Vouvos preguntar algo.
Quen levará os cartos? Amosádemo.
Xa vai tocando.
Quen cantará bingo?
Veña, imos empezar xa.
Primeira bóliña: I-17, o barco de vela.
Cantos tendes un barco de vela?
Xenial.
Este vai ser o G-58.
O afogado.
E aquí vén o B-4, a cama.
B-4, a cama.
En posición.
Teño visual.
Vai cara á calella.
Está aí?
Está.
King segue dentro?
Por suposto.
Coma un cordeiriño.
Quero vía libre, Cobb. Elimina os dous.
Vou observar, agardar e despois infórmote, Burke.
A próxima igual vos dá sorte.
Aquí temos o G-56, a caída.
G-56, unha mala caída?
G-46, un bonito chapeu.
Alí. Por alí teñen un feixe.
Ola, Ray King.
Anais.
Senta, por favor.
Tes un traballo para min?
Si. Agarda...
Aquí tes.
Gino e Edith Sanchez co seu fillo Alberto.
Marcharon do Salvador e viñeron ós EUA.
Alberto agora terá 13 anos.
Aquí ten cinco.
Non mato nenos.
Como dis?
Arranxa o audiófono.
Mato adultos, non nenos.
Xa, non, non. Desapareceron.
Eu intento atopalos.
Contratoume seu pai.
Eu... necesito que me axudes.
Es a única persoa que pode facelo.
Estou retirado, coma quen di,
e só acepto casos que me importan.
Que queres, King?
Anais...
Coñeces o síndrome do sabio adquirido?
Non.
Mais si sei que hai homes fóra.
Deses que dormen nos aeroportos en África e Oriente Próximo
e a min non me seguiron.
Ben, van vir por min. Cando o fagan, ti lisca.
Non me fodas.
Merda.
Non pode ser.
Merda.
O CONTABLE 2
Oficina da subdirectora.
REDE DE CONTROL DE DELITOS FINANCEIROS
Subdirectora, chámaa a policía dos Ánxeles.
Vale. As cadeiras?
Si, dúas Herman Miller e unha Steelcase.
Grazas.
Son Marybeth Medina.
Si.
Como di? Repítame iso.
Pode describilo?
Non.
Entendo.
OS ÁNXELES, CALIFORNIA
Non lle dixo en que traballaba?
Non. Sei que facía de detective, pero perdemos o contacto.
Entón non tiña problemas de cartos?
Non.
Veña por aquí.
Raymond King.
Era o subdirector do FinCEN.
O meu xefe.
E non levaba nada enriba? Nin carteira?
Se cadra si,
pero tardamos un cacho en chegar.
As cousas adoitan desaparecer.
E por que me chamaron a min?
Polo seu móbil.
Vostede era o seu contacto de emerxencia.
Por que preguntou se tiña problemas de cartos?
ATOPA O CONTABLE
A diferenza entre vestir informal ou de negocios?
Ambos requiren que deixes as bermudas e as chanquetas na casa.
Non teño bermudas nin chanquetas.
Falamos xa de negocios ou precisas máis consellos amorosos?
Fala.
O Inagawa-kai quere que audites un banco antes de tomaren o control.
- Que opinas? - En Toquio chamas a atención.
Pero?
A yakuza sempre paga a tempo.
Seguinte.
O señor Obregon pregunta se paga en metálico ou en obras de arte.
Que tipo de arte?
NÚMERO OCULTO
- Un Rivera. - Canto debe?
2,4 millóns.
- O Rivera. - Suspira frustrada.
- Canto queda por cobrar? - 1,35 millóns.
Estratifica o resto nas contas extranxeiras
e o que quede dóao a Harbor.
A que nome?
Gauss, Babbage ou Carroll?
Nash.
Algo máis?
Non poñas o traxe negro.
Pareces un sepultureiro con el.
Benvidos e benvidas ó 13o Festival do amor de Boise.
Estades aquí por unha razón:
para conectar, para coñecer a alguén especial e atopar o amor.
Por certo, non esquezades recoller a camiseta do festival, é gratis.
- Ten un valor de 25 $. - Si.
Como igual esta é a vosa primeira vez, imos lembrar como funciona.
Respondestes a unhas preguntas
para revelar os vosos anhelos, necesidades, esperanzas e desexos.
Despois, usamos o noso algoritmo matemático patentado,
que busca os dez mellores aspirantes.
O mesmo algoritmo, ó longo dos 12 festivais anteriores,
resultou en...
- Cincuenta e tres matrimonios! - Cincuenta e tres matrimonios!
Un aplauso para todos eles!
Si!
Non vos enviamos ningún nome,
só os números de identificación e as fotos en orde de compatibilidade.
Non se permiten as buscas en liña.
Tedes cinco minutos por cita e, máis tarde, o tempo será ilimitado.
