W porządku.
O mój Boże.
No chodź.
Dzieńdoberek.
Hej!
- Cześć, siostra! Dałaś radę. - No raczej.
- Hej. - Will, nieźle wyglądasz.
- Nie wiedziałam, że też wpadniesz! - Chciałam pomóc.
Renee pomaga nam przy organizacji przyjęcia.
To nic takiego.
Co tam?
- Siemka, braciszku. - Co tam?
- Wyglądasz na szczęśliwego. - No już.
Jestem szczęśliwy. Zaręczyłem się.
- Gratulacje! - Dzięki.
Ktoś tu nie skacze za szczęścia.
- Jak się poznaliście? - Pracuje z AJ-em.
I on też nie jest jej fanem.
- Gratulacje, stary. - Dzięki.
- Potem ci opowiem. - Nie wątpię.
- Wygląda świetnie. - Renee przyniosła kwiaty.
- Spodobają się mamie. - Na pewno. Tacie też.
Dziękuję, że nam pomagasz, Renee.
Zrobiłabym wszystko dla waszych rodziców.
- Bardzo ich kocham. - Wiem.
- Zawsze ich kochałaś. - Pojedziesz po ciasto?
Nie. Wujek Heathrow powiedział, że już to komuś zlecił.
Co? Nie ma opcji. Wykluczone.
- Nic z tego. - Co się dzieje?
- Wiesz, że jest na wpół obłąkany. - Słyszałem to.
Wujek Heathrow! Kto odbiera ciasto?
Spokojna głowa.
Chciałem jakoś pomóc, więc zająłem się sprawą.
W porząsiu.
Nie możemy mu na to pozwolić.
A może zajmiesz się krakersami?
- Dostarczę ciasto. - Pozwól mu.
To rocznica, zbyt ważna okazja.
- Daj mu coś do roboty. - Kupi ciasto ze sprośnym motywem. Nie!
Masz rację, będzie sprośnie. Chcę, żeby była stara laska na kotku.
- Dość. Dzwonię do Donovana. - To będzie nasz plan B.
Oczywiście.
Ta twoja narzeczona pojawi się na przyjęciu z okazji rocznicy?
- Tak. - Świetnie. Poznamy ją.
Zgadza się. Dzięki. A ty... Nie zaczynaj ze mną, jasne?
Nie będę.
Ani z nią.
Dzięki.
Wiesz, że zawsze się o nas troszczy.
Wiem. Czasami za bardzo.
Ej, ktoś tu musi umyć dupę.
Czy on właśnie to powiedział?
Znasz go. Zawsze mówi, co myśli.
Według mnie jest zabawny.
Jeśli jest się tak nagrzanym, pozostaje tylko śmiech, ruchanko,
- bzykanko... - Hej, wujku Heathrow.
- Hej. Jak się masz? - Dobrze.
Świetnie. A coś ty za jedna?
Jestem Sylvia, twoja wnuczka. A to mój mąż, Will.
Właśnie zrujnowałaś fantazję kaleki.
- Madea i Joe już przyszli? - Zaprosiłeś ich?
Pewnie, do cholery.
Mieliśmy świętować w gronie rodziny.
Są rodziną. Ty nie jesteś.
- Wżeniłaś się do rodziny. - Powinni być obecni.
Wiesz, co tatuś o nich sądzi.
Hej, ale to jednak rodzina. I są zabawni.
Skoro tak twierdzisz.
To wyjątkowa rocznica.
Rocznice to poroniony pomysł. Nigdy się nie chajtaj.
- Strata czasu. - Cóż, chajtam się.
Winszuję. Jak ma na imię ten młodzieniec?
- Nie jestem gejem, wujku. - To czemu masz takie ciasne portki?
- Wystarczy. Wyjdź stąd! - Wystarczy, synu. Wyjdź. Wyjdź z szafy.
Mam przepiękną narzeczoną, jasne?
A w ten weekend będziesz miał szansę ją poznać.
Kocham ją, tak jak ty kochałeś babcię.
Nie posiadałem się ze szczęścia, gdy umarła.
Życie bez nóg jest łatwiejsze niż codzienne użeranie się z nią.
I zajeżdżało od niej kanalizą.
- Przestań już. - Do kogo dzwonisz?
Lepiej, żeby nie był to diler.
Cześć. Kończą mi się zapasy.
Nie żartuję!
Co ty na to?
Zabieraj stąd swoją dupę, zanim ci ją skopię.
- Szlag. - Kto to?
- O Jezu, to Heathrow. - To nasz brat, odbierz.
Nie lubię rozmawiać z nim przez telefon.
Ten dynks, przez który gada,
- wibruje mi w uszach. - Dobrze.
Doprowadza moje ucho do orgazmu.
- Podaj mi telefon, odbiorę. - O nie.
Nie chcemy ani widzieć, ani słyszeć twojego orgazmu.
Święta prawda. Nie tutaj.
Nie chcę oglądać nic w jej wykonaniu.
No nie wiem. Bam, chyba chciałabyś...
- Chyba chciałabyś to zobaczyć. - Joe.
To Heathrow. Znowu dzwoni.
Joe, dalej, odbierz telefon.
Przełączę go na głośnik, bo nie chcę...
- Halo? - Jedziecie?
- Teraz łapiesz? - Łaskocze.
- Chwila. - Czujesz to?
- Halo? - Słyszy mnie.
- Sutki mi stwardniały. - Jesteśmy u Briana,
czekamy na niego, żeby nas zawiózł.
- Nie możecie przyjechać sami? - Czuję jakieś wibracje.
Wiesz, że nie mam cholernego prawka.
Żadne z nas nie ma. Nie damy rady dojechać tak daleko.
Cóż, ja tu jestem.
Wiem, Heathrow. Sam daleko nie ujedziesz.
Jeśli twoja bateria padnie, jesteś uziemiony.
Dobra, przywieźcie mi małe co nieco.
Heathrow, przez palenie nabawiłeś się raka.
Stąd twoja dziura w gardle.
- Nie wolno ci palić. - Na coś trzeba umrzeć.
- Gość zbzikował. Szykuje się na śmierć. - Patrzę na dziewczyny,
które zajechały kilku gości, jeśli łapiesz, o czym mówię.
- Dalej rozmawiasz z wujkiem Joe? - Gadam z jedną z moich dziwek.
W porząsiu. Widzimy się na miejscu.
Skończ gadać!
Czasami nie mogę zdzierżyć tego dupka.
- Wiecznie... - Przepraszam.
Wciąż tu jesteś. Dobra, posłuchaj. Nie mówiłem o tobie.
- W ogóle o tobie nie gadałem. - Widzimy się na miejscu.
- Dziękuję. - Dobra.
Czemu, u licha, nie kazałyście mi się rozłączyć?
Sądziłam, że to zrobiłeś.
Siedzi tam i podsłuchuje. Słuch pierwsza klasa.
- Co powiedział? - Był na głośniku.
Nie słyszałaś?
Powiedział, że mamy się streszczać. I że chce zajarać.
Jak długo są małżeństwem?
Są małżeństwem od jakichś 40 lat.
Od 40 lat. Nie mógłbym codziennie budzić się przy tej samej dupie.
Dupy trzeba zmieniać co kilka lat.
Z twoją dupą nikt nie wytrzymałby 40 sekund.
- Wiesz, jak capisz? - Małżeństwo to piękny skarb. Kocham je.
- Kocham do bólu. - Jezu, dramatyzuje.
Wiecie, chyba chciałabym wyjść za mąż.
Hattie, zabiłaś trzech swoich mężów.
Po co chcesz się znowu chajtać?
Dasz wiarę, że bydlak miał czelność opowiadać mi o jakichś wywłokach?
Rozumiemy.
- No tak. - Rozumiemy.
No co? Nie zrobiłam nic takiego, podałam mu jedynie...
trochę bezbolesnego płynu przeciw zamrażaniu.
O tak, odmroziła go. Odmroziła mu wszystkie organy.
Cieszę się, że jestem singielką.
Nie widziałam starego Heathrowa już kopę lat.
Nie mogę się doczekać, aż spędzę z nim trochę czasu.
Słyszałam, że jego żona nie żyje.
Tak, a oprócz niej do zaświatów odeszło coś jeszcze.
Chwilunia. Mówimy o człowieku z najzgrabniejszymi nogami
po tej stronie nieba.
- Już nie, Hattie. - Sekundka, Bam.
Podeszły wiek jeszcze nikogo nie pozbawił możliwości posiadania seksownych nóg.
Ale lekarz tak.
To nie jest śmieszne.
Joe, gadanie o tym, co zrobił lekarz, nie jest śmieszne.
- Że co, proszę? - Hattie, wiesz, że on...
Nic. Nieważne. Nie myśl o tym.
- Fantazjuj sobie dalej o Heathrowie. - Tak.
Cześć!
- Cześć, Brian! - Cześć, Madeo!
- Czołem, Brian. - Ładnie wyglądasz.
Nie wciskaj nam kitu.
Spójrz na nią, wygląda jak worek mąki.
- Nie słuchaj go. Wyglądasz świetnie. - To moja sukienka vintage.
Nawet nie masz pojęcia, że pożyczyłam ją od Arethy Franklin.
Pani Hattie, pani Bam, też prezentujecie się wyśmienicie.
- Dziękuję, Brian. - Stary.
Czemu łżesz w żywe oczy tym starym...
Brian, zawsze jesteś dla mnie uprzejmy.
Nie flirtuję, tylko mówię, że ładnie pani wygląda.
To moje futro. Kupiłam je w 1975 roku i wkładam na specjalne okazje.
Pomyślałam, że właśnie dzisiaj mamy specjalną okazję.
To futro ekologiczne, prawda?
- Eko... co? - Eko, kaleko. Za cztery dolce.
- Co za cztery dolce? - Miał na myśli to futro.
Pani Bam, to prawdziwe futro?
F-U-T-R-O. „Futro”.
Proszę posłuchać. Wie pani, ile zwierząt musiało zginąć,
by mogła to pani nosić?
Co, u licha? Przecież ja ich nie zabiłam.
- Czemu ma mnie to obchodzić? - To naprawdę okrutne.
Gdy w końcu stać mnie na futro, każdy zaczyna biadolić:
„Nie kupuj tego. Nie noś tego”.
Idźcie wszyscy do diabła.
Wygląda na to, że stać cię tylko na futrzany kołnierz.
Nie powinna pani go nosić. Wie pani, jak zareagowaliby inni?
Gdyby szła pani ulicą, ludzie
oblaliby pani futro farbą.
Bardzo proszę, niech ktoś obleje farbą moje futerko. Mojego króliczka.
Nie wiem, dlaczego właśnie się podnieciłem.
Chętnie zostawiłbym trochę farby na twoim króliczku.
Mój Boże.
Jesteś popaprany.
Mogę pokicać.
No dobrze! Wóz już czeka.
- Zbieramy się. - Chłopcze.
Jakim prawem komentujesz
wygląd wszystkich oprócz mojego? Oślepłeś?
Jak wyglądam?
- Jak zawsze. - Ty hejterze.
Wyglądam cacy.
Tato, czułem cię, jeszcze zanim wszedłem do domu.
To nie mnie czułeś.
Wyłożę ci, co czułeś.
Tego oto gościa.
Pachnę niczym świeże jagody i rześki powiew wiosny
ze szczyptą cynamonu na samym środku.
Prędzej jak stary pierdziel ze zgniłymi jajkami.
Już dobrze.
Brian, dzięki, że zechciałeś tu przyjechać.
Ja nie mogę prowadzić. Problemy z prawkiem.
Ciągle powtarzam, że mogę ci z tym pomóc.
Tak, ale mówiłeś też, że musiałabym pójść do sądu.
Tak, Madeo, chodzi o mandaty, nakazy, prawo jazdy i resztę.
Nawet nakaz aresztowania. Musisz iść do sądu.
Ja nie chodzę do sądu, jasne? Mnie się tam zaciąga.
Nie pójdę do sądu ot tak, bo sędzia ma takie widzimisię.
Jestem zbirem.
Dzisiejsza młodzież guzik wie o byciu zbirem.
Jestem prawdziwym zbirem, Gangsta Madea.
Twoja matka próbuje zaciągnąć mnie do sądu od 42 lat.
A ja na to: „Po moim trupie”. Żadnych alimentów. Zmieniłem adres.
Korzystałem z twojego ubezpieczenia, więc nie mogła mnie namierzyć.
Za każdym razem, gdy próbowali mnie przyskrzynić,
lądowali w twoim domu.
Wybacz, że musiałeś za mnie bulić.
- Możemy już jechać? - Posłuchaj, młokosie.
Ile trwa podróż?
- Około trzech godzin. - Oby po drodze była toaleta,
bo pewnie będę musiała siusiu. Tylko kilka kropelek.
Dosłownie kilka kropelek. Może tylko dwie.
Tak też sądziłem. Dobra, ferajna, w drogę.
- Wychodzimy. Wszyscy do auta. - Ruszamy. No już.
No już. Wszyscy. Ruchy.
- Idziemy, Mabel. - No już, Hattie.
Szykujemy się, by ruszyć w drogę.
Lepiej skocz najpierw do łazienki.
Spójrz na nich.
Wciąż zakochani. Patrz, jak trzymają się za ręce.
- Kto? - Mama i tata.
Co? Chwila, nie powinno ich tu być.
Chwila, co? No tak.
- Cześć. - Mamo, nie powinno cię tu być.
- Cóż... - Ciebie też nie, tato.
- Mówiłem jej. - Musicie uciekać.
- Już dobrze. Pójdę pomóc w kościele. - A ja zrobię zakupy.
Zapomniałeś o rocznicy.
- Wcale nie. - Czyżby? Oczywiście, że tak.
Masz szczęście, że sklepy są jeszcze otwarte.
Dajże spokój.
- Nie wracajcie przed siódmą. - Ciesz się, że w ogóle przyjdziemy.
- Podróż ciągnie się jak flaki z olejem. - O tak.
Tak, racja.
Możesz przestać powtarzać „jak flaki z olejem”?
Za każdym razem, gdy to mówisz, chce mi się siku.
