NETFLIX PRZEDSTAWIA
Szybciej, siostrzyczko!
Ale super!
Szybciej!
Tak!
Szybciej, siostrzyczko!
Szybciej!
Pa.
Proszę spojrzeć. Ile pan za to da?
Pięćdziesiąt rupii.
- To zbyt mało. - Taka jakość tu nie schodzi.
- Nawet pan nie obejrzał. - Nie dam więcej. Proszę odejść.
A ty nadal nie chodzisz do szkoły?
Proszę pana…
Pracowała w domu. Jutro przyjdzie.
- Na pewno? - Tak.
Do jutra.
Siostrzyczko?
Co robisz?
Jutro mogę iść do szkoły,
ale wyrosłam ze stroju.
Siostrzyczko, proszę.
- Co to? - Strój szkolny dla ciebie.
Skąd to masz? Jest biały!
Teraz przynajmniej masz strój.
Dzień dobry, proszę pana.
Dzień dobry.
Usiądźcie.
Dzieci, dziś omówimy rozdział trzeci
i poznamy zasoby wodne.
Opowiem o głównych problemach z wodą.
Słuchajcie uważnie.
- Gdzie twoja książka? - Pierwszy to niedobór wody.
Eksploatacja wód gruntowych.
Brak możliwości wykorzystania wód powierzchniowych.
Nadmierne użytkowanie terenów rolniczych.
Ty tam!
Wstań.
Gdzie twój podręcznik?
Zapomniałam.
W końcu przyszłaś do szkoły
i zapomniałaś podręcznika?
Co z twoim strojem?
Wyjdź.
Posprzątaj korytarze.
No już!
Cisza!
Potrzebuję żetonu do sali komputerowej.
- Proszę. - Dziękuję.
Co zrobiłaś?
Zapomniałam podręcznika.
UDAJPUR, RADŻASTAN INDIE
Autobus do Khempuru!
Zapraszam. Khempur!
Wsiadajcie. Khempur!
Khempur!
Wsiadajcie. Khempur!
Zapraszam panie. Khempur!
KHEMPUR 6 KM
Pora wysiadać.
Zeskakuj.
Tutaj?
Co? Nie…
Chcę się dostać do hotelu. Do Vikrama Dźi.
WIOSKA KHEMPUR INDIE
45 KILOMETRÓW OD UDAJPURU
PENSJONAT AASHIRVAAD
Vikram?
Witam panią. Zapraszam.
Dziękuję.
To pani pokój.
Dzięki internetowi mam ogromne zainteresowanie.
Rezerwują ludzie z całego świata. Choćby pani, wprost z Londynu.
- Długo pani zostanie? - Dwa tygodnie.
Nie ma sprawy.
Będzie pani zadowolona.
Proszę o dobrą ocenę po wyjeździe.
Cudowny widok to nasza wizytówka.
Ludzie przyjeżdżają tu dla niego.
Coś pięknego!
Proszę sobie odpocząć. Dobranoc.
Dziękuję.
Mija termin spłaty za ten miesiąc.
Dobrze. Nałóż mi soczewicy.
Tak sobie myślałam…
Rupa powiedziała,
że wypełniła miejscowy formularz i zaczęła szyć.
Jeśli nie masz nic przeciwko…
Masz mnie za nieporadnego?
Praca w cegielni nie jest taka zła.
Wystarczy, że pracujesz na polu.
Ale to za mało,
by utrzymać dom.
Będziemy popadać w długi.
- Ja też mogłabym pomóc. - Czyżby?
Chcecie utrzymywać dom?
Z trudem sprzedajesz orzeszki i chcesz pomóc?
- Dlatego chcę… - Co takiego?
Wiesz, co powiedzą ludzie, gdy pójdziesz pracować w fabryce?
Że nie potrafię utrzymać domu i każę żonie pracować.
Ale czasy się zmieniają.
Jaka znawczyni!
Jeszcze ryżu?
DWADZIEŚCIA RUPII
Poproszę butelkę wody.
- Ile? - Dwadzieścia rupii.
Dziękuję.
Doliczyć podręcznik?
Nie, kupię go później.
Dobrze.
Cześć.
- Można tu coś zwiedzić? - Tak, wioskę.
Ankush! Co ty wyprawiasz? Chodź tu!
Ankush! Zostaw go!
Co ty robisz? Zostaw go!
Ankush!
Co to za głupoty?
Oszalałeś?
Powiedział, że czyszczę kible.
To prawda.
Miał dziś dyżur w szkolnym klopie, ale zwiał.
Nie jesteś lepszy. Ty też sprzątasz klopy.
Wszyscy wiedzą, że dwa razy kiblowałeś.
- Powiem jej, co robiłeś. - Chodź.
- Mam powiedzieć? - On zawsze zmyśla.
Sprzątacz kibli ucieka jak szczur.
Tylko popatrzcie!
Walnij go!
- Chodu! - Proszę pani!
Ankush!
Zaczekaj!
- Proszę pani! - Szybko.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Proszę pani.
Nie.
Ta nie jest dla nas. Chodźmy.
Tamta jest dla wyższej kasty. My używamy tej.
Przepraszam.
W porządku.
- Jak pani na imię? - Jessica.
- A tobie? - Prerna.
Skąd pani jest?
Z Londynu.
- Z Londynu? - Tak.
Ale mój tata pochodził z Indii.
Co pani tu robi?