Señoras, non é unha competición.
Sobra o tempo para chegardes últimas á primeira cita.
Tranquilidade.
Vale, veña. Adiante.
Ide coñecer a alguén especial.
- Con Deus. O que sexa. - Iso.
- Oli. - Ola.
Chámome Ann Renee e encántanme os contables.
- Vaites, que coincidencia. - Si.
Cres no amor a primeira vista?
En que estamos destinados a unha persoa en concreto?
Unha media laranxa?
Pois non, é unha idea infantil e absurda.
Por suposto que non é real.
Como que modificou o noso algoritmo?
Extraín datos doutras aplicacións e cotexei as preguntas.
E?
Elaborei o meu algoritmo.
A cuestión de se existe o amor
- ou se só é un proceso... - Xa.
- ...neuroquímico... - Claro.
...que se dá no cerebro é todo un debate.
Que teñas un bo día.
Raspei os datos buscando palabras indutoras de citas.
- Palabras indutoras de citas? - Si.
Elas din que queren estabilidade,
pero gústanlles os perfís perigosos.
Buscan un pillabán sexy.
Ola.
- Que tal? - Moi ben.
- Lori. - Si, Lori.
É un alcume ou un hipocorístico?
Non, chámome Lori.
Adxudiqueilles un valor numérico ás preguntas
tokenizándoas nunha matriz incrustada
e xerei un modelo que predí respostas efectivas.
E proporcioneinas.
Sen mentir.
O meu mozo xogaba ó golf cos amigos tódalas fins de semana.
Ti estás moito cos teus amigos?
Non, non tal. Non.
Non teño amigos.
Ningún amigo.
Mascotas?
As fotos de perfil enganosas son a principal queixa nas aplicacións.
Elas menten sobre peso e idade.
Eles sobre altura e a idade,
así que adaptei a foto en consecuencia.
Mi madriña!
- Encántame acampar. - A min tamén.
Si, pareceume ver unha caravana nunha das fotos.
Si, é a miña casa.
Vivo aí.
Permanentemente?
Mentres viva, vaia.
Ninguén vive permanentemente en ningures.
- Somos unha casca. - Xa.
Á fin, este corpo será un cadáver.
O mellor é non ter que corrixir a declaración da renda
polas depreciacións,
que, como saberás, éche algo considerable.
Ten un beneficio inesperado
e, amais, non hai que corrixir a declaración da renda
polas depreciacións.
Vou compartilo contigo, aínda que é...
É un segredo empresarial, se ben non está patentado,
pero o mellor é non ter que corrixir a declaración
polas depreciacións.
Xa. E se falamos doutra cousa?
Fillos?
Tes 44, non?
Corenta e cinco.
En fin, supoño que todo é posible.
Por Deus!
Falaba en termos matemáticos.
Enganaches o sistema?
Optimicei o meu perfil.
A parede está cuberta de arriba abaixo.
Non vin nada peor na miña vida.
Mapas, notas adhesivas, fotos enfermizas.
Parece algo saído dun deses documentais de pederastas.
Si.
Érache coma unha formiguiña, non?
Que fixestes coas cousas?
Non tiramos nada.
Non podiamos alugala con esas fotos noxentas.
- Canto tempo estivo aquí? - Dous meses.
O seguinte pago venceu onte.
NEUROCIENCIA HARBOR
Canto é o alugueiro?
ACADEMIA DE NEUROCIENCIA HARBOR
Academia de neurociencia Harbor.
Son a subdirectora Medina, do Departamento do Tesouro.
Christian Wolff traballa aí?
Non, señora. Síntoo.
Vale.
E Carl Gauss?
Ou Charles Babbage?
Lewis Carroll? Lou, acaso?
Chamou a Academia de neurociencia Harbor.
Si, xa, ben o sei.
E hai algunha empregada que teña acento británico?
Que motiva esta chamada?
Un exalumno cuxo pai estivo no exército.
Son datos confidenciais.
Eu son a recepcionista de noite.
Chame mañá, cando haxa quen lle poida responder.
Preciso falar coa supervisora do contable.
Sei que me escoita.
E sei que el lle fai caso.
Desculpe?
Chámome Marybeth Medina.
Teño diante fotos de homicidios, mapas de América Central...
OS ÁNXELES, CALIFORNIA
...México, recibos de pizza e...
TRIANGULANDO POSICIÓN
...creo que estou vendo unha foto do seu xefe.
Preciso a súa axuda.
- Vou colgar. - Agarde.
POSICIÓN DO MÓBIL ATOPADA
Asasinaron a Ray King.
Imos ver.
Dez, oito. Douche sete.
- Dez, oito e sete por quilo? - Si.
- É atún para sushi. - Non vale para sushi.
É atún de sushi.
Está mazado, non ten graxa, non é de sushi.
Veña: aceptas ou non?
