SERIAL NETFLIX
W Nailed It! mamy Halloween!
Torty powstają ze słodkich snów, ale kończą jako koszmary.
Jestem Nicole Byer, pani tego potwornego chaosu.
- Cięcie! - Co?
Dobrze mi idzie.
Chodzi o oświetlenie.
- Jeszcze raz. - Kto tu rządzi…
Ten sezon będzie pełen halloweenowych psikusów
i niespodziewanych wizyt gwiazd Netfliksa.
Dziś trzech dzielnych cukierników odtworzy profesjonalne desery
z użyciem najbardziej rozciągliwego i gumiastego ze składników: śluzu.
Stawką jest szansa na wygranie 10 000 dolarów.
Poznajmy…
Możemy to ogarnąć?
Nie za dużo tego śluzu?
Wszędzie się rozlewa! Hej! Wes!
Nie widzę mojej pięknej twarzy.
Jestem Phil Janiszewski, uczę przedmiotów ścisłych w liceum.
Zająłem się pieczeniem po latach zamiłowania do gotowania.
Wciąż jestem nowicjuszem w dekorowaniu.
Chciałem zrobić ciastko z kręglem na urodziny syna.
Wyszło jak coś bardzo podejrzanego. Niedobrze.
Helen Williams, jestem emerytowaną pielęgniarką.
Jestem tu ze względu na wnuki.
Pieczemy razem od lat, chcę, by byli ze mnie dumni.
Zwykle da się to zjeść.
Justin Bethel. Gram w NFL dla Patriotów z Nowej Anglii.
Zacząłem piec, gdy byłem w liceum.
Przywykłem do rywalizacji na wysokim poziomie.
Paru konkurentów i sędziowie
nie zrobią na mnie wrażenia.
Wesołego Halloween, cukiernicy. Boicie się?
- Jestem przerażona. - Prawie.
Podobno grasz w NFL, Justin.
- To prawda. - Która drużyna?
- Patrioci z Nowej Anglii. - Mieszkasz w…
Nowej Anglii?
Nie!
O nie. Na pewno tego nie wytną.
Oto mój lampion Jacques, które rozświetla każde Halloween.
Profesjonalny cukiernik i czekoladnik, Jacques Torres.
Bonjour i powodzenia.
Nie mogę się doczekać waszych dzieł.
Cukiernicy, patrzcie, kto zasiadł na krześle jurorów.
To aktorka i komiczka, Chelsea Peretti!
Przywitaj się z przerażonymi ludźmi.
- Cześć wam. - Cześć.
Witam. Siebie też, bo zwykle mnie tu nie ma.
WYBÓR CUKIERNIKA
Na halloweenowy Wybór Cukiernika przygotowaliśmy najstraszliwsze zadanie.
Nie traćcie głowy, robiąc…
- oślizgłe dyniowe głowy! - O mój Boże.
Zrzędliwa dynia, straszna dynia i wesoła dynia.
Oślizgłe głowy dyni mają karmelowy popcorn w środku,
a wierzch pokryty pomarańczową pomadką.
Gałki oczne i inne detale twarzy są uformowane z czekolady modelującej,
w tym wieczko z dyni, które unosi się,
by odsłonić mózg z karmelowego popcornu.
Oślizgła powłoka na mózgu to sos z galaretką jalapeño.
Ostro!
Helen, którą oślizgłą dynię chcesz?
- Boję się. Ale wezmę Zrzędę. - Dobra. Justin?
Biorę uśmiechniętego koleżkę.
Phil, tobie zostaje…
Straszak.
Tak. Dobra, bierzcie te karmelki,
bo macie 45 minut. Czas start.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Do dzieła.
„Podgrzej olej. Dodaj kilka ziaren do garnka”.
Najpierw popcorn.
Poradzę sobie.
Dobrze, Jacques. Jak byś to zrobił?
Najpierw trzeba zrobić popcorn
i wstawić go do piekarnika, żeby nie ostygł.