Ma pani męża?
Nie.
Ile ma pani lat?
Trzydzieści cztery.
I jeszcze nie ma pani męża?
Moja przyjaciółka ma już roczną córkę.
Ile masz lat?
W której jesteś klasie?
Powiedz.
Nie chodzę już do szkoły.
Dlaczego?
Nie mam stroju.
I tyle?
Z powodu stroju?
To czym się zajmujesz?
Pracuję w domu, na polu i na targu.
Ale szkoła jest ważna.
Co będziesz robić w przyszłości bez szkoły?
- Przepraszam panią. - Ty smarkaczu!
Spójrz na moje włosy i koszulę.
- Mówi pani po hindusku? - Tak.
A to co?
Jego wózek.
Niech pani zobaczy.
To mój wózek.
- O mój Boże. Jak deskorolka. - Deskorolka?
- Sam to zrobiłeś? - Tak.
Deskorolka?
Nie wiecie, co to jest? Dajcie mi chwilę.
Brak zasięgu.
Może pani spróbować.
- Chodźmy. - Nie.
- Chodźmy. - Śmiało, będzie fajnie.
Chodźmy.
- Zmiana. - Fajne, co?
Wolniej.
Gdzie kupuje się nowe stroje szkolne?
Fajne, co?
DANIELA UROCZE. KIEDY WRACASZ DO LONDYNU?
RIO ZAZDROSZCZĘ WAKACJI W STYLU RUSTYKALNYM
ERICK ALE ODJECHANA DECHA!
GDZIE JESTEŚ, JESS?
JESSICA KHEMPUR… KOŁO UDAJPURU.
ERICK MÓWISZ SERIO?
POKOCHASZ TO MIEJSCE!
Myślałam, że mnie skrzyczy albo zbije.
Nie zrobiła tego.
Była bardzo uprzejma.
A potem,
nie wiem czemu,
mówiła o sobie i spytała mnie, co robię.
Jest bardzo miła.
Nie jest stąd, ale dobrze mówi po hindusku.
Spryskuje dłonie perfumami.
Co ona tu robi?
Nie wiem. Ona też nie wie.
- Skąd przyjechała? - Z Londynu.
Londyn? Gdzie leży ta wioska?
Nowiutki.
I nie chciała nic w zamian?
Musiała mieć powód.
Niemądra jesteś, że przyjmujesz coś od obcych.
Nie pokazuj tego ojcu.
Idź już.
Prerna.
Podręcznik.
- Czego się uczysz? - Mapy.
Ankush.
- Skąd ją masz? - Nazywa się…
Gillu.
Ty złodziejko kóz. Ukradłaś kozę?
Mamo, ona ukradła kozę.
Utknęła tam.
Uratowałam jej życie.
Dobrze, zostaw ją tutaj. Należy do kogoś innego.
Jest bezpańska.
Możemy ją zabrać do domu?
Nie ma mowy!
Wiesz, o co się modliłem w świątyni?
O co?
Popatrz.
- Świetne buty, co? - Możesz pomarzyć.
A ty o co się modliłaś?
Nieważne. Bóg nie słucha poza świątynią.
Czemu nie weszłaś?
Skurcze żołądka.
Znowu?
Zamknij się, Ankush.
Proszę.
Mam świetny wózek, co?
Tak!
Jak go wydobyć?
- Chciałbyś? - Tak.
Dobra, daj. Narysuję ci go.
I jeszcze mój traktor.
Moje auto DJ-a!
- Ja mam beczkowóz. - Dobra.
Narysuję każdemu z was.
Ustawcie się w kolejce.
- Ładnie, prawda? - Dziękuję.
Cześć. Chcesz podejść?
Nie podejdzie.
- Dlaczego? - Pochodzi z wyższej kasty.
Co tu robisz?
Mówiłam, że masz się z nimi nie bawić. Do domu!
Gotowe.
Proszę. Wydobyłam go.
Dziękuję.
Następny!
Wózek!
Hej!
- Co to? - Mój wózek!
Erick! Co ty tu robisz?
Nie żartuj! Musiałem to zobaczyć.
Jest mega!
Pytał o panią w całej wiosce,
więc go przyprowadziłem. Kto to?
Mój przyjaciel z Los Angeles.
Nadal tu uczysz?
- Przepraszam. Jestem w szoku… - Proszę pani, fajny wózek.
To deskorolka.
- Deskorolka? - Deskorolka?
Dzień dobry. Jak ci na imię?
Dzień dobry, idź na bobry!
Jestem Erick.
A wy?
Prerna.
Czyli inspiracja.
Ja jestem Ankush czyli…
- Nie wiem. - I tak fajnie.
- Jestem Tipu. - A ja Rahul.
Tipya, zostawcie go.
- Nie bądźcie nachalni. - Nie, spoko.
- Pokaż nam, jak się jeździ. - Prosimy, chociaż raz!
Masz im pokazać coś fajnego na desce.
Spoko. Tylko…
No dobra.
- Super! - Szybki jest!
Wyskoczył w powietrze!
Są świetni.
Chcesz spróbować?
Nie dałabym rady.
Spróbuj. Stań chociaż na desce.
Nie, upadnę.
Siostrzyczko, nie upadniesz.
Spróbuj. Będzie fajnie.
Spodoba ci się. Spróbuj.
Dobra.
Dzieci!
Mówiłam, że nie dam rady.
No co ty! Nie poddawaj się.