- Dickie está dentro? - Está.
Xa che dá el os cartos, coma sempre, castrón.
- Xa. - Tony, veña.
Senta.
Ben, vale.
Catro profesionais
e non matastes a muller.
Como é iso posible?
Eran dous sicarios.
Dous foron por King e dous por ela.
Tres. Contándote a ti.
Non se puxo a tiro.
Saberá que a buscabas a ela e non a King?
- Imposible. - Como o sabes?
- Inda respiramos. - Problema solucionado.
Polo que dis, se te quixese morto, xa o estarías.
Tranquilo, xefe. Non se lembra de ti.
Aínda.
De que merda falas?
Apareceu hai uns anos.
Os tres homes cos que negociaba amolaron a quen non debían.
Falemos do noso triunfo.
Os vosos buques e os meus barcos, 32 quilómetros mar a fóra.
Adeus ó porto dos Ánxeles.
- Só... - Oe!
E non te recoñeceu?
Non.
Pero algún día lembrará quen son e o que fixen.
E a miña vida irá ó carallo.
Esta noite marchas a Forth Worth.
- Non quero outro Ray King. - Vale.
Nin máis investigadores privados.
Non quero saír un día da ducha
e ter unha motoserra humana agardando por min.
De acordo.
Tusín forte dúas veces.
Non fagas iso.
Es Christian Wolff.
E ti Marybeth Medina.
Póñote nerviosa?
Es un fuxitivo,
adestrado pola mafia.
Os teus clientes son cárteles da droga,
xente que branquea cartos, señores da guerra...
Iso é un si?
Vin un vídeo teu matando xente en Brooklyn.
Estiven en Chicago hai oito anos.
Con Ray.
Living Robotics.
Vin os cadáveres, escoitei a cancionciña.
"Solomon naceu o luns."
Que precisa, señorita Medina?
Gústanlle os crebacabezas, señor Wolff?
Non sei se é un mesmo caso ou dez diferentes.
Ray estaba case arruinado.
Atopei esa foto entre os asentos
da tasca na que o mataron.
Dentro tamén apareceron tres homes cun balazo
e outro atropelado fóra.
Pertencían á Brigada Lautaro, forzas especiais chilenas.
Ray era quen de facer iso?
Non era, non.
Dimitry Yoshenko,
degolado nun hotel de Moscova.
Moshe Yeutz, coche bomba en Xerusalén.
E máis sen identificar.
Armando Reyes, Cidade de México.
Ozan Unal, Istambul.
Santino Sanvieri, Nápoles.
- Unha caída terrible. - Non morreu pola caída.
Foi a parada a que o matou.
É broma.
Por que me axudas?
Porque mo pediches.
A ver, temos catro mercenarios mortos no depósito.
Homicidios, declaracións da renda,
un mapa de México, horarios de tren.
Pizza, peixe, unha foto de familia
e un Toyota desfeito.
Que conexión hai entre todo isto?
Que fas?
Agardar.
A que?
Pois a que remates.
Rematar o que?
Non sei.
O que sexa que...
esteas a facer neste intre.
Para que ti poidas...?
Facer o meu traballo.
Deberías ir ó médico polos teus ronquidos.
Café?
Eu non ronco...
Está todo descolocado.
O teu cerebro, e case todos,
ó enfrontarse a datos visuais ambiguos,
busca ordenalos seguindo un modelo coñecido,
pero nós buscamos outro padrón.
Vale. Entendo.
E que padrón buscamos?
O da supervivencia.
Comezaron...
aquí,
en Centroamérica.
Vale.
Como o sabes?
Pola súa tatuaxe: Barrio 18. Penal de Izalco, O Salvador.
Están en guerra coa MS-13.
Ó chegar á raia con México, subiron a este tren.
Non, é un tren de mercadorías.
O Tren da Morte.
Viaxan no teito, non nos vagóns.
Así evitan os controis de inmigración.
Ó chegar a Cidade de México,
irían a unha das tres zonas que hai para cruzar a Texas.
El Paso, Del Río, McAllen.
Eles cruzaron o río Grande ata McAllen.
- A McAllen? - Un litro de auga pesa o seu e,
no deserto, precisamos entre 5,5 e 7 litros
ó día para vivir.
Sen contar o neno,
unha persoa tería que cargar entre 17 e 22 kg.
Aquí ten 5 anos.
Nesta outra foto, parece ter uns 13.
Edith chegou ós Ánxeles e dixo traballar en Studio's Pizza.
Un momento.
- Edith? - Edith Sanchez.
É imposible estarmos seguros de que a muller da foto
é a mesma Edith Sanchez que aparece neste formulario.
É unha certeza. Declarou ter un neno a cargo.
En dous formularios declarou uns ingresos de 15 000 $
e no terceiro foron 60 250 $.
