‪(เซฟเฮาส์เอฟบีไอ - ลินตัน รัฐอินดีแอนา)
‪เอาละ เทปหมายเลข 703
‪เวลา 6.14 น.
‪สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลต่อ
‪กรุณาบอกชื่อของผู้ชายสองคนนี้
‪เฮคเตอร์ อัลวาเรซ, เอเดรียน โลเวลล์
‪- คุณแนะนํามาเหรอ ‪- ใช่
‪คุณเป็นนายหน้าค้าอาวุธระหว่างพวกเขาเหรอ
‪ใช่
‪และคุณมีความสัมพันธ์กับทั้งคู่เหรอ
‪ใช่
‪เอาละ โอเค
‪ช่วยผมลําดับความสัมพันธ์นะ
‪เฮคเตอร์ อัลวาเรซ ‪จัดหาอาวุธให้เอเดรียน โลเวลล์
‪อาวุธแบบไหน
‪ที่นี่ไม่ปลอดภัย
‪นี่คุณ เลิกบอกว่าเราต้องทํางานยังไง ‪เราจับคุณเข้าคุกได้นะ
‪- คุณไม่รู้ว่านี่เลวร้ายแค่ไหน ‪- งั้นก็บอกเรามาสิ
‪นี่
‪ฟังนะ ผมเข้าใจนะว่ามันน่ากลัว
‪งั้นทําไมเราไม่เริ่มกันตรงที่ ‪อัลวาเรซจัดหาอาวุธแบบไหน
‪ปืนกลพีเคเอ็มของโซเวียต ‪เครื่องยิงจรวดลอว์ส
‪ทุ่นระเบิดเคลย์มอร์ เอ็ม 18
‪นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪ประเด็นเลยละ
‪พวกเขาต้องการฆ่าคุณเพราะเรื่องที่คุณรู้ ถูกไหม
‪มาคุยเรื่องข้อตกลงของฉัน
‪ผมเบื่อความยืดยาดนี่เต็มที ‪นังนี่กําลังเล่นเกม
‪ถ้าต้องการให้เราคุ้มครอง...
‪คุณคุ้มครองฉันไม่ได้หรอก
‪เฮ้ คุณปลอดภัยที่นี่
‪ไม่เลย
‪อัลวาเรซอยู่ในคิวบา ‪ส่วนโลเวลล์ เราจับตาดูอยู่
‪เราให้คนเฝ้าดูเขา ‪ทันทีที่เขาลงเครื่องที่สนามบินโอแฮร์
‪งั้นเขาก็รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‪จะบอกให้นะ...
‪คุณคิดว่าคุณติดตามเขาเหรอ ‪เขาติดตามคุณต่างหาก
‪ถ้าคุณคิดว่าจะบงการวิธีที่เราสอบสวน
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร...
‪จนท.โดนยิงจากด้านนอก
‪ฮอว์ธอร์น คาร์เตอร์ ได้ยินไหม
‪มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่เหรอ ได้ยินไหม
‪มา
‪อย่าไปที่หน้าต่าง อย่า...
‪ไม่ ให้ผม...
‪ผมจะตายไหม
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน
‪คิดว่าจะหลบฉันพ้นเหรอ
‪รู้สินะว่าฉันจะหาแกจนเจอ
‪เอเดรียน
‪ไม่
‪เด็กผู้หญิง
‪เธอปกติดีใช่ไหม
‪สมบูรณ์ดี
‪ออกไปกันก่อน
‪เจ้าหน้าที่พิเศษวิลเลียมส์
‪สบายดีไหม
‪- ลูกฉันอยู่ไหน ‪- เธออยู่ในห้องเลี้ยงเด็ก
‪เธอโชคดีมาก
‪ฉันอยากเห็นหน้าลูก
‪สิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่ปัจจัยที่มีผล ‪กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นถัดไป
‪คุณทําให้เอฟบีไอเสียเวลา 12 ชั่วโมง ‪ในการพยายามทําข้อตกลงให้ตัวเอง
‪และเจ้าหน้าที่เจ็ดนายถูกฆ่าตาย
‪สิ่งที่เราคุยกันตอนนี้ เราจะเป็นคนกําหนด
‪คุณห้ามฉันไม่ให้เจอลูกไม่ได้ ฉันเป็นแม่
‪ตอนนี้สําหรับเด็กคนนั้น คุณคือโทษประหาร
‪เอเดรียน โลเวลล์กับเฮคเตอร์ อัลวาเรซ ‪ฆ่าได้ทุกคนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ
‪ถ้าคุณออกจากที่นี่พร้อมลูก พวกนั้นฆ่าลูกคุณแน่
‪โลเวลล์เคยแทงคนตั้งครรภ์มาแล้ว
‪คิดดูว่าเขาจะทําอะไรกับเด็กเป็นๆ
‪เอเดรียน โลเวลล์ตายแล้ว
‪โลเวลล์ถูกช่วยออกจากเพลิงไหม้บ้าน ‪ก่อนกองหนุนจะไปถึง
‪เราไม่พบศพของเขา
‪ลูกสาวคุณจะอยู่ในความคุ้มครองพยาน...
‪ลูกสาวฉันจะไม่อยู่ในระบบอุปถัมภ์เด็ก
‪จะได้ไม่มีใครรู้ว่าแม่ของเธอเป็นใคร
‪คุณดูถูกความสามารถฉันในการปกป้องลูก
‪แหม ฉันรู้ดีหรอก
‪คุณเคยรบทั้งในอิรัก ต่อด้วยอัฟกานิสถาน
‪ยิงสังหารไป 46 คน ‪จากระยะ 1,300 เมตรด้วยปืนเอ็ม 24
‪ไหนบอกมาซิว่าดีต่อลูกยังไง
‪คุณกับฉันรู้ดีว่าทางเดียวที่คุณจะปกป้องลูก ‪คือหายตัวไป
‪แล้วถ้าไม่ล่ะ
‪พวกนั้นจะหาคุณจนเจอ คุณกับลูก
‪อ้อ ขอบอกให้รู้ว่า
‪ที่ผ่านมาเอฟบีไอทําได้ไม่เอาไหน ‪ในการปกป้องที่อยู่ของคน
‪ที่ทําให้เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางตาย
‪สละสิทธิ์ในการปกครองบุตร ‪เมื่อคุณพร้อมก็เซ็นซะ
‪- ให้เธอเข้ามา ‪- แน่ใจนะ
‪ไม่เป็นไร
‪หวัดดี
‪พวกเขาเพิ่งบอกผม
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪สามข้อ
‪ข้อหนึ่ง ให้เธออยู่กับคนดี
‪ฉันต้องการให้เธอมีชีวิตที่น่าเบื่อที่สุด ‪มั่นคงที่สุดที่จะมีได้
‪ลูกผู้หญิงเหรอ
‪ข้อสอง คุณต้องบอกให้ฉันรู้ว่าเธอปลอดภัย
‪ทุกๆ วันเกิด
‪ข้อสาม
‪ถ้ามีปัญหา...