Panno Inspiracjo.
To oznacza twoje imię, tak?
Dasz radę.
No dobra.
W tę stronę.
Śmiało.
Dobrze.
Mówiłem, że jej się uda.
Super, Prerna!
Pokaż im, jak to się robi.
- Ja też spróbuję. - A potem ja.
I ja!
Będę mogła jeszcze to powtórzyć?
Przyjdziesz jutro?
- Proszę… - Prosimy.
Hej! Cisza!
- Prosimy. - Prosimy.
Zostaniesz i nauczysz ich jeździć?
Chętnie, ale musiałbym znaleźć zastępstwo w szkole.
Chwila… na długo tu przyjechałaś?
Czy Sid cię zwolnił?
Dał mi dwa tygodnie urlopu.
Chciałabym spróbować jeszcze raz. Proszę.
Przygotuję ci pokój. Żaden problem.
Zostań, prosimy!
Jak mógłbym odmówić?
Dobrze, zostaję.
Przynieś mi książkę.
Czego chcesz?
Prerna.
Chcesz skorzystać z komputera?
Wiesz, jak wejść do sieci?
Jasne, pokażę ci.
Włącz filmy o deskorolkarzach.
Do bioder i unosisz stopy. Jak na morzu.
Weź ją.
Poćwiczysz i oddasz.
- Mogę? - Tak.
- Dziękuję. - Spoko.
Skąd to masz?
Ktoś pożyczył Ankushowi na jeden dzień.
Jutro zwróci.
To zabawa dla chłopaków.
Ugotuj soczewicę.
Co tu się dzieje?
Wracajcie do klasy.
No już!
Wybacz, tato.
Nie obniżaj swoich standardów. Jasne?
Tak, tato.
Idź już.
Ankush, spójrz.
Ja latam!
Siostrzyczko, uważaj!
I po desce.
Siostrzyczko!
Kto ci kazał nurkować?
Zniszczyłaś deskę Ericka.
Jak to wyjaśnimy w domu?
Fajnie się jeździło?
Chodź, Gillu.
Co ja ci mówiłam?
Znów przyjęłaś coś od obcego?
Schowaj to.
A jutro rano od razu oddaj.
Szybko.
Kamlesh dał mnie od jutra na dwie zmiany.
- Wody? - Nie.
Zupełnie inaczej niż w Londynie. Bardzo spokojnie.
Zeskakuj.
Panna Inspiracja we własnej osobie.
Co się stało?
Deskorolka!
Tak?
Ile kosztuje deskorolka?
Zniszczyła deskorolkę Ericka. Kompletnie.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Jak ci się to udało?
O rety!
Przepraszam.
Surfowałaś?
Proszę!
- Nie. - Proszę.
Nie potrzebuję. Nie chcę. Jest w porządku.
A teraz idź do szkoły.
Hej.
Wszystko dobrze. Nic się nie stało.
O nie.
Kradzież we własnym domu?
- Tego cię nauczyliśmy? - Nie, tato. Ja…
Odkładałam je.
Ukradłaś je wcześniej?
Zadałem pytanie.
Popełniłam błąd.
Siostrzyczko.
Czemu oddałaś pieniądze?
Mogliśmy kupić czekoladę. Byłoby super.
Przepraszam.
Super. Ja dokończę.
- Cześć. - Dzień dobry.
Mam małą niespodziankę.
Żartujesz.
- Nie wierzę. - Nie mogłam się oprzeć.
- Chcecie zajrzeć do środka? - Tak!
To prawdziwy wózek, prawda?
Subodh.
Ta jest dla ciebie.
- Nie. - To dla ciebie. Proszę.
- Dla mnie? - Tak. Weź.
Nie wierzę.
Twoja się zepsuła, więc…
Siostrzyczko.
Myślisz, że kupi nam też nowe buty?
Nie?
Idealnie.
Dzięki, że zostałeś. Bez ciebie by się nie udało.
Żartujesz? Miałbym to przegapić?
To wielka sprawa.
To nie zdarza się codziennie.
Dałaś im ich pierwsze deski.
- Pamiętasz swoją pierwszą deskę? - Pamiętam.
Miałem osiem lat.
Dostałem ją od mamy.
Uratowała mi życie.
Co masz na myśli?
Mama kupiła ją, żebym przebywał poza domem.
Bo mój ojczym był…
Nie był fajny.
Przykro mi.
Spoko.
Zatem po co tu przyjechałaś?
Jess, zwykle nie bierzesz urlopu,
nie odwiedziłaś też żadnych krewnych.
Co tu robisz?
Ten mały chłopiec to mój tata.
Został stąd adoptowany, gdy miał siedem lat.
Poznałam prawdę kilka tygodni temu.
Dziadek dał mi to zdjęcie.
Jak na siebie trafili?
Mój dziadek miał tu kiedyś fabrykę.
Dawno temu.
Pewnej nocy wybuchł pożar,
a jeden z jego pracowników utknął w budynku.
Zanim nadeszła pomoc,
on już nie żył.
Kiedy dziadek poszedł na pogrzeb,
poznał jedyną rodzinę tego pracownika,
jego siedmioletniego syna.
Mojego tatę.
- Niewiarygodne. - Tak.
Niewiarygodne, jak jeden mały krok
może całkowicie odmienić czyjeś życie.
Gdyby nie dziadek,
mój tata spędziłby tu całe swoje życie.