Potem karmel i oślizgłe jalapeño.
Następnie kulka popcornowa, trzeba ją pokryć masą,
a na koniec pomadka i czekolada do modelowania,
żeby stworzyć twarz i wszystkie detale.
Gotowa dynia pomieści popcorn.
Zjadłam na śniadanie miskę jalapeño.
Co za przypadek.
Brzmi nieźle.
Słyszę wybuchy, Helen.
Zgadza się.
Słyszę. Zaczęło się.
Nie przepadam za Halloween. Nie oglądam strasznych filmów.
Nie chcę, żeby coś na mnie wyskakiwało.
Wolę szykować się na Gwiazdkę.
To idzie tutaj.
Atakuje mnie.
W Halloween moje wnuki i ja robimy wyzwanie Nailed It!.
Używamy tego samego przepisu, ale przegrywam z 10-latkiem i 12-latkiem.
Żenujące.
Nie chcę, żeby ziarna połamały im zęby.
Robi się!
Jak zwykle mam przerąbane.
Babcia z wieloletnim doświadczeniem, profesjonalny sportowiec
i nauczyciel-matoł.
Mam nadzieję, że wystarczy popcornu.
Taka jest natura bestii. Jestem gotowy.
No dobrze.
Potrzebuję zielonego barwnika.
- Jacques, mam pytanie. - Oui.
Dwóch uczestników włożyło popcorn do piekarnika, a Helen nie.
Popcorn może być za zimny.
Karmel się zetnie w kontakcie z czymś zimnym.
Jeśli popcorn jest ciepły, masz czas go wymieszać.
Trzeba się rozgrzać.
Wymieszaj maślane karmelki i barwnik, aż się rozpuszczą.
Potrzebuję karmelków.
Jak ci idzie, Phil?
Boję się, że dno garnka będzie za gorące.
Nie wiem, czy mam dokładny odczyt.
To problem. Czasem robi się zbyt gorąco i jest dno.
Zostaw centymetr.
Dobra.
Mam to tu włożyć?
To trochę…
O właśnie.
Musi się bardziej rozpuścić.
Wiesz co, Nicole? Nie widzę, żeby Helen używała termometru.
Skąd ma wiedzieć, że karmel jest gotowy?
Co się stanie, jeśli Helen nie dostosuje temperatury?
Może go spalić lub nie rozpuścić na tyle, by cukier się skarmelizował.
Kiepsko.
- Rozgrzałeś do 250? - Nie, boję się, że się spali.
Boję się, że jak się odwrócę, to koniec.
Phil wyciągał i wkładał termometr,
więc jego odczyt będzie błędny.
Jeśli przekroczy 250 stopni, karmel będzie lepki, a popcorn chrupiący.
Dobra.
Zrób maź.
Galaretka z papryczką jalapeño. Cały słoik.
Mam cukier i zielony barwnik.
No dobra, galaretko.
Mam to w domu. Używam do robienia desek charcuterie.
Tak, charcuterie, czyli wędliny. Znam się na dżemie z jalapeño.
To moja maź. To idzie tutaj.
Helen, jesteś mężatką?
Tak. Poznałam przystojnego policjanta.
Gdy dowiedziałam się, że jest singlem,
zapytałam, czy ma jakieś znaczki, które trzeba polizać.
Helen!
Jesteśmy razem 30 lat.
- Trzydzieści lat? - Dużo znaczków!
Sporo.
To się rozpadnie, jak tylko wleję mokrą masę.
Odpowiedni rozmiar.
Popcornowa kula Justina wygląda na dość zbitą.
Ugnieciona silną ręką futbolisty.
Umie posługiwać się piłkami.
Oby nie była w kształcie piłki futbolowej.
Nie chcę skarżyć, ale Phil dodał czekoladę,
a nie ma jej w przepisie.
Uważam, że użycie czekolady zawsze powinno być dozwolone.
Co o tym myślisz?
Zawsze i wszędzie.
Uważam, że czekolada powinna być dozwolona wszędzie.
Kiedyś w niektórych miejscach była zabroniona.
- Naprawdę? - Tak, była osobno.
Twierdzili, że jest równa, ale tak nie było.
Rozumiesz?
Jestem głupia. Dzięki za zaproszenie.
Mam tego za mało.
Nie klei się.
Zrobię tak.
Nie wiem, co robi, ale wyglądało jak pieróg.
Mój biedny, smutny dyniowy człowieczek.
Zostało szesnaście minut!
To będzie okropne.
Mam czekoladę modelującą. Potrzebuję nosa.
Spróbuję zrobić gałki oczne.
Jak przykleić masę cukrową do masy cukrowej?
Spróbuję trochę…
Masa klei się na wodę?
WSKAZÓWKA TAK, PHIL!
Próbuję coś tu dodać.
Nie wiem, co to będzie.
Helen, jesteś z Long Island. Byłaś kiedyś w Jersey?
A po co?
„A po co?”
Jestem z Jersey!
Jersey to piękny stan.
Wiem. Rozumiem. Śmieci wszędzie.
Jeśli zatka się nos, jest okej.
KOCHAMY CIĘ, NEW JERSEY
Mam dużo do zrobienia i mało czasu.
Muszę mieć jakieś usta na mojej dyni.
Czas na zmianę.
ZMIANA 1. ZMIANA ZAGRYWKI W FUTBOLU
2. NAPRAWIENIE BŁĘDU W PIECZENIU
Zrobimy uśmiech na nielegalu.
Wiecie, co mówiłem w spiżarni? Usteczka.
Dawać usta.
Czuję się jak chirurg plastyczny, który robi pacjenta na bóstwo.
Została minuta!
Dobra. Zęby.
Boże. Czego brakuje?
Mój kot.
O Boże.
Pokrywka.
Ma twarz.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Koniec!
Co za masakra.
Przynajmniej moja będzie smaczna.
Cześć, Helen. Miałaś zrobić gburowatą, oślizgłą, dyniową głowę.
Zobaczmy, co zrobiłaś.
Sukces.
No wiesz…
Ma kościelny kapelusz.
Jest bardzo zabawny, bo ma wąsy.
- Na cześć… - Jacques nie ma wąsów.
Nie. To Francuz.
Francuz.
Wygląda trochę jak Francuz. Beret, wąsy. Oui, oui, dynio.
Jacques, poczęstuj nas tym gburkiem.
Nigdy nie jadłam takiej konsystencji.
- Lepka. - Nie czuję jalapeño.
Czuję słodycz.
Ma kształt popcornu.
Jakbym w podstawówce żuła papier
do robienia kulek.
Nie czuję karmelu.
Nie użyłaś termometru i nie rozpuściłaś cukru na tyle,
żeby zrobił się karmel.
Tego zabrakło.
Adieu, Helen.
- Dziękuję. - Merci.
Phil!
Czyli to jest ta straszliwa głowa,
którą próbowałeś zrobić. Zobaczmy twoją dynię.
Sukces.
O rety.
Widzę candy corn.
- Na górze chyba jest pająk. - Tak.
Co to jest to białe na twarzy?
To też zęby.
Ma składankę zębów.
Nie zrozumiałam tej całej geografii. Już kumam. Dziękuję.
- Doceniam. - Spróbujmy.
Kroję.
Mamy więcej karmelu.
O nie.
Dopiero byłam u dentysty, obym nie musiała tam wracać.
Spróbujmy. O rety.
Sądząc po waszych minach,
chyba nie ma szału.
Maziowate?
Chrupiące? Czy jeszcze coś?
Mamy karmel.
Chyba przekroczyłeś 250 stopni.
Gdy gryziesz, jest zbyt lepki i chrupiący.
Nigdy nie jadłam czegoś takiego i chyba zostanę przy tym, co zwykle jem.
Po co ta czekolada?
Myślałem, że to będzie coś ekstra.
Kochamy niespodzianki.
- Oczywiście. - Czemu nie?
Żegnaj, Phil.
- Pa. - Powodzenia.
Justin!
Zobaczmy wesołą dyńkę, którą miałeś zrobić,
a teraz zobaczmy twoją.
Sukces.
To instagramowa chwila.
Zabawne.
Ma wielkie usta. Brakuje rzęs.
Mamy włosy, ale bez doczepów.
Najgładsza dynia, jaką widzieliśmy.
Dobry pomysł.
Nie wiem, czy zaakceptuję tę małą kulkę jako kota.
- Jacques, pokrój tę dynię. - Do dzieła.
- Prosto przez oko. - Rany. Tak.
Jacques Rozpruwacz.
- Mogę prosić o usta? - Dziękuję.
Spójrz na Chelsea! Smakuje jej.
Bardzo… zbite.
Gryzłam jak ten szczur.
Nie czuć twojej siły…
Ale czuję jalapeño.
Ja też.
Dobrze się spisałeś.
Usiądźmy.
Jacques, który uczestnik
podał nam najsmaczniejszy, najbardziej oślizgły dyniowy mózg?
Jeden cukiernik naprawdę się wykazał…
a ten cukiernik to…
Justin.
Dziękuję.
Chelsea, powiedz mu, co wygrał.
Impreza popcornowa nigdy się nie skończy,
bo zabierzesz do domu nagrodę w postaci dużego popcornu.
Rany. Popcorn.
Dostaniesz też złotą czapkę cukiernika.
Cukiernicy, świetna robota, ale czas przejść dalej.
Cudowny pomysł.
Drzwi numer dwa.
SUKCES LUB PORAŻKA
Chelsa coś wam powie.
To, co powiem, musi pozostać
w tych trzech, czterech, może sześciu ścianach.
Dostaliście zgodę na projekt o najwyższym poziomie bezpieczeństwa narodowego.
Żołądki mogą wam się skręcić, gdy będziecie robić…
Tort z autopsji obcego!
O rety.
Słodki smakołyk. I nie tylko to…
O nie.
Gdy go rozetniecie, zobaczycie kosmiczny śluz.
Spójrzcie.
Cieknący tort z autopsji obcego to rzeźbione ciasto kokosowe.
Oczy, zęby i wszystkie detale pokryte masą cukrową
są zrobione z czekolady modelującej,
a skóra jest pomalowana jadalną farbą.
Wnętrze obcego szlamu to oślizgły twaróg.
- Czy to nie wspaniałe słowo, „twaróg”? - Jasne.
Jeśli wpadniecie w panikę, pomogę.
Wciśnijcie przycisk alarmowy, a będę pomagał wam przez trzy minuty.
Stawką jest 10 000 dolarów, macie 90 minut
na wykonanie zadania. Czas start.
Ale super.
Muszę to na chwilę zdjąć i się skoncentrować.
Etap pierwszy, pokonałem was tak, jak się spodziewałem. Etap drugi, strzeżcie się.
Kokos.
Właź do spiżarni.
No dobrze.
Jacques, jak zrobiłbyś tort z autopsji obcego?
Uwielbiam ten tort.
Najpierw muszą wymieszać ciasto z mlekiem kokosowym,
potem zrobić maślany i kleisty twaróg z limonką,
uformować ręce i nogi z płatków ryżowych.
Następnie złożyć ciasto i pokryć je masą,
zwracając uwagę, by brzuch był pokryty czekoladą, zanim dodadzą twaróg.
W końcu powinni udekorować swojego kosmitę,
by stworzyć tort nie z tego świata.
Włożę ciasto do piekarnika. Jak to się włącza?
Uspokoję się, zwrócę uwagę na wskazówki.
Mieszam je osobno. Wnukowie mi powiedzieli.
Ale mamy tu staruszkę i dwa ciacha.
STARUSZKA I DWA CIACHA
To się źle skończy.
Dwie szklanki mleka kokosowego.
Tak ma wyglądać?
Dwie szklanki, gdy będzie się rozpuszczać, tak?
Ustalmy odpowiednią wysokość. Nie chcę zbyt cienkich warstw ciasta.
No dobrze.
Gęste.
Robię ciasto.
Chciałem pójść do spiżarni i wziąć te kwadratowe,
ale może zaoszczędzę trochę czasu, jeśli wezmę blachę.
Dawno nie robiłem tortu, ale…
To będzie musiało wystarczyć.
- Dobra. - Pierwszy w piecu.
Helen, jak tam?
Myślę, że lepiej niż w pierwszej rundzie.
Wpadło mi…
- Co się stało? - Termometr wpadł do tortu.
- Chciała nas otruć. - Wyciągnęłaś?
- Tak. - Nie chcę zatrucia rtęcią.
Ale ja tak.
I rękawiczka. Tego też nie chcemy jeść.
No dobrze.
Teraz zrobimy twaróg.
Mój pierwszy raz. Dodaj cukier, jajka i sok z limonki.
Nie mam pojęcia, co to jest twaróg z limonką,
ale będę trzymał się przepisu, będzie pysznie.
Dobra.
- Wszystko okej, Helen? - Tak.
Dobrze.
Papier mi się pali.
Przynajmniej to się udaje.
To zielone mi gęstnieje.
Nie sądzę, żeby moje zgęstniało, ale mam nadzieję, że wyjdzie dobrze.
Chyba o to mi chodzi.
Wygląda jak flaki kosmity?
Została godzina!
Czas ucieka.
Powinnam czytać z wyprzedzeniem. Kiedy mamy drzemkę?
Helen.
Nie mamy? Chcę zadzwonić do przyjaciela.
Mogę wziąć samogłoskę?
No dobrze.
Źle to wygląda. O nie!
Ciasto mi się przelewa i całe się trzęsie.
Coś się pali?
Tak, coś się spaliło.
- I to bardzo. - Piekarnik trochę spróbował.
Za dużo nalałem.
Nie wiem, co tam się dzieje…
Potrzebuję pomocy.
Alarm!
Co się dzieje?
Za dużo nalałeś?
Ile dymu!
- Justin coś spalił? - Nie. Dodam nutę czegoś wędzonego.
Spalił piekarnik.
Spaliłeś piekarnik?
Śmierdzi.
Naprawdę śmierdzi.
Nie upiekło się.
Ciasto jest za grube. Daj mu jeszcze kilka minut. Zamknij.
Dobra. Chciałem się upewnić.
Chcę poczuć ciepły, waniliowy zapach ciasta.
Przykro mi. To nie ten program.
Już prawie jest gotowe.
- Jeszcze trochę. - Dobra.
- Ma być lekkie. - Koniec.
Dziękuję.
Powodzenia.
Sytuacja opanowana.
Przypiekę wiórki kokosowe do kremu.
Potrzebuję czegoś, co wyróżni ten tort.
Podpieczony kokos.
To będzie coś ekstra.
Lubię różne konsystencje w mojej grze.
Może być upieczone.
Mogę je chyba tak dodać, jest miękkie.
Na dnie miski położyła duży kawałek masła.
Trzeba je trochę rozpuścić.
Za dużo, żeby miksować?
Helen ma kłopoty z kremem.
Helen, jak ci idzie z tym kremem?
Świetnie.
Żartowałam, świetnie sobie radzi.
Brzmi nieźle.
Ciekawy dźwięk.
Mikser stawił się dziś do roboty. Ogarnia temat.
Z kielicha się ulewa. Mikser nie może się obracać.
Ja to zrobiłam?
Nie wiem, co zrobiłam źle.
Jak ci idzie z rękami, Helen?
- Nie zaczęłam. - Myślałem, że będzie jak z Play-Doh.
To ciasto z kosmosu jest wybitnie naukowe.
Ja jestem panem of fizyki.