‪คุณต้องแจ้งฉัน
‪ผมติดหนี้บุญคุณคุณ
‪ลูกคุณเหรอ
‪เปล่า
‪(อ่าวทลิงกิต รัฐอะแลสกา)
‪(ปิด)
‪(เปิด)
‪อย่าโผล่พรวดมาหาคนจิตป่วยจาก...
‪อ้อ นี่กระตุ้นให้แม่งป่วยหนักกว่าเดิมอีก
‪(ปิด)
‪คุณต้องหางานทํา
‪เจ้าของไร่บางคน ‪จ่ายเงินเยอะให้นักยิงปืนอย่างคุณ
‪กําจัดพวกหมาป่า
‪ฉันไม่อยากยิงหมาป่า
‪กลัวบาปหรือไง
‪เปล่า
‪เรียบร้อยดี ขอบคุณค่ะ
‪- ถ้าต้องการ... ‪- ฉันไม่ต้องการอะไร จอนส์
‪เฮ้ พอออกจากทหาร ‪เราต่างก็ไม่รู้จะทํายังไงทั้งนั้น
‪ฉันเจอแย่ยิ่งกว่านั้นอีก
‪ไม่ว่าคุณทําอะไรมา แต่คุณยังมีชีวิต ‪คุณยังมีเวลาแก้ไข
‪ในเมืองถ้าใครเห็นเรา ทําเป็นไม่รู้จักฉันนะ
‪เลวร้ายขนาดนั้นเลย
‪(สิบสองปีต่อมา)
‪วันเกิดอีกปี
‪มาดูกันว่าเธอโตขึ้นขนาดไหน
‪ไม่ใช่วันเกิดเธอ
‪(#457831 ‪ตีห้า)
‪(ใบขนสินค้าขาออก ‪บ.ขนส่งสินค้าเวิลด์แอร์)
‪(ซินซินแนติ รัฐโอไฮโอ)
‪(บ.ขนส่งสินค้าเวิลด์แอร์)
‪เธอมีปัญหาเหรอ
‪จะทักทายกันก่อนไหม
‪สวัสดี
‪สิ่งเล็กๆ น้อยๆ แสดงถึงความเป็นสุภาพชน
‪บอกมาว่าเกิดเรื่องอะไร ครูซ
‪เอทีเอฟบุกจับคนของเฮคเตอร์ อัลวาเรซ ‪ที่คลังเก็บของในนูเอโวลาเรโด
‪ของทั่วไป พวกปืนเอ็มเค 12 ‪บัมป์สต็อก อุปกรณ์เก็บเสียงปืน
‪แต่พวกเขามีนี่ด้วย
‪คนหกคนถูกจับกุมที่เม็กซิโก
‪เราต้องการให้คุณชี้ตัว
‪คุณไม่ได้พาฉันมาที่นี่เพื่อชี้ตัว
‪ผมรักษาสัญญา
‪- ฉันจะปกป้องเธอ ‪- ผมแนะนําคุณเรื่องนั้นไม่ได้
‪เธอชื่ออะไร
‪ตอนนี้คุณบอกชื่อเธอมาได้แล้ว
‪เธอชื่อโซอี้
‪ภาษากรีกแปลว่า "ชีวิต"
‪- โอเค หวุดหวิด เกือบไปแล้ว ‪- เกือบไปแล้ว
‪หวัดดี
‪(เอลปายาซิโต ‪จัดงานปาร์ตี้)
‪(เอลโกลโบ ‪จัดงานเลี้ยงและปาร์ตี้)
‪ฉันรู้จักแก
‪- เฮ้ย ‪- เร็วสิ
‪ได้โปรด หยุดเถอะ แม่คะ
‪โซอี้!
‪ไม่
‪- โอเคนะ ‪- ไป ขับไป
‪คุณรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ คุณน่าจะเตรียมคนมา
‪ผมไม่รู้ว่ายังไงหรือเมื่อไหร่ ‪ไม่รู้ว่าเฮคเตอร์จะทําอะไร...
‪วางกําลังคุ้มกันเบื้องต้นไม่ได้เลยเหรอ
‪เห็นๆ อยู่ว่าผมคาดไม่ถึง ‪นั่นเป็นทหารเอกของเฮคเตอร์
‪ใช่ ยานิล กอนซาเลซ คนที่จับเธอไป
‪แมงมุมทารันทูล่า
‪ข้างๆ คุณมีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน
‪ผมให้สัญญาคุณไว้สามข้อ
‪ผมรักษาสัญญาทั้งสามข้อ ‪และเก็บเรื่องเธอเป็นความลับสุดชีวิต
‪ความลับถูกเปิดเผยแล้ว
‪นี่เสื้อผ้าใคร ของตํารวจนั่งโต๊ะเหรอ
‪ของน้องสาวผม
‪เรามีทีมเตรียมตัวอยู่ที่บ้าน ‪เราจะรอพวกมันโทรมาเรียกค่าไถ่
‪- ไม่มีหรอก ‪- งั้นพวกมันต้องการอะไร
‪ตัวฉัน
‪ให้พวกมันมองฉันนานๆ ‪ระหว่างที่ฉันฆ่าพวกมันทีละคนๆ
‪ฆ่าแล้วยังไง
‪ฉันก็พาเด็กกลับไปหาพ่อแม่
‪พวกเขาเลี้ยงเธอมาดี
‪ห้องน้ําทางไหน
‪เธอไปเข้าห้องน้ํา
‪ไปเฝ้าหลังบ้าน
‪พอรู้ไหมว่าเราจะไปไหนกัน
‪กลับไปคิวบา
‪คู่แต่งงานเหรอ
‪เป็นที่ที่เหมาะแก่การฮันนีมูน
‪(ฮาวาน่า ประเทศคิวบา)
‪เอาปืนทิ้งไป
‪ใจเย็นนะ
‪เด็กอยู่ไหน
‪แกทําอะไรเธอ
‪นับดีๆ ล่ะ เขาชอบโกง
‪- เงียบน่า ยัยแก่ ‪- ไม่เงียบเว้ย
‪หยุดนังนั่นที
‪ไปให้พ้นจากบ้านฉัน
‪ครูซ
‪ฉิบหาย!