Nun ano ingresou o dobre que nos dous anteriores xuntos.
Ademais marcou "casada" e presentouno por separado
aínda que, xuntos, aproveitarían a desgravación por fillos.
Catro veces máis cartos,
fai a declaración por separado e non pide axudas polo fillo.
Entre os clientes de Ray dos últimos 18 meses
só hai un apelido latino.
Emiliano Gonzalez, "Emi", Fort Worth, Texas.
Se Emi era o pai de Edith,
por que non o chamou?
Non sei.
Tes contactos en Facenda?
Vixiade o cargadeiro.
Por que tantos gorilas?
Non pasa moito tempo nesta cidade, non?
Non me gusta que me rouben a culatazo limpo.
Non lembro a ningunha Edith.
Sinto non ser de axuda.
Jeanette, que me traes?
Pinta ben.
Por que desaproveitaría unha empregada todas as desgravacións?
Ó mellor é parva
ou non se parece a vostede.
Non é o caso.
Dáme igual se son indocumentados ou non,
eu só vexo persoas e doulles unha oportunidade.
Algo máis?
Non. Grazas por falar con nós.
De nada.
A pizza a domicilio dálle moito beneficio.
Teñen o meu informe fiscal?
Como son.
Así é. Dous terzos.
Dispare: custos, nóminas, promocións... Vostede dirá.
Sei onde vai cada céntimo.
Ingresos brutos do ano pasado.
42,9 millóns.
Declarou 41,9.
Siga lendo, sabichón.
Un millón en donativos
- para albergues. - Vamos.
Obviando que isto é cousa de afeccionados,
xa que podería deducir máis dos ingresos tributables,
que tamaño de pizza piden máis?
O 90 % pide a grande.
Unha pizza grande custa 17,35 $,
o que fai un total de 1 484 315 pizzas grandes.
A onde quere chegar?
Gasta 360 000 $ en papel,
que só dan para 900 000 caixas de pizzas.
Xa me doe a cabeza.
É unha cantidade moito menor que as devanditas 1 484 315 pizzas.
Vendémolas por porcións.
- Imposible. - Si.
Declara máis ingresos dos que percibe
para ocultar outra fonte de ingresos.
- Puta rata. - Agarda.
Perdo o tempo contestando preguntas de merda
e tes as pelotas de acusarme de branqueo?
- Chris! - Xefe!
Merda!
Branqueas cartos.
- De onde saen? - Solta!
- Axente federal! Atrás! - Branqueas cartos.
Dime de onde ou dislócoche o ombro.
- Vai ó carallo! - Doe moito.
Chris, basta!
Xa cho avisara.
Hostia! Non trafico coas rapazas.
Xúroo por Deus. Só me chaman.
Chámanme e recibo os cartos.
- Sei... - Quen chama?
- Usan un ou dous moteis. - Quen son?
Non sei! Pregúntalle ás rapazas!
Que motel?
- O motel. - City Center.
- O teu contacto. - Por favor!
Quen é?
- Quen é o teu contacto? - Tomas!
Liscamos.
Ti batiches a cabeza de neno?
Dáme que non o preguntas en serio.
Traballo para unha axencia do goberno. Non torturo xente.
Non o fixeches.
Traballo para o Tesouro, eu non...
Fun eu quen te meteu aí.
E a Ray King.
Hai unha británica que me chama para darme avisos.
Os criminais coma ti
dan avisos a axentes coma min tódolos días.
Se te refires a nomes, datas, feitos, números de conta e de ruta...
Si, douche avisos.
Eu non son coma ti.
Non infrinxo a lei cando me convén.
Non máis violencia.
Temos que contarlle o que nos dixo a un superior.
Así se fan as cousas.
Ó mellor o FBI pode prescindir dalgún axente.
Coñezo a alguén.
BERLÍN, ALEMAÑA
Ola.
Ola...
Vaia, Margaret, son...
Margaret!
Ola... Merda, veña, ho.
Ola, Margaret, son Braxton.
Ola... Que hai?
Ola, Margaret, son...
Merda... Para xa, hostia. Vale. Ola?
Ola!
Ola.
Margaret, son Braxton. Só quería...
Cago na puta hostia!
Es un panoco! Faino dunha puta vez!
Faino dunha puta vez! Faino xa, hostia!
Es un puto cagón!
Ola! Ola, ola, Margaret.
Ei, Margaret, son...
Foder, meu. A que lle tes tanto puto medo?
A ver, cal é o tema? Son dúas semanas.
Fácil. Son 14.
Margaret, 14 días na vida de...
Na súa vida.
Acaso sabes como se chama?
Chámase Greg.
O meu Greg.
É meu.
Pois claro que vai durmir comigo. Por suposto.
Queres un biberón?
Mercarei... Dareille o biberón. Dareille o biberón.
Un biberón. Podo...
