CASA DE SEGURIDADE DO FBI LINTON, INDIANA
Ben, casete número 703.
Hora do día: 6:14 a.m.
Retomamos a entrevista coa informante.
Repita o nome destes homes.
Hector Álvarez.
Adrian Lovell.
- Presentounos vostede? - Presentei, si.
Mediou na venda de armas?
Si.
E tiña unha relación con ambos os dous?
Si.
Moi ben.
Axúdeme a entender a cadea.
Hector Álvarez fornecía de armas a Adrian Lovell.
Que tipo de armas?
Aquí non estamos seguros.
Déixenos a nós o noso traballo. Se quere, levámola presa.
- Non entenden a gravidade. - Pois explíquenolo.
Tome.
Sei que é complicado,
por que non comezamos polas armas de Álvarez?
Metralladoras PKM soviéticas,
lanzafoguetes LAWS,
minas M18 Claymore…
- Non importa. - Claro que si.
Quérena morta polo que sabe, non si?
Falemos do meu trato.
Os xogos desta coira xa me están fartando.
- Se precisas protección… - Non saberías protexerme.
Ei, aquí estás a salvo.
Non o estou, non.
Álvarez está en Cuba e Lovell, vixiado.
Seguímolo desde que aterrou no O'Hare.
- Logo sabe onde estamos. - Vouche dicir…
Pensades que o seguides vós? É el quen vos segue.
Se pensas que vas dirixir ti o interrogatorio, non sei quen cres…
Axente abatido, tirador fóra.
Hawthorne? Carter? Recibídesme?
Entraron no perímetro? Recibídesme?
Ven.
A fiestra non…
Déixame…
Vou morrer?
Non sei.
Sei que estás aí.
Pensabas que podías esconderte?
Habías saber que te atoparía.
Adrian.
Non.
É unha nena.
Está ben?
Perfecta.
Déixennos soas.
Axente especial Williams.
Como está?
E o meu bebé?
- Na planta de neonatos, tivo moita sorte. - Quero vela.
O que pase agora xa non depende do que vostede queira.
Fíxonos perder 12 horas por asegurar un trato para vostede
e temos sete axentes mortos.
Agora establecemos nós os termos.
Non a poden separar de min, son a nai.
Agora mesmo, só é unha pena de morte para ela.
Adrian Lovell e Hector Álvarez representan intereses desapiadados.
Se marcha de aquí con ela, matarana.
Lovell acoitelou unha embarazada na barriga.
Que lle faría a unha nena?
Lovell está morto.
Sacárono da casa en chamas antes de chegaren os reforzos.
Nunca atoparon o corpo.
A nena será unha testemuña protexida…
Non a vou dar en acollida.
…para que ninguén saiba da nai.
- Non me subestime, podo protexela. - Estou ao tanto.
Estadías consecutivas en Iraq e Afganistán,
corenta e seis mortes confirmadas, puntaría a 1300 metros cunha M24.
En que axuda iso?
Ambas sabemos que o único xeito de a protexer é desaparecer.
E se non o fago?
Atoparanas, a ambas as dúas.
E só para que o saiba,
ao FBI dáselle fatal ocultar o paradoiro da xente
que causa a morte de axentes federais.
Retirada da patria potestade. Firme cando poida.
- Déixaa pasar. - Seguro?
É de fiar.
Ei.
Acaban de dicirmo.
Estás ben?
Tres cousas.
Unha, déixaa con xente boa.
Quero que teña a vida máis aburrida e estable posible.
É unha nena?
Dúas, confírmame que segue a salvo,
cada aniversario.
Tres,
se hai problemas…
avísame.
Débocho.
É filla súa?
Non.
BAÍA TLINGIT, ALASCA
FECHADO
ABERTO
Non se asusta a un con estrés postraumático.
Hostia, isto si que me inquieta.
FECHADO
Precisarás un traballo.
Algúns rancheiros pagan ben por tiradores coma ti.
Para acabar cos lobos.
Non quero matar lobos.
Atopaches a Deus?
Non.
Está ben, grazas.
- Se queres, podo… - Non quero nada, Jons.
Mira, todos nos sentimos perdidos ao saír.