‪หลบไป!
‪แกทํารถฉันพัง
‪อุ้มเขาใส่ท้ายรถ
‪แล้วเด็กผู้หญิงล่ะ
‪เด็กอยู่ที่ไหน
‪เด็กผู้หญิงอะไร
‪ฉันถามคําถามอยู่นะเว้ย
‪เด็กผู้หญิงอยู่ที่ไหน
‪ผมว่าเขาไม่รู้
‪เขาพูดอะไร
‪จะให้ฉันบอกแกว่าเขาพูดอะไรเหรอ ‪จะแปลให้
‪คุณสอบสวนวิธีนี้สินะ
‪เป็นอะไรไป
‪เหนื่อยเหรอ
‪นังคุณตัวของเฮคเตอร์
‪พอแล้ว
‪นี่
‪เฮคเตอร์อยากเจอฉันใช่ไหม
‪แต่ฉันจะไม่เข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า
‪จับเขาเงยหน้า
‪จะไปไหนล่ะ
‪จะทําอะไร...
‪ทหารสอนอะไรหลายอย่าง
‪ฟองซ่าๆ ทําให้แสบทรมานดีนักละ ทีนี้ก็...
‪บอกมา ไอ้ชั่ว
‪เด็กผู้หญิงอยู่ไหน!
‪เอฟิล่า
‪มีอะไรรอฉันอยู่บ้าง
‪มีคนเฝ้ากี่คน
‪พวกเขาทุกคน
‪มันเป็นกับดัก
‪ฉันไม่สน
‪ตราบใดที่เราได้ตัวโซอี้ ‪พวกมันจะจับตัวฉันไปก็ได้
‪เขาไม่ได้ต้องการแก
‪และสิ่งที่เขาจะทํากับเด็กนั่น
‪เธอจะไม่มีวันลืม
‪เราต้องรีบไปจากที่นี่
‪มา ให้ฉันช่วย
‪นึกว่าคุณทําเป็นแต่เอาลวดหนามพันกําปั้นซะอีก
‪ฉันทําได้ทุกอย่างที่ต้องทํา ‪เพื่อให้เธอปลอดภัย
‪รวมถึงทําให้ตัวเองอันตรธานเหรอ
‪รู้สึกไหม
‪คุณปล่อยให้ผมตายซะก็ได้ แต่คุณไม่ทํา
‪คุณช่วยผมไว้
‪ทําไม
‪คุณเอาน้ําให้ฉัน
‪ที่เซฟเฮาส์
‪เหมือนคุณรู้ว่าฉันหิวน้ําตลอดเวลา
‪คุณดูแลฉันกับลูกน้อยของฉัน
‪ฉันรู้สึกว่าควรช่วยคุณไว้
‪คุณมาพัวพันเรื่องนี้ได้ยังไง
‪คุณ โลเวลล์ และอัลวาเรซ
‪ผมไม่เข้าใจเลย
‪อัฟกานิสถาน
‪ยิงเป้าพวกนั้นให้พรุน
‪โลเวลล์เคยเป็นทหารอากาศพิเศษ ‪ฝึกหน่วยพลซุ่มยิงของฉัน
‪วิธีนี้คือฝึกยิงโดนเป้าแม้ในยามทรมาน
‪เดาว่าฉันคงทําได้ดีมาก
‪ห้าร้อยเมตร แค่เสียงหัวใจเต้น ‪ก็ทําให้คุณยิงพลาดเป้าได้
‪แน่ละว่าเขาเลือกฉัน
‪คนที่ไม่มีครอบครัว ไม่มีอนาคต
‪ไม่มีอะไรจะต้องเสีย
‪- คุณเป็นแมวมองงั้นสิ ‪- ก็ไม่เชิง
‪สงครามนี้คือการเสพติด
‪มันสร้างแต่ความวุ่นวาย ความทุกข์ทรมาน ‪และผู้คนที่ต้องการสิ่งต่างๆ
‪ผมเป็นแค่คนที่หาสิ่งเหล่านั้นมาให้ได้
‪ให้ฝ่ายไหนคะ
‪พลโทคนหนึ่ง ขุนศึกชาวอุซเบก...
‪คนมีอํานาจต้องการอะไรที่... หาไม่ได้ทั่วไป
‪ฉันน่าจะเผ่นไปให้ไกล
‪งั้นทําไมไม่เผ่นล่ะ
‪จะให้ฉันไปทําอะไรได้หลังจากกลับมา
‪ฉันเคยเก่งที่สุด
‪และอย่างเก่งสุด ฉันก็หวังได้แค่ ‪เป็นแคชเชียร์คิดเงินในร้านค้า
‪เอเดรียนยื่นข้อเสนอที่มากกว่านั้น
‪แต่คุณไม่ได้รับ
‪คุณไปรบที่กวนตานาโมแทน
‪ฉันไม่คิดจะเป็นลูกจ้างเขาหรอก
‪ฉันรอจนมีคนเสนองานที่ใช้ความสามารถ
‪อัลวาเรซ
‪เป็นการ์ดบนหอคอย 18 เดือน ‪ทําให้ฉันสังเกตเห็นอะไรได้ไว
‪เฮคเตอร์ยักยอกปืนออกจากฐานทัพ ‪ต่อหน้าต่อตาทุกคนโดยไม่มีใครรู้
‪แต่ฉันรู้
‪- ฉันมองเขาในสิ่งที่เขาเป็น ‪- เป็นอะไร
‪แผนเกษียณของฉัน
‪ปืนของเฮคเตอร์ เครือข่ายของเอเดรียน
‪มีศักยภาพชัดเจน
‪ปัญหาของฉันคือฉันมีคลังเก็บอาวุธทั้งหมด
‪ที่เฮคเตอร์ขโมยมาอยู่ในท่าเรือนั้น
‪และฉันต้องทําให้แน่ใจว่า ‪อาวุธเหล่านั้นจะตกอยู่ในมือคนดี
‪ผมมีลูกค้าเหมาะๆ ‪แต่แฟนที่ผมกระเซิงของคุณ
‪พยายามขึ้นราคาที่คุณกับผมตกลงกันไว้
‪มีคนหัดพูดคําแสลงแบบคิวบาซะด้วย
‪ทั้งชีวิตฉันมีแต่รับคําสั่ง
‪มันรู้สึกดีที่ได้เป็นคนสั่งบ้าง
‪รับรองได้ว่าเขาเต้นเก่งกว่าคุณ
‪มันเกือบจะราบรื่นดี
‪จนกระทั่งฉันท้อง
‪แล้วอะไรๆ ก็พลิก...