Podo conectar...
Veña.
- Margaret, son Braxton. - Ti outra vez.
Tes razón, Margaret. Son eu outra vez.
Escoita...
Oe, estiven pensando na nosa última conversa
e decidín
que vou pasar por aí o xoves para recoller o cadelilño.
Si. Non, destetan ás oito semanas. Non, dixéchelo...
Dixéchelo ben ás claras.
Son consciente de que só pasaron seis,
pero os corgis sonche moi listos, Margaret.
Non cho repito máis. É un cachorro.
Vale, enténdoo. Pero...
É que non che me acaba de entrar na cabeza
iso de crear un vínculo entre cachorro e nai
se non a vai volver ver xamais, entendes?
Entón, ¿por que non aproveitamos esas semanas tan valiosas
para crear un vínculo entre amo e can,
xa que van estar xuntos para toda a vida?
Aínda chucha.
Non, xa, pero aí entra o de darlle o biberón.
Levo 30 anos criando cans
e xamais dera cun cliente tan inmaturo, egocéntrico...
- Mimá. - ...e irracional coma ti.
- Non... - Vou rescindir...
Estás berrando.
Vou rescindir o contrato, es un inmaturo e un inepto.
- Acabouse a leria. Farteirme. - Ben.
- Xa te avisara. Vou colgar. - Vémonos en dúas semanas.
Si, perfecto. Adeus.
Que te fodan!
Vai ó puto carallo! Pécora!
Fálame de ti.
A que te dedicas cando non fas o que sexa que fagas?
Tes algún pasatempo?
Tal que...
Non sei, cociñas ou pescas?
Non?
Non pescas? Non?
Gústache ler? Ou quizais...
A xardinaxe?
Ver películas?
Algunha favorita?
O mago de Oz?
Oz?
Cóntoche unha curiosidade sobre Oz?
O cadeliño, Toto?
En realidade chamábase Terry. O cadeliño Terry.
En Oz, o cadeliño gañaba 125 pavos á semana.
Sabes canto gañaban os ananos, os Munchkins?
50 pavos.
É unha parodia da xustiza ou que?
De cando en cando gústame pensar neses ananos, sabes?
Pórme no lugar deles.
Imaxínoos sentados cos seus amiguiños
mentres miran a Terry e pensan: "Será cabrón!"
Sabes?
"Ese can gaña máis do dobre ca nós".
"E, que eu lembre, Terry non tivo que cantar nin bailar".
- Que queres? - Braxton?
Ei, ola. Son eu, Chris. Teu irmán.
Xa sei que es ti.
Non te decataches de que sei que es ti pola miña voz?
É que soas enfadado.
Que queres?
Necesito axuda.
Adeus.
Braxton?
Isto é puto incrible.
Incrible. Ti...
Fillo de...
Por Deus! Que carallo.
Está ben.
A última vez que che axudei, case me custa a carreira.
Sabíalo?
- Pareces cabreado comigo, por que? - Porque o estou.
Enfádome porque chamo tódolos anos.
Sempre son eu o que chama.
E agora vas ti e chamas de súpeto.
E por que? Só chamas cando precisas axuda?
Por que...? Por que non chamas? Por que non chamas só para leriar?
"Ei, meu, como andas?"
"Que tal che vai?"
"Bo Nadal."
"Feliz aniversario."
Fas anos o 11 de novembro.
Xa sei cando fago anos, paspán.
Hostia, refírome a que...
Que queres?
Podes estar nos Ánxeles en 24 horas?
Braxton?
Ola?
Braxton?
Non me fagas dano.
Como dis?
Non me manques.
Por que dis iso? Que che fixen eu a ti?
Fixen algo para que penses que te vou mancar?
Por que dis iso?
Síntoo. Síntoo.
Xa, pois eu tamén o sinto.
Intentaba conversar.
Charlar dáseche coma o carallo.
Hai unha barreira lingüística pero
carallo, tampouco che digo cousas moi complexas.
Non atopo ninguna cadeira que me guste.
Son todas moi incómodas, verdade?
Sabes? En realidade non é a cadeira.
Creo que é porque ti me metiches aí.
Sinto que non merezo o traballo.
Proba cun soporte lumbar.
Costco ten unha liña de cadeiras bárbara.
Tanto ten.
Teu irmán está ó corrente do caso?
Si.
- Hai canto non vos vedes? - Hai oito anos, en Chicago.
- Quen é o maior? - Lévolle dous anos a Braxton.
El non...
Ocorre algo?
Adoita anoxarse comigo sen motivo.
Dá o mesmo.
Seguro que se alegra de verte.
Xa...
Enténdote. Eu tamén teño unha irmá.
Proba a darlle as grazas por axudar.
Xa sabes, dille que te alegras de velo.
Á xente gústalle que a valoren, sabes? Dígocho por experiencia.