Eu estou máis que perdida.
Dá igual o que fixeses, segues aquí, aínda podes arranxalo.
Se nos ven na vila, non me coñeces.
Tan malo é?
12 ANOS DESPOIS
Outro aniversario.
Vamos ver canto medrou.
Non é o seu aniversario.
NÚM. 457831 5 A.M.
INSTRUCIÓNS DO REMITENTE
Pasoulle algo?
Non vas dicir ola?
Ola.
Sen detalles non habería civilización.
Dime que pasa, Cruise.
Cazaron uns homes de Hector Álvarez nun acocho en Nuevo Laredo.
O típico: MK12, culatas de recambio, silenciadores…
Pero tamén tiñan isto.
Os seis están baixo custodia en México.
Tiñas que identificalos.
Non me trouxeches para iso.
Cumpro as promesas.
- Vouna protexer. - Non sei que dicirche.
Como se chama?
Agora pódesmo dicir.
Chámase Zoe.
Significa "vida" en grego.
- Contra, por pouco! - Case!
Ola!
EL PAYASITO ARTIGOS PARA FESTAS
EL GLOBO ARTIGOS E ORGANIZACIÓN DE FESTAS
A ti coñézote.
- Ei! - Veña!
Para, por favor! Mamá!
Zoe!
Non!
- Estás ben? - Vamos!
Ía pasar, cumpría máis xente.
Non podía saber como nin cando, nin o que Hector…
Non podías establecer un perímetro?
Non esperaba algo así. Eran os mellores homes de Hector.
Si, Yanil Gonzalez, o que a levou.
Tarántula.
Tróuxenche unha muda de roupa.
Fíxenche tres promesas.
Cumprinas todas, e gardei a nena en segredo.
Pois xa non é un segredo.
É a roupa da administrativa?
De miña irmá.
Temos un equipo na casa, agardaremos pola chamada do rescate.
- Non van chamar. - Que queren?
A min.
Que me miren todo o que queiran mentres acabo con todos e cada un.
E despois?
Levo a nena de volta cos pais.
Fixérono ben.
O baño?
Vai ao aseo.
Protexede o patio traseiro.
Imaxinas a onde imos?
Volvemos a Cuba.
Estamos casados?
Ideal para as lúas de mel.
Tira a pistola.
Calma.
Onde está a nena?
Que fixeches con ela?
Conta ben as fichas.
- ¡Cala, vella! - No calo, non.
Para a puta esa!
Fóra do meu salón!
Desgraciado.
Cruise!
Mateina!
Móvete!
Escaralláchesme o coche!
Méteo no maleteiro.
Hector está na plantación.
E a nena?
Onde está a nena?
Que nena?
As preguntas fágoas eu, hostia!
Onde está a nena?
Coido que non o sabe.
Que dixo?
Queres saber o que dixo? Pois voucho traducir.
Así é como interrogas ti?
Que pasou?
Cansaches, putiña de Hector?
Abonda!
Ei!
Hector quéreme alá, non si? Non vou ir sen preparar.
Agárrao.
A onde vas?
Que queres…?
No exército apréndese moito.
As burbullas pican de raio, non si? Agora…
Dime, cabrón.
Onde está a nena?
Na plantación.
Efila.
E que me espera?
Cantos gardas?
Todos.
É unha trampa.
Dáme igual.
Se recuperamos a Zoe, que queden comigo.
Non te quere a ti.
E o que lle van facer…
non lle vai esquecer.
Hai que liscar.
Déixame axudarche.
Conque non só estás lista para pelexar.
O que sexa con tal de protexela.
Mesmo tornar en fantasma?
Sentes iso?
Podías deixarme morrer, pero non…
Salváchesme.
Por que?
Déchesme auga.
Na casa de seguridade.
Coma se soubeses que tiña sede.
Coidabas de min e do meu bebé.
Pagaba a pena salvarte.
Como te metiches nisto?
Ti, Lovell e Álvarez.
Non o entendo.
Afganistán.
Quero ver arder eses albos!
Lovell viña das forzas especiais e adestraba a miña unidade de tiradores.
O truco é cumprir cando se sofre.
Destaquei, supoño.
A 500 metros, basta un latexo para errar o albo.
Escolleume, claro.
Non tiña familia nin futuro.
Nada que perder.
- Recrutas xente. - Non exactamente.
A guerra é adictiva.
Só xera caos, sufrimento e xente que precisa cousas.
Eu… só son o que consegue esas cousas.
Para que bando?
Xenerais, señores da guerra…
Os poderosos queren cousas… que están fóra de carta.
- Debín saír correndo. - Por que non o fixeches?
Que ía facer despois do exército?
Era a mellor,
e o mellor que podía esperar era acabar como caixeira de supermercado.
Adrian ofrecíame moito máis.
Pero non aceptaches.
En troques, fuches a Guantánamo.
Non quería ser a súa empregada.
Agardei até ter algo que ofrecer.
Álvarez.
Pasar 18 meses nunha torre vixía agudiza os sentidos.
Hector.
Hector levaba armas da base sen que ninguén se decatase.
Agás eu.
- Eu vía o que el era. - E que era?
Un plan de pensións.
As armas de Hector e a rede de contactos de Adrian…
O potencial era evidente.
O problema é que nese porto teño un arsenal de armas roubadas por Hector
e hei asegurarme de que atopen un bo fogar.
Eu teño o fogar ideal, pero o teu mozo repartero
quere subir o prezo que nós acordaramos.
Alguén anda a aprender o argot cubano.
Pasei toda a vida a acatar ordes.
E gustoume ter o control.
Seguro que baila mellor ca ti.
Foi doado de máis.
Até o embarazo.
E as cousas cambiaron…
sen me decatar.
Hai máis cartos do que pensabamos.
Por que?
Ten amigos moi poderosos, como dixeras,
e ás veces queren cousas fóra de carta.
Agochaban algo.
Tiven que descubrilo eu soa.
E chamáchesnos.
De quen é a nena?
Se podo preguntar.
Nin de Hector.
Nin de Adrian.
É miña.
Vamos.
- Lista. - Recibido.
Catro no lado oeste.
Véxoos. Outros dous diante. Si que lle vai ben a Hector.
Non, isto deullo Adrian e el deixou que podrecese.
A nena está aí dentro.
Acceso despexado.
Corta a electricidade.
Véxoa. Vai á túa posición.
Ven comigo.
Dáme a man, vamos.
- Quen es? - Tanto ten.
Socorro!
Estou a socorrerte.
Estás a mancarme.
Téñoa, imos de camiño.
Contra, o brazo!
Non te me separes, non te movas meu lado.
Vou onda ti, dez segundos.
William!
Xa pasou.
Xa pasou, tranquila.
Déixame verte, si?
Vamos.
Non acabei.
Baixa a arma…
Bótaa pola fiestra.
Que a botes!
As mans arriba.
Dá a volta.
Iso… Amodo, así.
Carallo, estás tremenda.
Fixeches un pacto co demo. Como é que te conservas tan ben?
Por que metes a nena?
Xa non é tan nena.
Desta non escapas.
Estás no meu universo.
Este é o meu castelo.
Ha ser unha boa vida.
Con xente que te protexe mentres dormes
Non quedou ningún, por certo.
Pois morreron por unha boa causa…
porque este é o meu soño.
Pónseme dura ao pensar nisto.
Pensáralo máis cando debías.
Coño, que golpe tan baixo, non?
Pois déixame preguntarcho…
A nena é…
- É miña? - Acaso importa?
Non, o que importa é que me vendiches.
Que escarallaches o que construímos.
Vasmo compensar?
Teño un soño…
no que te fago rogar…
e berrar.
Lembras os nosos xogos?
Xa non hai palabra segura.
Podémolo facer de verdade.
Voute ver morrer coma un animal.
Non tes collóns.
Non?
Ponme a proba.
Primeiro voute excitar. Despois, voute partir pola metade.
Lembras a palabra segura?
Non tiñamos ningunha.
ATOPAR A TÚA NAI BIOLÓXICA POR MEDIO DO ADN
COMO ATOPAR OS PAIS BIOLÓXICOS
Coido que se está a repoñer.
Falei con súa nai. Hai panquecas esperando por nós.
Isto é para Zoe… Grazas.
Grazas.
Dállas ao FBI, comproucho Cruise.
Irá todo ben.
Xa sabes, téñenche…
servizos, asesoramento e xente coa que falar.
A onde vas?
Cruise vén agora, agarda no coche.
Es miña nai?
Non.
Conque xa está?
Volves marchar así, sen máis?
Ten 12 anos, déixaa ser nena.
Que todo quede nun mal recordo.
Ei.
Mantén o contacto.
Faltan unhas seis horas. Se queres durmir, non te cortes.
Por que non o admite?
O que?
Que é miña nai.
Zoe, mellor volvemos coa túa familia real, si?
Aquí está a cabeza.
E este…
é o corazón.
Viuno?
Case estamos.
Hoxe dormes na túa cama.
Que che parece?
Soa moi ben.
Xa. Ti e mais a túa "mello" aínda vos levades ben?
- "Mello"? - Non o chamades así?
William…
Mi madriña.
Onde está túa nai?
Baixa a arma.
Pónteme detrás.
Mira que desfeita.
Coñeces este home?
Quen é?
De protección infantil?
Servizos sociais?
Ah, non.
Leva a funda de pistola estándar do FBI.
- Non! - Corre!
Zoe!
Aquí ten.
Cando vou volver á casa?
Xa viches o que pasou.
E vai volver pasar.
O FBI protexe os teus pais, a nós ninguén pode protexernos.
Hai que moverse sen deixar rastro.
Quen eran?
Non precisas sabelo.
Xente mala.
E que queren de min?
Es unha moeda de cambio, para negociar.
Es demasiado nova para cho contar.
VÉNDESE CAMIONETA 2000 $ NEGOCIABLES
Es unha nena, vaste asustar.
Claro, non vaia ser…
Esquecérao… Isto é para ti.
A onde imos?
Lonxe.
Vai ao baño.
RECENTES MAMÁ
- E isto? - Pola camioneta.
- Diga? - É para avisar de que está a salvo.
- Déixame falar con ela. - Non pode.
- Como que non? - Aínda non pode volver á súa vida.
Aínda non.
Que queres dicir?
Non o entendo, non.
Non entendo nada, así que explícamo, por favor.
- Confía en min. - En serio?
Prométoche que vai…
Non, el prometera que non ías volver.
Refírome ao axente Cruise. Contáronme o que pasou.
Estabas presente?
Si.
Ela tamén?
Si.
Ei, un segundo. Non podo…
Ei.
Vouna levar á casa, si? Voucha levar de volta.
Así que sexa seguro.
Supoño que non hai data, logo.
Fai os anos en outubro.
- Seino. - Claro.
Cruise cumpriu as súas promesas, e eu cumpro a miña.
Vala ver soprar as candeas.
Douche a miña palabra.
- Monta. - Non, e o meu móbil?
Monta no coche.
Quero o meu móbil.
E eu, que montes no coche.
Que mociña tan linda ten.
Grazas, só estamos de paso.
Que mágoa.
Se quedasen, poderían ver os salmóns remontar o río.
Son peces que van río arriba para desovar e morrer.
Así visto, moi romántico non é.
Supoño que está de caza.
Muflóns?
Caribús?
Osos.
Vostede tamén debería abastecerse.
Estamos en Halloween ou que? Deixa iso.
Vaino pagar.
Invita a casa.
Que gocen do aire libre.
Coñecíalo, non?
O que?
Por que vos facedes os descoñecidos?
É que o somos.
Os descoñecidos non se falan así. Erades como…
dous espías falando en código.
Pon isto.
Imos comer.
É precioso.
Non!
Vamos.
- Come. - Non podo.
Xaora que si!
Non, é a nai de Bambi.
Non é veado.
O cervo cólgase para abrandar a carne.
Ademais, era un macho.
En todo caso, sería o pai de Bambi.
- Que é, logo? - Coello.
Tambor.
Tampouco vou comer coello.
Mira, ese coello viviuche mellor que as hamburguesas que comes.
Até que o mataches dun tiro.
- Foi cunha trampa. - Ah, mellor.
Vouche dicir algo.
Nada do que comes está a salvo da violencia.
O tofu.
Queimaron e deforestaron medio Paraguai para plantar soia.
O queixo.
Inseminan as vacas para muxilas sen parar.
Que noxo.
- O de anacardios. - Coñezo un mercenario de Costa do Marfil.
Di que a guerra civil…
foi por anacardios.
Quero ir á casa.
Xa o sei.
Come.
Vémonos fóra en cinco minutos.
Conduces ti.
Teño 12 anos.
Apréndoche eu.
Por que?
Queres ir á casa?
Eu tamén o quero,
pero primeiro has de aprender a sobrevivir.
E imos comezar por isto.
Que? Ódiasme?
Pois úsao.
Porque te vas esforzar máis do que nunca pensaras.
E cando quedes sen folgos, sacarás máis e quedarás sen eles.
Pero, ao rematar, vas marchar de aquí conducindo.
Que pasa? Tes medo?
Teño, moito.
Pois faino.
Mete a chave.
Así, xíraa.
Tira de aquí.
Adiante e abaixo. Lista? Vamos.
O rifle! Non tes tempo de recuperarte.
O obxectivo é pensar cando non podes máis.
Cabeza erguida, ollos adiante.
Carga.
Concéntrate.
Respira.
Dispara.
Outra vez.
Ola!
Queredes xogar? Xaora que si.
Ola! Mi madriña!
Non son mascotas. Aquí nada o é.
Está moi preto?
Tela xusto detrás.
Corre!
Non pasa nada.
Disparácheslle á nai!
Non, mira. Os verdes son cartuchos de sal.
Só serven para asustar.
Ves?
Veña.
Non volvas meter iso na boca. Non é para ti, non o fagas.
Ti falo.
Ti non es eu, estamos?
- Non es eu. - Non quero ser ti.
Quero ir á casa.
Odio estar aquí.
Baixa a arma.
Non. Marcho, non mo vas impedir.
Estás a tremer.
- Non estás lista. - Abofé que si.
Demóstramo.
Non me obrigues…
Es unha lurpia.
Non me chames lurpia! Non mo volvas chamar!
Protexerte non me converte nunha.
- Mentirme si. - En que minto?
Sei quen es.
Iso non é mentir, é calar cousas que non importan.
E ti xa tes unha boa nai.
Estráñoa moito.
A ela e o papá, e contigo non podo falar de nada,
agás de destripar pescados ou eviscerar patos.
É en serio.
Eviscerar patos?
Non podo falar contigo.
Non podo preguntar nada.
Zoe.
As respostas son duras.
E?
Chégache o tempo para saberes certas cousas.
Que cousas?
Por favor.
Estou aquí.
Sexa cal for a pregunta…
esa é a resposta.
É a única que teño.
Ábrea.
Tes de practicar, ser precisa nos movementos.
Se empuñas pronto, córtaste.
Dáme o brazo.
Se usas a navalla, é porque tes o inimigo preto.
Non lle podes dar unha soa vez.
Tes que lle dar até que non cha poida devolver.
É como se protexe un.
Dáslle e dáslle…
Estás a me dar medo.
Ao te mirar, teño medo eu.
Ti? Ti non sentes nada.
É o único xeito de sobrevivir.
Ás túas nove.
Ás túas dez.
Once.
Doce.
Estrañas a William?
O axente Cruise?
Abofé.
Queríalo, logo?
- Non me deu tempo a descubrilo. - Pero igual si?
- Igual. - Xa é algo.
Para min, é moito.
Cómpre facelo con coidado.
Oíches?
Lembra onde están.
Que lle pasou?
Está ferida.
Hai que axudala.
É a natureza, non se pode cambiar.
Pero os cachorros aínda non cazan.
Se ela morre, terán que aprender.
Ou non.
Tampouco se pode cambiar.
Zoe?
Zoe!
Outra vez. Que boíño me es!
Tomade. Queredes comida?
Queredes comidiña? Tomade.
Aquí, vinde.
Coidado!
Déixame ver.
Xa está.
Déixame ver.
Contra, ímosche dar uns puntos.
Imos comezar. É vostede a nai?
Ten os papeis no mostrador. Ven, por aquí, corazón.
ADMISIÓN DE PACIENTE
A CUBRIR POLOS PAIS OU TITORES SE O PACIENTE É UN MENOR
NOME DOS PAIS OU TITORES
Non está tan mal, só foron oito puntos.
A enfermeira vaivos explicar as curas.
Zoe é moi afouta.
Pon o abrigo.
Non sabía que non lle podía dicir o meu nome.
Fun eu, debín avisarte.
Deu o nome, metérono no sistema.
Non podo arriscarme, tes que levala.
Dálle isto cando pase todo.
Ódiote!
- Cantos? - Un pelotón.
Non estará a salvo até que marchen. Velo?
Non estou seguro. Collo a Zoe e marcho.
Dille que me perdoe por mentirlle sobre nós os dous.
Sobre que?
Ela xa o sabe.
Onde vou agora?
Volvemos para os 48 de abaixo.
Non fales en código ti tamén.
Tes razón.
Non o sei, esa éche a verdade.
Fuximos até que nos avisen.
De que a coñeces?
Do exército, onde vai que estivemos xuntos.
Eu xa non che estou para pelexas.
E, aínda que o estivese, coido que me querería aquí,
asegurándome de que estás a salvo.
Nin sequera admite que é miña nai.
Cunha muller así,
cómpre atender ao que fai, non ao que di.
E ti es o único polo que vive.
Querida Zoe:
Cando te deixei no hospital,
non deixei de quererte.
Es a razón de todas as miñas decisións.
O único que me daba paz era saber que estabas ben.
Son unha asasina, agora xa o sabes.
Pero tamén son unha nai e deixarei a vida por protexerte.
Malia os meus erros,
ti es o único bo e bonito que fixen na vida.
Es un milagre.
Tentaron matarte antes de naceres
e non che bastou con vivir, prosperaches.
Ao te mirares no espello, lembra que sobreviviches.
Que non deixaches que nada nin ninguén te borrase.
Demostreiche o meu amor do único xeito que sei.
Cando chegue o momento de empregares o que che aprendín,
non teñas medo de ocupar o teu lugar neste mundo.
Con amor, a túa nai.
Zoe, hai que marchar.
Esta é a zona de ataque.
Tratádea coma se fose Basora, Brega
ou Damasco.
E a ela, como se fose un cento de tiradores.
Pero mátoa eu.
De preto.
Ten o monte cheo de minas.
Procedede con precaución. Repito, con precaución.
Hora de lle mandar unha mensaxe.
Buscade os restos da moza.
Vexo unha moza nunha camioneta, estrada sur.
Saídelle ao paso, traédeme a moza.
Zoe!
Salta!
Toma, pono.
Aí veñen.
- Non. - Podo eu.
Ti rastrexa, eu aperto o gatillo.
Vexo un, vén a pé.
Distancia, 658.
Lado esquerdo da testa.
Agora.
A nosa nena ten potencial.
É cuspida a ti.
Estou a 2 km á túa esquerda, ven
ou destrúo ese potencial.
Non! Agarda!
Tardo dous minutos en baixar.
Corre mentres eu o distraio.
Non pares, estamos?
- Podo cubrirte. - Non.
Foron os mellores meses.
Pase o que pase, corre.
Deixa as armas a un lado.
A outra tamén.
E a roupa de camuflaxe, toda.
Tesme a tiro, dispara.
Todo ao seu tempo.
Queimaches todo o noso mundo…
por ela.
Si.
Veña.
Ves onde estás mirando?
Alí está ela, non si?
Obsérvanos.
Pode tirar, ou?
Unha bala na túa testa e acaba cos dous.
Aprendícheslle a ser desapiadada?
Pode parar o corazón, coma ti?
Nós morremos e ela vive.
Se é o que queres,
respira e dillo.
Que llo digas.
Dispara!
Veña, por favor…
Por favor.
Xa está.
Por favor!
Sal.
Merda.
Non!
Vai onda túa nai.
Quérote.
E eu a ti.
Marcha.
Zoe!
Mira quen chegou!
Quérote moito.
Mi madriña, medraches?
MAMÁ
Xa me tes.
Subtítulos: Jeiry Castellano