫من با برخورد خوب با دشمنانم به اینجا نرسیدم.
‫اگه می‌خوای من و بچه‌مون که اینجاست رو داشته باشی،
‫پس باید بدونم که اینجا چه خبره.
‫هر کاری که می‌کنم برای خودمون، آینده‌مون ‫و برای دخترمون می‌کنم.
‫هرچی زودتر مقاومت رو بشکونیم...
‫ولی من می‌خوام بهت اعتماد کنم!
‫بهت قول میدم...
‫ستوان؟
‫کشیش گفت اون بچه‌هایی که توی قطار بودن، ‫یهودی بودن.
‫و اونا می‌خوان به کوه‌های آلپ برن تا ‫از مرز سوییس رد بشن.
‫تا پنج دقیقه‌ی دیگه، یه جوخه آماده کن.
‫باشه، ستوان.
‫من خوبم.
‫خوبم. ببخشید.
‫- خوبم. ‫- بیا اینجا.
‫چیزی نیست.
‫ممنونم.
‫ممنونم. ببخشید.
‫ممنونم.
‫بیاید اونجا یه استراحتی بکنیم.
‫خیلی‌خب.
‫خوبه؟
‫ممنونم.
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫بخاطر توئه!
‫منظورت چیه؟
‫وقتی همدیگه رو دیدیم، فقط به خودت علاقه داشتی.
‫هنوزم فقط به خودم علاقه دارم.
‫خاموشش کنید.
‫- هیس! ‫- بجنبید!
‫خیلی‌خب. همگی برید بالای درخت!
‫- کیف‌ها رو ول کنید. ‫- کیف‌ها رو ول کنید.
‫کیف‌ها رو ول کنید.
‫بریم.
‫- بیا ‫- بجنبید، بیاید بریم.
‫یالا، بیاید بریم. برو برو!
‫برید، برید.
‫- برید! ‫- نه!
‫- حالت خوبه؟ ‫- عجله کنید!
‫یالا. یالا سریعتر.
‫خیلی‌خب، بیاید از درخت‌ها بریم بالا.
‫بالا! بجنبید. بالا!
‫خیلی‌خب. به من نگاه کن!
‫به من نگاه کن!
‫به من نگاه کن! به من نگاه کن!
‫چشم‌هاتون به مارسل باشه. ‫چشم‌هاتون به مارسل باشه.
‫پایین رو نگاه نکنید!
‫باید همین نزدیکا باشن.
‫تا وقتی پیداشون نکردیم از اینجا نمیریم.
‫ایست!
‫به سمت پرتگاه!
‫برید!
‫صبر کنید! صبر کنید! صبر کنید!
‫- پرتگاه، همینه؟ ‫- امیدوارم!
‫همگی...
‫بپرید!
‫برو! بپر! ‫برو! بپر!
‫- برو! ‫- برو!
‫بپر!
‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم. ‫- باید بری. بپر!
‫اِما!
‫بپر! بپر!
‫تیراندازی نکنید!
‫امکان نداره اون زنده مونده باشن
‫بیاید بریم!
‫اِما...
‫اِما؟
‫مراقب باش، مراقب باش!
‫- بیا ‫- بیارش اینجا.
‫همه‌ی بچه‌ها اینجا هستن؟
‫- آره ‫- بیارشون بالا.
‫می‌تونم ببینمش!
‫اِما!
‫اِما کجاست؟
‫- اونجاست! اونجاست ‫- اوه...
‫اِما!
‫- بشین اینجا. ‫- اِما!
‫اِما! اِما! اِما!
‫اِما! اِما!
‫صدای منو میشنوی؟ مارسل هستم!
‫مارسل هستم. ‫صدام رو میشنوی؟
‫اِما، گوش کن. ‫چیزی نیست. حالت خوبه؟
‫همه‌ی بچه‌ها اینجا هستن. ‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. خواهش می‌کنم، اِما. ‫خواهش می‌کنم، باهام حرف بزن.
‫صدام رو میشنوی؟ ‫صدام رو میشنوی؟
‫اِما؟
‫اِما، باهام حرف بزن!
‫اِما!
‫کمک می‌خواید؟
‫کمک؟ کجا...
‫کجا هستیم؟
‫توی کوه‌های آلپ.
‫آره...آره ولی...کدوم کشور؟
‫این همه راه از فرانسه تا اینجا اومدید؟
‫فران...
‫سوییس؟
‫آره، درسته.
‫ما موفق شدیم!
‫موفق شدیم!
‫اونجا رو نگاه کنید!
‫بریم! بریم!
‫دفعات بسیاری، با عبور از کوه‌های آلپ، ‫جون خودش رو به خطر انداخت...
‫تا یتیم‌ها رو به یه جای امن برسونه.
‫اون به شخصه، و مستقیما...
‫مسئول نجات جون صدها بچه‌ست!
‫و به صورت غیرمستقیم ‫مسئول نجات جون هزاران بچه‌ست!
‫و اون، الان یکی از افسرهای رابط ماست.
‫اما اون یه بازیگر هم هست...
‫و شما قراره...
‫اولین اجرای رسمیش در برابر عموم رو ببینید.
‫سربازان! اسمش رو به یاد بسپارید...
‫چون اون هیچوقت فراموشتون نمی‌کنه،
‫«مارسل مارسو»
‫«مارسل مارسو» بخاطر خدماتی که به مقاومت فرانسه کرد ‫به «افسر ارشد افتخاری ارتش» تبدیل شد و ‫به او در فرانسه مدالِ افتخار داده شد.
‫او به عنوان یکی از بزرگترین بازیگران ‫تئاتر تاریخ شناخته می‌شود
‫پدر مارسل، یعنی شارس مانگل، ‫به اردوگاه کار اجباریِ «آشویتز» فرستاده شد؛ ‫که نهایتا در سال 1945 در آنجا به قتل رسید.
‫بعد از جنگ، دو شکارچی نازی یعنی «بیت کلارسلفد» و ‫«سرج کلارسفلد»، کلاوس باربی را در بولیوی پیدا کردند.
‫او به فرانسه بازگردانده شد و در آنجا محکوم به ‫فعالیت‌های ضد حقوق بشر شد. ‫او در سال 1991 در زندان، مُرد.
‫گروه یهودیِ مقاومت فرانسه، ده هزار کودک را ‫در زمان جنگ جهانی دوم نجات داد.
‫نازی‌ها ادعا می‌کردند که کشتار کودکان گروه‌های خطرناک ‫بخشی از نقشه‌ی آن‌ها برای پاکسازی نژاد پاک آریایی بوده.
‫آن‌ها یک میلیون و پانصد هزار کودک را کشتند، ‫از جمله ده هزار کودک رومانیایی!
‫کودکانی که ناتوانی‌های ذهنی و جسمی داشتند...
‫و بیش از یک میلیون کودک یهودی را به قتل رساندند.
‫این فیلم تقدیم به آن کودکان می‌شود.
‫ما هیچوقت شما را فراموش نخواهیم کرد