‪โดยที่ฉันมองไม่ออก
‪มีเงินมากกว่าที่เราคิด ผมทําได้ดี
‪ทําไมถึงมีเงินมากกว่า
‪ไอ้หมอนี่มีเพื่อนที่มีอํานาจมาก อย่างที่คุณพูดไว้ไง
‪บางครั้งพวกเขาอยากได้สิ่งที่หายาก
‪พวกเขาปิดบังอะไรบางอย่าง
‪ฉันต้องขุดคุ้ยด้วยตัวเอง
‪แล้วคุณก็โทรมาหาเรา
‪โซอี้เป็นลูกใคร
‪ถ้าคุณไม่รังเกียจที่ผมถาม
‪เธอไม่ใช่ลูกของเฮคเตอร์
‪และไม่ใช่ลูกของเอเดรียน
‪เธอเป็นลูกของฉัน
‪ไปกันเถอะ
‪- ประจําที่แล้ว ‪- รับทราบ
‪สี่คนทางตะวันตก
‪เห็นแล้ว อีกสองคนข้างหน้า ‪เฮคเตอร์กําลังมือขึ้น
‪ไม่ใช่ เอเดรียนยกที่นี่ให้เขา ‪และเขากําลังทําให้มันโทรม
‪เธออยู่ในนั้นที่ไหนสักแห่ง
‪ทางสะดวกแล้ว
‪ตัดไฟซะ เดี๋ยวนี้เลย
‪ฉันเจอเธอแล้ว ประจําตําแหน่งได้
‪มากับฉันนะ
‪ส่งมือมา เร็วเข้า
‪- คุณเป็นใคร ‪- ไม่สําคัญ
‪ช่วยด้วย
‪ฉันกําลังช่วยอยู่นี่
‪คุณทําให้ฉันเจ็บ
‪ได้ตัวเธอแล้ว เรากําลังออกไป
‪โอ๊ย แขนฉัน
‪อย่าไปไหน อยู่ข้างๆ ฉันนี่แหละ
‪กําลังไปหาคุณในสิบวินาที
‪วิลเลี่ยม
‪ไม่เป็นไรแล้วนะ
‪โอเคแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว นี่
‪ขอดูหน่อยนะ โอเคไหม
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันยังไม่เสร็จงาน
‪ลดปืนลง
‪โยนออกไปนอกหน้าต่าง
‪โยนสิ
‪ชูมือขึ้น
‪หันหลังไป
‪หัน
‪ใช่ ช้าๆ แบบนั้นแหละ
‪เซ็กซี่มาก...
‪ขายวิญญาณให้กับปีศาจไปแล้ว ‪ทําไมถึงยังดูดีนัก
‪เอาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาเกี่ยวทําไม
‪เธอไม่เด็กแล้วนะ
‪คราวนี้คุณหนีไม่พ้นแน่
‪คุณอยู่ในอาณาจักรของผม
‪นี่คือปราสาทของผม
‪ชีวิตคงดีน่าดู
‪ต้องใช้คนปกป้องเป็นสิบระหว่างที่นอนหลับ
‪อ้อ ตายเรียบแล้วนะ
‪งั้นก็ตายเพื่อเหตุผลที่ดี
‪เพราะผมฝันเรื่องนี้นะ
‪อันที่จริงกระปู๋ผมโด่เลยเวลาคิดถึงเรื่องนี้
‪สมัยก่อนน่าจะคิดบ่อยๆ
‪แหม แอบด่ากันแบบนี้เหรอ
‪งั้นผมขอถามนะ
‪เด็กผู้หญิงคนนั้น...
‪- ใช่ลูกผมไหม ‪- สําคัญด้วยเหรอ
‪ก็ไม่หรอก สิ่งสําคัญคือคุณทรยศผม
‪คุณทําลายทุกอย่างที่เราสร้างกันมา
‪คุณจะชดใช้ให้ผมได้หรือยัง
‪ผมฝันนะ
‪ผมฝันว่าผมบังคับให้คุณอ้อนวอน
‪และกรีดร้อง
‪จําเกมที่เราเคยเล่นด้วยกันได้ไหม
‪ตอนนี้ไม่มีคําที่ใช้ร้องห้าม
‪เราทํากันจริงๆ ได้
‪ผมจะดูคุณตายเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง
‪คุณไม่กล้าหรอก
‪ไม่เหรอ
‪ลองไหมล่ะ
‪ผมจะทําให้คุณเกิดอารมณ์แล้วค่อยฆ่า
‪คุณจําคําที่ใช้ร้องห้ามได้ไหม
‪เราไม่เคยมีคําที่ใช้ร้องห้าม
‪(โมลีน รัฐอิลลินอยส์)
‪(จะหาแม่ผู้ให้กําเนิดด้วยดีเอ็นเออย่างไร)
‪(วิธีค้นหาพ่อแม่ผู้ให้กําเนิด)
‪ผมว่าเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว ‪คุยกับแม่เธอแล้ว
‪จะมีแพนเค้กรอบนโต๊ะเมื่อเราไปถึง
‪นี่สําหรับโซอี้ ขอบคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณเอฟบีไอเถอะ ครูซซื้อให้เธอ
‪จากนี้เธอก็ปลอดภัยแล้ว
‪รู้ไหมว่ามี...