Nigdy nie poznałby mojej mamy.
Nie byłoby mnie.
Jak się z tym czujesz?
Szkoda, że nie powiedział mi za życia.
Ale…
wiedziałam, że muszę tu przyjechać.
Po prostu pobyć tutaj,
zobaczyć, gdzie dorastał. Poza tym spotkałam te dzieciaki.
To sprawia, że czuję z nim bliskość.
Powiedziałaś komuś w wiosce?
Nie chcę tu niczego zaburzać.
Co?
Dałaś dzieciakom deskorolki.
Zaburzyłaś wszystko.
- Hej! - Co robisz?
Wynocha!
Świetnie ci idzie.
Dzień dobry, proszę pana.
- A gdzie reszta? - Jeżdżą na deskorolkach.
Zaburzyli wszystko!
Potrzebujemy wsparcia, żeby pozbyć się tego problemu.
- Prawda. - Ma rację.
- Proszę coś zrobić. - Biznesy padną.
DOSTAŁAŚ KAMPANIĘ PEACHMYST JAKO STARSZA DYREKTOR KREATYWNA.
GRATULACJE!
WRACASZ W TEN WEEKEND, TAK?
Fajnie było dziś wagarować.
GRZYWNA ZA JAZDĘ NA DESKOROLCE – 500 RUPII
Grzywna 500 rupii.
UWAGA: PSY NIE JEŹDZIĆ NA DESKOROLKACH.
Przestań! Co robisz?
Przeczytaj tę tabliczkę.
ZAKAZ JAZDY NA DESKOROLCE.
Dziś zajmiemy się ojcem naszego narodu, Mahatmą Gandhim,
który walczył o niepodległość Indii, nie stosując przemocy.
Marsz solny, ruch „Opuśćcie Indie”
i rewolucja w podatku solnym poruszyły naród.
Jazda na desce to nie przestępstwo!
To nie przestępstwo!
My, dzieci, chcemy błyszczeć!
Chcemy błyszczeć!
Spełnijcie nasze prośby!
Spełnijcie prośby!
Jazda na desce to nie przestępstwo!
To nie przestępstwo!
My, dzieci, chcemy błyszczeć!
Chcemy błyszczeć!
Spełnijcie nasze prośby!
Spełnijcie prośby!
Jazda na desce to nie przestępstwo!
Nauczyciel! W nogi!
To codzienne utrapienie.
Przepraszam, nie możecie skonfiskować im desek.
Jest na panią skarga.
Popełnili zbrodnię?
Przez panią miałem dziś w klasie tylko dwoje uczniów!
Systematyczni uczniowie też opuszczają lekcje
przez to utrapienie.
I mają zły wpływ na mojego syna!
Coś wyjaśnię.
Absolutnie nie chcę, by opuszczali szkołę. Proszę zrozumieć…
Ma pani pozwolenie?
Pozwolenie?
To są Indie!
Tutaj jest inaczej. Poproszę kartę Aadhaar.
Nie mam.
Jest obowiązkowa.
- Jestem Brytyjką. - To proszę paszport.
To główna przyczyna problemu.
- Proszę posłuchać… - Pani niech posłucha.
Nadal jest pani Hinduską, tak?
Wątpi pan w to?
To po co te zachodnie zabawki?
Dzieci się cieszą.
Bawią się. Uczą się sportu.
Te dzieci nie mogą jeździć na deskorolkach pośrodku ulicy.
Jeżdżą wszędzie, od sklepów i uliczek
po miejsca, gdzie mają zakaz wstępu.
Wywołali chaos w całej wiosce.
Proszę pani, mamy tu system.
Są pewne zasady.
Oni niszczą własność publiczną.
To nie jest ogród ani park.
Vikram, to twój gość i kobieta, więc puszczę ją wolno.
- Tak. - Oby nie było więcej skarg.
- Bo podejmę poważne kroki. - To się nie powtórzy.
Możecie iść.
Singh Sahab, sporządź pismo, bo będzie powtórka.
Dzieciaki,
jeśli któregoś nie będzie w szkole…
Dopilnuję, żeby jutro dotarli do szkoły.
Dzieci!
Deskorolkarze są niepopularni na całym świecie.
Proszę pani!
Co pani tu robi?
To obszar wyższej kasty.
Ludzie nadal stosują system kastowy?
Nikt o tym nie mówi, ale to norma zwyczajowa.
Przykro mi, że nie możesz już jeździć.
Myślałam, że…
To było niepotrzebne.
Deskorolka to najlepsze, co mnie spotkało.
Na długo pani zostaje?
Jutro wyjeżdżam.
Ale jest tu jeszcze wiele do zobaczenia.
Usiądź.
Bez obaw.
Usiądź.
HEJ, SID… NIE MOGĘ PRZYJĄĆ OFERTY.
MUSZĘ TU ZOSTAĆ I COŚ ZAŁATWIĆ. PÓŹNIEJ WYJAŚNIĘ.
Siedziałaś tu całą noc?
Ludzie po prostu nie lubią energii deskorolkarzy.
Całą noc szukałam i nie znalazłam skateparku w Radżastanie.
W porządku.
W Indiach jeździ się tylko w kilku miejscach.
- To początki. - Rozumiem.
- Dobrze rozumiem? Chcesz… - Chcę zbudować skatepark.
- Skatepark? - Tak.
- W tej wiosce? - Tak.