Chciałbym, abyśmy skończyli z tymi cholernymi postojami.
Zatrzymujemy się co pięć minut,
aby rozwiązywać problem twojego pęcherza.
Stawaliśmy już dziewięć razy. Brian, ile przejechaliśmy?
Czternaście kilometrów.
- Przestań sikać co półtora kilometra. - Nic na to nie poradzę.
To lepiej będzie, jeśli zaopatrzysz się w to.
- Co to jest? - Wbijaj się w tę cholerną pieluchę.
Nie siusiałabym tak często,
- gdyby Brian trochę przygazował. - Właśnie, gaz do dechy.
Jadę zgodnie z przepisami. To jest właśnie przestrzeganie prawa!
Nigdy nie przekraczasz prędkości, cipo.
Pomogę ci przygazować.
- Hej! Przestań! - Hej! Przestań!
- Ej! - Joe!
- Szlag! - Madeo, nie rób tego.
Gazuj.
O nie, to gliny. Szybko, towar za burtę.
POLICJA
Dawaj mi to, Joe. Mam pozwolenie.
Betty, weź też mój. Tylko jeden skręt. Albo 30.
Tylko nie mówcie, że w tym aucie jest marihuana.
Mam pozwolenie, dostaję na nią receptę.
- Chwila, niech no poprawię makijaż. - Po co?
Poflirtuję z nimi.
Twój flirt wpakuje nas wszystkich do ciupy.
Co ty wyrabiasz?
- Zatrzymuję się. - Nie!
Zatrzymujesz się? Co to znaczy? Po co się zatrzymujesz?
- Przez policję? - Oszalałaś?
Gdy widzisz czerwone światło, stajesz.
Gdy widzisz zielone światło, ruszasz.
Gdy widzisz błękitne światła, odpalasz silnik i zwiewasz,
aż się za tobą kurzy.
- Coś wam pokażę. - Swoje podziurawione kulami dupsko?
Madeo, właśnie w tym tkwi problem.
Dlatego tyle osób zostaje postrzelonych.
Bo nie przestrzegają prawa. Nie stosują się do zasad.
Nie każdy funkcjonariusz jest zły, dlatego się zatrzymaliśmy.
Jasne. Walnę ci to na nagrobku.
„Nie każdy funkcjonariusz jest zły, oprócz tego, który mnie zastrzelił”.
- Możecie już przestać? - Wszyscy zginiemy.
Nie przypuszczałem, że tak umrę. Myślałem, że zginę w klubie ze striptizem.
Chcesz się zatrzymywać? Bardzo proszę. Patrz.
Co robisz? Niczego stąd nie wyrzucaj.
Nikt tu niczego nie wyrzuca.
Wystawiamy ręce przez okno, bo nie chcemy zarobić kulki.
Wiecie co? To czysty obłęd.
Pewnie właśnie dlatego dochodzi do strzelanin.
Wiecie dlaczego? Bo ludzie nie stosują się do zasad.
Chłopcze, postradałeś rozum.
Nie słyszałeś o ludziach, którzy przestrzegali zasad, a i tak obrywali?
Mężczyzna na ulicy chciał pomóc pacjentowi i oberwał?
Nie wszyscy ludzie są świrnięci.
Nauczę was właściwego postępowania,
gdy policjant podchodzi do auta.
- Jeszcze zobaczysz. - Nie, to wy zobaczycie.
Niech ktoś wyciągnie telefon i zacznie nagrywać.
Ani mi się śni. Niczego nie wyciągam.
Jeszcze pomyślą, że sięgam po spluwę.
Świetnie. Sięgnij po spluwę, zgarnij kulkę
i skróć moje męki.
- Chyba jego męki. - Nie, moje męki.
Jeśli wykituje, położy kres moim męczarniom.
I zgarnę kasę z ubezpieczenia.
Proszę zgasić silnik.
To coś nowego. Pierwszy raz wydano mi takie polecenie.
Chłopcze, guzik wiesz o policji.
Guzik wiesz o policji.
Powtarzam. Proszę zgasić silnik.
Zaczyna się pieklić. Powtórzył się. Oni nie lubią się powtarzać, Brian.
Lepiej nie gaś tej cizi, żebyśmy mogli szybko wiać.
Tato, przestań, dobrze? Wszyscy przestańcie.
Proszę zdjąć stopę z hamulca.
Brian, dostałeś polecenie. Ściągnij stopę z hamulca.
Przełóż ją na gaz i zwiewamy stąd.
Momencik. Skąd wiedzieli, że twoja stopa była na hamulcu?
Spokojnie. Gdy stopa jest na hamulcu,
włącza się światło hamowania.
Tylne światło połączone z hamulcem?
Widzisz? Właśnie tak dopadają ludzi.
Właśnie tak.
Brian, zamierzasz być mięczakiem całe życie? Zaryzykuj.
Wiesz, czemu postrzelili Tupaca? Zatrzymał się na czerwonym świetle.
Wiesz, czemu postrzelili Biggiego? Zatrzymał się na czerwonym świetle.
Musisz wiać. Gazu!
To wspaniałe, serce zaczyna mocniej bić. Nie chcesz zaryzykować?
- Czemu musisz być takim nudziarzem? - No dobra, Madeo.
Nie ucieknę przed policją. Dzisiaj się nie bawimy.
Czyżby? Doprawdy?
Udowodnię wam, że nie ma nic złego
w byciu zatrzymanym przez policję. Nic a nic. Przekonacie się.
To nie jest zabawne, Hattie.
Ręce na szybę.
O Boże.
Dzień dobry, panie władzo. W czym problem?
Proszę położyć ręce na widoku.
- W porządku. Są tutaj. - Nie ruszać się!
A nie mówiłem, żebyś położył ręce na szybie?
Tylko kładłem ręce na kierownicy.
Bawimy się dziś w ruch oporu?
Nie, ja...
On przestrzega zasad. Właśnie to robi, funkcjonariuszu.
Kto pozwolił się pani odzywać?
Dzisiaj to ja ustalam zasady i oceniam, czy są przestrzegane.
Prawo jazdy i dokumenty.
Nie ruszać się! Powiedziałem: „Nie ruszać się!”.
- Jak mam podać dokumenty? - Proszę pokazać ręce.
Są tutaj.
A teraz proszę posłuchać.
I to uważnie, żeby nie został dzisiaj popełniony błąd.
Lewy palec wskazujący.
Używa pan lewego palca wskazującego,
aby otworzyć schowek. Lewym palcem wskazującym.
O czym on gada, do diabła? „Lewym”...
Zaraz ja użyję swojego środkowego palca.
Zamknij się.
Nie wiem, czy to jest możliwe.
Lewy palec wskazujący!
Proszę dotknąć schowka, zrobić palcami znak zwycięstwa
i chwycić dokumenty.
- To jest wykonalne? - Proszę przestać pyskować! Natychmiast!
- Mogłem zapłacić za twoje ubezpieczenie. - Mój portfel jest...
Nie!
Ej, współpracuj. Gość jedzie na prochach.
- W porządku, tylko spokojnie. - Jestem spokojny! Bardzo spokojny!
To pan nie jest! Ja jestem!
Jeśli to jest spokój, to nie chcę zobaczyć jego furii.
Jest pan wrogo nastawiony.
Nie, proszę pana.
Dalej bawimy się w ruch oporu?
- Nie. Czy mogę sięgnąć do marynarki? - Proszę sięgnąć do marynarki.
Obyś wyciągał telefon, którym nagrasz
jego dupsko.
Zmieniają zachowanie, gdy wyciągasz telefon.
Zmieniają zachowanie, gdy zaczynasz nagrywać taśmę telefonem.
Wyciągaj telefon i zaczynamy transmisję na żywo.
W życiu. Niczego nie wyciągam.
Już zbyt wiele razy zostałam w życiu dźgnięta albo postrzelona.
Zestarzałam się, rany nie goją się tak szybko. Mam cukrzycę.
Przemycacie coś tutaj?
Są dokumenty, ale może coś jeszcze?
Wszyscy zostają na miejscach. Nie ruszać się.
Cóż, jestem wzburzony.
A to ci dopiero. Stuknięty białas.
- Cierpi na schizofrenię. - Nie podoba mi się to.
A nie mówiłem? Co ci powtarzałem?
Nie powinien był tak reagować.
„Chyba jest zmartwiony. Chyba jest oburzony.
Chyba stracił humor. O rety”.
To było nie w porządku. Bardzo niewłaściwe.
Tak nie wolno. Nie zrobiliśmy nic złego.
Nawet nie powiedział, czemu nas zatrzymał.
Nigdy tego nie mówią, synu.
Przez te rasistowskie gierki mam ochotę puścić coś z dymem.
- Mam ochotę pójść na protest. - Nie zrobiliśmy nic złego.
Nie podoba mi się takie zachowanie. Jest bardzo niestosowne.
Panie Simmons.
Kazałem się panu zatrzymać,
ponieważ gwałtownie pan skręcił. Ostrożności nigdy za wiele.
Niech was Bóg błogosławi.
- Bezpiecznej drogi. - Co, u licha?
Momencik, chcę...
Zwolnij, chłopcze. Lepiej daj mu odejść.
Nie zatrzymuj go, gdy jest po wszystkim. Jedźmy.
Upiekło się nam. Gazu. Gdyby sprawdzał mnie,
poszlibyśmy na dno. W drogę.
- Racja. A teraz gazu. - Czemu nagle stał się taki miły?
Chcę z nim pomówić.
Świetnie. Próbujesz dokopać się do sedna tej sprawy.
Czy możemy już jechać? Proszę?
Chwileczkę. Pewnie sprawdzili
twoje dane w komputerze i wiedzą, czym się zajmujesz.
A teraz zwiewają w przerażeniu.
- Zwiewacie z przerażenia, co? - To niesprawiedliwość.
A tam, gdzie niesprawiedliwość, trzeba walczyć.
No dalej, Martinie Lutherze King, kop głębiej.
Kongresmen John Lewis powiedział:
„Tam, gdzie niesprawiedliwość, trzeba walczyć”.
Wynośmy się stąd. Rób swoje. Jazda.
Ani Andy Young, ani Joseph Lowery, ani nikt inny by na to nie pozwolił.
Wymieniłeś obrońców praw człowieka.
Wiesz, co ich łączy?
Wszystkim skopano tyłki, bo próbowali coś zmienić.
To ma być wymówka? To żadna wymówka.
- Te nie są niebieskie. - Powiedział: „Niech was Bóg błogosławi”.
Właśnie odjechał. Mam jego dane.
Nazywa się Eddie. Rozwiążę tę sprawę.
Nigdy się nie nauczysz. Kto dostał dzisiaj nauczkę?
Czy to ja dostałam nauczkę, czy może ty?
Dalej, jedziemy.
Boże, teraz naprawdę mnie ciśnie.
Jeśli jeszcze raz powiesz, że musisz siku,
wyrwę ci jajowody.
- Tylko dwie kropelki, Brian. - Już, w drogę.
- Cześć, skarbie. - Hej.
- Gdzie jesteś? - Jestem...
Skarbie, zgadnij, na kogo wpadłam na lotnisku.
- Na kogo? - Na AJ-a. Lecimy tym samym samolotem.
- Serio? - Tak.
Rety, muszę powiedzieć Carol.
Zrzucimy się na taksówkę.
- Nie trzeba. Przyjadę po ciebie. - Zostań, kotku. Damy sobie radę.
W porządku. Podasz mi brata do telefonu?
Jasne, zaczekaj.
- Co tam, bracki? - Zaopiekuj się moją narzeczoną.
Spoczko.
No dobra.
- Widzimy się na miejscu. - Jasne.
- Musicie tu być przed szóstą. - Będziemy.
- Spoko. - Spoko.
- Pa. - Pa.
Upewnij się, że nas rozłączyłaś.
Czuję się z tym fatalnie.
- Ja nie. - To twój brat.
Słuchaj, to ja was sobie przedstawiłem. Wiedziałaś, że go nie chcesz.
Po prostu potrzebuję...
Potrzebujesz mnie.
- Naprawdę go kocham. - To urocze.
Co zamierzasz z nim robić?
Wiesz, że ten gołodupiec jest nudziarzem. Potrzebujesz mężczyzny.
Takiego jak ja.
- Po prostu... - Zostało nam niewiele czasu.
Specjalnie przylecieliśmy wcześniej, żeby pobyć razem.
- Tak. - Cieszmy się tym, dobrze?
- Dobrze? - W porządku.
- Skarbie? - Tak?
Chodź do mnie.
Pokój jest prawie gotowy.
Kto za niego płaci? Żądam odpowiedzi.
Ja za niego płacę.
Tak trzymać, Panie Rozrzutny.
Tak się zwiesz?
Ciekawe, bo gdy poprosiłem o 20 dolców
na tyciego skręta, twierdziłeś, że nie masz siana.
Nie rozumiem, czemu nie możemy zatrzymać się u Vianny.
Tak jak robią to inni biedni czarni, gdy jadą do kogoś w odwiedziny.
Mieszkają u swoich kuzynów, ich matek
i wszystkich, którzy mieszkają nieopodal.
Pamiętasz, co się stało, gdy ostatnio zatrzymaliśmy się u Vianny.
Wiesz, czemu nie możemy tam nocować. Nie lubią nas.
- Nie o to chodzi. - A o co, żartownisiu?
Nie pamiętasz, jak prawie puściłeś z dymem jej dom?
Nie przyjmę na siebie konsekwencji i odpowiedzialności za ten czyn.
- To nie była moja wina. - Tak, jasne.
Heathrow też tam jarał. W tym swoim fryzie na mokrą Włoszkę.
A Michael Jackson wyraźnie ostrzegł ludzkość słowami:
„Jeśli masz fryzurę na mokrą Włoszkę, nie igraj z ogniem”.
A ten przygłupi gnojek jarał i jarał.
Kudły stanęły w ogniu, więc krzyczę: „W nogi, czarnuchu!”.
Jak, do cholery, mogłeś krzyknąć o nogach?
Wiesz, co mu się stało.
Kręcił i kręcił, a jego łepetyna się fajczyła.
Wyglądał jak pieprzony komin na wózku.
Wiesz, że cię kocham, prawda?
Wiem. Też cię kocham.
- Gia, zaczekaj. - Co?
Wracaj do mnie.
- Co? - Słyszysz to?
Co?
Zły! Bardzo zły tatusiek.
- To? - Tak, za ścianą. Słyszysz to?
Bzykają się.
- Gia, zaczekaj. - Co? Nie chcę ich słuchać.
- Już słyszałem... - Kto jest twoim tatuśkiem?
- Znam ten głos. - Znasz ten głos?
- Anthony! - Co? Kto...
To mój tata.
Ładniutki hotel.
Przypominają mi się czasy, gdy chadzałem na dziwki.
Laski wchodziły i wychodziły.
Jedną przezywaliśmy „Wenera”.
Nie pytajcie czemu.
W każdym razie latała tam i z powrotem,
więc powiedziałem jej: „Dziwko, zasuwaj do domu z forsą,
bo masz synka do nakarmienia. Umiera z głodu”.
Tato, błagam. Przestań.
Wybacz, nie chciałem mówić o twojej mamie.
- Proszę. - Dziękujemy.
- Nie ma za co. - Chodźmy.
Wyszykujmy się na przyjęcie.
Ruchy. Potrzebny mi drink i skręt.
Chodźmy.
- Twój tata? - Tak, to mój tata.
- Co robisz? - Poczekam, aż wyjdzie.
Co?
- Co ty wygadujesz? Dlaczego? - Jak to dlaczego?
Nie powinien być tu z nią!
A ty ze mną!
Bzdury, bo wiesz, że zawsze lądujesz ze mną.
AJ, naprawdę chcesz tam pójść?
Tak.
- W takim razie ja wychodzę. - To wychodź, mam to gdzieś.
- Mam wyjść? - Tam są drzwi.
- Wyjdź. - AJ.
- Renee? - AJ?
- Co? Co się tu dzieje? - Mój Boże.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
AJ, dzwoń po karetkę!
Cho... AJ tu jest. Cześć, stary. Jak leci?
- O mój... - Co tu robisz?
- Dobrze. - Co tu się wyrabia?
- Co? - Chwila.
Co, do diabła?
- Patrzcie na nią. Hejka. - Co, do...
- Szlag. - O rety!
- Mabel, co mu się stało? - Ktoś za ciasno związał linę.
Też mi się to raz przytrafiło, ale przeżyłam.
Zamknij mordę, Hattie, bo zaczynam żałować, że się nie udusiłaś.
A ten... Ten to chyba Anthony.
To wygląda jak jego twarz, ale nigdy nie widziałam innych części.
- Ktoś tu rozbił niezły namiot. - Co to ma znaczyć?
A to tam, biegnie dokładnie przez środek ciała, więc...
- Stul jadaczkę! - Dlaczego?
Hattie, przestań rozpowiadać wszystkim
na całym pieprzonym globie, że cię to jara. Zamknij się!
Hattie, nie potrzebujemy szkolenia z sado-maso. Ucisz się!
To ojciec tego chłopaka.
I co z tego? Dzieciak musi się w końcu nauczyć.
Chwila, on nie oddycha. Nie oddycha.
- Cóż... - Co jest?
No nie wiem.
Jeden narząd oddycha pełną piersią...
- Wdycha mnóstwo tlenu. - Joe, zamknij pysk.
Bo zaraz dołączysz do Anthony’ego i będziesz walczył o oddech.
Tak jest! Jedziesz z tym koksem, durniu!
Jedziesz z tym koksem!
Ej, stary! Ej, jedziesz z tym koksem. Nasi do boju!
- Tamta laska – palce lizać. - Zamknij się, idioto!
Potrzebne mu usta-usta.
No to do roboty. Nie zapomnij się schylić.
- Chyba nie dam rady! - Joe!
Jeśli mam wdmuchać czarnuchowi powietrze w płuca,
lepiej szykuj przepychacz.
Z drogi, gamonie! Ja to zrobię!
Hattie!
Hattie, do cholery, to nie jest jego twarz!
- Hattie! - Co?
- Hattie, to nie są jego usta! - Mówiłem, że nie ma migdałków.
Rusz dupsko i wracaj tu natychmiast!
- Co? - Hattie!
Zawodowiec z ciebie.
Cholercia!
Czy on ma w ustach piłeczkę?
O tak, mnie kiedyś jedna utknęła o tutaj.
Co mu się stało?
Nie wiem! Nagle przestał oddychać.
Może to jego serce albo klatka piersiowa.
Nie, dziecinko. To ani jego serce, ani klatka piersiowa.
Coś mi mówi, że to twoje serce i twoja klatka piersiowa
zaparły mu dech w piersiach.
- Co? - Joe, możesz się przymknąć?
Widzę, że lubisz towarzystwo starszych, bo bujałaś się z jego dupą,
ale... myślisz, że to stała preferencja?
Renee, dzwoń po karetkę!
- Hej. - Hej, skarbie.
- Coś się stało? Spóźniłaś się. - Tak.
Co się stało? Lot się opóźnił?
Nie, korki na drogach.
Gdzie jest AJ?
Nie mam pojęcia.
Mieliście przyjechać razem.
- Jednak nie. - Mówiłaś, że przyjedziecie.
Cóż, zgubiłam go.
Nie odbiera telefonu.
- Widziałaś go? - Rozdzieliliśmy się na lotnisku.
W porządku.
- Zadzwonię do niego jeszcze raz. - Dobrze.
- Hej. - Hej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Coś się stało? - Twoja mama już jest?
Jeszcze nie. Próbuję dodzwonić się do niej i do taty.
Mieli tu być o 19. Nie wiem, co ich zatrzymało.
- Dodzwoniłaś się? - Nie.
- Wujek Heathrow! - Przepraszam.
O nie. Co to jest?
- Prezent ode mnie. - Nie dasz im tego ciasta.
Zabieraj łapska z ciasta, bo cię przewrócę
i przejadę.
Dobra. A co powiesz na to:
wezmę ciasto i położę w kuchni?
Nie, ma się znaleźć na tym stole.
Nie położysz tego ciasta na stole, drogi panie!
Zostaw ją!
Zostaw ją! Nie dotykaj kobiety na kocie.
- Oddawaj! - Zostaw kobietę na kocie.
- Zajmę się tym. - Dzięki.
Daj spokój, wujku Heathrow.
Tylko tego ciasta dotknij, a zasadzę ci kopa w jaja.
Nie masz nóg.
Ciągle zapominam. Ale mam laskę i pięść.
Ma się znaleźć na stole. Kocica na kotku.
- Połóż kocicę na kotku! - Gdzie są wszyscy?
Nikt nie odbiera, a przyszło już tylu gości.
Jest tu moja mama?
- Spóźniłeś się! - Tak. Gdzie mama?
Dlatego ciągle się kłócimy.
- Czy moja mama tu jest? - Nie, nie ma jej.
- Cholera jasna. - Czemu się tak zachowujesz?
I czemu, do diabła, jesteś tak spóźniony, AJ?
Właśnie o to mi chodzi. Nigdy nie przychodzisz na czas.
Carol, zaczekaj. Coś jest nie tak.
- Co się stało? - Moment. Patrzcie, ile ludzi przyszło
na rocznicę twoich rodziców, a ty nie potrafisz pojawić się na czas.
- Jesteś nieodpowiedzialny. - Muszę porozmawiać z mamą.
To wszystko.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
AJ, o co chodzi?
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Mamo! Wszystko w porządku?
Przepraszam. Wasz tata nie odebrał mnie z kościoła
i nie odbiera telefonu. Nie wiem, gdzie może być. Tu go nie ma?
To nie w stylu taty. Spróbuję do niego zadzwonić.
Jest w szpitalu.
Co? Co mu się stało?
Miał zawał.
- Co? - O Boże!
Czemu, do diaska, nie powiedział tego od razu?
- Gdzie leży? - W Saint Andrews.
Jego stan jest stabilny, ale wzięli go na intensywną terapię.
Pozwolą nam się z nim zobaczyć dopiero rano.
- Mamo, chodźmy. No już. - Spokojnie.
Nadchodzę. Zaczekajcie na mnie w aucie. Weźcie vana, tego na specjalne okazje.
Chwila.
Szlag!
Upuściłem ciasto z kocicą.
Ale mnie wykiwali.
POGOTOWIE
Nie znoszę szpitali.
Przychodzisz z jednym problemem, a oni wynajdują kolejne.
Raz pojechałem do szpitala z bólem głowy.
Gdy przyszło co do czego, próbowali odrąbać mi stopę.
Powiedziałem: „Nie ma mowy, nie urżniecie mi stopy przez ból głowy!”.
Joe, przymknij się. Po prostu się przymknij.
Ciekawe, co oni mu tam robią.
Pewnie próbują wyciągnąć mu tę piłeczkę z ust.
- Co? - Będzie im potrzebne
jakieś smarowidło, bo dynks utknął dość głęboko.
Mabel, jakim cudem kobieta potrafi wsadzić piłeczkę tak głęboko?
Joe, jeszcze słowo, a spiorę ci to zafajdane dupsko!
Spranie zafajdanego dupska wcale nie brzmi miło.
Przekonasz się, że nie jest miłe,
bo jak cię spiorę, posikasz się i dostaniesz odparzeń.
Hej, sikunie.
Bam, „Pani Siczek”, tak na nią wołamy.
Przybrała taki pseudonim artystyczny.
„Panie i panowie, powitajmy na scenie Panią Siczek”.
Ej, czarnuchu, ile jeszcze będziemy tu kwitnąć?
Zostaniemy tu, póki nie dowiemy się, że nic mu nie jest.
Vianne i reszta na pewno są w drodze.
Po kiego grzyba mamy na to czekać?
Zwisa mi to i powiewa.
Guzik mnie obchodzi, co z nim. Nie lubię gościa.
Zawał z pewnością potrafi...
zrujnować rocznicowe przyjęcie.
- Tak sądzisz? - Jasne, zwłaszcza gdy nie żyjesz.
Zgadza się. Właśnie tak działa śmierć. Przez śmierć omija cię cała frajda.
Racja. Śmierć sprawia, że nie żyjesz.
Tak sądzisz, skarbie? Oby żonka nie dowiedziała się,
co mężulek porabiał tuż przed śmiercią.
Cóż, możemy ją teraz uświadomić.
- Hattie, gęba na kłódkę. - A to dlaczego?
To nie twój interes,
co ten mężczyzna robił w hotelu!
- Należy do rodziny? - Tak.
W takim razie to nasz interes.
- Należy do mojej rodziny, nie twojej. - Mabel, co ty wygadujesz?
Co masz na myśli, ciociu M.?
Aż cię skręca, żeby rozpowiedzieć,
co widziałaś w hotelu.
Nikt niczego nie będzie rozpowiadał, pani Bam.
Dobra, słowem nie pisnę. Ale coś wam powiem.
Babki łapią focha, gdy ktoś powie im coś o ich mężach.
Będę trzymać gębę na kłódkę. Nic nie powiem Vianne.
Świetnie, zatem pozwól, że coś ci powiem...
Sekundeczka.
Gdzie się podziewałyście, gdy potrzebowałem powiernic sekretów
w czasach, kiedy uganiałem się za dziwkami, handlowałem trawą,
herą i całą resztą?
- Co z kodeksem braterskim? - Czemu w kółko to powtarzasz?
- Nie jesteśmy facetami, Joe. - W królestwie zwierząt
niektóre gatunki są dwupłciowe.
Mów dalej, a podciągnę kieckę, żebyś zobaczył, jaki ze mnie facet.
Nie mogę się doczekać, aż staniesz się pokarmem dla robali.
Chcę, aby oblazły cię ze wszystkich stron i pożarły żywcem.
- Kurde, Ma! - No co?
Właśnie tego pragnę: żeby żarły go robale.
Jest i ona. No chodź, Vianne.
Siemka, Vianne. Jak leci, mała?
- Wiesz coś? - Jeszcze nie.
- Cześć, AJ. - Cześć.
- Jak się masz? - W porządku.
Skarbie, przegiąłeś z wodą kolońską. Trochę cuchniesz.
Jest za słodka, Mabel. Czuję ją aż stąd.
Strasznie mocna. Lepiej ją sobie odpuść.
- Nie użyłem wody kolońskiej. - Po co prawisz kazania?
Posłuchaj jej, ogierze. Może próbuje ocalić ci życie.
Możesz przestać? To smutna okazja.
Dla ciebie. Ja nie lubię twojego taty, więc dla mnie nie jest smutna.
- Tylko próbuję ci pomóc. - Nieważne.
- Co tu się dzieje i gdzie jest lekarz? - Spokojnie.
- To mój tata. - Wiem.
- Jest dla mnie jak ojciec. - Dla ciebie i wielu innych kobiet.
- Znajdziesz lekarza, proszę? - Chodź, AJ.
Pielęgniarka mówiła, że zaraz przyjdzie.
Wygląda apetycznie w tej zielonej kiecce.
- Vianne, skarbie, dobrze się czujesz? - Tak. Chcę się dowiedzieć, co się stało.
Widzisz, wyglądało to następująco: piłeczka utknęła mu w gardle.
Hej! Alleluja!
- Hattie, stul dziób. - I był przywiązany do...
- Morda. - Ma, do diaska!
- Przepraszam. - Nie musiałaś mnie bić.
- Lepiej trzymaj łapy przy sobie! - Hattie.
Nie uciszaj mnie!
Przestaniecie? Jesteście gorsi od przedszkolaków!
To poważna sprawa. Przestańcie.
Chyba coś ci się pomieszało.
Nie jestem... twoją matką ani przedszkolakiem!
Ktoś może mi powiedzieć, co się dzieje?
Zrozumieliśmy tylko tyle, że miał zawał.
Wiem o tym. AJ powiedział nam w domu.
- Tak. - Ale czy wszystko w porządku?
Byłam z nim i miał się świetnie. Rozstaliśmy się na chwilę.
Bo zostawiłaś go w stanie spoczynku, skarbie.
Niekiedy ludzi dopada atak serca,
gdy doznają intensywnych wrażeń.
Tato.
- Co takiego robił? - Bzy...
Ej!
Ciesz się, bo mogłeś połknąć te bydlaki,
przeżuć je i przetransportować z przełyku do żołądka.
Zapłaciłem kupę siana za te cholerne zęby.
Jeszcze chwila, a przewiercę ci jelita.
Wiedz jedno. Brian próbował mu pomóc
i wykonał sztuczne oddychanie.
Dziękuję.
Mówię ci, patrzyłam, jak mój bratanek całuje tego mężczyznę,
i modliłam się: „Panie, daj mu więcej siły w płucach”.
Przekroczył granicę, której mężczyzna nie powinien przekraczać z innym facetem.
No chyba że to go jara.
- Gdzie to było? - W ho...
Zamknij się!
- Szlag, Ma! Zaraz ci przypierdolę! - Zamknij się!
- Gdzie to było? - Cóż, w...
On był w ho...
Spróbuj uderzyć mnie jeszcze raz.
Jeśli to zrobisz, przysięgam, że...
Joe. Hattie.
Przepraszam najmocniej.
Dalej udajemy, że wcale nie był w hotelu?
- Ma? - Chwila. W jakim hotelu?
- W końcu zadajesz dobre pytanie. - Bam, cicho.
- Pani doktor przyszła. - Niech pani posłucha.
Może pani wrócić za momencik?
Właśnie zadają nam pytania,
na które chcemy odpowiedzieć, zanim zacznie pani gadać.
Mów dalej. Co teraz? Następne pytanie, proszę.
Nie, chcę wiedzieć, co z moim teściem.
Co się dzieje?
Niewiele brakowało.
Zamknij mordę!
Wyglądasz jak mamuśka Rogera i Dee.
- Rodzina Thomsonów? - Tak.
- Nic mu nie jest? - A pani to...
Jego żona.
Bardzo mi przykro, nie przeżył.
- Co? - Przykro mi.
- Nie. - Przykro mi.
Nie!
Poszła sobie? Tak po prostu? Co to za szpital?
Macie ubezpieczenie? Widzieliście, jak sobie poszła?
- Bam. - Mabel.
Czemu ryczysz, do diaska?
Zawsze płaczę, gdy widzę, jak inni płaczą.
O Boże! Nie żyje.
- Joe. - Tak?
- Też ci smutno? - I to bardzo.
- Wisiał mi hajs. - Zamkniesz się wreszcie?
Nie widzisz, że to ponura chwila? Spójrz na tych płaczących ludzi.
A ty siedzisz i pleciesz bzdury
jak arogancki dupek.
Posłuchaj, Nate Dogg. Jeśli nie wspomniał o mnie w testamencie,
to uprzedzam od razu, że zrobię burdę na pogrzebie.
Czy w szpitalu można jarać zioło?
Zaraz oberwiesz.
Wujku Heathrow, wiem, że byliście blisko.
To prawda. Dali wam jego osobiste rzeczy?
- Jeszcze nie. - A prawo jazdy?
- Czemu pytasz? - Chcę wiedzieć, czy jest dawcą organów.
Potrzebna mi nerka.
Na pewno zostało mu w ciele kilka sprawnych organów.
Z wyjątkiem serca. Za serce podziękuję.
Przestaniesz wreszcie?
Pani Vianne zaraz tu będzie.
Może pozwolą ci wziąć jego nogi.
Albo wątrobę. Albo płuco. Albo...
Cześć, Vianne, jak się czujesz? Tak mi przykro, dziecino.
- Mamo, trzymasz się? - Tak.
Tylko uważaj na olejek do mokrej Włoszki, mam go na ramieniu.
Przykro mi z powodu pościeli.
I kanapy.
I twojego męża.
Mamo, pójdziemy z tobą.
- Chcę pobyć sama. - Dobrze.
Chwila. W Biblii, w drugim liście do Tymoteusza, jest napisane,
że zarobki pracujących powinny zostać wstrzymane, gdy pracownik idzie do pracy.
Amen.
Wiecie, co mówią o samotnych kobietach, prawda?
Są łatwiejsze.
W porządku, skarbie?
Tak, wszystko dobrze, tylko trochę mnie...
Tak.
A, mówiłeś do niej.
Nie szepcz mi do tego uszka: „W porządku, skarbie?”.
Już się szykowałam na małe co nieco.
Bardzo mi przykro.
- Dzięki, kotku. - W porządku, AJ?
Co za głupie pytanie.
Czy on nazwał ją głupią?
Chciałam sprawdzić, jak się trzymasz.
Nie chciałam...
Mój tata nie żyje. Jak sądzisz?
Przykro mi.
Czemu, u licha, jesteś dla niej niemiły?
Nie kumam, czemu jest taki niemiły. Już zamykam jadaczkę,
bo zaraz zdzielę go w łeb.
Powiedz coś temu nieokrzesanemu dupkowi, bo to mi się nie podoba.
AJ, nie czas na to, jasne?
Dziękuję.
Musimy pomóc mamie przez to przejść.
Racja. Jesteśmy z wami i służymy wam pomocą.
- Dzięki, Brian. - Nie ma za co.
Pomożemy, w czym tylko trzeba. O każdej porze dnia i nocy.
Jesteśmy tuż obok. Jeśli potrzeba wam czegoś teraz,
to musicie zaczekać do rana, bo czas na nas.
Tak jest, do rana. Wieczorem robimy wypad.
Padam na pysk. Muszę się położyć.
Nasz amant musi odsapnąć.
- Brian? - Tak?
Dziękuję, że próbowałeś.
Przykro mi, że nie mogłem zrobić nic więcej.
Nie szkodzi.
Złotko, coś ci powiem. Próbował jak diabli.
Brian spojrzał na tatuśka. Niczym bohater.
Próbował ocalić tego mężczyznę,
nie bacząc na te wszystkie sznury i paski. To znaczy...
On po prostu... To było straszne.
Był w hotelu?
Złociutka, jestem wykończona. Bardziej niż Harriet Tubman
- i Rosa Parks razem wzięte. - Tak, pora na nas.
Musimy uciekać.
- No już, robi się późno. - Zaraz, dlaczego był w hotelu?
Chce wiedzieć, dlaczego był w hotelu.
Cóż, te suczki milczą.
- Co tu się dzieje, do cholery? - Nic, pozwól im iść.
- Jesteście zmęczeni. - Padnięci.
Nagle dopadło mnie znużenie. Gdzie moja torebka? Na kolanach.
Wszyscy są wykończeni.
- Dokąd idziemy? - No już.
- Spadamy. - Nie, skarbie,
- nigdy nie byliśmy... - No już, Hattie. Ruchy.
- Migusiem! - Słodki Jezu!
No już, pędem. Wychodzimy.
Jeśli nie przyjdziesz tu w 30 sekund, wychodzę. Na razie.
Czego nie chcą nam powiedzieć?
Wybaczcie, na mnie też już pora. Muszę odebrać syna. Przepraszam.
Dziękuję.
Powinnaś pójść na górę porozmawiać z mamą.
- Pewnie jeszcze nie śpi. - Nie musi tego robić.
Nie musisz tego robić.
- Co? - Daj jej odpocząć.
Chodź. Odprowadzę cię do auta.
Wiesz, że to nieciekawa okolica.
Wcale nie.
Odprowadzę ją.
- Posłuchaj mnie, zdziro. - Nie mów tak do mnie.
Trzymaj swoją puszczalską dupę z dala od tego domu.
- Zrozumiałaś? - Zabieraj łapy!
- Powiem swojej mamie. - A ja powiem twojemu bratu!
O tobie i jego narzeczonej.
Sądziłeś, że nie zauważyłam?
Nic o mnie nie wiesz.
Lepiej wracaj do domu
do swojej panny, żebyś mógł dalej skubać ją ze szmalu tatusia.
I odwal się ode mnie.
Nie ze mną te numery.
- W porządku. Ale słyszałaś mnie. - Obyś i ty mnie słyszał.
A teraz z drogi.
O co chodziło?
O nic, stary. Chodź.
Hej...
Cieszę się, że tu jesteś.
No weź, stary.
Właśnie straciliśmy tatę.
Sam nie wiem. Zawsze ojcowałeś mi bardziej niż on.
- Był świetnym ojcem, stary. - Nigdy go nie było.
Nigdy. Odkąd przyszedłem na świat.
Za to ty...
zawsze byłeś przy mnie.
- Cieszę się, że teraz też jesteś. - Stary, wejdźmy do środka.
Chciałem cię o coś poprosić.
Zamierzałem zrobić to po przyjęciu, ale...
Chcę, żebyś został moim drużbą.
Drużbą?
Tak. Poprosiłem Gię o rękę i zgodziła się.
Lubisz ją, prawda?
- Tak. - Świetnie.
- Wiem, że Carol jej nie znosi. - Jak wszystkich.
Więc...
zgadzasz się?
Zrobisz to dla mnie?
Tak.
- Tak? - Jasne.
W porządku.
- Kocham cię, stary. - Ja ciebie też.
Nie wierzę, że odszedł.
Wiem.
Tak mi przykro, skarbie. Już dobrze.
Teraz mama została sama.
Nie wiem, co bez niego zrobi.
Tak bardzo go kochała.
- Wiem, ja... - Tyle lat.
- Musi być zdruzgotana. - Na pewno.
Twój brat dziwnie się zachowywał.
Tak, Jessie i tata nigdy nie byli blisko.
Ale Anthony i AJ są tacy sami. Identyczni.
Dlaczego wyszedłeś z nią pogadać?
Po prostu wyszedłem.
Ale dlaczego?
- Carol! - Zadałam pytanie.
Właśnie zmarł mój tata, dobra?
Mogłabyś mi odpuścić?
Po prostu się odwal, jasne? Odwal się!
Wiesz, naprawdę mam dość tego, jak ze mną rozmawiasz.
Świetnie, bo ja mam dość rozmawiania z tobą.
W porządku.
Tak chcesz się bawić.
Możesz dać mi chwilę na złapanie oddechu?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Dokąd idziesz?
Skorzystać z chwili na oddech.
- W porządku, brachu? - Tak.
Na pewno? Chcesz o tym pogadać?
Nie. Wyjdę na dwór zaczerpnąć trochę powietrza.
Spoko, narzucę coś na siebie i pójdę z tobą.
Nie trzeba. Zostań przy niej.
W porządku.
Masakra, skarbie.
Co jest?
Mój brat źle to znosi.
Wiem.
A ty? Jak się czujesz?
W porządku.
Smutno mi.
Tak, wiem.
Wiem, kotku.
Nie wyglądasz na zbyt smutnego.
Jestem smutny, po prostu...
Nic mi nie jest.
Nie mogę uwierzyć, że taty już nie ma.
Wiem. Ale ja jestem przy tobie.
Wiem, skarbie.
Wiem.
Tak się cieszę, że cię mam.
Też się cieszę, że cię mam.
NOWA WIADOMOŚĆ
SPOTKAJMY SIĘ W PIWNICY.
NIE MA MOWY. JESTEM Z TWOIM BRATEM. ZAPOMNIJ!
POTRZEBUJĘ CIĘ. WŁAŚNIE STRACIŁEM TATĘ.
TWÓJ BRAT TEŻ MNIE POTRZEBUJE.
SKARBIE, BŁAGAM!
Jestem przy tobie.
Cześć.
- Wcześnie wstałaś. - Nie mogłam spać.
Też kiepsko spałam.
- Hej. - Hej.
Zaczęłam robić śniadanie.
- Wasza mama pewnie nie ma do tego głowy. - Wiem. Dziękuję.
Coś tu ładnie pachnie.
A ty co tu robisz, do licha?
- AJ! - Zabieraj stąd dupsko.
- Co cię ugryzło? - Nie wiesz, kim jest?
Przyjaciółką rodziców.
- Nie jest ich przyjaciółką. - Tak? To powiedz mi, kim jestem, AJ.
No powiedz!
- Lepiej stąd... - Co tu się wyrabia?
- AJ! Kochanie. - Nie idź za mną, Carol.
Chyba nie powinnaś za nim iść.
- Przepraszam. - Chyba czas powiedzieć „dzień dobry”.
- Dzień dobry. - Jak się macie?
- Dobrze. - Dobrze.
Poranek pełen wrażeń, co?
O co chodziło?
- O nic. - Musiało o coś chodzić, skarbie.
- Właśnie. - Co przeskrobał?
- Co ty przeskrobałaś? - Bam, ucisz się.
Jak się macie?
Dobrze, złociutka. Wpadliśmy dotrzymać wam towarzystwa,
bo wiemy, przez co przechodzicie.
Wasz tatuś nie żyje.
- Tak, wiem. - Rozumiemy, że wam ciężko,
bo nie wiecie, co począć, w końcu wasz tatuś umarł,
a smutek to potężne uczucie.
Jednego dnia ktoś jest wśród nas, a następnego pada trupem.
Umierają ludzie, którym wcześniej się to nie zdarzyło.
- Wiem. - Coś strasznego.
- Tak. - Serce przestaje bić,
krew zastyga w żyłach. Pozamiatane. Ale jesteśmy przy was,
by podnieść was na duchu, wspólnie się modlić i pozwolić Panu...
- pozwolić na... - Działanie.
Właśnie. Niech działa i zajmie się nieboszczykiem.
- Doceniam to. - Jestem tu dla was.
Przybyłam dodać wam odwagi.
Chcę w was tchnąć ducha odwagi.
- Rozumiecie? - Tak.
- Jestem posłańcem odwagi. - Doceniamy to.
- Prosto z mojego domostwa. - Tak. Dziękujemy.
Przykro mi, że nie żyje.
Madeo, posłuchaj.
- Mama pytała o ciebie dziś rano. - Tak?
Nie mam forsy na pochówek, przykro mi.
Chciała tylko porozmawiać.
No tak, bo twój tata nie żyje. Gdzie ją znajdę?
- Jest u góry. - U góry?
U góry? Jezusie, ona też nie żyje?
- Hattie! - Chryste Panie!
Nie wiem, czemu daję się w to wciągać. Skup się.
Jest na górze. Nie w niebie.
Jasne? Na górze.
- Panie, miej litość. - Myślałam,
- że poszła do nieba. - Nie. Chodźmy, Bam.
- Idziemy. - Dobrze.
- Ja też idę. - Powiedziałam: „Chodźmy, Bam”.
Sądziłam, że powiedziałaś: „Chodźmy, madame”. Idę.
Nie chciałaś spędzić trochę czasu z Heathrowem?
Właśnie. Przepadasz za nim, więc zostań na dole.
- No już. - Nie! Zmieni...
- Dobra! Chodź! - Zmieniłam zdanie!
Dlaczego... Mabel, nie lubię schodów.
Bo nie potrafisz ciągnąć po nich dupska.
Cisza! Cisza, Vianne jest smutna.
Hej.
- Cześć. - Cześć.
Cześć. Jak się masz?
Nie za dobrze.
Bo twój mąż nie żyje?
- Bam! - No co, Mabel? Przecież nie żyje.
Milcz. Stul dziób.
Próbuję pomoc. Służyć jej.
Nie na tym polega służenie, cicho.
Nie masz takiej mocy. Nie jesteś namaszczona.
- Cóż za znieczulica. - Prawdziwa znieczulica.
- Przymkniesz się? - Mabel, usiłuję jej pomóc.
Raczej pamięta, że jest smutna.
- Jak się masz, złotko? - W porządku.
Kiepsko wyglądasz.
- A właściwie to fatalnie. - Hattie.
- Wyglądasz strasznie! - Hattie!
Nie możesz mówić jej takich rzeczy.
- Słyszy cię. - Co z tobą?
Nie wiem, czemu pozwoliłam wam przyjść tu ze mną.
Powinnyście były zostać na dole. Co ona robi?
- Co tam ma? - Madeo.
- Tak, złotko? - To garnitur, który lubił nosić.
Nie noszę męskich ciuchów. Za kogo ty mnie masz?
Próbujesz wcisnąć mi jego stare szmaty?
Chciałabym, abyś zawiozła ten garnitur do domu pogrzebowego.
Mogłabyś to zrobić?
Jasne, chyba mogę tam pojechać.
Chciałabym, abyś spojrzała na ciało.
Chwila.
- Mam spojrzeć na ciało? - Nie chcę, żeby dzieci musiały to robić.
No tak, chyba mogę to zrobić.
Dopilnuj, aby wyglądał normalnie.
Pamiętasz, jak wyglądał, gdy widziałaś go po raz ostatni, prawda?
Tak.
Tak... jasne.
Wszystkie pamiętamy, jak wyglądał...
- Miał tę... - ...ostatnim...
- To prawda. Miał piłeczkę... - Bam! Szlag, Bam. Szlag, Bam, Sam.
- Mabel. - Cicho.
- Usiłuję jej pomoc. - Dziękuję, Madeo.
Dzieci będą zdruzgotane.
Dlatego urządzimy pogrzeb od razu.
Tak, będą w rozsypce. Dzieci będą...
- Zaraz, co masz na myśli przez „od razu”? - Za dwa dni.
- Dwa dni na... - Dwa dni.
- Chcesz pochować człowieka za dwa dni? - Czemu nie?
Skarbie, posłuchaj.
Czarni ludzie nie chowają nikogo po dwóch dniach. To nielegalne.
Zazwyczaj zajmuje nam to 12, 15, 35 albo 40 dni.
Trzeba poczekać, aż zjadą się
- wszyscy z całego kraju. - Racja.
Wyjdą z pierdla. Załatwią zwolnienia warunkowe.
- Co ci strzeliło do głowy? - Zrobimy, jak powiedziałam.
Szybko wsadzą go do piachu.
Skarbie, zastanawiasz się, jak do tego doszło?
- Hattie. - No co, Ma?
Zastanawiałam się, czy ona zastanawiała się, jak...
Wynoś się stąd. Zjeżdżaj.
- Tak, wynocha! - Zawijaj stąd!
- Won! - Ale...
Fora ze dwora. Nad niczym się nie zastanawiała.
Przymknij się wreszcie.
Mnie każesz się zamknąć? Próbuję ci coś powiedzieć.
- Nie chcemy wiedzieć, co mu odbiło. - Mówię do ciebie, Bam.
- Bo miał piłeczkę. - Wypad!
- Wynoś się stąd!
- Bam! - Won!
Zabieraj stąd dupsko!
- Wynocha! - A ja co zrobiłam?
Wynoście się stąd obie.
Chwilunia, Mabel. Myślisz, że zejdę po tych schodach...
- Wyjazd, Bam! Won! - No już!
- Nie dotykaj mnie... - Won!
- ...garniakiem truposza. - Won!
- Chodź tu... - Won!
Dziękuję, Madeo.
- Tak mi przykro. - Doceniam twoją pomoc.
Wybacz, że takie z nich...
Takie ignorantki. Zasrane ignorantki. Nie mają klasy jak ty czy ja.
Masz ochotę coś przekąsić?
Nie musisz tu sama siedzieć.
Chyba potrzebuję chwili dla siebie.
Serio? No tak, chcesz sobie porozpaczać.
Chcesz popłakać i posmucić się w samotności.
Ludzie zazwyczaj tak reagują. Chcą umrzeć.
Po prostu chcą umrzeć,
gdy ktoś bliski odchodzi do Pana.
Módlmy się, by trafił do Pana.
Wiem, jak ci ciężko.
Tyle lat małżeństwa i nagle zostajesz sama.
Gdy któryś z małżonków umiera po tylu wspólnie spędzonych latach,
zwykle druga połówka prędko do niego dołącza. Źle znoszą rozłąkę.
Byliście razem tyle lat, więc może wkrótce nadejdzie twoja pora.
Głowa do góry. Cieszę się, że podniosłam cię na duchu.
Amen. To jest prawdziwa służba. Chwalmy Pana. Alleluja.
Wiem, że nie jest lekko, ale jestem przy tobie i chcę, byś coś pojęła.
Nieważne, czym zaskoczy cię życie,
zawsze możesz liczyć na Boga lub kogoś innego.
Jak mówi Biblia: „Łkanie”...
A nie, nie łkanie. „Zamiatanie w środku nocy
przyniesie kurz o poranku”. Jakoś tak, skarbie.
- Próbuję cię pocieszyć. - Rozumiem.
- Dziękuję. - Tak. Chcę, abyś...
„Azaliż weszła do doliny.
Ukryta w cieniu Czerwonego Kapturka i trzech niedźwiadków nie czuła strachu,
gdyż trzech małych świnek nie było w pobliżu”.
- Amen. - Amen.
- Wszystko będzie dobrze, jasne? - Tak.
A teraz się wypłacz. I nie pozwól, by ktokolwiek zabronił ci płakać.
Płacz, krzycz, lamentuj, wściekaj się.
Rób wszystko to, co robią czarni ludzie, gdy ktoś umrze.
- Płacz jak bóbr. - Zobaczę.
- Dobrze. - Zobaczę, czy potrafię.
- Chcesz go jeszcze zobaczyć? - Nie, zobaczę, czy potrafię płakać.
- Nie wiesz, czy potrafisz. - Właśnie.
Jeśli chcesz go zobaczyć, to mam nadzieję, że nie ujrzysz...
- tego, co my w jego ostatnich chwilach. - Nie.
Przepraszam. Gdy tylko pomyślę o chwili jego śmierci...
- Co ty tu robisz? - Będziesz mnie ignorować?
Musisz stąd wyjść.
- Pragnąłem cię całą noc. - Przestań. Twoja żona tu jest.
- Mam to gdzieś. - Wiesz co? Nie jestem...
- AJ, nie dam rady. - Każ mi przestać.
Nie mogę tego ciągnąć!
Wyjdź stąd! Jasne? Wyjdź, teraz!
Wynoś się!
Hej!
- Jessie jest w środku? - Nie.
- To co tam robiłeś? - Rozmawiałem z Gią.
- Dlaczego? - O co ci chodzi?
Mama chce urządzić pogrzeb pojutrze.
- Co? - Tak.
Przekazuję wszystkim wieści.
Dlaczego tak jej się spieszy?
- Uważasz, że się spieszy? - Tak.
Posłuchaj, AJ. Nie mam pojęcia.
Podejdź tu.
Dlaczego tak traktujesz Renee?
Nie zawracaj sobie tym głowy.
Poprosiła, abym dała z siebie wszystko, by wam pomóc,
więc dam z siebie wszystko.
Kiepski pomysł, ten pogrzeb będzie nieźle popaprany.
Znam się na pogrzebach. Wyprawiłam na tamten świat wielu gości.
Nie ogarniam burżujskich pogrzebów.
Znam się tylko na tradycyjnym pochówku czarnych,
takim z pieśniami w stylu Negro spirituals.
Każdy odśpiewuje hymn i wraca do domu.
Mam nadzieję, że docenicie mój wysiłek.
Jeśli czegoś ci trzeba, daj nam znać.
Forsy. Trzeba jej forsy. Zawsze trzeba jej forsy.
To nie jest pogrzeb charytatywny.
Należy mi się honorarium dla koordynatora, a koordynator
dostaje zazwyczaj kwotę równą 75% wartości trumny.
- Zajmiemy się tym. - Świetnie. Dziękuję.
Możesz nam zdradzić, czemu chce go pochować tak szybko?
Wydaje mi się, że znam odpowiedź na to pytanie.
Nie może znieść jego dupy.
Dzieciaku, nie wiem. Też zachodzę w głowę.
To nie w stylu czarnych.
Jeśli babka nie może zdzierżyć typa, aż się skręca, by zakopać go w piachu.
Albo to, albo ubezpieczenie.
Ale musisz spytać ją sam, bo ja nie mam pojęcia.
- Tak zrobię. - Można tu jarać trawkę?
- Wykluczone. - Państwo burżuje wybaczą.
- Nie można zajarać w... - Joe!
Skarbie, mogę cię prosić na chwilkę?
Hej, jeśli chcesz pogadać, to ja chętnie.
To chyba sprawa osobista, bo poprosiła szeptem.
- Wziąłeś to pod uwagę? - Bam, uciszysz się na chwilę?
- Ludzie próbują rozmawiać. - Spytała:
„Mogę cię prosić na chwilkę?”.
Na co on: „O czym chcesz gadać?”. A ona...
- Bam, cicho bądź! - A ona zamarła.
Dlatego się z tobą nie zadaję.
Nie wiesz, kiedy powinnaś zamknąć usta.
Skoro to sprawa osobista, to czemu mówi o niej
- publicznie? - On nie chce z nią iść.
- Właśnie, dzieciak ani drgnął. Wstawaj! - Kochanie, proszę.
- „Kochanie, proszę”. - Musiała poprosić.
Wstawaj i sprawdź, co kobitka...
Do boju.
Mnie nie musiałaby prosić. Nie z taką dupcią.
Latałbym za nią jak dziki.
- Przesadza z perfumami. - I to jeszcze jak.
- Za dużo perfum. - Perfumy.
- Joe! - Ta kobitka też daje radę.
Niezła.
Sama nie wiem.
Bam.
Mabel.
- Hej. - Ona...
Heathrow. Nasze stare pindy chyba właśnie coś zwąchały.
- Tak. - Czy to te same...
- Te same perfumy, Mabel. - Wiesz, co to znaczy.
- To znaczy, że... - Trzymasz dziób na kłódkę.
- Właśnie to to znaczy. - Mabel. Czy on nie jest mężem
- tej, z którą... - Ona jest zaręczona z bra...
Wiesz co? To nie moja sprawa.
To w ogóle nie jest moja sprawa. Ani trochę!
Trochę wam to zajęło. Cholerka.
Ja jestem urodzonym playboyem. Rozgryzłem to.
Wiem, że coś się święci, gdy tylko zaczyna się święcić.
- Heathrow. - Co ty wygadujesz?
- Też to czujecie? - Jestem w szoku, że cokolwiek czujesz
z tym dziurawym gardłem.
- Nos jeszcze mam. - Kazałam ci rzucić palenie
już sto lat temu. Ale ty wolisz kopcić 52 paczki dziennie.
I spójrz na siebie. Masz dziurę w gardle.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Chcę wiedzieć, czemu ta panna pachnie jak tamten ziomuś.
- Heathrow, tylko ani słowa! - Jasne.
Ten pachnie jak tamta. Tamta pachnie jak tamten.
Ale niebawem...
Wszystkie dupeczki będą pachnieć jak Joe.
Skupcie się. Vianne poprosiła mnie,
abym pomogła przy pogrzebie, i to też uczynię.
Musicie skończyć z tymi pierdołami raz na zawsze!
Kiedyś byłem mistrzem radzenia sobie z loszkami.
- Mogę ci pomóc. - No już.
Włożyłam garnitur do auta. Musimy go zawieźć.
I wszystkim się zająć.
Czemu cię tam wysyłają, do licha?
Mam pomóc przy pogrzebie. Kto inny ma się tym zająć?
Jakiś profesjonalista? Po kiego posyłają tam ciebie...
Nie, ciebie, dwa lachony i typa.
Joe, twoja łepetyna nie przyswoiła niczego, o czym mówiliśmy?
Mówiliśmy, że... No już, idziemy.
I ani słowa, jasne? Ani słowa!
- Słuchajcie. - Będzie masakra.
- Cholerna masakra. - Sam jesteś masakra!
- No już, Bam. - Idź przodem, Mabel.
Siedzę z przodu!
- Wszystko w porządku? - Tak, a co?
Ty mi powiedz.
- O czym ty mówisz? - Ostatnio coś jest między nami nie tak.
Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?
Nic się nie dzieje.
Zachowujesz się, jakbyś nie mógł mnie znieść.
To nie tak.
- Po prostu... - Co? O co chodzi?
Posłuchaj, właśnie zmarł mój tata. Chyba nie umiesz tego pojąć.
Przepraszam.
- Hej, AJ. Muszę z tobą pogadać. - Nie teraz.
- Cześć, skarbie. - Kochanie...
- Nie wiem, jak to powiedzieć. - Co się dzieje?
Wydaje mi się, że AJ i Gia...
- Co? - Nie wiem. Pachnie jak ona i widziałam,
jak wychodzi z jej pokoju.
- Jessie tam był? - Nie.
- Szlag. - Mógłbyś z nimi pogadać?
- Jasne. - Nie chcę
rozpętać burzy.
- Nie martw się. Pogadam z nimi. - Dobrze. Dziękuję.
Mogę na tobie polegać.
- Zawsze. - Dziękuję.
Psiakrew! Macie tempo.
Pani Vianne życzyła sobie, abyśmy działali szybko.
- Wszystko robi pan szybko? - Hattie, cicho!
Jedynie mówię powoli. Ogólnie jestem całkiem szybki.
To dobrze.
- Jest trochę dziwny, Mabel. - Fakt.
Nie ma w nim nic dziwnego!
Ubraliśmy nieboszczyka w garnitur od państwa.
Oto nasza najtańsza trumna.
Chce pan ją otworzyć? Proszę uprzedzić,
- zanim pan to zrobi. - Racja.
Wszystkie informacje przesłaliśmy pani Vianne.
Są panie gotowe?
Tak, do dzieła, proszę otwierać.
Powolutku!
Uśmiecha się.
- Patrzcie. - Co panie sądzą?
- Wygląda naprawdę nieźle. - Był całkiem niezły.
Źle nie wygląda. Stale dbał o formę.
- Jadł tylko sałatki. - Może tak trzeba żyć.
- Zielone koktajle i różne takie. - I tak mu się zmarło, Mabel.
Nie jadał wieprzowiny. Spójrzcie. Wszystkie go przeżyłyśmy.
On leży martwy, a my żyjemy i mamy się świetnie.
- Wieprzowina nas napędza. - Trochę bekonu nigdy nie zaszkodzi!
Chwytaj swój kawał mięcha! A nie, już za późno.
Złociutki, czemu się uśmiecha? To wasza sprawka?
Wygląda na to, że w chwili śmierci był bardzo szczęśliwy.
Uśmiech nie chciał zejść mu z twarzy.
- No dobrze. - Co?
Są panie usatysfakcjonowane?
Tak, i to bardzo. Świetnie wygląda. Choć nie jest...
Nie jest usatysfakcjonowany.
Co, do...
Przepraszamy.
Najwyraźniej przyjmował pewne środki pobudzające.
Mamy pewne problemy z...
utrzymaniem tego...
- w ryzach. - Jakiego „tego”? O czym pan mówi?
O wieku trumny czy jego...
Proszę podnieść wieko.
Dalej stoi.
- A czy działa? - Pewnie to go zabiło.
Chwileczkę. To się nie domknie?
Jak na fliperach!
Po prostu spróbujcie zakleić to taśmą,
bo nie chcemy, by to się otworzyło...
Wyskoczyło...
Wyskoczyło na pogrzebie jak teraz. Dobrze?
- Co pan proponuje? - Możemy go usunąć.
To znaczy...
- Nie możemy na to pozwolić. - O nie.
Nie odstawimy Loreny Bobbitt.
To niestosowne. Nie puścimy go do nieba bez sprzętu.
Siema.
W porządku, stary?
Będzie, jak wrócę do domu.
Tak.
- Wiem, że jest ci ciężko. - Najciężej jest mi z Carol.
Właśnie o tym chciałem pogadać.
Co? Ona cię tu przysłała?
Nie. Sylvia.
Co?
- Mam pogadać z tobą o Gii. - Co z Gią?
Jest coś między wami?
Że co?
- Widziała, jak wychodzisz z jej pokoju... - Stary, zmień temat.
- Na pewno? - Nie pytaj mnie o to.
Spoko.
To może zacznij się częściej myć, bo pachniesz jak Gia.
To ona mnie przytuliła. Odbiło ci?
- To dziewczyna mojego brata. - Narzeczona.
No właśnie. Posłuchaj...
Wróć do środka i rób swoje, stary.
Sylvii coś się ubzdurało.
A teraz wybacz...
ale muszę się zastanowić, jak pomóc mamie z pogrzebem.
W porządku.
Hej.
Wszystko dobrze?
Zachowuje się, jakby mnie nienawidził.
Przykro mi.
- Po prostu chcę poznać prawdę. - Posłuchaj...
nasz tata zmarł tak niespodziewanie.
To się zaczęło miesiące przed jego śmiercią.
- Nie rozumiem. - Spróbuj to przetrwać.
Wszystko się ułoży.
Chyba powinieneś się uciszyć.
Wyłącz baterie, synu.
Już dobrze. Dziękuję.
- Dziękuję. - Wracaj na miejsce.
Działają mi na nerwy. Widziałeś, jaki długi program?
Do wieczora stąd nie wyjdziemy, Heahrow.
- Jak ich uciszyć? - Przerwij im.
Precz z wojną!
Ile razy jeszcze powiedzą „wojna”?
Bo wracają mi wspomnienia z czasów wojny.
Ej! Dzięki.
Spocznijcie. Dziękuję.
Poproszono mnie, abym poprowadziła to nabożeństwo.
- Nie była w kościele od wieków. - Najpierw chwalmy Popeyes
za przepyszne kurczaki.
- Amen. - Amen.
- Chcę wam podziękować
za wybranie mnie na mistrzynię
- tej wyjątkowej ceremonii. - Kto odczyta nekrolog?
Tato.
Oto plan uroczystości.
Dość długi.
- Naprawdę długi. - Ile to potrwa?
Dlatego proszę, by każdy zmieścił się w dwóch minutach.
Dwie minuty, proszę. Nie śpiewajcie długo jak dia...
Jak te rozśpiewane aniołki. Bardzo proszę.
Chcę zacząć od czegoś dla Anthony’ego i jego rodziny.
Tylko się zgrywałam. Nie wypada na pogrzebie.
- Madeo, chcę coś powiedzieć. - Heathrow.
Nie słyszą mnie, więc chyba nie jestem tak głośno.
Nie da rady dać głośniej.
- Ma tylko jeden poziom dźwięku. - Jestem rozczarowana.
- Dlaczego, złotko? - No dobrze.
Bo jego nogi nie są już tak ponętne i seksowne jak kiedyś.
- Najpierw posłuchamy... - Cicho, Hattie.
...czytania pastora.
Potem odczytamy fragment Nowego Testamentu,
a następnie czytanie ze Starego Testamentu.
Ej. Obczaj ją.
Nim skończy się noc, będzie moja.
Potem z Księgi Psalmów.
Pomógłbym ci, gdybym miał nogi.
Następnie kilka słów powie ojciec...
- Jak się masz, dziecino? - ...zmarłego.
Dobrze, a pan?
Może zgrywać trudną do zdobycia.
- Potem kilka słów od jego siostry. - O tak.
Wiem, że to dla ciebie trudne, bo twój mąż nie żyje.
Jest martwy. Nigdy nie wróci do domu.
Nigdy więcej wojny dla niego.
Następnie przemówi ciocia Shirleen. Gdzieś ją tu widziałam.
Skarbie, kręciłaś się gdzieś tutaj. Trzymasz się?
Ledwo. Bardzo mi ciężko. Utrata krewnego jest bolesna.
Wszystko będzie dobrze, Shirleen. Dobrze cię widzieć.
Potem przejdziemy do piosenek A, B, C, D,
F, G, H oraz J, K, L, M, N, O i P ze śpiewnika.
Tyle z pierwszej strony.
Przejrzałem wszystkie 85 stron planu
i ani razu nie pada tu twoje imię.
Oby moje imię znalazło się w planie, a nie na jego okładce.
Potem odczytam wiersz Mai Angelou
zatytułowany The Rock, the Tree, and the River.
Wie, że będzie się smażyć w piekle.
Wszystkim należą się podziękowania za przybycie.
Jesteście naprawdę wyjątkowi.
Ale chcemy, aby po tej stronie siedziała jedynie rodzina.
Więc wszyscy, którzy przyjaźnili się z nieboszczykiem albo tylko go znali,
są proszeni o przejście na tę stronę.
Bardzo proszę.
Patrz tutaj. I tutaj. I tam. Przepraszam. Mam cię.
- Proszę przestać! - Już dobrze.
Już w porząsiu.
DZIUNIA ANTHONY’EGO
- Patrz na tatuaż. - Co to?
Widzisz ten tatuaż?
Joanne! Co ty tu robisz?
- Próbujesz kogoś wycyckać? - Nie, złotko.
Błagam, to nie pogrzeb białasa.
Mogłabyś opuścić to miejsce? Bardzo proszę. Wyjdź.
Uważajcie na portfele i torebki. Joanne to oszustka.
Wiesz, że mnie pragniesz.
Aż pożera mnie wzrokiem.
- Zostali tu prawie sami faceci. - Anthony był w dechę.
Anthony był w dechę.
Wybacz, Vianne, próbowałem szeptać.
Najpierw poprosimy zięcia o kilka słów.
Cóż, to smutna chwila.
Straciliśmy głowę rodziny i...
Ej! Dwie minuty! Na miejsce. Pan cię usłyszał.
Dwie minuty. Dzięki Ci, Panie. Dwie minuty.
- O tak! - Dzięki Ci, Panie!
Brat Anthony był dobrym człowiekiem.
Silnym mężczyzną.
Wisiał mi pięć dolców.
Możesz się z nimi pożegnać, mówię ci.
Oni zgarnęli szmal. Właśnie patrzę
na chodzący majątek.
Jeśli znaliście Anthony’ego, podnieście rękę.
Jeśli znaliście Anthony’ego osobiście, podnieście rękę.
Jeśli znaliście Anthony’ego w sensie biblijnym, podnieście rękę.
No chyba nie.
Mam nadzieję, że gdy spotkamy się po drugiej stronie,
- będzie miał dla mnie trochę drobniaków. - Tak!
- Amen. - Amen.
Amen. Możemy już iść?
- Ile jeszcze musimy tu gnić, Bam? - Joe, cicho.
Panie! Chcemy, abyś zstąpił z nieba...
- Amen! - ...i przytulił tę rodzinę do serca.
Jest w tarapatach.
Otocz ich opieką i mocno uściśnij.
Gdyż natknęli się w życiu na tyle zakrętów.
- Mama nie uroniła ani łzy. - Może jest w szoku.
Mama jest silna.
Musimy jej doglądać i o nią dbać.
Jasne.
Zwracam się do pogrążonych w smutku: wszystko się ułoży.
Spotkacie go po drugiej stronie. Nie wiem jeszcze, po której,
ale tydzień temu widziałam go po drugiej stronie. Nic nie mówiłam,
bo w tym tygodniu padł trupem.
Ale w zeszłym tygodniu widziałam go po drugiej stronie, o tam.
Dziękuję!
Dziękujemy. Dwie minuty.
- Dwie minuty. Dziękuję. - Szlag, Ma!
- Nie możesz tak ograniczać ludzi. - Dziękuję. Dwie minuty.
Dziękuję. Dwie minuty.
Muszę na kibelek. Zaraz wracam.
Dajesz, Bam.
Po pierwsze chwała i cześć Jezusowi, który prowadzi mnie przez życie.
- Tak. - Amen.
- Chcę powiedzieć, że Bóg jest dobry. - Tak.
Boli jak diabli.
Nikt nie chce mi pomóc dostać się do łazienki.
Rodzino...
- daj z siebie wszystko. - Tak.
- A gdy już to zrobisz... - Tak.
...to zrobiłaś, co mogłaś.
Czy kochaś może prosić o pomoc w wydostaniu się stąd?
Gdyż zrobiłaś wszystko, co mogłaś zrobić.
- Ktoś mi pomoże wstrzymać mocz? - A gdy już to zrobiłaś...
nie możesz zrobić nic więcej.
Bo już wszystko zrobiłaś.
Zrobiłaś wszystko, co mogłaś.
Głębokie słowa. Dzięki, Bam. No już, siadaj.
Ale czuję, że w mojej duszy gra muzyka, Mabel.
Już koniec.
No już, schodź.
Już, dwie minuty. Dwie minuty.
Twoja kolej, Shirleen. Podejdź tu. Niech Pan przemówi twym głosem.
- Wstawaj, Joe. - Tato.
- Nie możesz... - Ta uroczystość trwa za długo!
- Wstyd z nim wychodzić. - Amen, bracia i siostry.
- Amen. - Amen.
Najszczersze kondolencje dla rodziny. Utrata syna musi bardzo boleć.
Zaśpiewam piosenkę, którą napisałam. Mogę?
Tak, lecisz z piosenką.
Wiem, że siedzisz u boku Jezusa
W pięknych szatach
Nie dbaj o słowa nieprzyjaciół Odziany jesteś w szaty
Miałeś 10 000 kobiet
Jak długo jeszcze ta baba będzie wyć?
Nie wiem, ale powinna usiąść i zamknąć jadaczkę!
Nic nie szkodzi
Masz swą szatę
Bóg przemówił do mnie: „Shirleen, napisz piosenkę dla tej rodziny”.
Gdyż ludzie zbezcześcili imię nieboszczyka!
Zhańbili go.
A te kobiety miały czelność przyjść tu i stanąć przed jego biedną żoną.
Dostał swą szatę, nieważne, co mówią hejterzy.
Dostał swą szatę!
Gość nie żyje i już nie wróci. O co tyle rabanu?
Kiedy ostatni raz byłeś w kościele?
Pamiętasz, jak baraszkowaliśmy pod ławkami?
To był ostatni raz?
- Nigdy więcej nie wróciłem. - Teraz nastąpi otwarcie trumny.
Rodzina podejdzie na końcu,
a wszyscy ludzie, którzy go nie znali
lub nie umyli rąk, są proszeni o zachowanie ostrożności.
Nie dotykajcie denata. Nie wyciągajcie go z trumny.
Mogę zaśpiewać? Występowałem z Rickiem Jamesem.
Mogę zaśpiewać „She’s a Super Freak”?
Czy to będzie niestosowne?
Shirleen, zesłałaś błogosławieństwo na moją duszę.
Naprawdę.
Cóż, cieszymy się, że jest u Pana.
Właśnie tak, u Pana. Panie Pallbearers!
Proszę zabrać kwiaty z trumny.
Tylko mi ich nie zniszczcie. Tanie nie były.
Zanim pośpieszycie tu, by złożyć kondolencje i się pożegnać...
Niech się w końcu zamknie.
...pamiętajcie o okazaniu należytego szacunku rodzinie i żonie.
Jesteśmy w kościele, ale strzelę w pysk każdemu.
Boże, proszę o wybaczenie. Jeśli ktoś coś odje...
Dobra, kończymy pogrzeb. Do wyjścia.
Dopomóż mi, Jezu! Dopomóż mi!
Dopomóż mi, Jezu!
Mamo, czemu wszyscy musimy tu być?
To dla uczczenia pamięci twojego ojca.
Nie wyglądasz na przygnębioną.
Piłeś?
Cóż...
Pozwól jej to zrobić po swojemu, dobrze?
Chodź, mamo.
- Bardzo ładna uroczystość. - O tak. Dałam czadu.
- Wyszło naprawdę wspaniale. - Szybko, tak jak powinno być.
Poszło migusiem. Zrobiliśmy wjazd i wypad.
Czemu wygadujesz takie bzdury? Ciągnęło się jak flaki z olejem.
Ten pogrzeb był arcydługi.
Siedziałem i patrzyłem, jak rosną mi paznokcie.
Pewnie naciągnęłaś ich na zniżkę, Ma.
Ile zjechali z ceny?
Nie dostałam zniżki. Wystawili rachunek jak za zboże.
Wysłali ci go?
Tak, leży tam, przy lampie.
Co? Jego pogrzeb tyle kosztował?
Dobry Boże! Chcą dziewięć tysiaków za pochówek?
Trzeba było zamknąć go w skrzyni i wykopać dziurę na własną rękę.
Wszyscy myślą, że rodzina opłakuje zmarłego.
A tak naprawdę krewni płaczą przez rachunek na dziewięć kawałków!
Wiecie, ile panienek mógłbym opłacić za mniej więcej 9670 dolarów?
A wy wydajecie tę forsę na trupa?
Pochowali go za cholerne dziewięć kawałków.
- Wstyd i hańba. - Będę o tym pamiętać, gdy umrzesz.
- Bohaterów wojennych chowa państwo. - Nie jesteś bohaterem wojennym.
- Mówił, że na wojnie stracił nogi. - Właśnie tak je straciłem.
Wiesz, jak stracił nogi? Zabawiał się
z żoną gangstera i urżnęli mu je w ramach zemsty!
Następnym razem dwa razy się zastanowi.
Musisz zdradzać wszystkim tajemnice amanta?
Amancie, jakie tajemnice?
Te wszystkie durne medale kupiłeś w Walmarcie.
Przyznaj się. Straciłeś nogi przez cukrzycę.
I przez całą resztę, która razem z cukrzycą sprawiła,
że straciłeś nogi. Właśnie tak było.
Lepiej skończ z paleniem.
Jeśli rzucisz to cholerstwo, wrócisz do formy.
Nie palimy w środku.
Pieprzone burżuje. „W tym domostwie się nie pali”.
- Mamo, pogrzeb był bardzo ładny. - Naprawdę wspaniały.
Właśnie, mamo. Jak się trzymasz?
Teraz, po pogrzebie, będzie już tylko lepiej.
Człowiek zmarł dwa dni temu,
a ty już go zakopałaś.
Mój kuzyn zmarł trzy lata temu i jeszcze go nie pochowano.
Nie pochowali Jerome’a?
- Dlaczego? - Nie mają forsy.
Pogrzeb kosztuje około 485 dolarów,
więc cała rodzina, w sumie 75 członków, zrobiła zrzutkę.
Każdy daje coś od siebie na pochówek,
więc pewnego dnia w końcu go zakopiemy. Teraz sobie leży...
Teraz wcinają go robaki. Ale tak to robią czarni.
Muszą dać nieboszczykowi odleżeć.
Wiecie, co robią biali, gdy ktoś umrze?
Zbierają się całą grupą białasów i mówią:
„Dzięki za przybycie. Mój biały tatuś nie żyje i proszę,
aby wszyscy biali krzyknęli: »Amen. Boże, pobłogosław nas«”.
Wtedy białasy wstają i wychodzą. To tyle.
Po pogrzebie. I do piachu.
- Białas nie żyje. - Gdy zginął mój chiński kompan z Korei,
włożyli jego ciało do skrzyni, wsypali tam trochę ryżu
i puścili go po wietnamskiej rzece. To miało miejsce na wojnie w Iraku.
Zgadza się. Pochowali Chińczyka z Korei.
Fiku-miku i po krzyku. A wiecie, co robią Żydzi?
O zachodzie słońca każdy trup musi już być w piachu.
- Nie zapominaj o konsolacji. - Nie kumam tej nazwy.
Gość nie żyje. Po kiego organizować mu kolację?
Właśnie dlatego tyle zabulisz. Przez konsolację.
Wystarczyłby sam pogrzeb,
złożenie jego dupy do ziemi, posypanie piachem
i po wszystkim. Błogosławieństwo,
„Pan z wami. I z duchem twoim” i wszyscy do domu.
- Czyli konsolacja. - Nie, konsolacja to...
Ten zwyczaj zapoczątkowali nasi przodkowie. Wszyscy...
Bam, ty jesteś naszym przodkiem z Afryki. Błagam, zamknij się!
Mabel, usiłuję ci powiedzieć, jak Frederick Douglas...
Cóż, Harriet Tubman naprawdę...
Wiem, że znasz ich wszystkich, ale teraz gęba na kłódkę.
Mam za słaby pęcherz, żeby siedzieć na pogrzebie
i patrzeć na martwego człowieka z martwym pęcherzem.
Właśnie to robiłam, do diaska.
Gapiłam się na truposza.
Spakował mandżur.
- Przestańcie. - Trochę szacunku. Dopiero co umarł.
A jak myślisz, co robimy, u licha? Właśnie okazujemy szacunek.
Gadamy o nim. To jest właśnie okazywanie szacunku.
Przepraszam, uraziłem kogoś? Gość nie żyje.
Niepotrzebnie gniliśmy tyle na pogrzebie. Powinniście się wstydzić.
Istne tortury dla zmarłego.
Wasza dwójka. Przestańcie natychmiast.
Nie mów mi, co mam...
Joe i Heathrow, zamknijcie gęby.
- Mabel! - Czego?
- On nie wydaje głosu ustami. - Zaraz zatkam mu tę dziurę
i zamilknie na wieki.
Właśnie stamtąd dochodzi jego głos. Z dziury w gardle.
Mam zapasowy.
Vianne, kupiłaś mu dwa takie ustrojstwa?
- Po jaką cholerę? - To nie ja.
Chciałbym, żebyś zamknęła swoją dziurę.
Coś ci powiem. Zatkam ci...
Zatkam ci... Zatkam...
Jeszcze tylko słowo.
Stul pysk, zanim wyrwę ostatniego zęba,
który szpeci ci pysk.
Jak śmiesz grozić mojemu zębowi?
Tylko on mi został. Jedyny sprawny ząb.
Wiesz, co zrobię? Dam ci chrupkę,
żebyś nadział ją sobie na zęba niczym aparat.
- Jeszcze słowo! - Daj mu watę cukrową.
Dam mu kolbę kukurydzy. Da radę obgryźć tylko jeden rządek.
Przestańcie. Wystarczy.
Jak chcecie go wkurzyć, dajcie mu cini minis.
A może ciasteczko ryżowe?
Niech ktoś mi poda karabin.
Widzę oddział wroga na szóstej.
- Dość! - Przepraszam.
Skarbie, w porządku? Wiem, jak to jest kogoś stracić.
- Hattie. - No co, Ma? To prawda.
Nigdy nie zapomnę, jak musiałam pochować
- moich trzech ostatnich mężów. - Posłuchaj...
Byłam załamana, Ma. W rozsypce.
Skoro mowa o załamaniu, spróbuj uprawiać z nią seks.
- Renee. - Tak?
Dziękuję, że przyszłaś. Zawsze jesteś przy nas.
Zawsze będę.
- Nie jest tu potrzebna. - Daj mi to.
- Nie dotykaj mnie. - Nie musisz pić.
- Nie musisz zrzędzić. - Co cię ugryzło?
Też chciałabym wiedzieć. Lepiej nie używaj takiego tonu,
gdy rozmawiasz z kobietą.
Nie pozwolę na takie zachowanie.
Mamo, nic mu nie jest.
- Skarbie, chodźmy na górę. - Dlaczego uciekasz?
- AJ. Może spróbuj się przespać. - Tak. Tego chciałby tata.
Przespać się z kimś, prawda, Renee?
AJ, chcesz nam coś powiedzieć?
- Nie. - Na pewno?
- Tak, mamo. - Co się dzieje?
Nie mam czasu zawracać sobie głowy
wami i tymi głupstwami.
- Dlaczego zawsze chodzi o mnie? - Bo tak.
- Jesteś taki jak tatuś. - Wcale nie.
Nie będę się z tobą kłócić.
Będziecie tak bezczynnie siedzieć?
Nic nie powiecie?
Po cholerę prosisz, żebym coś mówiła?
Nie mam nic do powiedzenia. Chętnie poobserwuję.
- Wyjdzie na jaw zbyt wiele tajemnic. - Szkoda, że nie mamy popcornu.
Vianne, chodźmy na górę. Nie musisz brać w tym udziału.
Mam tego dosyć!
Pomożesz jej tak, jak pomagałaś mojemu tacie w hotelu?
Tak, byli razem w hotelu.
Właśnie tak zginął.
Był z nią.
Mamo, to prawda. Przykro mi.
Naprawdę tak było.
Mówi prawdę?
- Tak. - Jezu, w Twoje ręce.
Wyjdź stąd.
Racja, pójdę już.
Ale czemu nie spytasz, co on robił w tym hotelu?
- Gówno się rozlało. - O tak.
Zmarły nawet nie ostygł.
Musisz przestać zabawiać się z Gią.
- Zaczęło się. - Co?
Skoro już wszystko sobie wyjawiamy, może zdradzisz rodzinie,
że ty i AJ byliście w tym samym hotelu?
O czym ty mówisz?
Skarbie, nie kłam. Tylko się pogrążasz.
- Co? - Właśnie tak, Jessie.
Widzisz, byli razem w tym samym pokoju hotelowym.
Obok mnie i Anthony’ego. Tak nas usłyszeli.
Proszę, kawa na ławę.
Wynoś się stąd. Wyjdź.
Wychodzę.
Ostrzegałam, żebyś ze mną nie pogrywał.
Gia?
Skarbie, to nie tak, jak myślisz.
Jasne.
Musimy pogadać. Teraz!
Czemu się na niego gapisz, do cholery?
- Idziemy! - Ej!
Co?
Co masz mi do powiedzenia?
Rusz...
swoją zakłamaną gębą.
Nie dotykaj jej w ten sposób.
Przestań, AJ! Dosyć.
Chodźmy, skarbie. Porozmawiajmy.
Tak, śmiało.
Powiedz coś, cieniasie.
Tak myślałem.
- Zupełnie jak tatuś i mamusia. - Już.
- Przestańcie natychmiast! - No śmiało. Podejdź.
- Panowie, wystarczy. - Brian, pindo. Zamknij się.
Sypiasz z nim?
Przepraszam.
- Dosyć tego. - Już wystarczy.
Chcecie walczyć jak zwierzęta.
Pozwolisz temu rozejść się po kościach, mamo?
Jesteś cholernie słaba.
Masz mnie za słabą?
- Mamo, jest pijany. - Właśnie to powiedział.
Że jestem słaba, bo nie zostawiłam jego ojca.
Czasami też tak sądziłam.
Gdy zdradził po raz pierwszy...
zostawiłam go.
Odeszłam od niego. Błagał, żebym wróciła.
A mnie przepełniała słabość.
Słabość, którą nie wszyscy znają. Nazywa się „miłość”.
Wróciłam do niego.
Ale nie przestał mnie zdradzać.
Po prostu zaczął się lepiej z tym kryć.
Gdy zdradził mnie po raz drugi...
znowu od niego odeszłam.
Miałaś sześć lat, a twój brat cztery.
A ty byłeś w drodze.
Co miałam zrobić?
Nie byłam samodzielna.
Prosto z domu rodzinnego przeprowadziłam się do waszego taty.
Ale zostawiłam go.
- Rety. - Rzuciłam wszystko.
Wynajęłam mieszkanie
i znalazłam pracę jako sekretarka, choć nie miałam wykształcenia.
Musiałam zostawiać was ze swoją stuknięta rodziną.
Po jakimś czasie...
nie wiedziałam już, z kim was zostawiam.
Nie byłam w stanie was chronić i jednocześnie pracować...
a on doskonale o tym wiedział.
Był aroganckim sukinsynem.
Tym razem nie błagał mnie, bym wróciła.
Sama musiałam podjąć kilka decyzji.
Gdy znalazł mnie przed drzwiami swojego biura...
spytał, czy dostałam nauczkę.
Przełknęłam dumę i odpowiedziałam: „Tak”.
Obiecał: „Przyjadę po was”.
Pojawił się dopiero po dwóch tygodniach.
Twierdzisz, że jestem słaba.
Ja twierdzę, że jestem silna.
Bo spędziłam lata, uśmiechając się...
choć nienawidziłam go całym sercem!
Nigdy nie skończył ze zdradami. Był zwyrodniałym kutasem.
Ale trzymałam język za zębami...
bo chciałam, żeby się o was troszczył.
Więc wybaczcie, że nie postąpiłam jak ludzie w XXI wieku...
którzy mają tyle możliwości.
- Mamo. - Nie mamuj mi teraz.
Jesteś taki sam jak on.
Masz dobrą kobietę, a obracasz inne panny.
- Nie, mamo. - Dość.
Pałasz nienawiścią. Buntujesz się. Czynisz zło.
Carol, masz kilka opcji. Żadnych dzieci i pieniędzy od tatusia.
Na twoim miejscu...
zostawiłabym tego chłoptasia, póki nie nauczy się być mężczyzną.
Jessie...