‪หน่วยงานบริการและที่ปรึกษา ‪และคนให้คุยด้วย
‪คุณจะไปไหนคะ
‪เดี๋ยวครูซก็ออกมา เธอควรรอในรถ
‪คุณเป็นแม่หนูรึเปล่า
‪เปล่า
‪แค่นั้นเหรอ
‪คุณจะหายตัวไปอีกสินะ
‪เธออายุ 12 ปล่อยให้เธอไปเป็นเด็กเถอะ
‪ปล่อยให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความทรงจําที่เลวร้าย
‪นี่
‪ติดต่อมาบ้างนะ
‪ยังต้องเดินทางอีกหกชั่วโมง ‪ถ้าเธออยากจะงีบก็เอาเลยนะ
‪ทําไมเธอถึงไม่ยอมรับ
‪ยอมรับอะไร
‪ยอมรับว่าเป็นแม่ของหนู
‪โซอี้ เรากลับไปหา ‪ครอบครัวจริงๆ ของเธอกันนะ
‪ดูสิ นี่คือหัว
‪และนี่
‪คือหัวใจ
‪คุณเห็นไหม
‪(ซินซินแนติ - 39)
‪อีกไม่ไกลแล้ว
‪คืนนี้เธอจะได้นอนบนเตียงตัวเอง
‪เป็นไงล่ะ
‪ฟังดูดีมากเลยค่ะ
‪ใช่ เธอกับเพื่อนซี้ย่ําปึ้กยังเข้ากันได้ดีใช่ไหม
‪- ซี้ย่ําปึ้กเหรอ ‪- เรียกกันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪วิลเลี่ยม...
‪ตายจริง
‪แล้วแม่เธออยู่ไหนซะล่ะ
‪วางปืนลง
‪มาอยู่หลังฉัน
‪ดูสิว่าเธอทําเลอะเทอะขนาดไหน
‪รู้จักผู้ชายคนนี้เหรอ
‪เขาเป็นใคร
‪คนดูแลสวัสดิภาพเด็กเหรอ ‪หรือนักสังคมสงเคราะห์
‪โอ้ ไม่นะ
‪ซองปืนมาตรฐานเอฟบีไอ
‪- ไม่ ‪- วิ่ง
‪โซอี้!
‪นี่ค่ะ
‪เมื่อไหร่หนูจะได้กลับบ้าน
‪ฟังนะ เธอก็เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
‪มันจะเกิดขึ้นเรื่อยๆ
‪เอฟบีไอปกป้องพ่อแม่เธอได้
‪แต่ปกป้องเราไม่ได้ ไม่มีใครปกป้องได้
‪ฉะนั้นเราจะย้ายที่และกลบร่องรอยไปเรื่อยๆ
‪พวกนั้นเป็นใคร
‪เธอไม่จําเป็นต้องรู้
‪รู้แค่ว่าเป็นคนเลวก็พอ
‪พวกนั้นต้องการอะไรจากหนู
‪เธอเป็นเครื่องมือ เอาไว้ใช้ต่อรอง
‪ฉันยังอธิบายให้ฟังตอนเธออายุเท่านี้ไม่ได้
‪(ขาย 2,000 ต่อรองได้)
‪เธอยังเด็ก รู้ไปจะตกใจเปล่าๆ
‪ไม่ควรตกใจสินะคะ
‪ฉันลืมไป ฉัน... นี่สําหรับเธอ
‪เราจะไปไหนกันคะ
‪ไปที่ไกลๆ
‪ไปเข้าห้องน้ําสิ
‪(สายที่เพิ่งโทร ‪แม่)
‪- ค่าอะไรคะ ‪- รถกระบะคันนั้น
‪- ฮัลโหล ‪- ฉันโทรมาเพื่อบอกว่าเธอปลอดภัย
‪- ฉันขอคุยกับเธอหน่อย ‪- ไม่ได้
‪- ว่าไงนะ ‪- เธอยังไปใช้ชีวิตปกติไม่ได้
‪ยังไม่ได้
‪หมายความว่ายังไง
‪ไม่ ฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันไม่เข้าใจสักนิด ‪ฉะนั้นอธิบายมาว่าหมายความว่าอะไร
‪- คุณจะต้องเชื่อใจฉัน ‪- พูดจริงเหรอเนี่ย
‪ฉันสัญญาว่าเธอจะ...
‪ไม่ เขาสัญญากับฉันว่าคุณจะไม่กลับเข้ามา
‪ฉันกําลังพูดถึงวิลเลี่ยม เจ้าหน้าที่ครูซ ‪พวกเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้ว
‪คุณเห็นเหตุการณ์รึเปล่า
‪เห็น
‪เธอเห็นด้วยเหรอ
‪ใช่
‪นี่ ฉันขอตัวแป๊บนึง แป๊บเดียว ฉันไม่สามารถ...
‪นี่
‪ฉันจะพาเธอกลับไปบ้าน โอเคนะ ‪กลับไปหาคุณ
‪ทันทีที่ปลอดภัยแล้ว
‪เดาว่าฉันคงไม่รู้ว่าจะเป็นวันไหนแน่
‪วันเกิดเธอคือเดือนตุลาคม
‪- ฉันรู้ ‪- แน่ละว่าคุณรู้
‪ฟังนะ ครูซรักษาสัญญาของเขา
‪ฉันก็รักษาสัญญาของฉัน
‪คุณจะได้เห็นเธอเป่าเค้กวันเกิดอีกครั้ง
‪ฉันสัญญา
‪- ขึ้นรถ ‪- ไม่ โทรศัพท์หนูอยู่ไหน
‪ขึ้นรถ
‪หนูต้องการโทรศัพท์ของหนู
‪เธอต้องขึ้นรถ
‪เด็กสาวคนนี้หน้าตาดีนะ
‪ขอบคุณ เราแค่ผ่านมา
‪น่าเสียดาย
‪ถ้าอยู่ต่อสักพัก จะได้เห็นปลาแซลมอนอพยพ
‪ก็แค่ปลาว่ายทวนน้ําไปวางไข่ก่อนตาย
‪มองแบบนั้นก็ไม่ค่อยโรแมนติก
‪คุณคงกําลังล่าสัตว์สินะ
‪แกะดัลล์เหรอ
‪หรือกวางแคริบู
‪หมีกริซลี่
‪คุณอาจจะอยากเตรียมกระสุนไว้บ้าง
‪นี่ฮาโลวีนหรือไง เอาไปเก็บ
‪บอกเลย เธอต้องชดใช้
‪ไม่ต้องหรอก
‪ชื่นชมธรรมชาติข้างนอกเถอะ
‪คุณรู้จักผู้ชายคนนั้นใช่ไหม
‪อะไร
‪ทําไมพวกคุณทําท่าเหมือนคนไม่รู้จักกัน
‪เพราะไม่รู้จักน่ะสิ
‪คนแปลกหน้าไม่คุยกันแบบนั้นหรอก
‪คุยกันเหมือน...