Masz tyle pieniędzy?
Właśnie odrzuciłam awans w pracy, więc nie mam.
Ale muszę to zrobić.
- To ściągnęłoby turystów. - Właśnie.
Jestem za. Żadnych obiekcji.
Dziękuję, Vikram. A ty?
Jadę do Bengaluru.
- Co? - Hej.
Jeśli wyjedziesz, kto nam pomoże?
Jeśli mamy zbudować skatepark, potrzebujemy zespołu,
a mój ziomek jest w Bengaluru.
Tak! Robimy to!
Dziękuję!
Dziękuję, Vikram!
Budujemy skatepark.
„Nie ma szkoły. Nie ma jazdy na deskorolce”.
Hura! Nie ma szkoły!
- Tipya, nie ma szkoły! - Nie!
Ankush, nie.
To oznacza, że kto nie chodzi do szkoły, nie może jeździć na deskorolce.
- Co? - Taka jest zasada.
Codziennie wymyślają nowe zasady.
Dzień dobry, proszę pana.
Dzień dobry. Usiądźcie.
- Ładnie. - Dziękujemy.
Wielkie cele. Bardzo ładnie.
To bezprecedensowy projekt. Bardzo ładnie.
Kto jest w to zamieszany?
Pani ojciec? Mąż?
Tylko ja.
Sama? Bardzo ładnie.
Bardzo ładnie.
Z pomocą funduszy rządowych możemy mieć światowej klasy skatepark.
To bardzo kosztowna inwestycja.
Jak mogę przyznać takie pieniądze?
Fundusze charytatywne na ten rok zostały już wydane.
Nie jesteście organizacją pozarządową. Może za rok, po rejestracji. Obiecuję.
Dawajcie znać w innych sprawach.
- W zasadzie… - Jestem tu, by pomagać.
Zawsze.
Nie możemy przyznać tych funduszy.
Ta zabawa…
To znaczy sport.
Nie ma żadnych zasad.
Jak mam zaproponować komitetowi sport bez zasad?
Związek Sportowy nie będzie mógł pomóc.
Może fundusze prywatne czy osobiste?
Tak zrobię. Dziękuję. Idziemy.
Nikt z nich nam nie pomoże. Nie mają w tym interesu.
Nie rozumieją, dlaczego pani to robi.
Musimy sięgnąć wyższego szczebla.
- Namaste. - Słyszałam o pani projekcie.
Nikt wcześniej nie odważył się prosić o moją ziemię.
Wiem, że proszę o wiele.
Dlaczego chce pani zbudować skatepark w tej wiosce?
Wychowałam się w Londynie.
Już będąc w szkole, miałam plany na przyszłość.
Spytałam jedną z tutejszych dziewcząt:
„Co chcesz robić, kiedy dorośniesz?”.
Nie znała odpowiedzi.
Nikt wcześniej nie zadał jej tego pytania.
To mną wstrząsnęło.
Te dzieci są takie wspaniałe
i kreatywne, mimo że tak niewiele posiadają.
Patrząc na nie, zastanawiam się, czy odkrylibyśmy tu
naukowca, muzyka
czy kolejnego zawodowego deskorolkarza,
dając im platformę i kogoś, kto w nie uwierzy.
Nie wiem czemu, ale trafiają do nich deskorolki.
Jedna z tych dziewcząt mówi, że podczas jazdy czuje wolność.
Po raz pierwszy pozwoliła sobie na marzenia i to mnie inspiruje.
Teraz dzieci z różnych kast, które nie mogły się mieszać,
jeżdżą razem na deskorolkach.
Kto, jeśli nie my, da szansę tym dziewczętom?
Proszę dać mi chwilę.
Myślałam o tym, co pani powiedziała.
Tutejsi ludzie opierają się zmianom,
zwłaszcza jeśli kieruje nimi kobieta.
Mamy tu zwyczajowe zasady dla kobiet,
kilka z nich już pani złamała.
Jeśli dziś odmówię,
życie będzie toczyć się dalej.
Ale jeśli się zgodzę,
może ujrzymy lepsze jutro?
To może dać kilku dziewczętom
odwagę do podążania za marzeniami.
Kiedyś opowiem pani moją historię.
Ale teraz proszę już działać.
Powodzenia.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Już nikt nas nie powstrzyma.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Wszystkim się zajmę.
O rany.
Oto oni!
Światowej klasy zespół.
- Janthavy. - Cześć.
- Hej! - Jacob.
- Miło mi. - Kevin.
- Atita. Mikkjel. - Cześć, Jacob.
- Witamy. - Dzięki.
- Jestem Jessica. - Mikkjel.
- Hej. - Abhishek.
- Witamy w Indiach. - Dziękuję.
- Witamy w Indiach. - Jestem z Bengaluru.
To witamy w Radżastanie.
Tak. Dziękuję.
Posłuchajcie…
Bardzo dziękuję, że jesteście
i pomagacie nam w tym szalonym pasjonackim projekcie.
Wiele przeszliśmy, by dojść do tego punktu
i to niesamowite, że jesteście tu, żeby nam pomóc.
Dzięki za zaproszenie. Jesteśmy tym bardzo podjarani.
Gdzie go zbudujemy?
To będzie pierwszy skatepark w Radżastanie.
- Wszystko się tu pozmienia. - Do dzieła.
Proszę herbatę.
Kogo unikasz?
Bhawaniego Dźi.