Aí está.
Ola, Braxton.
Bonito lugar.
E ti quen es?
Marybeth Medina.
Subdirectora de Control de Delitos Financeiros.
Axente federal.
Deuche un ictus ou que?
- Estás anoxado. - Traballamos xuntos.
Así que, agora mesmo, dáme igual a túa profesión.
Xa, agora mesmo...
Vaia, que ben.
Falamos un segundiño?
Xa pasou ben de tempo, non?
- Oito anos e dous meses. - Exacto.
Véxote ben, Chris.
Si, penso o mesmo. Oe...
Grazas por vir. Alégrome de que esteas aquí.
Díxoche ela que mo dixeses?
Si.
Xenial.
Vou desaugar.
Pero... Oe, Braxton. Volvemos repasar o plan?
Que fas? Déixame ir mexar.
Vale, e despois falamos do plan.
- Importa o aspecto? - Non.
Cantas?
- Xa chas mando. - Grazas.
Veña.
O tempo é diñeiro, non é?
Si, iso oín.
Mandareiche a factura.
Paréceme xusto.
A ver se pensas o mesmo cando a vexas, fenómeno.
Seguro que a podo pagar.
"Seguro que a podo pagar."
Braxton.
- "Braxton." - Non me imites.
"Non me imites."
Braxton.
Sabes que o odio e pedincho polas boas.
"Sabes que..."
Veña... Ponte alí de pé, vale?
Non as asustes.
Déixame falar a min.
Señoritas.
Poñédevos cómodas.
Ola.
Ti has ser o salvaxe, non?
Non tal.
Deixade o mobiliario no sitio e estará perfecto.
A ver... Vale.
Quitemos este asunto do medio, vale?
Aquí tes.
Grazas, señoritas.
Xusto estaba falando co meu amigo
e a ver se nos aclarades algo.
Como funciona? Entrades nun cuarto coma este
e hai dous tipos dentro esperando por vós.
Que pasa se a cousa se pon fea?
A ver, non o digo por nós. Somos mansos coma unha mosca.
Pero que pasaría
se alguén vos toca e non como queredes.
Ou se non vos deixan marchar.
Supoño que, nesa situación, teredes a quen chamar, non?
Supoño que haberá algún tipo que veña comprobar que estades ben.
Que quede claro:
non me interesan os nomes, tanto dá como se chame.
Eu só...
Que teño que facer para que esa persoa veña aquí?
Chámase Tomas.
Lembras, Braxton? Tomas.
Que?
Non.
Non pasa nada.
Juárez non é asunto teu.
Os cartos son teus. Gárdaos.
Grazas, señoritas.
Vou precisar moito máis para escapar desta xente.
De acordo.
Veña, don Podo Pagar. Dálle os cartos.
Estou xogando a vida.
Veña, ho.
Aquí tes.
Pois xa está.
Tomas é cruel.
Entendido.
Ídeslle facer dano?
Queres...
Queres que o fagamos?
Por favor.
Vale.
Tomas.
Non nos deixan marchar.
Vale.
Habitación 235.
Vale.
O seu aspecto?
Contables.
Vale, xefe. Adeus.
Grazas.
Non teño fillos.
Sorkis.
Ola, son Marybeth. Que atopaches?
Gravacións de tráfico.
SEGURIDADE NACIONAL
Comparto as pantallas.
Só hai dúas cámaras nesa zona.
King entra.
Está 45 minutos alí.
Aquí comezarían os disparos.
Hai unha desbandada.
E nada.
Puido disparar calquera.
King sae 90 segundos despois.
Tiveches sorte con Emiliano Gonzalez, o cliente de Ray?
O pai de Edith. Máis ou menos.
Residencia Gonzalez.
Está Emiliano Gonzalez?
Máis ou menos.
Gonzalez denunciou a desaparición da filla e a familia dela hai sete anos.
Que lle pasou?
Os cárteles ráptanos para pedir un rescate ou vendelos.
E se non é posible?
Ocorre isto.
RECOÑECEMENTO FACIAL: GINO SANCHEZ IDENTIDADE CONFIRMADA
Chámote despois.
Tes as miñas putas, panoco.
Panocos, máis ben. Transparencia total.
- Mariella. - Entra.
Está no baño amañándose.
- Mariella! - Entra, meu. Ata temos wifi.
- Mariella. - Non entras?
Deille máis forte do que pensaba.
- Está vivo. - Si.
Vou polas cousas.
Estades mal da puta cabeza? Agora raptamos xente?
Raptar é unha palabra moi dura.
- Só... o retivemos. - Para interrogalo.
Non temos dereito a reter a ninguén.
Queres descubrir que sabe sobre Ray ou non?
E se me para a policía?
E se rexistran o maleteiro?
Ola, guapiño.
- Tes a miña posición? - Si.