‪สายลับหรืออะไรสักอย่าง คุยกันเป็นรหัสลับ
‪ใส่ซะ
‪ไปหาอะไรกินกัน
‪สวยจัง
‪ไม่นะ!
‪ไปกันได้แล้ว
‪- กินสิ ‪- หนูกินไม่ได้
‪กินได้สิ
‪หนูจะไม่กินแม่ของแบมบี้
‪นั่นไม่ใช่เนื้อกวาง
‪เนื้อกวางต้องแขวนถึงจะนุ่ม
‪อีกอย่าง ตัวนั้นเป็นกวางตัวผู้
‪ฉะนั้นมันก็เป็นพ่อของแบมบี้
‪- งั้นนี่เนื้ออะไรคะ ‪- กระต่าย
‪ธัมเปอร์
‪หนูก็จะไม่กินเนื้อกระต่าย
‪ฟังนะ
‪กระต่ายตัวนั้นมีชีวิตที่ดีกว่า ‪ชีสเบอร์เกอร์ไหนๆ ที่เธอเคยกิน
‪มันมีชีวิตที่ดีจนกระทั่งคุณยิงมัน
‪- ฉันวางกับดักมัน ‪- ดีกว่าเยอะสินะ
‪จะบอกอะไรให้นะ เด็กน้อย
‪ทุกอย่างที่เธอกินล้วนมาจากการเข่นฆ่า
‪เต้าหู้
‪ครึ่งค่อนประเทศปารากวัยถูกเผา ‪และถางป่าเพื่อปลูกถั่วเหลือง
‪ชีส
‪วัวพวกนั้นถูกทําให้ท้อง ‪เพื่อให้คนรีดน้ํานมได้ทั้งวัน
‪อี๋
‪ชีสมะม่วงหิมพานต์
‪ฉันรู้จักมือปืนรับจ้างในไอวอรีโคสต์ ‪บอกว่าพวกเขามีศึกกลางเมือง
‪แย่งชิงมะม่วงหิมพานต์กัน
‪หนูอยากกลับบ้าน
‪ฉันรู้ว่าเธออยาก
‪กินซะ
‪อีกห้านาทีไปเจอฉันข้างนอก
‪เธอเป็นคนขับ
‪หนูอายุ 12 เอง
‪ฉันก็จะสอนให้ไง
‪ทําไมคะ
‪อยากกลับบ้านไหมล่ะ
‪ฉันก็อยากให้กลับ
‪แต่ยังกลับไม่ได้ ‪จนกว่าเธอจะรู้วิธีเอาตัวรอดให้ได้
‪และนี่คือจุดเริ่มต้น
‪อะไร เกลียดฉันเหรอ
‪ดี ใช้ความเกลียดนั่น
‪เพราะเธอจะพยายามมากกว่าที่คิดว่าจะทําได้
‪ฝึกจนหมดเรี่ยวแรง แล้วอยู่ๆ ก็รู้ว่ายังไหว
‪และเธอจะหมดแรงอีก
‪แต่พอฝึกเสร็จแล้ว ‪เธอจะขับออกไปจากที่นี่ด้วยตัวเอง
‪เป็นอะไร กลัวเหรอ
‪ค่ะ กลัวมาก
‪งั้นก็ทําสิ
‪เสียบกุญแจ
‪ใช่ บิดกุญแจ บิดเลย
‪โอเค ดึงนี่ลง
‪ไปข้างหน้าแล้วดึงลง พร้อมไหม เอาเลย
‪ยกปืนขึ้นมา ไม่มีเวลาให้พักหายใจ
‪เราฝึกแบบนี้เพื่อให้หัดคิดเวลาที่เหนื่อยมาก
‪ยกหัวขึ้น ตามองไปข้างหน้า
‪ขึ้นนก
‪ตั้งสติ
‪หายใจออก
‪ยิง
‪อีกที
‪ไง
‪มาเล่นกันไหม อยากเล่นสินะ
‪ไง โอ้โฮ
‪พวกมันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ที่นี่ไม่มีสัตว์เลี้ยง
‪มันอยู่ใกล้แค่ไหน
‪อยู่ข้างหลังคุณเลย
‪วิ่ง!
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณยิงตัวแม่
‪เปล่า เปล่า ดูนี่ กระสุนสีเขียวเป็นกระสุนเกลือ
‪มีไว้ทําให้ตกใจกลัวเท่านั้น
‪เห็นไหม
‪มาเถอะ
‪อย่าเอานั่นใส่ปากอีกนะ ‪ไม่ได้มีไว้ให้เธอ เธอต้องไม่สูบ
‪คุณยังสูบเลย
‪เธอไม่ใช่ฉัน ได้ยินไหม
‪- เธอไม่ใช่ฉัน ‪- หนูไม่อยากเป็นคุณ
‪หนูอยากกลับบ้าน
‪หนูเกลียดที่นี่
‪วางปืนลง
‪ไม่ หนูจะกลับบ้าน คุณห้ามหนูไม่ได้
‪ดูสิเธอสั่นไปทั้งตัว
‪- เธอยังไม่พร้อม ‪- หนูพร้อมแล้ว
‪งั้นก็พิสูจน์สิ
‪อย่าบังคับให้หนูต้อง...