Palce, ręce i nogi to świat biologii.
Potrzebuję kleju.
Pół godziny!
Jak wciskam więcej tego chrupiącego, reszta odpada.
Przy palcach zrobię zmianę.
Wezmę czarną czekoladę modelującą, zrobię z niej małe kiełbaski
i je poprzyklejam.
Genialny plan.
To się nie klei.
Nie!
Bujaj się.
Ten program miał być fajny.
Okłamaliście mnie.
Helen, jak leci?
Świetnie.
To dopiero pierwsza. Boże.
- Justin. - Co tam?
- Nauczysz mnie blokować? - Jasne.
Naprawdę? Kogo mam zablokować? Kamerzystę?
Wesa.
Wes, mogę cię zablokować?
Naucz mnie blokować.
Dobra, Justin.
Trzeba trzymać głowę w górze.
- Głowa do góry. - Nicole, uważaj.
- Głowa do góry, Wes. - Pochyl się.
Właśnie.
Wes, uważaj. Jesteś w niebezpieczeństwie.
No i blokuj.
- Mam go przewrócić? - Tak.
Dobra.
O Boże! Wow!
- Imponujące. - Dziękuję.
Aż słuchawki fruwały.
Muszą to pokazać w zwolnionym tempie.
Mój Boże!
Zostało osiem minut!
Jestem w lesie.
Dobra, rozsmarowuję krem.
Ale gęsty.
- Czy to źle? Tak. - Wygląda jak gips.
Posmakujecie papieru.
Rozetnę i wleję do środka.
Muszę utwardzić brzuch.
Helen nakłada masę cukrową, żeby odizolować…
To chyba spoko, nie?
Nie. Muszą użyć czekolady,
żeby masa nie przesiąkła na ciasto.
Czekolada jest wodoszczelna?
Można tak powiedzieć.
Mam czekoladowy strój kąpielowy.
To inna rasa obcych.
Mój kosmita jest…
Niekompletny?
Jest taki pewny siebie. Ale zaczynają pojawiać się rysy.
Bardziej niebieskie, niż się spodziewałem.
Wszystko zepsułem.
- Nie rozwal się. - To przyklejam tu.
Ciężkie cholerstwo.
To jakiś koszmar.
Koszmar. Idealny na Halloween.
Została minuta!
Włosy mi spadają.
Zróbmy gałki oczne.
Usta.
Oczy.
Nie mam nóg.
Pora na zmianę.
Nie wygląda to dobrze.
Phil zrobił to samo. Czyli nie tylko ja.
Dwadzieścia pięć sekund!
Będę po tym potrzebować urlopu.
Ma czapkę.
Plan nie wypalił.
Trudno, nic innego nie mam.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, koniec!
To też koniec mojej peruki. Czy ktoś może to poprawić?
Oto cieknący tort z autopsji obcego
które próbowałaś zrobić, Helen. Zobaczmy.
Sukces!
Helen.
Podoba mi się.
Podoba mi się, że twój kosmita nosi okulary?
Jak wyglądają usta?
Jak tamte.
Podoba mi się, że w środku jest ciasto.
Liczy się wnętrze, bo sama mam głębię.
Świetnie.
Dobra, Helen.
Pokrój tort!
Zobaczmy śluz.
Gdzie jest?
Coś widać.
- Jest. - Wystrzelił!
Jest trochę śluzu.
Nie użyła czekolady na dnie.
Zamiast tego wzięłaś masę cukrową. Ciasto wchłonęło śluz.
Przepraszam.
Kocham cię.
Wybacz, kosmito.
- Musisz być niesamowitą babcią. - Chciałabym taką.
Wróć na swoje miejsce.
Zobaczmy, co zrobiłeś, Phil.
Sukces!
O rany, te nóżki są malutkie.
Miałem problem z płatkami.
Widziałeś tego gościa?
Nie przejmowałem się nim.
Zobaczmy, jak cieknie.
Z przyjemnością.
Uśmiechnięte cięcie.
Nieźle.
Cieknuśny.
Nie wierzę…
O rany.
Powolutku sobie spływa.
Rety.
Phil, mamy jeszcze jeden tort.
Proszę, byś wrócił na swoje stanowisko.
No dobrze.
Justin, zobaczmy, co zrobiłeś.
Sukces!
To najbardziej nawiedzony obiekt, jaki widziałam.
O Boże.
Kolor, który wybrałeś. Te usta, te oczy.
- Usta do góry nogami? - Tak! Usta są do góry nogami.
Niesamowity.
Kroimy.
Zróbmy to.
Nie ma twarzy.
Co za konsystencja!
Chelsea płacze.
Coś spływa z jego szczęśliwej twarzy.
Proszę bardzo.
Robi wrażenie.
Dziękuję, Justin. To było wspaniałe.
- Cóż. - Na razie.
Przygotujcie dla nas po najlepszym kawałku.
Jacques, chodź.
Chodź, Chelsea.
Wciąż mam szansę.
Mam nadzieję, że mój smak zwycięży.
Wyglądają podobnie, jeśli zmrużysz oczy.
Helen, ty pierwsza. Spróbujmy twojego tortu.
Co?
Twój lukier jest mega gęsty.
Ale nie przeszkadza mi to. Też jestem troszeczkę zbita. Smakuje mi.
Twaróg ma smak limonki,
a to potęguje smak ciasta i kremu.
Jeśli rozpuścisz masło przed miksowaniem,
krem będzie dużo lżejszy.
Chelsea?
Pyszne. Nie…
W samo sedno.
Jest ciężki, ale smaczny.
Dziękuję.
Dobra, Phil.
Gotowy.
No dobrze.
Niedobrze.
Nie jest suche. To miłe dla moich kubków smakowych.
Smakuje mi limonka. Dodałeś coś jeszcze do tortu?
Tak. W kremie są podpieczone wiórki kokosowe.
Sam je podpiekłeś?
Tak. W piekarniku.
Zwykle krem jest wilgotny
i wiórki tę wilgoć wchłoną.
Nie musiałeś ich podpiekać.
Pierwszy kęs był gumowaty.
Ale kolejny już nie.
Nie wiem. Tracę kontrolę nad rzeczywistością.
- Rozumiem. - Dobra.
Justin.
Już czas.
O rany. No dobra.
Konsystencja jest totalnie skopana.
Najbardziej mokry tort, jaki jadłam.
Wilgotny?
Nie, mokry.
Cholera.
Trochę za dużo i trochę za ciężko.
Szaleństwo.
Nie wiem, jak to ująć w kategoriach futbolu. Upuszczenie piłki?
Niedobrze.
Jesteście bardzo mili.
Kochacie swoje rodziny.
Musimy wybrać zwycięzcę, co wydaje się nie do pomyślenia.
Ktoś wygra kasę!
Ten, kto wygra w tym zadaniu, otrzyma 10 000 dolarów
i halloweenowe trofeum.
Uśmiech!
Gotowa rozdysponować kasę, Chelsea?
Wyglądam na gotową?
Odeślijmy tego frajera!
- Co? Za wcześnie? - Jeszcze nie!
To było dobre.
Jacques?
Muszę przyznać, że dwa torty były niezłe,
ale tylko jeden cukiernik zrobił kompletnego kosmitę.
Zwycięża…
Helen.
Helen! Tak! Hurra!
Babcia przywiezie trofeum.
To wiele dla mnie znaczy. Chciałam, żeby moje wnuki były dumne.
Udało mi się.
Masz przemowę? Spójrz w kamerę.
Udało mi się! Boże. Będę z tym spała.
Zrobię zdjęcie. Nie ruszajcie się.
O mój Boże.
To koniec Nailed It! Halloween.
Oślizgłe buziaczki!
Wesołego Halloween!
Ale tu jest czasami dziwnie.
Napisy: Paulina Korzeniewska