Chce się zaangażować, bo zbliżają się wybory.
Wiem, jak może nam pomóc.
OGÓLNOKRAJOWE MISTRZOSTWA W JEŹDZIE NA DESKOROLCE
Ankush.
Co jest?
Mistrzostwa.
Chodźmy.
Chodźcie szybko!
- Pani Jessica nas wzywa. - Szybko!
Cześć!
Rany, są w tym dobrzy.
Macie trzy miesiące na trening.
Przyjadą deskorolkarze z całych Indii.
Musicie się przygotować na 45-sekundowy przejazd.
Chyba musisz to przetłumaczyć.
Dobra.
Na zawody przyjadą deskorolkarze z całych Indii.
Będziecie mieć 45 sekund na przejazd,
w którym musicie pokazać jak najwięcej trików.
Co to są triki?
Na przykład ollie.
Robicie tyle trików, ile umiecie.
A jeśli się przewrócimy? To koniec?
Nie, znów wskakujecie na deskę.
Po 45 sekundach usłyszycie gwizdek,
to będzie koniec czasu.
Pamiętajcie, że punkty są również za jazdę do samego końca.
Jasne?
Dostaniecie punkty za triki, ale liczą się też styl i energia.
Jasne?
Myślę, że powinniście poćwiczyć.
Dalej! Wskakujcie na deski!
Odsuń się!
Są przerażeni.
Prawda, ale to normalne.
Bo to dla nich coś zupełnie nowego.
- Chcesz spróbować? - Nie, popatrzę.
Naciskasz tak mocno, jakbyś chciała ją wepchnąć w ziemię,
a potem zwalniasz.
Przesuwasz w przód
i dociskasz przy lądowaniu.
To jest ollie.
- Ollie. - Tak jest.
Dotknęłam szczytu
Poznałam swoją wartość
Teraz, gdy moje stopy Otworzyły się jak skrzydła
Hej, chcecie zobaczyć drop in?
- Tak. - Tak? Dobra.
Czemu nie miałabym snuć
Marzeń, które ujrzały moje oczy
Komplikacje w moim życiu
Muszą zniknąć
Ufność, którą mam w sobie
Musi się ujawnić
Dotknę nieba, przepełniona radością
Brawo, Ankush!
Nie boi się niczego.
Nie ma żadnego podobnego uczucia
Trzymać stopy na ziemi
Szukałam odpowiedzi
Chyba ją znalazłam
Dasz radę, Prerna.
Sięgam nieba, a kiedy upadam
Zawsze wstaję
Jeśli nie spróbuję, nie dowiem się
Co we mnie tkwi
Nadejdzie czas Kiedy zaświeci słońce
To chyba dziś
Zaświeci na mnie słońce
Fajnie, Kusum?
Wzbiłam się w powietrze
Wiem, że zaświeci na mnie słońce
Podążając za sercem
Pomimo strachu
Jadę na tych kółkach
Widziała pani?
Widzą, że pokonałam te mury
Udało ci się.
Jeśli nie spróbuję
Nigdy się nie dowiem
Kiedy porzucić marzenia
Więc przynoszę światło
Wzniecam ogień
Nie boję się, jestem wolna
Zaświeci na mnie słońce
Wzbiłam się w powietrze
- Do zobaczenia. - Pa.
- Dzięki. - Pa.
- Do widzenia. - Pa.
Ankush.
Wstawaj.
Jak zrobiłeś drop in za pierwszym razem?
Nie bałeś się upadku?
Bałem się,
ale zrobiłem to.
Ciężko trenujemy przed tymi zawodami, prawda?
Przed państwem najlepsza deskorolkarka w wiosce,
Prerna Bhil.
Dziś zaprezentuje nam niewiarygodny drop in!
Po prostu to zrób.
Siostrzyczko!
Siostrzyczko.
Jesteś cała?
Ankush. Chodź!
Niedługo wrócę.
Tipya, zaczekaj.
Co rozbiłaś?
Co ty robisz?
Pokaż.
Jak to się stało?
- To tylko siniak. - Ale jak to się stało?
Upadłam z deskorolki.
Stworzyła pani utrapienie dla wioski.
Mojej córki proszę w to nie mieszać.
Słucham? Co się stało?
Czego pani uczyła Prernę?
Kłamać i kraść?
Zachowywać się jak chłopak?
Nie może pracować w domu. Ma opuchniętą stopę.
Pewnie zrobiła sobie krzywdę podczas jazdy.
Nie wiem. Ale wszystko dobrze?
Dobrze?
Powinna już mieć męża, a jeździ na desce. A jeśli coś się stanie?
Kto ją poślubi, jeśli się połamie?
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia, o czym on mówi.
Nie chcę, żeby poszła w pani ślady.
- Mieszkać z facetem bez ślubu… - Zaraz! Jak pan śmie?
Proszę pani.
Wieści szybko się rozchodzą po wiosce.
To nie pani miasto, tylko wioska.
Wara od moich dzieci!
Dziękujemy.
Chodź.
- Na razie, Ankush. - Idziemy.
Do zobaczenia.
Może ma rację.
Czy naprawdę wiem, co dla nich najlepsze?
Nie darowałabym sobie, gdyby stało się jej coś poważnego.
Kontuzje to część jazdy na deskorolce.
Wiem. Był taki wściekły.
Jestem z zewnątrz.
Może powinnam przestać ingerować w ich życie.