‪ทําไมคุณถึงเฮงซวยนัก
‪อย่ามาเรียกฉันว่าเฮงซวย ‪อย่าเรียกฉันว่าเฮงซวยเด็ดขาด
‪ฉันดูแลเธอให้ปลอดภัย ฉันไม่ใช่คนเฮงซวย
‪- แต่เฮงซวยที่โกหกหนู ‪- ฉันโกหกยังไง
‪หนูรู้ว่าคุณเป็นใคร
‪นั่นไม่ใช่การโกหก ‪มันคือการไม่คุยเรื่องที่ไม่สําคัญ
‪อีกอย่าง เธอมีแม่ที่ดีอยู่แล้วคนหนึ่ง
‪หนูคิดถึงเธอมาก
‪หนูคิดถึงเธอกับพ่อของหนู ‪และคุณไม่ให้หนูคุยเรื่องอะไรทั้งนั้น
‪ถ้าไม่ใช่วิธีควักพุงปลาหรือล้างไส้เป็ด
‪หนูพูดจริงนะ
‪ล้างไส้เป็ดเนี่ยนะ
‪หนูคุยกับคุณไม่ได้
‪หนูถามอะไรไม่ได้
‪โซอี้
‪คําตอบมันยาก
‪แล้วยังไงคะ
‪มีหลายเรื่องในโลกนี้ที่เธอยังไม่จําเป็นต้องรู้
‪เรื่องอะไรบ้าง
‪ขอร้องละ
‪ฉันอยู่ตรงนี้
‪ไม่ว่าคําถามอะไร นั่นคือคําตอบ
‪และเป็นคําตอบเดียวที่ฉันมี
‪เปิดสิ
‪เธอต้องฝึก ให้ได้จังหวะพอดี
‪ถ้ากําเร็วไป ก็บาดตัวเอง
‪ยื่นแขนมา
‪การสู้ด้วยมีดใช้เมื่อศัตรูประชิดตัว
‪แทงศัตรูแค่ครั้งเดียวไม่ได้
‪ต้องไม่หยุดแทงจนกว่าเขาสู้กลับไม่ไหว
‪นั่นคือวิธีปกป้องตัวเอง
‪เธอต้องแทงศัตรูไปเรื่อยๆ แค่...
‪คุณกําลังทําให้หนูกลัว
‪ฉันกลัวทุกครั้งที่มองเธอ
‪คุณน่ะเหรอ คุณไม่มีความรู้สึกสักนิด
‪มันเป็นวิธีเอาตัวรอดวิธีเดียว
‪เก้านาฬิกา
‪สิบนาฬิกา
‪สิบเอ็ดนาฬิกา
‪สิบสองนาฬิกา
‪คุณเคยคิดถึงวิลเลี่ยมบ้างไหม
‪เจ้าหน้าที่ครูซน่ะค่ะ
‪คิดถึงสิ
‪แล้วคุณรักเขาไหม
‪- ฉันไม่เคยมีโอกาสได้รู้ ‪- แต่ก็อาจจะใช่ไหม
‪อาจจะ
‪"อาจจะ" ก็ไม่แย่
‪สําหรับฉัน นั่นถือว่ามากแล้ว
‪เธอต้องระวังตัวแล้วนะ
‪ได้ยินไหม จําให้ได้ว่ามีอยู่ตรงไหนบ้าง
‪เกิดอะไรขึ้นกับมันคะ
‪มันได้รับบาดเจ็บ
‪เราต้องช่วยมัน
‪มันเป็นธรรมชาติ เธอเปลี่ยนมันไม่ได้
‪แต่ลูกๆ ของมันยังไม่โตพอที่จะล่าเหยื่อเอง
‪ถ้าแม่มันตาย พวกมันก็ต้องหัดล่าเหยื่อ
‪หรือไม่ล่า
‪เธอเปลี่ยนอะไรมันไม่ได้
‪โซอี้
‪โซอี้!
‪โซอี้
‪ทําอีกทีนึง เด็กดี เด็กดีมากเลย
‪เฮ้
‪นี่ อยากได้อาหารไหม
‪เอาอาหารไหม นี่อาหารนะ
‪นี่ มานี่มา
‪ระวัง!
‪ขอฉันดูหน่อย
‪โอเค
‪ขอฉันดูหน่อย
‪อ้อ ใช่ ไปเย็บแผลกันนะ
‪จะเริ่มรักษาเลยนะคะ คุณเป็นแม่ใช่ไหม
‪มีเอกสารต้องกรอกบนเคาน์เตอร์นะคะ ‪มาจ้ะ ทางนี้
‪(แบบฟอร์มคนไข้ใหม่)
‪(ถ้าคนไข้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ‪กรุณากรอกข้อมูลพ่อแม่/ผู้ปกครอง)
‪(ชื่อพ่อแม่หรือผู้ปกครอง)
‪ไม่รุนแรงเท่าไหร่ครับ เย็บแค่แปดเข็ม
‪ผมจะให้พยาบาลเข้ามาอธิบายวิธีดูแลรักษาที่บ้าน
‪โซอี้นี่เป็นเด็กเข้มแข็งนะ
‪ใส่เสื้อโค้ทซะ
‪หนูไม่รู้ค่ะ หนูไม่รู้ว่าไม่ควรบอกชื่อจริง
‪ฉันผิดเอง ฉันน่าจะบอกเธอ
‪เธอบอกชื่อจริง พวกเขาใส่ชื่อเข้าไปในระบบ
‪ฉันจะเสี่ยงไม่ได้ เธอต้องไปกับคุณ
‪เอาจดหมายนี่ให้เธอเมื่อหมดเรื่องแล้ว
‪หนูเกลียดคุณ
‪- มากันกี่คน ‪- มากันเพียบ
‪เธอจะไม่ปลอดภัยจนกว่าพวกนั้นจะตายหมด ‪คุณเห็นเขาไหม
‪ไม่แน่ใจ ผมจะพาโซอี้หนี
‪บอกเธอว่าฉันขอโทษ ‪เรื่องที่ฉันโกหกเกี่ยวกับคุณและฉัน
‪เรื่องอะไร
‪เธอจะรู้เอง
‪หนูต้องไปไหนล่ะทีนี้
‪เราจะเดินทางกลับลงไป 48 รัฐข้างล่าง
‪อย่าพูดเป็นรหัสกับหนูด้วยอีกคน
‪ก็ได้
‪ฉันก็ไม่รู้ และนั่นคือความจริง
‪เราหนีจนกว่าจะได้ข่าวว่าให้หยุด
‪คุณรู้จักเธอได้ยังไง
‪เราเคยร่วมรบกัน เมื่อนานมาแล้ว
‪แต่ฉันรบไม่เก่งเท่าแต่ก่อนแล้วละ
‪แต่ถึงเก่ง ฉันก็คิดว่าเขายังอยากให้ฉันพาเธอหนี