Tak pragnąłeś uwagi taty, że znalazłeś kobietę, która jest taka jak on.
Mamo, tak mi przykro.
Niepotrzebnie. Nic mi nie jest.
Obiecuję.
Teraz, po śmierci waszego taty...
zacznę żyć dla siebie.
Jesteście dorośli. W końcu zajmę się sobą.
- Mabel, nie tak szybko. - Wejdźmy w końcu do domu.
- Śmierdzi jak... - Ludzie
z zadbanych dzielnic po prostu mają to gdzieś.
Zamilcz. Wejdę do środka i sobie klapnę.
- Nie mam nic do powiedzenia. - Tak trzymaj.
Mabel?
Nie zbliżaj się. Ciągle zalatuje pogrzebem.
I to jak. Cześć, złotko, jak się masz?
- Hej. - Ciągle tutaj?
Myślałam, że po tym wszystkim wyjedziesz.
Wyjeżdżamy dzisiaj.
W porządku? Usiądź sobie. Jak się sprawy mają?
Czekam, aż AJ wstanie. Chcę z nim porozmawiać.
„Aż AJ wstanie”? Po tym wszystkim ot tak zasnął?
O czym chcesz pogadać?
Chcę go zostawić.
Właśnie to powinnaś zrobić.
- Zostawić gnoja. - Otóż to.
Będzie boleć jak diabli i nie...
Skarbie, to, że coś boli, nie oznacza, że nie powinnaś tego robić.
Czasami trzeba przejść przez ból,
męki, cierpienie i całą resztę,
aby odejść od kogoś, kto źle cię traktuje.
Spędzić trochę czasu w samotności.
Nabrać dystansu, wszystko przemyśleć, pomodlić się,
porozmawiać z Bogiem i zrozumieć sytuację. Niektórzy za szybko
porzucają małżonków tylko dlatego, że zostali zdradzeni.
Nie twierdzę, że powinno się wybaczać zdradę i paskudne traktowanie.
Próbuję powiedzieć, że niektórzy odchodzą za szybko.
Nie śpiesz się i najpierw zrozum, co się dokładnie dzieje.
Co, jeśli on
- znowu to zrobi? - Nie możesz siedzieć
i czekać, aż to się powtórzy. Zasługujesz na szacunek.
Gdybyś była brzydka...
- Ale nie jesteś. - Nie jest. Ładna kobitka.
Ładna z ciebie kobitka.
Brzydactwa czasem muszą siedzieć cicho,
- ale nie ślicznotki. - Fakt.
Nie ktoś z takim tyłkiem. A widziałaś ten tyłek?
W życiu nie miałam takich problemów. Dzięki tej pupci.
Już rozumiesz?
- Musi cię szanować. - To prawda.
Takiej dupci należy się szacunek.
Oto moja rada. Jeśli chcesz z nim być, w porządku.
Twoja decyzja. Twój wybór. Zdecyduj.
Ale musisz ustalić kilka zasad.
Powiedz: „Jeśli złamiesz te zasady,
ja złamię ci kark”.
Jeśli nie dasz rady sama, wynajmij kogoś.
Wystarczy 25 dolców i się tym zajmę.
To brzmi jak gra, a ja nie chcę grać z nim w gierki.
To żadne gierki. To życie.
Gdy ktoś źle cię traktuje,
rani cię i sprawia, że paskudnie się czujesz,
musisz z tym walczyć.
Nie ma w tym żadnych gierek. Rozumiesz?
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Też mnie potępiacie?
Chce być potępiony?
Właśnie tak to zabrzmiało.
Ja się nie dam podejść.
Radzę się cofnąć i usiąść,
bo kopnę cię w...
Boże! „Też mnie potępiacie?” Ratujemy ci tyłek.
Ach tak?
- Już i tak czuję się paskudnie. - Ty się czujesz paskudnie?
A pomyślałeś, jak ona się czuje?
Powinieneś się czuć jak krowie łajno.
Przyprawiasz rogi kobiecie, która jest dla ciebie taka dobra.
Skarbie, bardzo cię przepraszam.
Patrzcie. Teraz powie tak:
„Nie wiem, czemu z nią byłem”.
Nie wiem, czemu z nią byłem. Wybacz.
A teraz: „Jestem wykończony”.
Wiesz, jestem wykończony.
A potem: „Wybacz mi, kochanie”.
- Kochanie, przepraszam. - „To się więcej nie powtórzy”.
Już nigdy tego nie zrobię.
- Jesteś tą jedyną. - „Jesteś tą jedyną”.
- Kocham cię. - „Kocham cię”.
- Bez ciebie jestem pogubiony. - „Bez ciebie jestem pogubiony”.
Pozwól, że zapytam.
Wiesz, ile kobiet słyszało tę gadkę?
Słyszała ją Kleopatra.
Słyszała ją Harriet Tubman. Rosa Parks też.
Mary i Martha. Wszystkie kobiety słyszały to samo.
Chcesz być z tą kobietą? Słuchajcie, powie „tak”.
Tak.
- Wiem. Kochasz ją? - Tak.
To dlaczego mnie zdradzasz?
Jest coś, co mogłabym zrobić? Chcesz...
- Mam być lepsza? Jest coś... - O nie, skarbie.
Czy ona właśnie to powiedziała?
- Tak. - O tak.
Gdy wyjdzie z domu,
zrobi to, na co będzie miał ochotę, tak, jak lubi.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Małżeństwo to umowa między dwiema osobami.
Każdy musi przestrzegać słów przysięgi.
Jeśli ktoś tego nie zrobi, łamie umowę. On złamał tę umowę.
Nie powinnaś mu wybaczyć.
Uciekaj od niego jak najdalej.
- Nie. Nie mów tak. - Jak to: „Nie mów tak”?
Złamałeś umowę, czyż nie?
Ale to nie znaczy, że chcę, aby odeszła.
Pozwól, że się upewnię.
Chcesz ją zdradzać, oszukiwać,
traktować jak śmiecia,
ale nie chcesz, aby odeszła.
Chłopcze, masz nierówno pod sufitem. Chcesz z nią być?
- Tak. - Zaczniesz się starać?
- Tak, przysięgam, że się zmienię. - Przestaniesz kłamać?
Tak.
Przede wszystkim potrzebna wam terapia.
Potrzebna wam osobna terapia, bo masz problemy z agresją.
Też kiedyś miałam, ale już jest o niebo lepiej.
Teraz piorę suki po pyskach tylko wtedy,
gdy powiedzą coś, co mi się nie podoba.
Naprawdę mi się poprawiło.
Pójdźcie na terapię, dobrze?
Może dowiecie się, co zrobić, by ratować to małżeństwo.
Kochanie.
Tak mi przykro.
Tak.
Póki nie nauczysz się szacunku do mnie i do siebie...
nic z tego.
Dłużej tego nie zniosę.
Zaczekaj.
Chcesz mnie zostawić?
Przykro mi.
Kochanie, daj spokój.
Przepraszam.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
- Do zobaczenia.
- Mama już jest? - Nie.
Jak się trzymasz?
Średnio. Ale będzie lepiej.
Wiem. Wszystko się pogmatwało. Przykro mi.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Dzień dobry.
Miło było was widzieć.
Naprawdę. Ale nie dzwońcie, chyba że ktoś umrze, dobra?
Wracaj tu, chłopcze.
- To twoja rodzina. - Jessie!
- Nie odzywaj się do mnie. - Wysłuchaj go.
Przepraszam, stary.
Tak.
Naprawdę. Wstawiłem się wczoraj i...
tak naprawdę nie miałem tego na myśli.
Wybacz, że z nią sypiałem i że cię okłamywałem.
Mówię prosto z serca, stary. Naprawdę mi przykro.
- Jest ci przykro, że cię przyłapano. - Nic więcej nie mogę powiedzieć.
Masz rację.
Nic więcej nie możesz powiedzieć.
Posłuchaj, synu. Rodziny się nie wybiera.
Gdybym ja mogła wybrać, wyrzuciłabym ich wszystkich z życia.
Rodzina to wszystko, co masz.
Nawet jeśli nie możesz jej znieść, musisz sobie z tym poradzić.
Koleś pójdzie na terapię, zasięgnie pomocy. Trzymaj swoje kobiety
z dala od niego.
Nie przyprowadzaj ich do niego. Chyba że to raszple.
Chcesz go wnerwić? Znajdź sobie jakąś raszplę
i ją do niego przyprowadź.
A śliczne i seksowne kobitki, takie jak ja, trzymaj w ukryciu.
Możesz przyjść do niego z Hattie.
Ale mnie trzymaj w ukryciu. Rozumiesz?
- Wysoka i seksowna. - Pożegnaj się z mamą.
Gdzie ona jest?
Czekamy, aż przyjdzie.
Przygotuję śniadanie, dobrze?
Milcz, dziewczyno! Nikt tu teraz nie myśli o jedzeniu. Kipimy ze złości.
Carol.
Jeszcze tu jesteś?
Nie na długo.
Cieszę się, że próbuje przeprosić, złotko,
ale nawet jeśli teraz nie chcesz tego słuchać,
zamknij te przeprosiny w małym pudełeczku,
może pewnego dnia nabiorą one dla ciebie sensu.
Ale do tego czasu nie możesz nic zrobić.
Coś ci powiem. Jesteś taki sam jak twój tatuś.
Jeśli nie chcesz taki być, możesz się zmienić.
To, że on się nie zmienił, nie znaczy, że ty nie możesz.
Ludzie mogą okłamywać siebie i Boga.
Zacznij nad sobą pracować, bądź szczery przed samym sobą.
Nie chcę być takim gościem. Nie chcę być jak mój ojciec.
Twój tatko był inny.
Gdyby tu był, wiecie, co by pewnie powiedział?
Co?
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE: ANTHONY
- Co, u licha? - Zaraz, co?
- To wasz tata. - Co?
Jakim cudem tu dzwoni?
To chyba jakieś jaja.
Dzwoni z piekła.
Nie odbieraj! Boże, nie...
Dobrze.
- Co się stało? - Co powiedział? Trafił do piekła?
Rodzice mieli jeden telefon.
Mama czeka przed drzwiami.
- Dlaczego nie puka? - No właśnie.
Wracam za chwilkę.
- Wciąż tu jesteście. - Kto tam jest?
Sądziłam, że wyjechaliście.
Skoro jeszcze jesteście, nacieszę wami oczy.
Mamo, kto to jest?
Człowiek, który powinien być waszym tatą.
- Co? - Mamo, gdzie byłaś?
- To się chyba nazywa „łajdaczenie”. - Czemu jeszcze nie odjechał?
Zabiera mnie na weekend do Vegas.
O nie, mamo. Nie możesz jechać do Vegas
z prawie obcym mężczyzną.
Przyganiał kocioł garnkowi.
- Mamo! - Chyba wcale nie jest taki obcy.
I chyba nie poznali się tej nocy.
Czuję, że to już chwilę trwa.
Wróciłam po telefon.
I to.
- Co to jest? - Mówi się na to „torebka wywłoki”.
Wiem, co jest w środku. Szczoteczka do zębów...
i trochę nici,
ale nie takich do zębów.
Rzeczy przydatne na pobyt z nocowaniem.
Zamierzałam zająć się tym wczoraj, ale nie chciałam wyjść na desperatkę.
Mamo.
Pokaż mu, jaka z ciebie lafirynda, gdy przyjdzie pora.
Nie obchodzą mnie wasze problemy.
Nie chcę o nich słuchać.
Rozwiążcie je sami. Do zobaczenia.
Zaraz, muszę obczaić tego gościa!
Chodźcie, musimy go zobaczyć.
- Mamo! Wracaj! - Pokaż, co to za...
- Mamo! Nie możesz. Co? - Patrzcie na niego!
Dokąd jedziesz?
Zabieram cię dzisiaj do Vegas.
Jasne, skarbie. Dziękuję.
- Mamo! - Gdzie go poznałaś?
Ale mięśniak.
Bawcie się dobrze!
- Będziemy. - Nie martwcie się o nią.
Jest w dobrych rękach!
W porząsiu.
- Vi! - Do zobaczenia!
Pa!
Widzimy się później.
Każdy musi zająć się swoimi problemami, tak jak powiedziała wasza mama.
Chwileczkę. Coś wam powiem.
W życiu przychodzi taki moment,
gdy rodzice muszą zrobić swoje,
a dzieci swoje.
Jesteście dorośli. Kombinujcie! Wychodzimy!
- Ale... - Nie zostaniesz tam, złotko.
- No już. - Cześć.
Co ten gościu miał na twarzy?
Ty i Heathrow jesteście rodzeństwem?
- Jeszcze Madea. Nie wiedziałaś? - Nie wiedziałam, że on...
To mój brat, a ty o tym nie wiesz?
- Nie! - Czytałaś scenariusz, do cholery?
Tak.
Jak zabierzecie człowiekowi możliwość wydawania dźwięku?
Szlag, Ma, zaraz ci przy...
Jak zamierzasz poruszać ręką? Odłóż torbę.
Nie. Trzymaj ją, ale... Może chwycisz ją tak?
- Niech wisi z boku. - Nie da rady.
- Właśnie tak. - Dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz. Idziesz stamtąd.
Mam swoje torby.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Do zobaczenia.
Spróbuj jeszcze raz.
Postaw je z boku.
Widzieliście moje muły?
Jeszcze trochę się pochyl.
Jeśli walniesz mnie tym tłustym łapskiem,
przysięgam, pójdziemy na solo.
Cassi przyszła... Mówię serio. Cassi przyszła na pogrzeb mojej mamy
- i stanęła w miejscu dla chóru. - Mój Boże!
I piła koniak prosto z butelki.
Stała tam i dawała w palnik.
Tyler, to nieprawda!
- Cassi? - To był koniak i 7 up.
Psiakrew! Trafiłaś mnie w zęby...
Wypadły mi...
Tylko tego nie wypluwaj. Nie...
Racja.
Tylko nie na mnie, Heathrow.
Z dziurą w gardle też miałbym wzięcie.
Kocham raperów. Kocham. Całym sercem.
A co z Bow Wowem?
Załóż jego fanklub.