Coś takiego musiało się w końcu wydarzyć.
Przepraszam za to, co powiedział tata.
Co u Prerny?
Już lepiej.
Ale ma szlaban.
Nie wolno jej jeździć.
Czemu tak bardzo lubisz jeździć?
Nie wiem…
ale to miłe uczucie.
Czuję, że jestem w odpowiednim miejscu.
Że to coś, co mogę robić.
Nikt mnie nie kontroluje, nie ma żadnych zasad.
Jakbym szybowała po niebie.
Przyszła Prerna.
Chodź. Czemu nie było cię tyle dni? Co się stało?
Zapraszam.
Jedziemy.
Jak gdyby los był na mnie zły
A nadzieje były rozbite
Ale teraz całe niebo jest moje
Jedyny sposób, by pokonać strach, to przebrnąć przez to.
Zaatakować.
Nie potrafię.
A jeśli znów upadnę?
Niech pięści się otworzą
Więcej wiary.
Teraz, gdy całe niebo jest moje
Kilka moich pragnień
Niech się spełnią
Zerwałam kajdany Zazdrości, niewoli i…
Wykonałam skok
Zabawmy się trochę
Teraz, gdy jestem na dobrej drodze
By obrócić koła mojego życia
Wykonałam skok
Moja przyjaciółka.
Wiesz, z kim jeszcze się przyjaźnię?
Teraz, gdy jestem na dobrej drodze
Z panią Jessicą i Subodhem.
Jestem szybsza niż wiatr
Mnie też zaskoczyła
Historia mojego życia
Ptaszyna zerwała się z klatki I wzbiła się w powietrze
Od wszystkich zmartwień i lęków Odwróciła się
Odleciała
Wykonałam skok
Zabawmy się trochę
Teraz, gdy jestem na dobrej drodze
By obrócić koła mojego życia
Wykonałam skok
„Dziś ostatni dzień karnawału.
Jeśli pójdziesz ze mną będę wiedział, że też mnie lubisz”.
Cała wioska wie, z kim byłaś.
To bramini z górnej kasty. Nie możemy się z nimi mieszać.
Więc to ukrywałaś.
Masz tupet.
Nie dość ci kontuzji?
Tato, za tydzień mam zawody.
Zamknij się!
- Nie rób tego. - Odejdź!
Nie przynosisz nam dumy, to chociaż nie przynoś wstydu.
Tato…
Pora znaleźć jej męża.
Nie chcę już za nią odpowiadać.
Gdzie Gillu?
Co jej zrobiliście?
Ankush ją przyprowadzi.
Ładny, prawda?
- Wezmę ten. - Dobrze.
To…
Dobrze.
- Będzie za dwa dni. - Jasne.
Uśmiechnij się.
Chodźmy.
Jeśli on ci się nie podoba, to nie bierz ślubu. Co za różnica?
Przynajmniej masz nową sukienkę.
Ankush.
Ty pierwszy.
- Wszystko będzie gotowe w tydzień? - Damy radę.
Herbaty?
- Co potrafisz dobrze robić? - Jeździć na desce.
- Co? - Dbać o miejsce.
- Umie zadbać o dom. - Jasne.
- Dobrze sprząta. - Rozumiem.
Potrafi też nieźle gotować.
Radzi sobie z pracami domowymi. Nie da ci powodów do narzekań.
Dobrze.
- Wygląda dobrze. - Tak.
Jasne, pomówmy.
Podoba nam się ta dziewczyna. Zadbajcie o resztę.
- Będziecie gotowi za siedem dni? - Wszystko będzie przygotowane.
Rozmawiałem z szefem, on też mi pomoże.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Porozmawiam z twoim ojcem.
Nie.
Sprawy się skomplikują.
Sprzedał wszystko, żeby to zorganizować.
Ale to wielki krok. Jesteś pewna?
Przyszłam się pożegnać.
Po ślubie przeniosę się do innej wioski.
Prerna, co to jest?
Nie widzisz?
- Przecież zależy ci na jeździe na desce. - To już nie ma znaczenia.
Do mistrzostw jest jeszcze trochę czasu. Możesz wziąć udział.
Tego dnia wychodzę za mąż.
Idź już, Subodh.
Jeśli cię zobaczą, będzie piekło.
Proszę, weź to.
Dobrze.
Hej! Narayan, co tu robisz?
Nie siedź tutaj. Zanieś to Dalowi Dźi.
Jeszcze tego nie skończył.
Przyjacielu, pospiesz się.
Musimy to zaraz wydać.
Chanda, weź to. Szybko.
Przyniosę kolejne.
Panie i panowie,
mieszkańcy Khempuru,
witamy na ogólnokrajowych mistrzostwach w jeździe na deskorolce.
Powitajmy burzą oklasków Bhawaniego Dźi.
Są też z nami dwaj sędziowie,
pan Darius i pan Emmanuel.
- Gotowi? - Tak!
Świetnie wam pójdzie. Wszystkim!
Ale nie przeciągajmy. Zaczynamy mistrzostwa.
Pierwsza uczestniczka to duma Khempuru,
nasza Lila!
Tutaj są cztery pudła.
Daj rękę.
Mamo, Ankush mówił, że on żuje tytoń.
Prędko się przyzwyczaisz.
Myślisz, że to dobry wybór?
Ja nie widziałam twojego ojca przed ślubem.
A brałam ślub w podobnym wieku.
Byłam bardzo słaba,
ale ty nie jesteś.
O czym mówisz?
Mocno krwawiłam, gdy cię rodziłam.
Lekarz powiedział, że mam słabą macicę i muszę uważać.
Dlatego urodziłaś się miesiąc przed czasem.
Dziewczynki urodzone w ósmym miesiącu mają ducha walki.
Dlatego dziś tu jesteś.
A z Ankushem nie byłaś słaba?
Byłam, ale dziewczyna to za mało, by rodzina była kompletna.
Każdy chce syna.
A moje zdanie nigdy nie miało znaczenia.
Każdy ma swoje przeznaczenie.
Nikt tego nie zmieni.
A jeśli moje przeznaczenie to deska?
Ślicznie wyglądasz.
Tipu wykonuje swój unikalny trik.
Świetna robota. Brawo!
Jest nieustraszony,
ale mamy upadek!
I już minęło 45 sekund.
A teraz w kategorii juniorów, wprost z Bhil Basti,
Ankush!
Brawa dla niego!
Chyba rozpocznie trikiem na krawędzi.
Świetnie!
Dawaj, Ankush.
Ma wyjątkowy styl.
Należą mu się brawa. Dobrze, Ankush!
Świetna robota, Ankush. Cudownie!
Następny zawodnik przyjechał z Delhi…
Rahul, trzymaj.
Tipu, biegiem. Spóźnimy się na ślub.
Ankush, dlaczego się tu pałętasz?
Idź się przebrać.
To nie pora na deskorolkę.
Wszyscy są gotowi.
Procesja ślubna jest w drodze.
Nie chcę być słaba, Ankush.
Chcę ostatni raz pojeździć na desce.
Tipu, zostaw to.
Co?
Szybko. Powiem jej o planie.
Co się stało?
Shivam będzie ostatnim z juniorów.
Potrzymaj. Zaczekaj.
Przechodzimy do starszych dziewcząt.
- W tej kategorii… - Vikram.
W tej wiosce uwielbiamy zaskakiwać ludzi!
Zwykle dziewczęta mają pierwszeństwo,
ale dziś pozwolimy wystąpić najpierw chłopcom.
Wielkie brawa dla kategorii starszych chłopców.
Rahul!
Jedzie z dużą prędkością i skupieniem.
Brawo, Rahul.
Wspaniały trik!
Nasza wioska daje czadu!
Tato, spadł materiał.
Idź z tym talerzem do środka.
Wciąż tu jesteś?
Wszystko robisz na opak.
- Ankush, szukałam cię. - Weź talerz.
Prerna, przyszła procesja ślubna!
Jak się wydostałaś?
- Zdążę na moją kategorię? - Tak, uciekaj.
Jak będziesz w tym jeździć?
Idź po Prernę.
Prerna?
Nasza następna zawodniczka:
Deepa z Janwaru!
Brawa dla niej.
Dawaj, dziewczyno!
Dokąd idziesz?
Mini wykonuje trik za trikiem.
Imponująca ewolucja. Nawet nie wiem, jak się nazywa.
Nasi młodzi deskorolkarze mają z kogo brać przykład.
Wielkie brawa dla niej.
Dobra robota, Mini!
Cóż może być lepszego
od królowej, która zaszczyca nas swoją obecnością?
Startują nasze dziewczęta.
Wielkim aplauzem powitajmy naszą królową.
Łaskawie oddała swój teren pod ten skatepark.
Wioska Khempur ma zaszczyt gościć ją na mistrzostwach.
Serdecznie witamy, Wasza Wysokość.
Proszę o oklaski!
Pora na kolejną uczestniczkę.
Weź moje buty.
Ostatnia w kategorii dziewcząt starszych
i jedyna w tej kategorii reprezentantka naszej wioski…
oto nasza Prerna!
Brawa dla Prerny.
Z dużą łatwością zrobiła trik Bert Slide.
Musi zostać na desce jeszcze przez 15 sekund.
Ale chwila,
Prerna zmierza na najwyższą rampę!
Dawaj, mała.
Śmiało, Prerna.
Zuch dziewczyna!
Zanim ogłosimy zwycięzców,
chciałabym powiedzieć,
że po raz pierwszy widzę w tej wiosce taką radość.
Jeśli damy dzieciom szansę,
może kiedyś będziemy mieć mistrza świata z tej wioski.
Ale mistrz nie tylko wygrywa.
Prawdziwym mistrzem jest ten, kto wykazuje odwagę,
pasję i determinację mimo przeciwności losu.
Niesamowity drop in. Chodź.
A dziś dostrzegłam w kimś tę odwagę i determinację.
Chcę przyznać tej osobie nagrodę specjalną.
Przepraszam, tato.
Prerna Bhil.
Zapraszam na scenę.
Nie denerwuj się, chodź.
Idź.
Buty!
Czerwone buty!
SKATEPARK ZBUDOWANO NA POTRZEBY FILMU W 45 DNI.
TERAZ JEST PUBLICZNYM SKATEPARKIEM, GDZIE ZACHĘCA SIĘ DZIEWCZĘTA DO MARZEŃ.
TO PIERWSZY SKATEPARK W RADŻASTANIE I JEDEN Z NAJWIĘKSZYCH W INDIACH.
CODZIENNIE JEŻDŻĄ NA NIM SETKI LOKALNYCH DZIECI.
Napisy: Maciej Dworzyński