‪ให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย
‪เขาไม่ยอมรับด้วยซ้ําว่าเป็นแม่ของหนู
‪ผู้หญิงแบบนั้น
‪เธอต้องดูเขาที่การกระทํา ไม่ใช่ที่คําพูด
‪และเขามีชีวิตอยู่เพื่อเธอเท่านั้น
‪โซอี้ลูกรัก
‪ตอนที่แม่ทิ้งลูกไว้ที่โรงพยาบาล ‪ความห่วงใยของแม่ต่อลูกไม่ได้สิ้นสุด
‪ทุกการตัดสินใจที่แม่ทํา แม่ทําเพื่อลูก
‪สิ่งเดียวที่ทําให้ใจแม่สงบได้ ‪คือการรู้ว่าลูกปลอดภัยดี
‪แม่เป็นนักฆ่า ตอนนี้ลูกคงรู้แล้ว
‪แต่แม่ก็เป็นแม่คนหนึ่ง ‪และแม่ยอมตายเพื่อปกป้องลูก
‪แม่เคยทําผิดพลาดมาหลายอย่าง
‪แต่ลูกคือสิ่งเดียวที่ดีและงดงาม ‪ที่แม่ทําในชีวิต
‪ลูกคือสิ่งวิเศษ
‪มีคนพยายามฆ่าลูกตั้งแต่ก่อนลูกเกิด
‪และลูกไม่ได้แค่มีชีวิต แต่มีชีวิตที่เบ่งบาน
‪เมื่อลูกส่องกระจก จําไว้นะว่า ‪มันคือสัญญาณว่าลูกรอดชีวิตมาได้
‪ว่าลูกจะไม่ปล่อยให้ใครหรืออะไร ‪มาลบล้างลูกได้
‪แม่ได้แสดงความรักด้วยวิธีเดียวที่แม่รู้จัก
‪เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้ทักษะที่แม่สอน
‪จงอย่าลังเลที่จะแสดงฝีมือให้ประจักษ์แก่โลกนี้
‪รักเสมอ แม่ของลูก
‪(รักเสมอ แม่ของลูก)
‪โซอี้ เราต้องไปกันแล้ว
‪นี่คือโซนสังหาร
‪จัดเต็มให้เหมือนตอนรบที่บาสรา เบรกา
‪หรือดามัสกัส
‪สู้กับเธอเหมือนสู้กับพลซุ่มยิงเป็นร้อย
‪ฉันจะฆ่าเธอเอง
‪และฆ่าแบบประชิดตัว
‪เธอวางกับระเบิดในป่า
‪เข้าไปอย่างระมัดระวัง ‪ย้ํา เข้าไปอย่างระมัดระวัง
‪ได้เวลาบอกให้รู้ว่าใครเป็นใคร
‪หาซากเด็กนั่นให้เจอ
‪ผมเห็นเด็กผู้หญิงขับรถกระบะไป ถนนทางใต้
‪ไปเจอกันที่ถนนทางใต้ จับตัวเด็กนั่นให้ได้
‪โซอี้
‪โดด!
‪เอ้านี่ ใส่ซะ
‪พวกนั้นกําลังมา
‪- ไม่ ‪- หนูทําได้
‪เธอชี้เป้า ฉันยิงเอง
‪หนูเห็นคนหนึ่ง เขากําลังเดินมา
‪ระยะ 658
‪เล็งฝั่งซ้ายที่หัวเขา
‪ตอนนี้แหละ
‪เด็กคนนี้ของเรามีศักยภาพนะ
‪เธอเหมือนคุณมากเลย
‪มาเจอผมที่สองกิโลเมตร ‪ทางซ้ายจากตําแหน่งที่คุณอยู่
‪ไม่งั้นผมจะทําลายศักยภาพนั้นซะตอนนี้
‪ไม่! เดี๋ยวก่อน
‪ใช้เวลาสองนาทีกว่าฉันจะไปถึงที่นั่น
‪ฉันเบนความสนใจเขา เธอต้องหนี
‪ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เข้าใจไหม
‪- หนูคุ้มกันคุณได้ จริงๆ นะคะ ‪- ไม่
‪หลายเดือนที่ได้อยู่กับเธอ ‪เป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน
‪ไม่ว่ายังไง หนีไปซะ
‪ทิ้งปืนไปข้างๆ
‪อีกกระบอกด้วย
‪ชุดพรางตัวด้วย ทั้งหมดเลย
‪มีโอกาสยิงแล้วนี่ ยิงสิ
‪ไม่เห็นต้องรีบ
‪เธอเผาโลกของเราทั้งหมด...
‪เพื่อเด็กคนนั้น
‪ใช่
‪เข้ามาเลย
‪เห็นตรงที่มองอยู่ไหม
‪เธอยังอยู่บนนั้นใช่ไหมล่ะ
‪เธอดูอยู่
‪เธอมีโอกาสยิง ว่าไหม
‪กระสุนต้องโดนคุณก่อน เราถึงจะตายทั้งคู่
‪ได้สอนให้เธอเหี้ยมรึเปล่าล่ะ
‪เธอหยุดหัวใจเต้นได้เหมือนคุณไหม
‪เราตายและเธอรอด
‪ถ้าต้องการแบบนั้น
‪ก็สูดลมหายใจแล้วบอกเธอไป
‪บอกเธอไป
‪ยิงเลย!
‪ฟื้นสิ ได้โปรด ได้โปรด ฟื้นสิ
‪ได้โปรด
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ได้โปรด
‪เกลือ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่!
‪ไปหาแม่ของลูกสิ
‪หนูรักแม่ค่ะ
‪แม่ก็รักลูก
‪ไป
‪โซอี้
‪โอ้ ดูลูกสิ
‪แม่รักลูกมากนะ
‪โอ้โฮ ลูกสูงขึ้นไหมเนี่ย
‪(แม่)
‪โดนใจไปเต็มๆ
‪คําบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช