Nie pytaj już, czy wszystko gra, bo przestanie.
- Zniszczyłaś burmistrzowi konferencję. - Nie chcę o tym rozmawiać.
Tak trudno to zrozumieć?
Nic nowego.
Robimy, co w naszej mocy, żebyś zachowała posadę,
ale to zależy od burmistrza.
RATUSZ
Victoria Hughes jest potrzebna straży.
Crisis One jest dla niej ważny.
Na tyle, że postanowiła mnie publicznie ośmieszyć.
Na tyle, żeby o niego walczyć.
Osoby trzymające rękę na budżecie to widziały.
Przecież mogłem przekuć wasz sukces w argument
- w tej sprawie? - A zrobiłbyś to?
Naprawdę? Przekułbyś to na argument?
Rozmawiamy o karze dla Hughes.
- Nie o Crisis One ani... - Wręcz przeciwnie.
Rozmawiamy o społeczności.
Jej członkach, którym pomagamy każdego dnia.
Staram się, żebyś to zrozumiał.
JEDNOSTKA 19
OSTATNIEJ WIOSNY
Pomoże nam ktoś?
Potknął się i upadł na szkło.
To nie pożar.
Młody mówi, że robicie takie rzeczy.
Straż zawsze je robiła.
- Nie za moich czasów. - To wciąż twoje czasy.
Trzymasz się jak na staruszka.
Mam 74 lata.
Ale czuję się na 200.
Świetnie pan wygląda.
To zasługa mojej diety.
- Tak? - Tak.
- Co to za dieta? - Niedobór wszystkiego.
Wychodzi na to, że modele i bezdomni jadają tak samo.
Kto by pomyślał.
Dlatego mówiłem, żeby tu przyjść.
Słyszałem o was.
Masz gładsze dłonie niż lekarze od weteranów.
To przez rękawiczki.
Zgrywa się. Myśli, że jest zabawny.
Bo jestem.
- Weteran, tak? - Tak.
Byłem dwa razy w Afganistanie.
Młody też. Ja byłem w Wietnamie.
Ale ten tutaj...
Nie chciałeś służyć?
Jestem strażakiem.
Dobra, już po wszystkim.
Nie wolno tego zmoczyć. Proszę pilnować, żeby opatrunek nie spadł.
Tak właściwie to mam coś dla pana.
Tak jest.
Widzę, o co chodzi.
Byłem chwilę bezdomnym.
Lepiej mieć je przy sobie tak na wszelki wypadek.
Nie są za dobre, ale jak głód przyciśnie...
Byłeś bezdomnym?
Tak.
Jakby co wie pan, gdzie nas szukać.
Pomogę panu.
- Dobrze. - Proszę.
Na pewno wrócimy, kiedy skończą nam się kiepskie batoniki.
Trzymaj.
Zaraz. Jesteś z tych, którzy piszą dwoma palcami?
To nie tak. Po prostu...
Naprawdę?
Było tu dwóch weteranów, obaj bezdomni.
Starszy gość i dzieciak.
Dwie różne wojny, obaj bez dachu nad głową.
Jak możemy nie dbać o swoich?
Próbuję znaleźć im jakieś lokum, ale te rządowe strony... Masakra!
Wiesz, gdzie teraz są? Bo jak ich zgubisz...
Przy skręcie z 11. Zaraz przy parku.
To dobrze.
To znaczy niedobrze, ale to bezpieczna okolica.
Skąd wiesz?
Mój brat miał problemy.
No i tak.
Hej, a co to za hałasy? Co jest takie zabawne?
- To nie dla kobiecych uszu. - A przykryta komplementem mizoginia jest?
- Uczy nas świńskich wierszyków. - Jasne.
- Chcesz usłyszeć? - Tak.
Tylko, żebym się nie walnął.
Żył kiedyś w Leeds starzec wyrodny, co słynął z zachowań nierządnych,
chciał się przystosować i chuć przyhamować,
lecz poddał się czynom niegodnym.
Kto ma coś lepszego?
- Na pewno ktoś ma. - Nauczył mnie tego barman.
Był raz chłopiec Maxem zwany.
- Który... - Nie!
- Kochasz go. - Nie!
Już mi go recytowałeś i nie ma mowy.
- Tato, proszę. - Nie wypada.
Jest za mocny. Nie rób tego.
Dobrze, to teraz pan.
Żył rycerz w lśniącej zbroi, co malał mu w chłodu niedoli.
Lecz wdzięki niewiasty
i jej zad ogromniasty sprawiły, że lanca mu stoi.
Średniowieczny miłośnik dupek.
Podoba mi się to. Teraz ja.
Jej luby był głąbem bez mała, więc mapę mu narysowała.
A kiedy jej użył, to rozkosz w niej wzburzył,
bo skarb między udami wskazywała.
- To było dobre. - Dla mnie najlepszy.
Dziękuję.
Dla mnie też. Więc spocznij.
Wiesz, że kruki są pamiętliwe?
Jak jakiegoś wkurzysz, to zapamięta twoją twarz na lata.
Nie planuję wkurzać kruków...
No i epigenetyka.
Jeżeli praprapradziadek kruk, którego dany kruk nie spotkał
i nigdy nie dzielił z nim tej ziemi,
miał jakieś cechy, to ten kruk też będzie je miał.
- Jasne. - To dla was.
- Dzięki. - Ciekawe, prawda?
I trochę straszne.
- Powalone. - Bella, co się dzieje?
Dlaczego pijesz tyle whiskey i opowiadasz o krukach?
Myślę o swoim bracie.
O całej swojej rodzinie. Natura kontra wychowanie i tak dalej.
Rozumiem.
Martwię się o niego.
Coś się stało?
Nie.
Nic nowego. Ale żyje na ulicy, a ja mu pozwalam.
Nie pozwalasz.
Nie możesz go do niczego zmusić wbrew jego woli.
Tak jak ja nie mogłam zmusić Andrei.
To przerażające, co?
Dorastałyśmy w tych rodzinach, co nasi bracia.
- Ale jesteśmy inne. - Teraz.
A co jeśli, tak jak oni, nosimy w sobie bomby,
tylko jeszcze po prostu nie wybuchły?
Albo, co gorsza, co, jeżeli przekażemy te bomby dziecku?
Wystarczy.
Po pierwsze, zdrowie psychiczne to nie bomba,
a dodatkowo obie wiemy, że trzeba się o nie martwić.
Właśnie przez nasze rodziny.
Tak samo będziemy martwić się o dziecko.
Dobra jesteś.
Wiem.
Ty też jesteś dobra.
- W czym? Stresowaniu się w barze? - Nie.
Już teraz stawiasz bezpieczeństwo dziecka na pierwszym miejscu.
Moja mama tak nie robiła. Twoja też nie.
Będziesz świetną mamą.
Co?
Nie wiedziałam, że muszę to usłyszeć.
Taka jest prawda.
Walić kruki.
Żadnych kruków!
Warren, potrzebuję pomocy!
Nie wiem, czy coś wziął. Dziwnie się zachowuje.
- Nic nie wziąłem. - Słyszysz mnie?
Słyszysz? Jeśli coś wziąłeś, to powiedz.
Jest trzeźwy.
Ostatnio było mu ciężko, ale nie...
- Owocowy oddech. - Wiesz, czy jest cukrzykiem?
Jest. Racjonował sobie insulinę.
Morris, musisz się odsunąć.
Nie. Morris, tutaj. Chodź ze mną.
Arlo, trzymaj się.
- Trzymaj się. - Hej, Morris.
Nic ci nie jest?
To dobrze.
Cukier ponad 700.
Jest odwodniony. Może mieć hiperkaliemię.
- Potrzebuję karetki. - Dobrze.
LIFEPAK aktywny.
- Dobra, ruszamy. - Podłączone.
- Co się dzieje? - Morris, musimy go zabrać do szpitala.
Jak długo racjonował sobie insulinę?
Parę tygodni, może dłużej. Kończyła mu się.
Chciał ją dawkować. Myślał, że więcej nie dostanie.
- Nie możesz jechać. - Nie lubi być sam.
- Spanikuje. - Będę przy nim.
- Zna mnie. - Już dobrze.
Zobaczymy ich na miejscu.
W szpitalu, tak?
Usiądźmy, dobrze? Usiądźmy gdzieś, Morris.
Chodźmy.
Brak pulsu. Zaczynam uciskać.
Dawaj, Arlo. Prawie jesteśmy.
No dalej.
Chodźmy, szpital jest blisko.
Powolutku.
Warren?
Tak.
Jasne.
Nie przeżył.
Nie żyje.
Przykro mi.
Strasznie mi przykro.
Przykro mi.
Potrafi dotrzeć do ludzi w sposób, którego nigdy nie widziałam.
Ale też tego innych strażaków.
To świetnie, będzie kim wypełnić lukę
po niej i jej programie.
Crisis One to nie program Hughes.
To ogólnomiejska inicjatywa straży, która przyczyniła się
do uratowania ludzi na Space Needle.
Oczekuję, że straż nadal będzie to robiła.
Tak jak wtedy, kiedy nie miała chwytliwej nazwy.
Przy twoich cięciach budżetowych?
Przełóż moje spotkanie z 11.30.
OSTATNIEGO LATA
Oczekiwanie.
Wsparcie weteranów...
Halo?
Tak, dopiero co z nim rozmawiałem.
Możesz... Nie, nie każ mi znowu czekać!
Nie każ mi czekać!
Od wiosny próbuję załatwić Morrisowi lokum.
Ciągle coś przeszkadza.
Nie mogę nawet uzyskać informacji,
a co dopiero złożyć podanie.
Rządowe rzeczy to nie tylko biurokracja. To masakracja.
A gdybyśmy nie dołączyli po służbie do straży?
W tej sytuacji mogłem być ja, ty albo wielu z naszych znajomych.
Nie dałabym rady w biznesie albo, nie daj Boże, obsłudze klienta.
Przyzwyczaiłam się do życia w wojsku.
Do tej szalonej surowości, której może kiedyś się pozbędziesz.
Przyganiał kocioł.
Przyznaję, że miło być wyluzowaną stroną w związku.
Wyluzowaną? To zdecydowanie nie ty.
- A właśnie że tak. - Nie.
Naprawdę jestem.
Jasne.
Ty jesteś wyluzowaną stroną, a ja zabawną.
Tak, zdecydowanie. To ci oddam.
Wiesz co jeszcze?
Jesteś troskliwą stroną, cierpliwą stroną,
niezłomną stroną, miłą stroną...
I łasą na komplementy stroną.
To prawda.
- Halo? - A tak.
- Halo? - Proszę czekać.
Nie mogę uwierzyć w to, że może tam być dziecko.
- Nasze dziecko. - Nie, nie.
Przepraszam. Ekscytuję się.
Tak długo tego chciałam,
że jeśli ja też zacznę się ekscytować,
zanim będziemy pewne, to mogę sobie nie poradzić z tym, jeśli...
Żadnego jeśli.
Nie rozmawiajmy o tym teraz.
Mówię poważnie.
Pogadajmy o czymś innym. O czymkolwiek.
Nie mam żadnego pomysłu.
No to może...
Pomówmy o tym, że kapitan Beckett ssie,
albo że Jack zniknął.
Morris dzisiaj wpadł, kiedy byliście na akcji.
- Wszystko gra? - Tak.
Sullivan dał mu swój stary śpiwór, który brał na kempingi.
Nie sprawia wrażenia fana kempingowania.
Jest starszy, niż myślałam.
Wiem.
- Nic nie mówię. - Ale myślisz.
Myślisz... Profesjonalizm!
Nie wiesz, o czym myślę.
Ruchy, 19. Zbieramy się.
Wiem, że myślicie, że macie mnóstwo czasu.
Pozwolę się z tym nie zgodzić.
Poza szybkością musimy chyba poćwiczyć postawę.
No i pięknie.
Pięknie. Dziękuję, Herrera.
Będziemy dzisiaj ćwiczyć z nurkami ze straży...
Crisis One wzywane do parku przy 11.
Zaszedłby dalej,
gdyby tak nie kochał swojego głosu...
To tylko ja i Herrera. Miłego słuchania Becketta.
Dam sobie z wami radę. Cofnąć się!
Rozwalę was! Wszystkich rozwalę!
- Nie! - Morris.
Morris, hej! Morris, spójrz na mnie.
To my, Vic i Andy z Jednostki 19. Twoje przyjaciółki.
- Co? Nie. - Zabierzmy go stąd.
- Vic i Andy z 19. - Nie!
- Nic ci nie grozi. - Co?
Oddychaj. Oddychaj na cztery.
- Cztery. - Pokaż mu oddech kwadratowy.
Wdech na cztery. Przytrzymaj.
Oddychaj.
Zaczekaj. Nie, zaczekaj! Przestań!
- Puść ją. To Andy. Znasz ją. - Zostaw mnie!
- Morris, przestań. - Nie stracę cię.
Musisz ją puścić. To Andy.
Nie stracę cię!
- Zaczekaj. - Nie stracę cię.
Przestań. Nie jesteśmy w Wietnamie. Ty też nie.
Jesteś w Seattle.
To Andy. Musisz ją puścić. Powiedz mu, kim jesteś.
Jestem Andy. Jesteś bezpieczny.
- Oddychaj, dobrze? - Właśnie tak.
Chodźmy usiąść.
- Wdech. - Chodź.
- Dwa, trzy, cztery. Trzymaj. - Właśnie tak.
Dwa, trzy, cztery.
- Siadaj, pomożemy ci. - Spokojnie.
- Jestem przy tobie. - Spokojnie.
Nic ci nie grozi.
Dacie mi chwilę?
Jasne.
Pewnie.
Tak.
Będziemy przy karetce, dobrze?
Przyniesiemy ci wodę.
Dobrze.
Oddychaj dalej, dobrze?
Skąd wiedziałaś, co mówił?
Wietnamska knajpa.
Często zamawiamy stamtąd żarcie.
To znaczy „szybko”.
Będzie z nim coraz gorzej, wiesz?
Póki Arlo żył, było dobrze.
- Dobrze, jak na okoliczności. - Jasne.
Ale był stabilny.
Samotność go wyniszcza.
Weterani potrzebują większej pomocy.
- Potrzebują przyjaciół. - Możemy nimi być.
Prawda?
Obawiam się, że to za mało.
Trzymaj, Morris.
Właśnie tak.
Mam propozycję.
Po wydaleniu Hughes
możesz rozporządzać jej wypłatą.
- Nie. - Na tym polegają umowy.
Nie z kimś, kto ich nie dotrzymuje.
A poza tym to beznadziejna oferta.
Próbowałem.
Dobrze, że wyszkoliła tyle osób.
Nie będziemy za nią tęsknić.
OSTATNIEJ JESIENI
Morris, staruszku. Ogarnąłem ci idealny płaszcz.
To zabawne, bo to ja znalazłem mu idealny płaszcz.
- Przestań. - Nie mogę z wami.
Możesz wziąć oba.
Jasne, w końcu mam taką dużą szafę.
- Daj spokój. - No dobrze.
Przykro mi, chłopcy, ale złamię komuś dzisiaj serce.
Z moim płaszczem, to może być serce damy.
Proszę.
To naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Oba są piękne, ale wezmę ten Ruiza.
- Dobijasz mnie. - Mądry wybór, Morris.
Proszę.
- Zapakujmy cię w niego. - Tak.
No i jest.
Jak szyty na miarę.
To głupie, ale potrzebowałem wygrać.
A ja potrzebowałem płaszcza.
Wyglądasz szałowo.
Przyznaję, że ci pasuje.
Super.
Wyglądasz elegancko, to się liczy.
- Spójrzcie na mnie. - Patrzymy.
Myślałem, że pokolenie Arlo miało po powrocie łatwiej.
Ale mogłem się mylić.
Opowiadał, że kiedy wrócili, czekały na nich tłumy
z transparentami i balonami.
Ale gdzie były te balony, kiedy młody cierpiał?
Po powrocie z Wietnamu też powitał nas tłum,
ale pluł na nas, kiedy szliśmy.
- Boże, Mo. - Ta.
„Dla Vivianne, która kochała ten park.
Od Hala i dziewczynek”.
Jak myślisz, kim były „dziewczynki”?
Może jej córkami z pierwszego małżeństwa?
To dziwne. Tylko jego imię jest na tabliczce?
Zapłacił za nią.
To i tak miłe, że je na nią wpisał.
Może to jej psy, których nie znosił. Albo przyjaciółki, których nie znosił.
Zauważam tu wzorzec.
Jest tutaj jakiś punkt wspólny.
Gdyby było tu napisane: „Dla Morrisa, który kochał ten park”,
to raczej nikt nie domyśliłby się,
że kochał go, bo tylko tutaj policja go nie męczyła.
Napisałabym to porządniej.
Lepiej niż Hal.
Każdy, kto by tu usiadł, wiedziałby, że Morris
był lojalnym mędrcem i przyjacielem.
Inspirujesz mnie, chłopie.
- Naprawdę. - Jasne.
„Mędrzec” brzmi jak staruch.
No pewnie.
Dopracuję to jeszcze.
Wygrałeś.
Muszę lecieć na zajęcia.
No dobrze.
Wiesz co? Zatrzymaj sobie to wszystko.
Widzimy się niedługo.
- Niedługo. - Pa!
Pa.
Wszystko okej?
Tak.
Po prostu się nie udało.
In vitro Cariny.
Nie jesteśmy w ciąży.
Znowu.
Tak mi przykro.
Hej!
Co jest...
- Co? - Chodź tutaj.
- Co robisz? - O tak.
Twoja radosna wersja jest gorsza od tej rządzącej się.
Będzie mu głupio, kiedy dowie się, co zrobiłem.
A co zrobiłeś?
Załatwiłem Morrisowi rozmowę o lokum dla weteranów.
Ale super.
Trochę mi głupio, że nazwałem cię strasznym,
skoro taki z ciebie kozak.
To niesamowite, stary.
To wyjaśnia ten taniec.
Był wspaniały. Dziękuję.
Czyli to ogarnięte? To wszystko?
- Tak. - Świetna robota.
Zejdź z drogi!
Przesuń się!
Ruchy!
Dalej, dziadku.
- Spieszę się do roboty! - Spokojnie.
- Morris. - Rusz dupę, dziadku.
Zaczekaj chwilę, jasne?
Morris.
Morris, co ty robisz?
Co robisz?
Wydajesz się zmęczony.
Bo jestem.
Te klaksony pewnie nie pomagają.
Zabierzmy cię z ulicy.
Zejdziemy z ulicy, dobrze?
Nie chcemy, żeby ktoś cię potrącił.
- To bez znaczenia. - Wcale nie.
Byłabym zrozpaczona, Morris. Zrozpaczona.
- Usiądź sobie, dobrze? - Za wolno jadą.
- Nie umarłbym. - Usiądź, spokojnie.
Co się stało? Wyczyścili wasze koczowisko?
Wszystko przepadło.
Co ja mam teraz zrobić?
Moje dokumenty na rozmowę o lokum.
Były w namiocie.
Śmieciarka wszystko zabrała.
Wszystko, co miałem.
Już mnie to męczy.
- Znowu próbujesz... - Nie, to przez twoje ego.
Dlatego chcesz wylać Hughes.
To, co ci zrobiła,
było dokładnie tym, co chcesz zrobić trzymającym kasę,
wszystkim ważniakom, gildii kolesi i biurokratom, którzy rządzą miastem.
Prowadziłeś przeciw nim kampanię, a teraz mają cię w kieszeni.
Chcesz im oddać, ale się boisz.
I boli cię to, że ona się nie bała.
Posłuchaj.
Nie zwalniaj sojuszników, żeby przypodobać się przeciwnikom.
To najszybsza droga do porażki.
Niesubordynacja.
Nieźle.
Nauczyłaś tego Hughes?
- Próbuję pomóc. - Siadaj.
Rozwiążemy to dzisiaj.
OSTATNIEJ ZIMY
Morris wszystko stracił.
Nie wierzę, że musimy zaczynać od zera.
Ale tym razem bez karty ubezpieczenia
i bez aktu urodzenia będzie...
Gorzej niż od zera.
- Chcesz, żeby z nami zamieszkał? - Co?
Wiem, że to nie jest rozwiązanie.
Mówię tylko, że mógłby.
Co?
No co?
„Z nami”? Chcesz ze mną mieszkać?
No dobrze.
Wiem, że o tym jeszcze nie rozmawialiśmy.
Ale wszystko idzie w dobrą stronę, prawda?
Nie od razu, ale... pomóż mi.
Czemu jestem taka zażenowana?
Czemu czuję, jakbyśmy byli młodzi i planowali przyszłość?
Bo byliśmy, kiedy ostatni raz o tym rozmawialiśmy.
- Nie aż tak młodzi. - No może.
Ale było łatwiej.
A teraz jest ciężko?
Nie jest.
Nie to.
Ale wszystko inne.
Wokół nas.
Co ty wyprawiasz?
Chcę być tak odklejony, że kiedy powiem: „Kocham cię.
Chcę z tobą zamieszkać!”,
to już nigdy nie poczujesz się przez to zażenowana.
Zniszczysz łóżko.
Zniszczę z tobą niejedno.
- Przestań. - Nie.
To co?
Pewnie.
- Ale najpierw... - No tak.
Najpierw musimy ogarnąć Morrisowi papiery, żeby złożyć podanie o lokum.
Wiem, że nie chcesz tu być, ale każdy dostaje przydział w Crisis One.
Wytrzymaj dla niego, dobra?
Spoko.
Hej!
Gdybym wiedział, że wpadniesz, to bym tutaj ogarnął.
Wiesz co? Zrobię to teraz.
Jasne. Elegancko.
Wiem, że zabrali ci rzeczy, więc przyniosłam ci trochę nowych.
- Nie trzeba było. - Zobacz.
Solaire Rambler 300?
Rolls Royce wśród namiotów!
- Taki chciałeś, prawda? - Dziękuję.
Ale w Monroe jest schronisko.
Mogę ogarnąć ci tam łóżko.
- Mówiłem ci, że nie wrócę do schroniska. - Jasne.
Przepraszam. Możesz przestać?
Chcę porozmawiać z przyjacielem.
Mogę zadać parę pytań o twoją pomoc?
- Nie. - Krótki komentarz.
- Powiedziała, że nie. - Przepraszam.
Jasne.
Morris, przykro mi.
Wiesz, że to nie było pod publiczkę.
- Wiem. - Nie wiedziałam, że tu będzie.
W porządku. Ciągle tutaj siedzi.
No i uchwyciła mój lepszy profil.
Pewnie.
- Rozstawmy go, co? - Jasne.
- Tutaj. - O rany.
DZISIAJ
- Co się z tobą dzieje? - Co?
Dziwnie się zachowujesz.
Ukrywasz coś w szafce?
To...
To T.
Testosteron.
Biorę go od tygodnia.
W końcu znowu czuję się sobą.
I to sobą, kiedy miałem 20 lat.
- We wszystkich aspektach. - Czaję.
Czemu się z tym kryjesz?
Nie powiedziałem Mirandzie.
O czym?
Że bierze testosteron.
Stary.
To nic wielkiego.
I czuje się jak młody bóg.
Szybszy niż pocisk, potężniejszy niż lokomotywa.
Potrafi przeskoczyć najwyższe z budynków.
Chyba nie załapała nawiązania.
Spokojnie, po prostu...
Proszę bardzo.
Już rozumiem.
Twoje zastrzyki dają supersiłę, ale moje...
moje zastrzyki sprawiają, że czuję się beznadziejnie.
Robimy in vitro.
Moje jajniki, jej macica.
Jest strasznie.
Okropnie.
Czuję jak moje pęcherzyki napędzają wzrost jajników.
To jak galaretka winogronowa.
Galaretka winogronowa we mnie chlupocze.
Czemu winogronowa?
Już wiem.
To urocze, że męskie zastrzyki sprawiają, że czujecie się bosko,
a ja przez moje czuję się jak wzdęty kurnik.
Kurnik?
Bo jestem fabryką jaj, Beckett.
In vitro. Ogarniaj.
Mojej byłej przy in vitro pomagała mięta.
Wóz pożarniczy 19 i Drabina 19 wzywane do parku przy 11.
To koczowisko, w którym żyje Morris.
- Zamienić się z kimś? Dobrze je znam. - Nie dziś, Hughes.
Jesteś zawieszona do odwołania.
Niedługo wrócimy.
Ruchy, ludzie.
Beckett, Wiggins, co z południem?
Gasimy.
Bishop, Green, północ czysta?
Odbiór. Zajmujemy się tym.
Warren, Cutler, więcej pacjentów w drodze.
- Przyjąłem. - Sullivan, co z ewakuacją?
Dawajcie mi znać.
Niech ktoś wyprowadzi Morrisa z namiotu.
Po prostu jej powiem. Tak będzie łatwiej...
Mogę to zrobić. Byłem z nią w Crisis One.
- Ja to zrobię. - Hughes.
Morris...
Tak mi przykro.
Podsumujemy to i przeprowadzimy odprawę stresową.
- Dam znać Diane. - Powinnam to zrobić.
Odprawą stresową.
Oczywiście, przejdziesz ją z nami.
Nie było cię na akcji,
ale był dla ciebie ważny.
Nie, powinnam ją przeprowadzić.
Jestem przeszkolona, a wiem, ile dla nas znaczył.
- Kapitanko... - Nie, dam radę.
Potrzebuję tego.
Warren, powiadom centralę.
Daj im znać, że mamy ograniczoną dostępność.
Tak jest.
Nasza praca jest ciężka.
Na co dzień mamy w niej kontakt z ciężkimi sprawami.
Przyznajemy to tutaj, żeby móc spokojnie dyskutować,
zrzucić z siebie ciężar,
żeby później nie krzywdzić się, radząc z tym sobie samemu.
Żebyśmy mogli dalej robić swoje.
Jakieś pytania?
Poszukamy dzisiaj odpowiedzi na cztery pytania.
Co zrobiliśmy dobrze?
Co miało się stać?
Co się stało?
I co mogliśmy zrobić inaczej?
Te pytania wywołają pewne emocje,
o nich też porozmawiamy.
Co więc zrobiliśmy dobrze?
Zaraz po przyjeździe szybko przygotowaliśmy przepływ wody.
Dzięki dwóm wężom zabezpieczyliśmy teren i zapobiegliśmy rozprzestrzenianiu ognia.
Przygotowaliśmy stanowisko medyczne.
Chroniliśmy ofiary.
Nic nie mówicie. Chcecie coś dodać?
Travis?
Nic nie zrobiliśmy dobrze.
Powiesz coś więcej?
- Morris. - Musimy cię stąd zabrać.
- Chodź z nami. - Muszę... Moje rzeczy.
To mój namiot.
Rozumiem, ale musisz uciekać.
Nie, zostaw mnie.
Posłuchaj, to nie jest warte twojego życia.
Rozumiemy.
- Żyjesz? - Nie pójdę bez rzeczy.
- Morris! - Nie!
No dobrze.
Dobrze. Co chcielibyśmy, żeby się stało?
Żebyś tam była.
Tego bym chciał.
Nie obwiniam cię, ani ciebie, że jej nie puściłaś.
- To nie wina Herrery. - Wiem.
Wiem, że to irracjonalne. Ale pytałaś, czego bym chciał.
- Więc mówię. - Rozumiem.
Odpowiedziałeś szczerze, o to w tym chodzi.
Dlaczego byś tego chciał?
Bo myślę, że przekonałabyś Morrisa do wyjścia z namiotu.
Co jeszcze?
Bo może nie nosiłbym w sobie poczucia winy i porażki przez to, że go nie ocaliłem.
Albo chociaż nie nosiłbym go sam.
No bo...
Bo?
Bo kiedy dźwigasz coś ze mną,
nawet największy syf, to nie jest to takie straszne.
Nie było mnie tam.
Ale teraz już jestem.
I dźwigam to z tobą.
Wszyscy tutaj dźwigają.
Nikt nie jest tutaj sam.
Każdy z nas to rozumie.
Rozumiemy twój ból i stratę, twoje poczucie winy i gniew.
Nikt nie pomoże ci przez to przejść lepiej niż my.
Tobie też.
Morrisowi przez lata tego brakowało.
Ale jestem pewna tego,
że dzięki nam pod koniec to dostał.
Wyślę wam mailem dodatkowe materiały, ale jestem tu dla was.
Więc choć to koniec sesji,
możecie ze mną porozmawiać, kiedy chcecie.
Dobrze?
Ludzie, znowu to zrobiła.
I uratowała mu życie. A nie, umarł.
Nie, Travis. Już go nie ma.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Służył krajowi, który miał go gdzieś.
Całkowicie.
Chciał chronić świat, który nie chronił jego.
Bo ciągle coś dajesz i dajesz,
a kiedy potrzebujesz... A kiedy nie był silny.
Kiedy nie był radosny, przemiły, zabawny i silny...
Bo jak mógł być, prawda?
Wiedział, jak straszny bywa świat.
Nadal rozmawiamy o Morrisie, Vic?
O co ci chodzi?
Zaczekaj, Travis chciał tylko...
Nie! Oczywiście, że mówię o sobie!
O sobie, która ciągle o wszystkich dba. Całe swoje życie.
Która ukrywa swoje uczucia, swój smutek, swoją niepewność i swój strach,
i żartuje, żebyście czuli się lepiej.
Która się trzyma, nawet gdy tak nie jest. Gdy nie mogę oddychać ze strachu.
Kiedy...
Kiedy jestem... Kiedy w piersi...
Kiedy nic nie widzę.
Nic nie widzę przez mgłę, kiedy...
Nie dotykaj mnie!
Dajcie jej przestrzeń.
Mówię o Morrisie.
Oczywiście, że o nim, o sobie i o nas wszystkich.
O wszystkich, bo przecież to nie tylko ja.
- To nie mogę być tylko ja. - Oczywiście, że nie.
Kiedy kogoś potrzebował, nie było nikogo.
To nieprawda, Vic. Miał nas.
Wiesz, że miał.
- On też wiedział. - To za mało.
To wciąż było za mało.
A niedługo odbiorą to, co mogło go ocalić,
bo zabierają wszystko.
- Wszystko. - Nie pozwolimy na to.
Żadne z nas nie pozwoli.
Nie zabiorą nam Crisis One.
Boże.
- Przepraszam. - W porządku.
Przepraszam. O Boże.
- Przestań. - Strasznie przepraszam.
Przepraszam.
Dałem ci trzy minuty spokoju. Musisz być pod wrażeniem.
Wiesz co...
Uratowałaś dzisiaj wszystkich przed załamaniem nerwowym.
Zanim sama je miałam?
Daj spokój.
Przez miesiące...
niczego nie czułam.
A później...
Nie wiem, co jest gorsze.
Sesja była świetna i tak dalej.
Miłe rzeczy, których nie znosisz.
Ale najlepszą jej częścią było to,
kiedy, no wiesz...
Każdy facet lubi, kiedy silna kobieta płacze.
Mówię poważnie.
A więc to tak.
To było jak w tych filmach, w których rodzi się dziecko
i nie płacze, więc wszyscy panikują.
Bo to oznacza, że coś jest nie tak.
Ale też nie chcą tego pokazywać, żeby nie stresować matki,
więc utrzymują tylko nerwowy kontakt wzrokowy.
Ale nagle bobas zaczyna płakać i wtedy jest pełen ulgi kontakt wzrokowy.
„Dzięki ci, Boże!”
Rozumiem. W sumie znam to z autopsji.
W końcu pierwsi odpowiadamy na wezwania.
- Nie podoba mi się twój ton. - Tak?
Ale tak to wyglądało.
Wtedy, kiedy zaczęłaś płakać.
Poczuliśmy, że bobasowi nic nie jest.
Bobas będzie żył.
- Jestem bobasem? - Tak.
Czasami to ty jesteś bobasem...
a inni się tobą opiekują.
Kocham cię.
Zawsze będę o ciebie dbał.
- Będziesz miała opuchnięte oczy. - Zamknij się.
Będzie dramat.
To właśnie lubisz.
Proszę, czuję, że ci zasmakuje.
- Dzięki. - Komendantko.
Nie, spokojnie.
Po takim dniu zasługujecie na chwilę relaksu.
Sullivan dał mi znać.
Bardzo wam współczuję.
Wiem, ile Morris dla was znaczył.
A wy dla niego.
Wiem, że to nie naprawi paskudnego dnia,
ale mam dobre wieści.
Crisis One zostaje.
Na razie.
A co z Vic? Hughes nadal ma pracę?
A niby kto ma ogarniać już bezpieczne Crisis One?
Uratowałaś jej posadę.
Jej praca ją uratowała.
Wasza praca ją uratowała.
Crisis One ją uratowało.
Przyszykuję ci porcję gumbo, komendantko.
- Proszę siadać. - Zaraz poda.
To słynne gumbo rodziny Warrenów.
Miało poprawić humory.
Znałam żołnierza, Morrisem zwanego, który zrobił dla nas coś wyjątkowego.
Dziedzictwo spisane ze służby oddanej.
I serca miłości pełnego.
JEDNOSTKA 19
Napisy: Jakub Rezmer