[Rancangan ini disediakan dengan sari kata BM]
[Sila beri perhatian.]
[Penerbangan Korea nombor 1033 telah tiba.]
[Sila ke pintu nombor%u2026]
[Lapangan Terbang Antarabangsa Gimpo]
Dah berapa lama?
Sudah tiga tahun, dua bulan dan dua minggu.
Lama betul. Tiga tahun.
Ye-jun dah masuk sekolah rendah?
Ya.
Anak saya di tahun dua di kolej.
Yakah?
Mesti tuan sangat rindukan mereka.
Bukan saya saja. Awak pun begitu.
Saya cuma risau yang anak-anak akan rasa kekok.
Saya tak rasa begitu.
Saya pasti mereka bangga dengan ayah mereka.
[Troli Bagasi]
Hei. Tiada apa yang akan berlaku pada siang hari.
- Jangan risau. - Baik, tuan.
Bagasi kita dah keluar.
- Biar saya ambil. - Terima kasih.
- Tidak! - Tuan!
- Ui-sik! - Tuan!
Berhenti!
[Kawasan Larangan]
[Lee Ui-sik menunjukkan minat untuk bertanding menjadi presiden]
[Kepulangan ke Korea cetuskan kritikan dalam kalangan penentang dan ahli politik]
[Lee Ui-sik kembali ke Korea secara mengejut]
[Lee Ui-sik hilang di lapangan terbang]
[Rakyat berang atas kehilangan Lee Ui-sik]
[Pembantah di seluruh negara mahukan penjelasan]
[Best Friend]
Teruk betul. Komunis tak guna itu.
Tak ada carakah untuk tuduh dia?
Kita patut tahan dia di rumah supaya dia tak boleh ke mana-mana.
Apa benda tahan di rumah itu?
Kita jadikan rumah dia sebagai penjara.
Jadikan rumah dia sebagai penjara?
Ya. Kita boleh jadikan rumah dia sebagai penjara
dan kurung dia di sana
supaya dia tak boleh buat apa-apa sehingga pilihan raya presiden.
Lee Ui-sik yang hebat pun takkan boleh buat apa-apa.
Kemudian orang akan merungut
yang kita kurung dia dan minta agar kita bebaskan dia.
Kalau begitu, kita akan cari peluang untuk tuduh dia sebagai seorang komunis.
Komunis?
Ya, bagus juga itu.
Tuan ingat Yoo Dae-gwon?
Dia bertumbuk dengan lelaki yang masuk Akademi Tentera.
dan dihantar ke Busan. Kapten pasukan pengawasan.
- Ya, si gila itu? - Ya.
Dia seorang patriot?
Ya, patriot tegar.
[Lepaskan dia!]
[Lepaskan Lee Ui-sik!]
Apa%u2026 Tak guna.
Mereka patut periksa peralatan.
Mereka fikir komunis tak buang air besarkah?
Tengoklah itu.
Mereka tak dapat sorok penjejak dengan betul pun.
Tak guna.
Najis mereka pun merah. Komunis-komunis tak guna itu.
Baunya juga busuk.
Apa kata mereka?
Kita akan berkumpul di Sinchon pada 16 hari bulan nanti.
Orang Seoul akan berkumpul di kelab rotari pada pukul 3:00 petang itu.
Kita akan bawa ketua perikatan?
Dia di bilik kelab kita sekarang.
- Di mana? - Di sana.
Tengoklah komunis-komunis ini.
Awak buat balutan yang terbaik.
Saya tak mahu tengok tangan saya lagi sebab tangan inilah
yang menangkap ketua Perikatan Pelajar Kolej Kebangsaan.
Awak tinggal di mana?
- Apa? - Rumah awak.
Saya tinggal di Gamcheon-dong di Busan.
- Rumah sendiri? - Tidak, tuan. Sewa bulan bulanan.
- Dong-hyeok. - Ya, tuan.
Patriot begini tak patut tinggal di rumah yang dibayar bulanan.
Betul tak?
Ini ganjaran awak sebab tangkap komunis.
Saya mahu awak perhatikan Lee Ui-sik juga supaya dia tak dapat sertai
dalam pilihan raya presiden.
Ikut saya ke Rumah Biru.
Cukuplah untuk saya. Mak makanlah.
Tidak. Mak tak apa-apa.
Awak yang buat semua kerja. Makanlah.
Kamu dinaikkan pangkat. Sekarang kamu akan ke Amerika atas urusan kerja.
Bukan senang nak dihargai di syarikat.
Semua ini disebabkan mak.
- Aduhai. - Makanlah.
[Kami telah memutuskan untuk tidak menahan Pengerusi Lee Ui-sik,]
[pengerusi parti pembangkang,]
[tetapi memastikan dia dilarang dari keluar rumah]
[semasa kami menjalankan siasatan]
[Ini kerana pentadbiran kami]
[amat menghargai hak asasi manusia%u2026]
Mereka selalu cakap tentang komunis.
Tak tahu pula suami saya berminat dengan politik.
- Mahu saya hidupkan TV? - Tak.
Tak apa. Makanlah.
Orang kata Lee Ui-sik seorang komunis.
Semua orang di kejiranan ini bercakap tentangnya.
- Itu semua bohong. - Apa?
Hei, budak. Macam mana awak tahu?
Min-seong pun tahu.
Awak sertai demonstrasi?
Tak. Kenapa pula?
Kamu tak boleh sertai gerakan protes untuk komunis, faham?
Kamu berusaha keras untuk masuk ke Universiti Seoul.
Baik.
Min-seong.
Bukankah ayah dah pesan jangan makan dengan tangan kiri?
Adakah kamu kidal?
Sudahlah. Dia cuma seorang budak.
Apa, Min-seong? Kamu nak cakap sesuatu pada ayah?
Saya nak belajar tae kwan do.
Kenapa? Untuk apa?
Kamu nak jadi samseng?
Kalau begitu, mungkin anak anjing%u2026
Anak anjing?
Bulu anjing akan melekat di seluruh rumah.
Lebih baik kamu belajar bersungguh-sungguh! Faham?
Kenapa awak buat dia menangis? Biar betul.
- Tak apa. Jangan menangis. - Tak apa.
- Dah berapa lama? - Dua jam.
Dua jam?
Mak. Nampaknya para wartawan tak dapat menembusi langsung.
Orang-orang tak guna itu.
Tak guna.
Saya buat banyak untuk para wartawan.
Mereka tak boleh ambil gambar pun. Tak guna.
Ini jelas sekali adalah penindasan pihak media.
Awak mencabuli hak rakyat untuk tahu.
- Awak siapa? - Saya pengarah bilik berita.
Saya tak peduli tentang bilik berita atau hak untuk tahu.
Mana boleh seorang polis cakap begitu?
Awak balai mana?
Awak nak buat apa kalau tahu pun?
- Berundur! - Tidak!
- Budak ini%u2026 - Awak.
Awak siapa?
Awak tak tahukah yang awak tak boleh masuk?
Sebenarnya%u2026 Tapi%u2026
Ya.
Hei. Benarkan dia masuk.
Apa ini?
Siapa dia? Kenapa tuan lepaskan dia?
Dia tinggal di sini.
- Kenapa tak benarkan kami masuk? - Pergi sekarang.
Hei! Tangkap dia! Halang dia!
Lepaslah!
Tangkap si botak itu, tak guna!
Tangkap si botak itu!
Tangkap si botak itu! Si botak itu!
Tuan! Tuan sihat, bukan?
Ada kebocoran maklumat, jadi sidang akhbar tak boleh diadakan hari ini!
Pengerusi Lee! Tolong beritahu saya kalau tuan nak cakap apa-apa
kepada Pembantu Han dan Ahli Dewan Yang!
[Jangan rampas kebebasannya]
- Tuan! - Pandang sini!
- Tidak! Lepaskan saya, tak guna! - Tolong beritahu saya!
- Turun, tak guna! - Lepaskan.
Lepaslah. Lepaskan saya!
Pengerusi Lee!
Mereka semua ditahan.
Bukankah kita patut laporkannya?
Kenapa nak laporkan yang kita memanggang daging?
Bukan itu. Tapi tentang huru-hara di luar sana.
Perakam itu masih berjalan.
Tuangkan saja minuman itu. Awak memang bodoh.
Hei. Awak siapa? Macam mana awak boleh masuk?
Ini buburkah?
Adakah awak orang baru%u2026
Silakan duduk. Nah.
Lorong itu sangat huru-hara
sebab mereka cuba tangkap komunis.
Selesaikan makan, kemudian balik.
- Apa dia cakap tadi? - Saya rasa awak dipecat.
Aduhai. Tak guna.
- Apa ini? - Stor.
Stor?
Ini langsir apa?
Ya, sebenarnya%u2026 Ini langsir Amerika.
Kami beli jenis sutera supaya orang tak nampak di dalam.
Saya ada tanya tentang fabrik?
Awak umumkan kepada semua orang yang kita sedang mengawasi?
Tak guna.
Biar betul. Apa ini?
- Begini%u2026 - Ini Hawaii.
- Waikiki. - Ini barang-barang.
Ini polisi syarikat.
Awak pun tahu yang pekerjaan kita adalah rahsia.
- Apabila kirim surat kepada keluarga, - Tunjuk kepada dia.
kita ambil gambar seolah-olah kami di luar negara%u2026
Awak mabuk, main kad, makan mi segera.
Adakah kamu pergi berkhemah?
Adakah ini kem pengakap?
Keluar dan bawa masuk peralatan.
Keluar dan bawa peralatan masuk!
Tukar langsir kepada sesuatu yang kurang ketara.
Gunakan corak yang popular di kejiranan ini.
Susun semula perabot dan semuanya di sini
supaya ia hampir sama dengan rumah ini.
Faham?
Ya, tuan!
Kita akan tidur, makan dan buang air
pada masa yang sama dengan Lee Ui-sik, 24 jam.
Apabila dia buang air besar, adakah kesat atau cair?
Adakah ucapannya berubah apabila dia gementar?
Catat setiap butiran kecil. Jangan tinggalkan apa-apa.
Kita akan jadi bayang-bayangnya selama 24 jam sehari.
Yeong-cheol.
- Tengok apa yang pembantu rumah beli, - Selamat jalan.
jika dia bercakap dengan sesiapa, semuanya.
Apa ini?
Tak guna.
[Bilik Eun-jin, Bilik Ye-jun, Dapur]
[Kad Peribadi]
Bagus. Sangat bagus.
Tunggu sajalah, komunis.
Saya akan pastikan awak meringkuk di dalam penjara seumur hidup.
[Koo Yeong-ja sediakan makan tengah hari Eun-jin bantu Ye-jun membaca]
[Tarikh: 9 September, 1985 Keutamaan: Mustahak]
[%u2026mungkin dirancang oleh Pembantu Han dan Ahli Dewan Yang Man-seob]
[Adakah dia mempunyai kaitan dengan mereka seperti yang didakwa?]
[Apa perasaan awak?]
[Pengerusi Lee Ui-sik ditahan dalam rumah!]
[- Hentikan dia.] [- Pentadbiran sekarang%u2026]
[Batalkan penahanan dalam rumah!]
Hei!
Macam mana awak tahu Pembantu Han dan Ahli Dewan Yang orangnya?
Beberapa hari sebelum sidang akhbar itu,
Pembantu Han dan Ahli Dewan Yang datang melawat dia.
[Jadi saya dengar rakaman yang ditandakan dengan tarikh.]
[Saya perasan sesuatu yang pelik.]
Hei, tak guna. Apa yang awak buat?
Awak nak mati?
Puan. 90813.
[8 September, jam ke-13.]
[Tarikh Lee Ui-sik cuba berjumpa dengan wartawan.]
Dong-hyeok, lelaki ini memang hebat.
Jadi adik saya mulai sekarang.
- Berikan tangan awak. - Baik, tuan.
- Tangan kiri awak. - Ya, tuan.
Tidak, tuan. Tak perlu.
Tak bolehkah seorang abang beri hadiah kepada adiknya?
Tak apa. Ambillah.
- Nah. - Terima kasih, tuan.
Ia daripada Presiden.
Nampak sesuai.
Awak perlukan apa-apa lagi?
- Sebenarnya%u2026 Jadi%u2026 - Cakaplah.
Jadi%u2026 Tentang anak-anak Lee Ui-sik.
Anak-anak dia?
Saya dah dengar laporan dia. Apa kata tuan pula yang dengar?
Encik! Tak bolehkah encik baling bola sepak saya?
Kamu tak boleh keluar.
Ayah kami yang ditahan dalam rumah, bukan kami.
Kamu tak boleh keluar tanpa arahan.
Kami cuma nak ambil bola kami. Kenapa kita perlukan arahan?
Wartawan asing sedang memerhati.
Boleh kita hantar mereka ke sekolah
dan benarkan kawan-kawan Lee Ui-sik melawat dia?
Orang takkan merungut tentang hak asasi manusia
dan ikan dragonfish mungkin akan tertangkap sendiri dalam perangkap kita.
Adik saya menghiburkan. Siapa ikan dragonfish itu?
Min No-guk.
- No-guk. - Ui-sik.
Awak dah lalui macam-macam.
Awak tak pernah bertambah tuakah?
Kulit awak nampak bersih sebab duduk di rumah saja.
- Awak dah makan? - Saya tahan lapar selama tiga hari.
- Mari masuk. - Sayang. Sayang!
Nenek moyang mati kelaparankah?
Dia selalu cakap tentang makan saja.
Okey.
- Hei. Belum lagi. - Nah.
Tentu dia berselera memandangkan awak ada di sini.
Mestilah. No-guk memang terbaik dalam mengadun nasi.
Saya selalu buat, tapi kadang-kadang saya pun kagum.
Awak sangat kelakar. Selamat menjamu selera.
Nah.
Oh, Tuhan.
[Ruang tamu]
[Nah.]
Apa ini?
[- Saya dengar daripada Pembantu Han.] [- Pembantu Han.]
Budak itu. Saya buang saja.
Membuangnya.
Dia kata dia buangkannya.
- Macam sampah? - Mungkinkah?
[Komposisinya adalah kuncinya. Ia sangat kuat.]
Ia boleh hapuskannya sekali gus.
Sekali gus?
- Sekali gus? - Menghapuskan sesuatu.
Komunis-komunis tak guna ini. Apa yang mereka rancang?
Saya pasti ada sebab kenapa mereka benarkan saya masuk.
Intip dengar?
Adakah saya dipasang peranti pepijat?
Tidak? Okey.
[Awak menakutkan orang yang mendengar.]
Tak guna.
Juga, tentang pencalonan awak dalam pilihan raya presiden.
[Kami dah buat perjanjian dengan profesor-profesor kolej di Seoul.]
[Nampaknya kumpulan keagamaan ingin menyokong kumpulan sendiri.]
Saya risau kita akan bahagikan undi sesama kita pada tahap ini.
Awak perlu dapatkan%u2026
Itu dia. Mat.
Saya cuba nak berbual perkara serius.
Ini tak dikira.
[- Main semula.] [- Maafkan saya.]
Apa yang mereka buat? Kenapa mereka tak cakap?
- Saya nak main semula. Tak guna. - Mari sini.
- Awak%u2026
Sedikit lagi.
Nanti dulu. Saya boleh jalan lagi.
Kalau saya buat begini, ia bukan lagi mat. Jadi saya selamat.
Mari sini.
[Mari sini dahi awak.]
[Awak patut dah perasan tadi.]
[Ini salah.]
- Mari main sekali lagi. - Sudahlah.
Biar betul. Adakah mereka mempermainkan kita?
[Yang adil tetap adil.]
[Mari kita minum teh.]
Itu bunyi apa?
Dia makan ban atau apa?
Bunyinya macam bunyi renyuk balutan.
Kenapa dia makan roti semasa semua orang tidur?
Saya rasa%u2026
- Awak rasa? - Saya rasa itu kod.
- Kod? - Macam kod Morse.
Menggunakan bunyi yang stabil%u2026
untuk menghantar isyarat.
- Stabil sangatkah? - Bukankah?
Bunyi renyuk.
- Dia hantar isyarat kepada siapa? - Pihak komunis.
Saya akan pijak awak dan tarik nyawa awak.
Adakah awak seorang komunis?
Maafkan saya.
Bunyi renyuk. Itu bunyi apa?
Boleh saya merokok satu?
Adakah mereka akan tangkap awak hanya kerana bercakap dengan saya?
Tak salah berikan saya sebatang rokok, jadi berikanlah satu.
- Tuan. - Kita dah terdedah.
Kita betul-betul dah terdedah.
Tempat itu gelap, jadi saya pasti dia tak nampak muka saya.
- Tak guna. [- Ayah.]
[- Ia dah mula. Cepat.] [- "Malam yang Bersinar."]
[Helo, saya Lee Moon-sae.]
[Okey, ini surat kiriman pertama untuk malam ini.]
[Dia hantar banyak kisah yang menarik kepada kami.]
[- Ia daripada] - Itu dia.
[si penganggur selamanya di Seongbuk-dong, ayah Jun.]
[Saya teringin nak jumpa dia suatu hari nanti.]
[Patutkah saya jemput dia jadi tetamu dalam rancangan kami?]
[Saya sedar betapa berharganya]
[- masa bersama keluarga saya.] - Seongbuk-dong.
[Rungutan anak lelaki saya buat saya gembira.]
- Ayah Jun. [- Anak perempuan yang sedang berdiet]
[- tapi makan dua mangkuk nasi] - Ayah.
[- buat saya gembira.] - Tiga mangkuk?
[- Kerak nasi yang isteri saya masak] - Biar betul.
[juga buat saya gembira.]
Saya juga gembira sebab Kkeut-sun yang selalu
- Saya? [- jaga saya.]
- Tuan sebut nama saya? [- Cemburunya saya.]
[Seperti biasa, lagu permintaannya]
adalah "Berpusing-pusing" oleh Nami.
[Lihatlah!]
- Bagus. - Awak bagus.
Bagus. Awak bagus. Oh, Tuhan, bagusnya awak.
Okey!
Sekejap.
Bukankah ini tentang Lee Ui-sik?
Saya rasa begitu, tapi mungkin tidak.
Sekejap.
- Betullah. - Terkejut saya.
Jun. Ye-jun.
Itu anak lelaki Lee Ui-sik.
Bila dia hantar surat dalam cerita itu?
Ini bukan cerita, ini kod.
Sekali lagi?
Nami. "Berpusing-pusing".
%u266B Kau lihat saja aku %u266B
%u266B Kau tunggu dan lihat saja %u266B
Kod apa itu?
Dia kata jangan tunggu dan lihat saja, dan bertindak cepat.
- Buat apa? - Contohnya demonstrasi?
Betul.
%u266B Apa kita nak buat dengan kerajaan kita %u266B
%u266B Ambil tangan rakyat dan berpusing-pusing %u266B
Apa maksudnya?
Berpusing-pusing.
Sepertimana Laksamana Yi Sun-sin suruh orang menari tarian itu
supaya ia nampak macam ada lebih ramai askar
semasa Serangan Jepun? Apa namanya?
- "Ganggangsullae"? - "Ganggangsullae".
"Ganggangsullae".
Lee Ui-sik yang suka makgeolli
minta lagu tarian sebanyak empat kali.
Empat kali?
Ya. Hei.
- 8 September. - 8 hari bulan.
- 9 September. - 9 hari bulan.
- 11 September. - 11 hari bulan.
Hari ini pula,
tak diragui lagi ini arahan kepada Korea Utara.
Arahan? Itu macam melebih-lebih saja.
Melebih-lebih? Awak mahu bertanggungjawab?
Kenapa pula?
Kalau dia jelaskannya dengan jelas, kenapa pula itu satu kod?
Betul tak, tuan?
Hei.
- Tulis laporan. - Apa?
[Lagu Nami, "Berpusing-pusing"%u2026]
[Agensi Untuk Perancangan Keselamatan Negara]
- Dong-hyeok. - Ya, tuan.
Haramkan "Berpusing-pusing", "Berputar-putar"
dan semua lagu yang komunis tulis!
Baik, tuan. Kalau begitu%u2026 "Samgakji Berputar"%u2026
Haramkannya.
- "Pusing dan pusing lagi"? - Haramkan semuanya!
Kenapa banyak sangat lagu yang ada perkataan "berputar" dan "berpusing"?
Sebab itulah Korea huru-hara!
Macam mana dengan lagu itu? "Kembali ke Pelabuhan Busan"!
Itu lagu kegemaran Presiden.
Biarkan yang itu.
Baik, tuan.
%u266B Tayar bas berpusing-pusing Pusing-pusing %u266B
Itu tak mengapakah?
Lagu Nami, "Berpusing-pusing", diharamkan.
Saya rasa sebab awak sukakannya. Untuk melemaskan awak.
[Macam mana mereka tahu saya suka?]
[Pak cik. Pak cik akan hantar saya ke sekolah, bukan?]
Sudah tentu, pak cik akan hantar awak.
- Mari. - Selamat tinggal.
Juga, tentang pencalonan awak untuk jawatan presiden.
[Saya nak jumpa%u2026]
- Apa yang berlaku? - Kenapa ia buat hal?
- Cepat. - Saya rasa itu peranti pepijat.
[Jadi kami tukar tempat.]
- Ia dah berfungsi. - Ditukar ke mana?
- Pak cik. - Okey.
[Ayah, mak suruh tampalkan dinding.]
[- Baiklah.] [- Selamat tinggal.]
Mereka dah pergikah?
- Apa yang awak buat? - Ia berkesan apabila dia memukulnya.
Itu bukan masalahnya.
Apa yang awak buat?
Awak tak nak cari peranti pepijat itu?
Itu lubang untuk anjing.
Tak guna.
Saya tengok-tengok saja. Kami akan guna dulang pasu itu.
Apa itu?
Maafkan saya. Ada sesiapa di sana?
Saya rasa saya terdengar suara.
Mari sini.
Ada sesiapa di sana?
Helo, tuan.
Awak dari bumbung.
Apa? Ya, jadi%u2026
Tak guna.
Sekejap. Muka awak nampak lebih kecil
- daripada dalam TV. - Yakah?
Kenapa dengan dia?
Maafkan saya.
Boleh tolong campakkan kulir saya?
Tak guna.
Saya harap ia terkena pada awak dan membunuh awak.
Dia dah matikah?
Awak tak pedulikah sama ada awak bunuh orang atau tidak?
Awak tak apa-apa?
Nampaknya saya takkan mati disebabkannya.
Jadi kenapa awak baiki dinding?
Awak bosan?
Tak lama lagi musim sejuk. Bagaimana kalau salji menimbun dan runtuh?
Orang akan cedera.
Habislah awak. Risaukan diri awak sendiri.
Apa awak cakap?
Apa? Apa%u2026 Apa dia?
%u266B Kau lihat sajalah aku %u266B
%u266B Kau lihat %u266B
Lagu itu dah diharamkan.
Awak akan dipenjarakan kalau mereka tangkap awak nyanyi lagu itu.
Apa bezanya dengan mengatakan awak seorang komunis
hanya kerana awak pakai baju merah?
Mungkin Lee Ui-sik pasang peranti pepijat pada kita.
Awak pun rasa begitu?
Di sini?
Saya tak patut cakap apa-apa.
Ayah tak apa-apa.
- Okey. - Dah siap.
Nasib baik dia tak mati.
Apa ini?
[Terima kasih. Ini dari kebun kami]
[Selamat menjamu selera. Daripada jiran awak%u2026]
Jiran saya konon.
Mungkin ia dibubuh racun tikus.
Korea Utara mungkin hantar
arahan untuk hapuskan kita.
[Kenapa awak tak percayakan orang?]
[Tidak.]
Sebelum ini pun kakak kata ia tak pedas.
Ye-jun, ia memang tak pedas.
Awak tak percayakan kakak awak?
Eun-jin suruh percayakan dia, jadi diam dan makan saja.
[Tidak.]
Awak perlu letak sekeping daging perut khinzir,
kemudian sekeping kimchi dan taucu.
Kemudian sumbat ke dalam mulut. Begitulah cara memakannya.
Betul. Ditambah pula soju%u2026
Kita perlu makan apa yang mereka makan.
Lupakan saja. Mari kita berlapar saja.
Apa?
[Makan sajalah.]
[Manusia mesti makan segalanya]
- untuk mencapai perkara hebat. Okey? - Okey.
Untuk mencapai perkara hebat.
Panggang daging perut khinzir
tambah sekeping kimchi dan taucu%u2026
Kita dan Lee Ui-sik berada dalam keadaan yang sama.
Kita juga ditahan dalam rumah.
Tengoklah jam dia. Hebat, bukan?
Kapten.
Jam awak. Inilah yang betul-betul hebat.
Ia daripada Presiden. Presiden.
- Apa? - Burung phoenix dah kembangkan sayap.
- Apa? - Hebatnya.
Aduhai. Tentu Ye-jun dijangkiti demam.
Tentu dia selesema.
Itu Eun-jin.
[Bilik Ye-jun]
[Bilik Eun-jin]
[Bilik Tidur Utama]
Apa itu?
[Menyebut tentang relau dan kebocoran karbon monoksida]
Tuan. Karbon monoksida.
Sekejap. Kalau begitu%u2026 Polis%u2026
Tidak. Bukankah kita patut telefon ambulans?
Cakap kita sedang awasi mereka?
Kita tak boleh biarkan saja.
Ini masalah besar.
Tak guna.
Eun-jin.
Apa yang awak buat?
Tak guna.
Tak guna. Boleh awak baling?
Awak rasa apa itu kesetianegaraan?
Ia adalah rasa sayang terhadap negara.
Jadi kenapa awak selamatkan komunis?
Apa?
Sama ada dia mati sebab keracunan karbon monoksida atau tidak,
awak patut biarkan saja dia.
Tuan, tapi itu%u2026
Dah dua bulan.
Adakah tinggal bersebelahan dengan komunis
buat awak lembut hati dengannya?
Tidak, tuan.
Saya fikir kita patut kaitan mereka dengan organisasi komunis,
jadi kita tak boleh biarkan mereka mati.
Kenapa awak yang buat keputusan?
Awak hanya perlu kaitkan ikan dragonfish itu dengan komunis.
Itu tugas awak. Faham?
Ya, tuan.
Tengok ini.
Sindiket pengintip%u2026
Mari kaitkan Lee Ui-sik dengan pengintip.
Apa? Pengintip?
Kalau kita tak ada sebarang alasan, kita perlu reka satu.
Lee Ui-sik?
Tuan, kita ejen perisik, bukan ejen lapangan.
Awak fikir ejen lapangan sangat istimewa?
- Ya. - Awak ini%u2026
[Projek Bukti Korea Utara Lee Ui-sik]
"Projek Bukti Korea Utara Lee Ui-sik".
Projek B-U-Lee.
[Syarikat Elektrik Seongbuk]
Rancangan dan gambar rajahnya adalah seperti yang kamu boleh lihat.
[Susun Atur Rumah Lee Ui-sik]
SA-Ru-Lee.
Berdasarkan data yang dikumpul tepat jam 13:10,
pembantu rumah dia akan keluar ke pasar.
Ketika itulah kita menyusup masuk dan menyamar dari syarikat elektrik.
Kita letakkan dokumen pengintip, kemudian berundur.
Misi berjaya.
Kita mesti siapkan sebelum pembantu rumah itu balik.
Kerana dia cukup kejam
untuk bunuh tikus di dapur dengan memijaknya
sehingga ia mati. Itu saja.
Nampak?
Tiada apa yang boleh dilakukan di lapangan.
Okey. Bagus.
- Jadi kali ini%u2026 Apa dia? - Renyuk itu?
Betul. Bunyi renyuk itu.
Kita mesti siasat bunyi itu, faham?
Baik, tuan!
Apa itu?
Apa? Ada apa? Hei.
Pintu awak terbuka.
Pintu itu terbuka, begitu juga dengan hati saya.
Apa?
Apa dia?
Saya boleh nampak lesung pipit awak apabila awak senyum.
Tak guna. Si dungu itu.
Pak cik, makanlah kek beras pedas ini.
Ayah kami yang buat.
Nampaknya awak tak ada anak.
Saya perlukan wanita dulu
sebelum saya ada anak.
Apa?
Apa-apa pun.
Apa kata awak masuk dan rehatkan kaki?
Rehatkan kaki saya untuk apa?
Apa?
Awak patut balik.
- Okey. - Selamat jalan.
Baiklah.
[Kenapa budak-budak ini lama sangat? Kkeut-sun!]
Ayah?
- Ayah? Ayah apa? - Ayah!
- Cepat. - Awak tak boleh masuk.
- Hei! Jangan! - Ye-jun!
Saya baru saja mandi.
Apa?
Abang%u2026 Abang saya.
[Saya harap awak suka.]
Itu ayah!
Ayah? Ayah apa?
Ayah kami.
Saya pasti saya dengar suara dia.
Tidak.
Bagaimana awak boleh dengar suara ayah awak sedangkan dia di rumah?
Tentu awak salah dengar.
Saya pasti.
Jangan sentuh itu.
Saya harap awak suka.
Apa ini?
Begitu rupanya. Itu suara dia.
Dia%u2026 Dia pelakon teater.
Saya harap awak suka.
Kalau begitu, berlakon jadi ular.
Itu ular.
Nampak sama macam ular.
Ular. Ye-jun, itu ular.
Hei, Ye-jun! Mari balik.
Okey, Ye-jun. Saya rasa kakak awak panggil awak.
- Awak nak balik? - Awak nak balik?
- Mari balik. - Budak baik. Selamat tinggal.
- Helo. - Helo.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
Jadi dia%u2026
abang awak?
Saya?
- Abang. - Adik.
Dia abang saya.
Comelnya dia.
Selamat jalan.
Saya patut patahkan semua tulang dalam badan awak.
Awak dah gilakah? Awak suruh dia balik.
Maafkan saya, Dae-gwon!
Maksud saya, kapten.
"Apa kata awak masuk?" Awak dah hilang akalkah?
Sebaik saja mata saya menatap matanya,
seolah-olah saya dipukau.
Mereka dah nampak muka kita. Apa kita nak buat sekarang?
Yeong-cheol.
Pergi rebus kentang.
Mak saya pesan sehinggalah telinga saya berdarah,
jangan kembalikan pinggan yang kosong.
Mak awak sangat baik. Silakan masuk.
Baiklah.
[Inilah kehidupan saya sekarang.]
Aduhai. Awak ada kutu air?
Ya.
Saya ada sesuatu yang akan hilangkannya. Awak nak cuba?
Tak mengapa.
Sapalah dia. Dia tinggal di sebelah rumah.
- Helo. - Dia anak sulung kami.
Saya jumpa Eun-jin tadi.
Macam mana awak tahu nama saya?
Sebenarnya%u2026 Sejak kami tinggal di sebelah,
saya boleh dengar apabila awak panggil anak awak.
Ya.
Nampaknya awak tak tinggal bersama keluarga awak.
Tidak. Isteri dan anak saya tinggal di Busan.
Busan.
Awak ke sini untuk bekerja?
Apa?
[Anak lelaki saya kata]
awak ada banyak alat elektronik dan beberapa buah telefon.
Habislah kita.
Ya, telefon.
Macam mana nak cakap, ya?
Cakap yang ia sebuah makmal. Makmal penyelidikan.
Ia%u2026 Ia seperti makmal penyelidikan.
Penyelidikan.
Ya, macam bunyi dan elektrik. Kami buat penyelidikan tentangnya.
Adakah awak%u2026
Adakah saya apa?
Tunggu sekejap.
- Dia tahu. - Dia tahu?
Dia tahu. Dia memang tahu.
Tak. Mesti ada caranya. Belum lagi.
- Dia terlalu kekok. - Tidak.
Kenapa dia ada begitu banyak buku?
Di mana saya patut sembunyikannya?
- Bunyi renyuk. - Bunyi renyuk.
Ya. Itu dia.
"Asid asetik glasial"?
Lee Ui-sik dah keluar dari bilik tidur utama.
Tak guna.
Keluar dari sana.
- Helo, encik. - Apa yang awak buat?
Sebenarnya%u2026 Saya cari bilik air dan akhirnya masuk ke sini.
Dia tak ditangkap.
Awak ada begitu banyak buku sampai saya nak baca.
Jadi awak patut baca.
Awak mesti baca buku yang awak nak baca.
[Hadiah]
Nah.
Memandangkan saya dah tahu tajuknya,
saya akan beli sendiri.
Kenapa nak beli kalau saya dah ada? Nah.
Tak apa. Saya rasa bersalah.
Tak apa.
Mencuri buku bukannya mencuri.
Saya akan beli sendiri. Saya janji. Mari pergi.
Ada puisi yang bagus dalam buku ini, sebab itulah.
Di mana, ya?
Tuan!
Saya%u2026
pasti akan membacanya.
Baiklah.
Oh, ya, pemain kaset saya rosak.
Ia tak keluarkan bunyi.
Boleh awak periksa? Pasti awak boleh baikinya dengan mudah.
Dulu En. Yoo ambil jurusan apa?
Bahasa Vietnam.
[Lagu-lagu Terbaik Nami]
Maaf. Saya tak patut minta awak baiki itu.
Saya dah ambil semua masa awak.
Saya boleh baiki produk Amerika dengan baik,
tapi saya tak tahu sangat tentang produk tempatan.
Tak apa. Saya akan hubungi seseorang untuk membaikinya.
Nah, makanlah.
Aduhai.
Aduhai. Kaset Nami.
Saya tak boleh beli lagi.
- Awak patut keluarkannya dulu. - Maafkan saya.
Tak apa.
- Saya dah balik. - Hai.
Hai, Ye-jun.
Awak tahu nama Ye-jun juga?
Sebenarnya%u2026 Saya%u2026
Encik. Encik pasti tadi bukan suara ayah saya?
Kawan. Kenapa? Ada apa?
Batuk!
- Batuk! - Kenapa ini?
Dia tertangkap!
- Dia pastinya tertangkap! - Apa? Siapa? Apa?
Dia tersedak atau kita tertangkap?
Bangun. Ayuh.
Satu, dua, tiga. Sekali lagi.
Satu, dua, tiga.
Jangan ketawa.
[- Awak tak apa-apa?] [- Ya, saya tak apa-apa.]
[- Tak apa.] [- Terima kasih.]
Tuan. Saya betul-betul okey.
Saya dah cakap. Tak apa.
Saya betul-betul okey.
Saya alah pada jarum.
- Jangan bergerak. - Pedihnya.
Tengoklah darah hitam itu. Kamu ada masalah penghadaman.
Nampak? Apa saya cakap tadi?
Saya kata saya akan hilangkannya sekali gus. Hulurkan kaki awak juga.
Tengoklah itu.
Saya rasa awak tak perlu cucuk jari kaki saya.
Saya rasa dah okey sekarang.
Bagus. Sekarang, untuk selesaikannya%u2026
Okey. Baik.
Sebenarnya,
saya nak minta tolong.
Baiklah. Cakaplah.
Kalau awak ada masa nanti,
boleh awak bawa Ye-jun ke tempat mandi awam?
Saya?
Macam yang awak tahu, saya terperangkap di rumah.
Saya tak boleh gosok belakang anak lelaki saya pun.
Mungkin permintaan saya terlalu berat. Okey, luruskan belakang awak.
Okey.
[Syarikat Elektrik Seongbuk]
[Pengintip Nampa]
Bagus. Kamu buat dengan baik.
Awak pasti awak takkan dapat masalah?
Ya, tak apa.
Saya selalu angkut alat elektronik di dalam but kereta,
jadi mereka tak periksa pun.
Tapi saya tetap rasa bersalah. Saya dah ambil banyak masa awak.
- Mari kita balik cepat. Ayuh. - Tidak.
Tidak, tuan. Tak apa.
Awak tak perlu tergesa-gesa.
- Kalau begitu, kita tunggu sedikit lagi. - Okey.
Ye-jun, ayah datang tangkap kamu.
[Tempat Mandi Awam]
[Ditutup Untuk Dibaiki]
- Apa? - Seluar dalam.
Siapa peduli tentang seluar dalam?
Cepat. Mari cari punca bunyi renyuk itu. Buat kerja baik-baik.
Budak menjengkelkan itu.
Tak ada apa-apa di sini. Mari pergi.
Pembantu rumah. Cepat.
Dalam banyak-banyak benda, kenapa boleh lupa senarai itu?
Si dungu.
Bawang merah, daun bawang, sarung kaki.
Apa ini? Saya biarkan tingkap terbuka?
Saya berangankah?
Oh, Tuhan. Apa itu?
Kenapa ia ada di sini?
Kita ada tikuskah?
Terkejut saya.
Kenapa dengan benda ini?
Dah tutupkah?
Kenapa Tuan Lee senyap sangat?
Tuan Lee.
Tuan Lee?
Saya pasti dia ada di sini.
Dia ada di dalam bilikkah?
Tentu dia di bilik air.
Tuan Lee.
Saya akan balik sekejap lagi.
Oh, Tuhan. Jadi, tuan di sini rupanya?
Saya baru saja periksa%u2026
Mahu saya bawakan snek?
Tuan patut tidur di bilik tuan.
Tuan Lee?
Tuan Lee.
Tuan Lee%u2026 Di sana?
Awak dah makan?
Aduhai.
Tuan baru saja makan. Macam mana tuan boleh lapar?
Oh, Tuhan. Saya hampir terkencing tadi.
Saya akan masak sesuatu sebaik saja saya balik nanti.
Tunggu sekejap.
Aduhai. Perempuan gila. Apa yang awak fikirkan?
Okey, kulit patut dah lembut.
Saya akan gosok belakang awak. Mari.
Tidak, tuan. Tak apa.
Siapa akan gosok belakang saya nanti? Ikut saya.
- Tak, tak apa. - Marilah.
Saya%u2026 Kenapa awak buat begini?
Awak tahu kenapa saya suka tempat mandi awam?
Sebab di sini, tiada siapa yang menang atau kalah.
Ketika berbogel, tak kiralah awak dari Gyeongsang-do atau Jeolla-do,
parti utama atau pembangkang,
tak ada satu pun luaran itu yang penting.
Sebab itulah saya sukakannya.
Ayah, saya nak susu pisang!
Susu pisang?
[Tandas]
Susu buat awak sakit perut juga?
Bahagian bawah perut saya sakit.
Saya tinggal di sebelah tandas.
Tapi awak masih nak minum susu?
Beberapa tahun lalu,
para petani bunuh diri sebab jualan susu merosot.
Ketika itulah saya mula minum susu.
Jika saya minum, rakan-rakan saya akan minum.
Jika mereka minumnya, seluruh negara akan minumnya.
Dengan itu, para petani akan hidup dengan baik.
Jika petani kita hidup dengan baik, negara kita akan hidup dengan baik.
Betul tak, kawan?
Kawan?
Kita berjiran. Serta sakit perut bersama.
Tae! Kwan! Do!
Tangan!
Bagus.
Awak bagus.
Apa kamu berdua buat hari ini?
Kulit awak berseri-seri seolah-olah awak pergi ke tempat mandi awam.
Tempat mandi awam? Jangan merepeklah.
Hai, ini saya. Awak dah makan?
Jadi%u2026 Awak dah makan?
Kenapa dengan awak?
[Awak ambil berat sama ada isteri awak dah makan atau belum.]
Itu tak benar.
Saya selalu tanya.
Tidak. Ini kali pertama.
Yakah?
Mungkin awak betul.
[Bagaimana dengan Min-seong?]
Jelas sekali dia dah di alam mimpi pada waktu begini.
Dia masih nak belajar tae kwan do?
Tentu dia dah lupakannya. Dia dah tak sebut lagi.
Hantar dia.
Hantar dia dan%u2026
Kalau kita tak mampu bayar%u2026
Saya akan pinjam duit supaya dia boleh sertainya.
Biarlah dia buat apa yang dia nak. Semuanya.
[Kenapa dengan awak? Ada yang tak kenakah?]
Tak, tak ada apa-apa.
Hei, panggilan luar negara mahal, jadi saya letak dulu.
[Tunggu.]
Sayang.
Apa? Awak nak cakap sesuatu?
- Sebenarnya%u2026 - Apa dia?
Sudah beberapa hari adik awak tak balik rumah.
Yakah?
[Agensi Untuk Perancangan Keselamatan Negara]
[Kawasan Larangan]
Dia lari selepas bantahan di Sinchon sebelum ini
dan ditangkap semalam.
Patutlah dia macam biasa dilihat.
Dae-gwon.
Dae-gwon!
Komunis tak guna.
Jadi betullah dia adik awak.
Habislah kamu berdua.
Tuan.
Maafkan saya, tuan.
Saya%u2026
Saya tak didik adik saya dengan baik.
Tolong maafkan saya.
Saya bersumpah, saya akan taat setia kepada tuan.
Diamlah.
Tuan.
Saya merayu. Tolong maafkan saya.
Saya janji saya akan buat apa saja yang tuan suruh.
Saya juga akan bunuh diri kalau tuan suruh.
Saya akan bunuh diri, tuan. Betul.
Saya dah buat semua yang tuan suruh.
Saya palsukan bukti sebab tuan yang suruh.
Budak ini%u2026
Hei.
Saya mungkin sentiasa di pejabat, tapi saya tak bodoh, budak tak guna.
Saya hantar awak untuk mengawasi komunis,
tapi awak pergi ke tempat mandi awak dengan dia?
Apa yang awak cuba buat dengan bawa dia keluar senyap-senyap, tak guna?
Ia satu rancangan, tuan. Satu rancangan.
Kami buat rancangan untuk penjarakan Lee Ui-sik.
Awak cakap apa, tak guna?
Tuan boleh tengok sendiri!
Kenapa awak datang ke sini?
Awak tak pergi ke Amerika?
Saya tak boleh keluar rumah pun. Bagaimana saya nak ke Amerika?
Saya tak jumpa awak sejak awak kecil.
Sekarang apabila saya tengok awak, awak dah dewasa.
Awak mengawasi kami siang dan malam.
Awak nak ke sekolah?
Awak tutup kolej selama dua bulan.
Dong-hyeok, adakah saya buat begitu?
Tidak.
Saya dah balik.
Kenapa dengan mata awak?
Ye-jun, kamu bergaduhkah?
- Tidak. - Ya, awak bergaduh.
Beritahu kami.
Ji-hyeok kata ayah seorang komunis!
Ji-hyeok? Nak saya marah dia?
Encik kenal Ji-hyeok?
Ya. Dia duduk di belakang awak di dalam kelas.
Awak duduk di sebelah Yeong-min.
Sekarang awak awasi budak sekolah rendah juga?
Saya bukan awasi budak sembarangan.
- Saya cuma terima laporan. - Hei.
Di Korea tak ada hak manusia atau kebebasankah?
Ada.
Kecuali komunis macam ayah awak.
Kenapa ayah kami komunis pula?
Eun-jin.
Komunis tak ajar anak-anak mereka tentang adab?
Cukuplah.
Apa maksud komunis pada awak?
Lelaki tak guna yang berbeza dengan saya.
Faham?
En. Kim. Biar saya tanya satu soalan.
Apa kesetianegaraan yang awak selalu cakap itu?
Awak tak tahu apa itu kesetianegaraan.
Dong-hyeok, apa itu kesetianegaraan?
Mana mungkin kita boleh luahkan rasa cinta dengan kata-kata?
Kalau tak boleh, tunjukkanlah melalui perbuatan kita.
Berjumpa dengan syarikat-syarikat besar dan memaksa mereka,
bantu adik awak
[merasuah pendakwa raya dan polis,]
[memanipulasi pihak media dan mencuri daripada rakyat.]
Adakah itu kesetianegaraan awak?
Kelu lidah saya dibuatnya.
Saya takkan merungut sebab awak cuma merepek.
Tapi cuba fikir dulu sebelum awak buka mulut awak itu.
Kami terima maklumat yang awak berhubung dengan Korea Utara.
- Dong-hyeok, mulakan pencarian. - Hei, mulakan pencarian.
Baik, tuan.
Apa yang awak cuba buat ini?
Tak ada apa-apa di sini.
- Periksa bilik. - Itu bilik anak-anak.
Yakah? Geladah semuanya.
Saya kata itu bilik anak-anak saya!
Apa yang awak buat? Hei!
[Hentikan! Apa yang awak buat?]
Kenapa awak buat begini? Ini bilik anak perempuan%u2026
Keluar sekarang!
[Hei. Periksa bawah katil.]
[- Di sana.] [- Tak ada di sini.]
[Periksa di sini.]
Apa pula ini?
Tak guna.
Tuan. Ada sesuatu di sini.
Apa dia?
[Parti Perikatan Pelajar Kolej Kebangsaan]
Awak aktivis?
Lee Eun-jin. Awak seorang ketua.
[- Eun-jin.] [- Apa semua ini?]
Kenapa dengan kamu semua ini?
Tidak, bukan?
Betul.
[Encik kata pelajar yang naif adalah komunis]
[dan kurung mereka di dalam sel tahanan.]
Seksaan kamu akibatkan kerosakan fizikal yang kekal
dam kemudian kamu buang mereka di tepi jalan.
Sebab itulah para pelajar keluar dan bukannya belajar.
Sudahlah.
Kami jadi penjenayah walaupun kami tak buat salah.
Tapi kami perlu bersuara! Kami perlu didengari!
- Sudahlah. - Baiklah. Saya akan dengar.
Cakaplah apa saja yang awak nak kepada penyoal-siasat.
Cakap semuanya.
Aduhai. Tahan dia.
[Tak boleh.]
- Tak boleh. Tidak. Eun-jin. - Lepaskan saya!
- Eun-jin! - Kamu semua komunis.
- Lepaslah! - Kenapa pakai baju serba merah?
Lepaskan saya!
Biar betul. Tak guna.
En. Kim.
- Lepaskan Eun-jin. - Kenapa?
Saya akan bertanggungjawab, jadi lepaskan dia.
[Awak takkan bertanding untuk jawatan presiden, bukan?]
Awak akan pergi ke Amerika?
Awak akan pergi ke Amerika, okey?
Lepaskan dia.
Hei. Siapa beritahu dia tentang apa yang saya buat?
Rasanya ikan di belakang kita yang beritahu khabar angin tak berasas itu.
Ikan tak guna itu.
Apa kata kita makan stu ikan pedas?
Baik, tuan.
Apa itu?
Apa yang berlaku di sini?
Kkeut-sun masak sup daging dan lobak yang sedap.
Makanlah dan kemudian pergi.
Apa yang dah berlaku?
[Ini kerja orang-orang tak guna yang baru pergi tadi?]
Apa yang awak nak tahu sangat?
Ini hal keluarga. Tolong pergi.
Ui-sik, kenapa awak lemah sangat?
Awak mesti lebih kuat pada waktu begini.
[Persiapan untuk pencalonan jawatan presiden awak dah siap.]
Percayalah pada saya dan pergi ke sidang akhbar%u2026
Hanya kerana saya dikurung,
awak pandang rendah pada saya?
Awak tak ada hak untuk mengarah-arah saya!
- Bukan itu maksud saya. - Saya yang buat keputusan. Saya.
Awak hanya perlu ikut.
Ui-sik!
Saya takut saya akan akibatkan isteri saya
yang sentiasa menyokong saya, jadi balu dan anak-anak saya tiada ayah.
Jadi, saya langsung tak boleh tidur di dalam penjara.
[Semasa anak-anak saya bergelut akibat keracunan karbon monoksida,]
[saya fikir mungkin ia dah berakhir.]
[Ia benar-benar menakutkan saya.]
Saya tak dapat lindungi keluarga saya pun.
Tangan saya seperti diikat dan saya tak boleh buat apa-apa.
Bagaimana saya nak lindungi negara?
Apa yang buat saya begitu istimewa?
Kenapa saya begitu istimewa?
Baiklah.
Kalau begitu, keluar dari sini. Pergi sejauh mungkin dari sini.
Jangan dekati rumah saya lagi.
Pengumuman pencalonan awak untuk jawatan presiden%u2026
Saya tak perlukan semua ini lagi,
jadi jangan sesekali tulis sesuatu seperti ini lagi.
Awak bacalah
dan hubungi saya.
Jaga diri.
Tolonglah.
Peliknya perbualan tadi.
Ikan dragonfish dah pergi.
[Masak stu ikan pedas itu baik-baik.]
Ini Syarikat Perdagangan India, pejabat New York.
Apa?
Kapten.
Apa?
Sayang.
Awak ingat tak?
Awak tolak tawaran Akademi Tentera dan kata awak akan jana duit
dengan tolak kereta sorong, dan bukannya belajar.
Awak memang dungu ketika itu.
Tapi sekarang, awak memang bodoh.
Tolong buka mata awak.
Helo.
Kenapa ada polis di luar?
Min No-guk bunuh diri.
Apa?
[Ahli Dewan Min No-guk Bunuh Diri Akibat Keracunan Karbon Monoksida]
Benarkah Min No-guk bunuh diri?
Kami tak boleh lepaskan awak hanya kerana awak buat begini.
Saya tak pernah suruh awak lepaskan saya.
Saya cuma ucap selamat tinggal kepada kawan saya
dari tempat yang paling dekat dengannya.
[Ui-sik. Ini saya, No-guk.]
[Saya pasti ia sukar, tapi teruskan berlatih.]
[Jangan fikir tulisan merah ini lapuk, ikut saja apa yang saya tulis.]
Dia tulis dengan cantik dan besar
supaya senang dibaca.
[Hadapi ketakutan awak, Ui-sik.]
[Awak dah lalui jalan yang sukar.]
[Mesti sangat sunyi.]
Kawanku yang kasihan.
Hei, awak.
[Awak dengarkah?]
Saya rasa sangat sunyi sekarang.
[Jadi untuk hari ini saja,]
boleh awak tolong dengar?
Dia asyik cakap
yang dia rindukan kampung halaman kami,
tapi saya biarkan dia pergi
[tanpa bawa dia balik walaupun sekali.]
[Bagaimana saya nak ke sana sekarang? Saya tak layak.]
Ketika saya di penjara,
dia jaga ayah saya sepanjang dia sakit,
dan berkhidmat sebagai ketua berkabung semasa ayah saya meninggal dunia.
Saya%u2026
Saya tak boleh berdepan dengan ayah saya.
Sepanjang hidup, saya asyik menerima saja.
Saya tak berikan dia apa-apa pun.
Maafkan saya, kawan.
Saya minta maaf sebab tak dapat lindungi awak.
No-guk.
Pada tengah hari esok,
saya akan hadiri pengebumian Min No-guk.
Di sana,
saya akan umumkan pencalonan saya untuk jawatan presiden.
[Saya dan Min No-guk dah lama rancang.]
Bukan senang nak keluar dari sini.
Macam mana awak nak keluar?
Saya rasa awak patut duduk di rumah dan tak ke mana-mana.
Tak mungkin ia jadi lebih teruk berbanding sekarang.
- Ayah. - Hei. Masuklah.
Maafkan saya.
Untuk apa?
Saya rasa saya jadikan keadaan ayah lebih sukar.
Gembiranya.
Anak ayah benar-benar risaukan ayah.
Ayah perlu pergi
esok, bukan?
[Saya cuma%u2026]
Memang patut ayah pergi.
Tapi yang peliknya,
duduk bersama ayah dalam keadaan begini sekarang%u2026
buat saya sangat gembira.
[Kita akan halang dia sedikit esok]
[dan lepaskan dia. Kemudian ejen lapangan akan rosakkan keretanya.]
[Pastikan awak berdekatan.]
Boleh berikan saya sebatang rokok?
Awak dah makan?
Ya, sudah. Awak pula?
Ya, saya juga sudah.
Sebenarnya, saya tak merokok.
Saya cuma nak jadi kawan awak.
Apa?
Saya cuma perlukan seorang kawan.
Kawanku.
Awak tahu siapa saya, bukan?
Mana mungkin?
Awak tahu siapa saya.
Kenapa awak tanya soalan begitu?
Saya akan beritahu awak semuanya.
Saya sebenarnya%u2026
Awak rakan saya. Rakan kawasan kejiranan saya.
Tuan.
Kita dah kesuntukan masa.
Awak akan berada dalam bahaya kalau awak keluar esok.
Awak ada tugas awak
dan saya ada tugas saya.
Kita patut tumpukan perhatian pada tugas masing-masing.
Tuan.
Saya tak tahu bila,
tapi kita patut makan bersama nanti.
[Seoul N3960]
Maafkan saya.
Pura-pura halang dia, kemudian biarkan mereka masuk.
Baik, tuan.
Terima kasih kerana percayakan
lelaki yang sederhana ini dan datang jauh ke sini.
Saya janji akan mencipta sejarah bersama kamu.
Sejarah yang kita tak akan kesal.
Mari kita semua pergi bersama-sama sekarang
untuk melihat kawan akhir hayat kita, Min No-guk.
[Dae-gwon.]
Pastikan awak berdekatan dan jangan terdedah.
Laporkan jalan yang mereka lalu dan kemudian berundur.
[Ejen-ejen lapangan akan uruskan yang selebihnya.]
Ke tepi.
Apa yang kamu buat? Ke tepi!
Ke tepi!
- Ke tepi! Lepaskan! - Tidak!
- Lepaskan dia! - Lepaskan!
Tak guna! Teruk betul!
Kita boleh tangkap Lee Ui-sik sebaik saja dia keluar.
Kenapa mereka asyik suruh awak ekori dia?
Awak pun fikir begitu?
Awak juga?
Ibu pejabat mahu tangkap dia!
Kita yang buat semua kerja. Kita sepatutnya tangkap dia!
Betul tak?
Komunis tak guna itu.
Kita patut tangkap dia. Betul tak?
Ya!
Jadi, mari lakukannya! Okey!
Halang sasaran tak kira apa pun. Jangan sampai dia terlepas.
Sebaik saja dia masuk kereta, awak mesti tangkap dia.
Baik, tuan.
Kenapa mereka asyik ubah fikiran?
Mereka suruh halang dia.
- Halang dia! - Ke tepi!
- Jangan biar dia lepas! - Ke tepi!
- Tolak dia masuk! - Masuk!
- Ke tepi! - Pergi!
Hentikannya!
Lepaskan dia!
Hentikannya!
Jangan benarkan dia keluar! Tolak dia masuk!
Ayah perlu pergi esok, bukan?
Ayah dah terima terlalu banyak daripada orang lain.
- Ke tepi! - Ayah!
- Tidak! - Eun-jin!
- Tidak! Tidak, Eun-jin! - Eun-jin!
Tidak. Oh, Tuhan.
Tidak.
- Ke tepi! - Apa yang berlaku?
- Dia cedera. Ke tepi! - Ke tepi!
Ke tepi!
- Jangan berani sentuh anak saya! - Ke tepi!
Tunggu. Benarkan dia keluar.
Kapten!
Pergilah. Saya akan menyusul nanti.
Tolong cepat.
Bertahanlah.
- Ada sebuah hospital%u2026 - Tidak, ayah. Saya tak apa-apa.
[Ini cuma luka badan.]
[Ini kecil saja kalau nak dibandingkan dengan seksaan yang ayah hadapi.]
[Kamu menakutkan ayah. Kenapa kamu buat begitu?]
Sebab ayah perlu pergi.
[Sebab itu tindakan yang betul.]
[Dae-gwon, awak di mana?]
[Awak di mana?]
Mana awak, budak tak guna?
Dia menuju ke Persimpangan Samsongyo.
[- Baiklah.] [- Ayah, saya tunggu di kolej.]
[Encik, tolong berhenti supaya saya boleh turun.]
[Suspek telah dikesan.]
[Nombor plat kereta, 3960.]
- Awak di mana? [- Di Kedai Roti New York, simpang tiga.]
Langgar dia.
Dong-hyeok. Itu bukan keretanya.
[Eun-jin%u2026 kereta%u2026]
- Budak tak guna itu. [- Kereta itu%u2026]
[Kereta sedan warna hitam. Nombor plat Seoul N3960. Bergerak.]
Dong-hyeok!
SEOUL N3960
[Kereta sedan warna hitam. Nombor plat Seoul N3960. Mendekati.]
Dong-hyeok. Eun-jin di dalam kereta itu.
Bukan Lee Ui-sik.
Dong-hyeok!
Berhenti!
Dong-hyeok, macam mana?
Situasi ini telah diuruskan.
Bagus! Awak seorang patriot!
Bagus!
Eun-jin.
Bintang itu tak jatuh.
Dia telah pergi untuk menjadi cahaya baru
[dan menyinari jalan untuk kita lalui.]
Amen.
Encik. Ayah saya sampai ke sana dengan selamat, bukan?
Ya, betul. Jangan risau. Jangan risau, Eun-jin.
Pesakit kemalangan jalan raya!
Panggil pakar bedah sekarang!
- Siapkan bilik bedah! - Baik, doktor.
- Sediakan defibrilator! - Baik, doktor!
Seterusnya, Pengerusi Lee Ui-sik akan sampaikan eulogi.
[Ui-sik, ini saya, No-guk.]
Hari ini
adalah hari yang benar-benar menggembirakan.
Sebab hari inilah
demokrasi akan berkembang mekar semula.
Sedia!
Kerana kawan akhir hayat saya,
teman seperjuangan selamanya,
Min No-guk yang selalu senyum dan tanya saya
bagi mewujudkan dunia yang baik untuk didiami,
tanamlah benih bunga demokrasi.
Saya senang hati.
Saya gembira.
Sebab itulah
saya menangis.
Saya, Lee Ui-sik,
akan kotakan janji saya kepada Min No-guk.
Demi demokrasi Korea,
saya akan kotakan janji saya kepada kamu semua!
- Satu, dua, mula. - Eun-jin!
- Tolong berhenti.
- Eun-jin! - Puan tak boleh masuk!
Tidak! Eun-jin!
Dunia yang mana tiada siapa mati secara tak adil.
Eun-jin!
Tidak!
Dunia yang mana orang atasan tidak angkuh.
Presiden Shin Chung-nam!
Minum!
[Sebuah dunia di mana]
semua kuasa terletak di tangan setiap rakyat.
Itulah dunia%u2026
yang saya akan cipta bersama kamu semua.
[Bilik Kecemasan]
Mari kita balik, Eun-jin.
Mari balik%u2026
Doktor.
Anak kesayangan saya, Eun-jin%u2026
Bangunlah. Mari kita balik.
Ada begitu banyak yang ayah tak dapat buat untuk kamu.
Lee Ui-sik.
Awak ditahan atas konspirasi khianat.
Apa ini? Awak patut periksa muka.
- Maafkan saya. - Eun-jin.
- Sayang. - Eun-jin.
- Sayang.
[2 Bulan Kemudian]
Tak bolehkah awak benarkan kami tengok sekali saja?
Aduhai.
Ada gelombang sejuk hari ini.
- Haiwan akan beku. - Sayang.
Min-seong kesejukan. Mari kita pergi saja.
Kenapa harimau Siberia beku dalam cuaca sebegini?
- Apa%u2026 - Tolonglah.
Benarkan kami tengok sekali saja. Saya bawa anak saya.
- Tidak. - Nah.
- Belilah rokok. - Jangan buat begini.
- Tolonglah. - Lupakan saja.
Sayang.
Min-seong. Harimau Siberia takkan mati kesejukan.
Kamu belajar itu di sekolah, bukan?
Dia lapar.
Nak pergi beli mi cawan?
[Mi Segera Cawan]
Mana Min-seong?
Dia pergi cari awak.
Apa maksud awak?
- Bukankah awak bersama dia? - Tak guna.
Min-seong!
Sayang. Apa kita nak buat?
Min-seong!
Min-seong! Mari sini!
Min-seong!
Min-seong! Mari sini, Min-seong!
Mari sini.
Mari jatuhkan hukuman ke atas Lee Ui-sik.
Fikirlah tentang Min-seong.
Awak patut selesaikan masalah yang awak timbulkan.
Tengok saja gambar itu buat masa ini.
Ubah rakaman itu.
Mak yang ajar saya.
Dia kata ini cara terbaik untuk kutu air.
Tak bolehkah kita menginap beberapa hari alang-alang kita ada di sini?
Patutkah saya berhenti kerja?
Apa? Jangan bergurau tentang hal begitu.
Saya akan upah tutor untuk Min-seong bermula bulan depan.
Seong-u baru dapat seorang tutor tadi.
Saya takkan merungut walaupun awak ke luar negara,
jadi bawalah pulang banyak duit.
Okey, baiklah.
[Transkrip Individu yang Berkepentingan]
[Arkib - Ogos 1985]
[Laporan Siasatan Bulan Ogos Tentang Penentangan]
[Awak ada kutu air?]
[Ya.]
[Saya ada sesuatu yang akan hilangkannya sekali gus. Awak nak cuba?]
[Saya betul-betul okey. Saya alah pada jarum.]
[Jangan bergerak.]
[Pedihnya.]
[Nampak? Apa saya kata tadi?]
[Saya kata saya akan hilangkannya sekali gus.]
[Hulurkan kaki awak juga.]
[Sekarang awak awasi budak sekolah rendah juga?]
[Saya bukan awasi budak sembarangan.]
[- Saya cuma terima laporan.] [- Encik kenal Ji-hyeok?]
[Ya. Dia duduk di belakang awak di dalam kelas.]
[%u2026merasuah pendakwa raya dan polis,]
[memanipulasi pihak media dan mencuri daripada rakyat.]
[Adakah itu kesetianegaraan awak?]
[Awak takkan bertanding untuk jawatan presiden, bukan?]
[Awak akan pergi ke Amerika?]
[Awak akan pergi ke Amerika, okey?]
[Berita tergempar.]
[Rakaman Kim Bae-hong]
[dari Agensi untuk Perancangan Keselamatan Negara]
[yang bersubahat untuk menuduh Lee Ui-sik mengintip bagi menghalang dia]
[daripada bertanding dalam pilihan raya presiden diterima oleh MBS.]
[Sila dengar sebahagian daripada rakaman ini.]
[Kami terima maklumat yang awak berhubung dengan Korea Utara.]
[Awak takkan bertanding untuk jawatan presiden, bukan? Dan akan ke Amerika?]
[Awak akan pergi ke Amerika, okey?]
Agensi untuk Perancangan Keselamatan Negara mempengaruhi%u2026
Dong-hyeok. Bawa Dae-gwon kepada saya.
- Saya rasa Lee Ui-sik%u2026 - Tak guna.
Bawa Dae-gwon kepada saya, tak guna.
Baik, tuan.
Apa ini? Apa masalah awak?
Kurang ajar! Tak guna!
Hei. Yoo Dae-gwon di mana?
- Apa? - Yoo Dae-gwon di mana?
Saya tak tahu.
Lee Ui-sik akan dibebaskan sebentar lagi
melalui pintu utama Pusat Tahanan Mapo.
- Dia dah keluar! - Rakaman sulit
oleh Agensi untuk Perancangan Keselamatan Negara
yang baru-baru ini didedahkan
nampaknya memainkan peranan yang penting dalam pembebasannya.
- Ya! - Selamat kembali!
Apa perasaan tuan sekarang?
- Tolong beritahu kami rancangan tuan. - Ya. Jadi%u2026
Mulai saat ini, saya akan sertai pencalonan jawatan presiden.
[Saya akan bina negara yang mana keadilan ditegakkan.]
[Saya akan bina sebuah negara]
[yang mana setiap rakyat boleh hidup sebagai manusia biasa.]
[Presiden]
[Lee Ui-sik!]
[Presiden]
[Lee Ui-sik!]
Kenapa awak siarkan benda merepek begitu dalam berita?
Kalau pihak media tak hormati pendapat rakyat
atau gagal penuhi hak rakyat untuk tahu
atau menyampaikan bagi manfaat rakyat,
itu bukan media sebenar.
- Awak dah selesai? - Ya.
Dong-hyeok.
Apa yang lelaki tak guna ini cakap tadi?
Dia kata dia komunis.
Betul. Itu yang dia cakap.
Komunis tak guna. Pergi matilah media mengarut!
Ambil saja gambar Presiden yang elok!
Awak buat Presiden nampak macam semut kecil,
tapi muka Lee Ui-sik penuh satu skrin.
Hei, Dong-hyeok, pilih satu.
Hei, awak.
Dia nampak macam orang kita.
Hei, awak.
Mulai hari ini, awak akan jadi pengurus stesen TV.
- Faham? - Ya, tuan.
Kalau komunis jadi presiden,
saya dan kamu
dan semua orang di sini akan mati!
[Berita gempar.]
[Kim Bae-hong dari Agensi untuk Perancangan Keselamatan Negara]
[mengatakan bahawa rakaman tersebut telah direka sepenuhnya]
[dan mereka akan menjejaki]
[serta berikan hukuman berat kepada pemberi maklumat itu.]
Helo? Min-seong?
[- Ya, ayah.] - Semuanya okey?
[Ya. Kenapa?]
Tak apalah. Tak ada apa-apa.
[Bila ayah akan balik?]
[Ayah.]
Ayah akan balik sebaik saja habis makan.
Jadi%u2026
Jumpa malam nanti.
[Yakah? Ayah balik malam ini?]
Ya. Ayah balik malam ini.
Min-seong. Kamu tahu apa ayah beli untuk kamu?
Ayah belikan kamu anak anjing yang kamu nak sangat itu.
[Anak anjing? Apa namanya?]
Nama ia? Nama ia%u2026
Kamu ayah dia, jadi kamu patut namakannya.
Min-seong.
Mari pergi bercuti bersama mak kamu, okey?
Apa awak buat di tempat awam begini?
- Ayuh. Mari pergi. - Apa yang awak buat?
- Mari pergi. - Sekejap.
Apa yang awak buat? Cepat.
[Disebabkan cubaan Kim Bae-hong untuk menganiaya calon Lee Ui-sik,]
[persaingan antara Shin Chung-nam dan Lee Ui-sik amat sengit%u2026]
Undian awak meningkat, tapi masih awal untuk rasa lega.
[Perarakan kempen pertama Lee Ui-sik%u2026]
Awak mesti kekal berwaspada.
Kita tak tahu apa yang mereka akan cuba buat hingga ke akhirnya.
Tuan.
Hidup kita macam pelajar-pelajar berbogel yang tinggal di hostel.
Kita tak ada apa-apa pun. Apa yang nak ditakutkan?
Mari kita semua minum teh panas, kemudian keluar.
Silakan.
[1 Shin Chung-nam, 2 Lee Ui-sik]
Rakyat sekalian!
Mari kita sokong Shin Chung-nam!
Undi untuk satu, Shin Chung-nam!
Kenapa awak buat begini?
Tengoklah muka saya.
Maafkan saya.
[Nombor plat 8038 telah melepasi Istana Changgyeonggung.]
Tak guna. Mereka dah bermula.
Bukankah 8038%u2026
Kereta Lee Ui-sik?
[Persimpangan Gwanghwamun.]
[Dia baru saja melepasi persimpangan Gwanghwamun.]
Mereka bawa masuk ejen-ejen untuk Lee Ui-sik.
- Mereka akan bunuh dia hari ini. - Apa?
Plat 8038 baru saja lalu.
[Persimpangan Istana Changgyeonggung]
Di mana perarakan itu?
- Entahlah. - Di mana?
Saya akan hantar awak ke%u2026 Apa dia? Stesen Seoul.
Lari sejauh yang mungkin.
Di mana perarakan itu?
- Di mana? - Yeouido! Kenapa?
- Mari pergi. - Awak dah gilakah?
Kenapa awak nak ke sana?
Tuan. Kita dah kesuntukan masa.
Awak akan berada dalam bahaya kalau awak keluar esok.
Awak ada tugas awak
dan saya ada tugas saya.
Kita patut tumpukan perhatian pada tugas masing-masing.
[Saya tak tahu bila,]
tapi kita patut makan bersama nanti.
Saya dah janji dengan Lee Ui-sik untuk makan bersama dia.
Saya tak dapat makan bersama mak saya dengan tenang pun.
Benda mengarut apa itu?
Seseorang%u2026
perlu ubah dunia ini.
Ubah apa? Kita patut hadapi saja dan bertahan.
Jadi? Adakah hidup ini menyeronokkan?
Ya. Ya, seronok.
Walaupun mereka pukul awak dengan teruk? Seronokkah?
Tak guna!
Keluar.
Saya kata keluar.
Keluar.
Kalau awak tak nak pergi, pinjamkan saya van awak.
Keluar.
Yoon Dae-gwon!
Saya akhirnya jadi kapten selepas 20 tahun.
Tapi awak nak saya mengalah sekarang?
Kenapa%u2026 Kenapa saya perlu ke sana?
Kenapa saya perlu pergi?
Awak cakap awak nak makan dengan mak awak.
Siapa peduli tentang makan sekarang?
Bukan awak seorang saja yang akan mati.
Saya akan mati!
Isteri awak akan mati!
Anak awak, Min-seong juga akan mati!
Sebab itulah kita kena pergi.
Saya mahu hidup untuk kali ini saja. Okey?
Saya mahu hidup dengan anak saya, Min-seong.
Saya mahu hidup dengan isteri saya!
Mak awak. Mak saya!
Saya mahu hidup dengan mereka semua!
Jadi%u2026 Mari selamatkan Lee Ui-sik.
Ayuhlah!
Tolonglah!
[Presiden Republik Korea]
[Kami dah sediakan sekatan.]
[Plat 8038, kereta Lee Ui-sik. Kini menghampiri Jambatan Mapo.]
[Diulangi, Jambatan Mapo.]
Peliknya. Sepatutnya tak ada kesesakan lalu lintas.
Tak apa. Kita hampir sampai.
Apa patut kita buat%u2026 Tuan?
Pandu saja.
[Encik.]
Tolonglah ayah saya.
Tolonglah dia, encik.
[Trak menuju ke arah Jambatan Mapo.]
[Ada kenderaan melepasi pembahagi jalan.]
[Bergerak supaya ia tak halang kesesakan lalu lintas.]
[Trak itu perlukan ruang!]
Kenapa ini?
Apa yang awak buat?
Saya perlu halang trak itu.
Nanti, kapten! Muka awak.
Awak tak guna.
Apa yang berlaku?
Berhenti!
Awak tak boleh lalu! Tidak!
Orang gila!
Berhenti! Tidak!
Berhenti!
- Apa yang berlaku? - Berhenti!
Berhenti!
Berhenti! Awak tak boleh lalu!
Plat 8038.
Ya, 8038.
Dia menuju ke arah kita.
- Keluar. - Baik, tuan.
Tuan! Buka pintu ini!
Buka pintu ini!
- Buka pintu ini! - Hei, awak!
Berhenti!
Berhenti! Berhenti! Orang-orang ini cuba bunuh saya!
Berhenti!
Awak tak boleh lalu!
- Lelaki itu cuba bunuh saya! - Awak siapa?
- Tolong! - Hei, awak!
Mari sini!
[Seorang lelaki tak berpakaian sedang membuat kecoh,]
[jadi semua kereta berhenti!]
Sebuah trak. Ada trak datang!
Mereka datang untuk bunuh awak!
- Tangkap dia! - Ada komunis di sini!
- Di sini! Ada komunis di sini! - Seluar dalam awak cantik!
Tangkap komunis ini!
- Di sini! Ada komunis! - Berusahalah!
Ada komunis di sini!
- Turun. - Ada komunis di sini!
- Tangkap komunis ini! - Turun!
Turunlah!
Ada komunis di sini!
- Tangkap komunis ini! - Turun!
- Tangkap komunis ini! Komunis! - Turun!
- Tangkap komunis ini! - Tak guna!
Turun!
- Tangkap komunis ini! - Turun!
Trak itu dah sampai! Trak itu!
Lihat! Trak!
Lihat! Trak itu!
Halang trak itu!
Cepat!
Berhenti!
Keluar dari situ.
Mereka tak apa-apa? Kita perlukan ambulans.
Hei. Tengok. Bukankah itu Lee Ui-sik?
Betul cakap awak, itu dia.
Bunyi renyuk.
Apa itu?
Dong-hyeok.
Apa yang berlaku?
Saya gagal.
Republik Korea%u2026
Awak tak apa-apa?
Ya. Maaf saya lambat.
Bagaimana keadaannya?
- Sebenarnya%u2026 - Seteruk itukah?
Awak patut tengok sendiri.
Okey.
[Undi 2 Lee Ui-sik]
Lee Ui-sik!
Kepada rakyat sekalian yang saya hormati dan sayangi,
hari ini benar-benar hari yang menggembirakan!
Kerana pada hari inilah demokrasi membuahkan hasil di negara ini!
[Ditutup untuk hari ini]
Min-seong.
Bukan di situ. Di sini.
Di sini?
Sayang.
Apa kata kita tutup tempat mandi awam ini
dan buka kedai mi? Macam mana?
Awak fasih berbahasa Vietnam.
[Presiden Lee Ui-sik yang mencipta sejarah]
[- dengan menubuhkan] - Sayang.
[hubungan diplomatik dengan Soviet Union,]
[menjemput Presiden Alexander Stolypin dan Wanita Pertama]
[ke Rumah Biru petang ini]
[dan menandatangani perjanjian bersama%u2026]
Aduhai. Dia pergi ke Rumah Biru.
Dia nampak hebat.
Sayang. Awak tahu, kadangkala
awak cakap seolah-olah awak dan Presiden sangat rapat.
Min-seong, ayah kamu lucu, bukan?
Ayah tak lucu. Ayah pelik.
Min-seong. Suatu masa dahulu, ayah dan dia%u2026
Apa?
Beritahu saya. Apa dia?
Tak apalah.
Ya. Sangat pelik.
Tak apalah.
[Persidangan Pertama Bersama Soviet Union]
Maaf, tapi kami tutup untuk%u2026
- Berusahalah, Presiden Lee Ui-sik! - Terima kasih.
Helo.
- Jadi tentu awak Min-seong. - Apa?
[Persidangan Pertama Bersama Soviet Union]
Ini sangat hebat.
Sayang%u2026
[Tempat Mandi Awam Min-seong]
- Tuan dah makan? - Awak dah makan?
Awak dah makan?
[Berita seterusnya.]
[Pengharaman lagu Nami, "Berpusing-pusing", telah dibatalkan.]
[Pengharaman lagu-lagu lain seperti "Berputar-putar"]
[yang dilaporkan oleh pentadbiran dahulu sebagai menghasut rakyat,]
["Putar, Putar, Putar", "Samgakji Berputar"]
[dan "Tayar bas berpusing-pusing",]
[juga telah dibatalkan.]