Semáforos en verde ata Victory Boulevard
e avisa dun atraco dez rúas ó sur
para distraer a policía ata que Marybeth chegue.
- Mi madriña. - Algo máis?
Preciso saber con quen se reuniu Ray.
Vale?
Impresionante, non?
Vale.
Imos cear algo ou...?
- Taco Bell. - Vamos alá.
JUSTINE: IDENTIFICACIÓN DE ESTUDANTE
Bo día, mozos e mozas.
Queredes lanzar un ataque de forza bruta nos Ánxeles?
Está mañá teremos con nós a Chris e unha amiga súa.
Queren que atopemos e identifiquemos unha persoa.
Imos analizar tódalas cámaras de tráfico e de seguridade.
Estiven revisando o vídeo que me enviaron.
Ray entra e sae 45 minutos despois.
Nin sequera estamos seguros de que tivese unha reunión.
Por que non obrigamos a Tomas a que nos diga onde está Cobb?
E como imos facer iso?
Sácaslle un ollo, vale? Logo ensínasllo
e dislle que, como non fale, quítaslle o outro.
Nunca falla. É perfecto.
Ninguén quere quedar cego.
Amosas un ollo e xa te toman en serio.
- Enlace activado. - Tento axudar.
Bo día, a orquestra xa está afinada.
Estamos comezando a busca.
Buscando imaxes do día do incidente.
Illando as cámaras urbanas.
O meu contacto de Seguridade
ten un doutoramento en informática.
Vaia.
Accedeu a canta base de datos hai.
Só había dúas cámaras aquela noite.
Non dubido dos rapaces, pero é unha perda de tempo.
Vaia, mira.
Aquí ten as outras cámaras que buscaba, subdirectora Medina.
Xa pode activar o micro.
Buscade calqueira cousa sospeitosa entre as 20:00 e as 22:00.
Lane, móstrame a entrada principal tralos disparos.
Aidan, que ocorre atrás?
Busca comportamentos que non encaixen coa situación.
Retrocede.
Amplía a porta principal.
Retrocede.
Esa é a persoa que buscamos.
Non botou a correr.
Non está asustada.
Atopémola antes de chegar alí.
Buscade en rúas e canellas
nun raio de catro bloques dende Vermont coa 19.
Agocha a cara.
Sabe onde están as cámaras.
Miles, retrocede.
A rapaza está quitando unha foto.
Conseguídea.
É imposible facer zoom á súa pantalla dende ese ángulo.
Non fai falla. Identificarana, buscarán contrasinais,
entrarán no móbil e enviarán a foto.
Xa. O que ti digas.
Suspira.
Chris, pos a normi ó corrente de todo?
Iso é o que faría eu.
Escaneádea para identificala.
- Fágoo eu. - Fágoo eu.
Lane e Charles van competir por atopala primeiro.
Ola, Pam. Coñezámonos un pouco mellor.
Iowa, berce do primeiro ordenador do mundo.
Fagámoslle unha visita.
Aidan, a esa zona abastécea Midwest Power and Energy.
Accederán dende a compañía
e saltarán a unha impresora da rede ou un termóstato.
REDE DOMÉSTICA SEN FÍOS
Quen son estes nenos?
Os meus.
Somos máis dos que pensa, axente Medina.
Skye, precisamos o contrasinal da rede doméstica.
CONTRASINAL: CORN_FED
PORTÁTIL DE PAM
Bo día, Pam.
Que Pam non se poña cómoda.
Isto está mal.
Lane, fai que se levante
e atopemos esa foto.
IMPRESORA
IMPRIMIR PROBA
Miles, prepara a páxina para cando volva.
Charles, entra na súa galería.
Non podemos facer isto.
Dille que pare.
Chris, explícalle á normi que temos que rematar o que comezamos.
Quietos.
Aidan, tócache.
TIMBRE
Adiante.
Dille que pare.
Aquí volve. Quietos.
Lane, súbelle o volume á televisión.
TELEVISOR DA COCIÑA
Dille que pare xa.
Chris. Abonda. Para.
Dille que pare.
Pon fin a isto!
Aquí está o selfie. Aidan, envía a foto.
CORREO NOVO
ENVIAR
Skye, sae de aí.
Miles, mellora a calidade.
Facendo o recoñecemento facial.
NSA - CIDADE DE MÉXICO (OUTUBRO 2023)
DGSE - PARÍS (AGOSTO 2024)
INTERPOL - ROMA (SETEMBRO 2022)
NSA - XERUSALÉN (ABRIL 2024)
INTERPOL - FLORENCIA (NOVEMBRO 2023)
MI6 - MOSCOVA (DECEMBRO 2021)
CIA - BROOKLYN (MAIO 2024)
IDENTIFICANDO
NOME DESCOÑECIDO
Parece que foi a última que falou con Ray,
pero non quere que a atopen.
Adeus, guapiño.
Por que se viu coa asasina de toda esta xente
para topar unha muller?
Ela non matou a todos estes.
Só digo que sen dúbida non matou a este
nin a este de aquí. Entón...
Como o sabes?
É un comentario inocente, nada máis.
Un presentimento.
- Unha conxectura fundada? - Exacto.
- É imposible que o saiba. - Si, eu só...
- É un suposto. - Si.
- Cala. - Vale.
- Aínda así... - Unha merda!
Eu...
Adoitas confesar delitos capitais ou...
De feito, se o pensas, non dixen nada.
Só acenei. Supoño que lle xiringou.
- Caeulle mal. - Adeus! Ata aquí cheguei.
Agarda, Marybeth.
Quizais queiras ter en conta
que algún dos homes que aparecen nas fotos,
ós que matou ou non, eran uns indesexables.
Impórtame unha puta merda!
Nós non decidimos quen vive e quen non.
- Parece que eu si. - Brax.
A lei é o que nos diferencia da xente coma el.
Foi un honor e un gusto.
Oxalá volvamos traballar xuntos.
Cóidate moito.
Merda!
Hai un problema.
- O home no maleteiro. - Si.
- Entón o problema telo ti. - Sácao.
E despois que?
Vou ver a fiscal xeral do estado.
Que ben que sexa o teu coche.
Enganeime ó chamarte.
Resolvereino soa e aténdome ás normas.
Non vou mentir nin infrinxir a lei.
Non quero máis avisos.
E liscade de aquí.
Se vos volvo ver, arréstovos.
JUÁREZ, MÉXICO
Señorita Gutierrez, estou confuso.
O meu cliente só é culpable
de ir en axuda dunha dama en apuros.
Tras o cal, foi atacado, golpeado e raptado.
Pero, no canto de ir tras eses homes,
non deixan de mencionarlle o tal Cobb ó meu cliente?
Ameazárono con ir ó cárcere e acusárono de tráfico de persoas.
En que mundo cre que vai acadar unha imputación do gran xurado?
Ten graza.
Iso dixo o avogado de Ike Sudio
ó ofrecerlle o mesmo trato ó seu cliente.
Non coñezo o señor Sudio.
Mais o seu cliente si.
O que non se ve aquí
son as dentadas na lingua de Sudio e maila rata.
Estaban vivos os dous cando lla meteron na boca.
Agora, dáme a min o corpo
que Ike era máis importante ca un chulo.
Que cres que che van facer a ti?
Isto rematou.
Debería mencionar que o avogado do Sr. Sudio desapareceu.
Xa.
Hai trato?
Ike branqueaba o puto diñeiro.
Diñeiro do tráfico de persoas?
A maioría veñen de Centroamérica. México.
Coma as drogas, pero mellor.
Un bo traballador dura cinco ou seis anos.
Mulleres, sobre todo.
Na cama, nos campos, fregando baños.
E homes tamén: recollen melóns, traballan en matadoiros.
Traballos que un estadounidense non quere e unha máquina non fai.
Recoñécelo?
Non.
Esta foto é de hai oito anos.
Ah, si.
A puta traballábache moito.
Era moi calada para ser puta, así que...
Traballaba como criada.
Chamábase Edith, onde está?
Bateu contra un coche fóra dun aparcadoiro en Alvarado.
Hai catro ou cinco anos.
Entón morreu?
Non, pero oín que atravesou o parabrisas.
Moi gastada para nós.
A que hospital foi?
Eu que cona sei!
Por que no lle pediu axuda a seu pai?
- Pregúntalle. - Pregúntocho a ti.
Déixao todo por escrito e terás inmunidade
en troco polo teu testemuño.
Última oportunidade.
Dáme o puto bolígrafo.
Merda!
Abaixo!
Dezaoito accidentes no aparcadoiro nos últimos cinco anos.
Ningún grave.
Ningún tan crítico.
A que rúa dá o aparcadoiro?
Alvarado.
Trinta e dous accidentes preto, tres con feridas graves.
Algún dun coche saíndo do aparcadoiro?
- Nun. - Feridas?
Unha. Crítica.
Muller sen identificar. Ía soa.
Hospital?
Centro Médico Universitario.
Coche?
Toyota Camry.
Color?
Azul.
Inspecciona os historiais médicos.
Grazas.
"Non teño fillos."
Grazas a Deus.
Que?
A muller do motel dixo: "Non teño fillos".
Si, lembro.
Esquece o tema dunha vez.
Só me pregunto por que é significativo, por que é importante ser nai?
Creo que ningún dos dous é unha autoridade
en amor maternal e a súa importancia, síntocho.
Conque así é.
Vivir coma sardiñas.
É bastante cómodo.
O Four Seasons tamén.
Ou unha casa.
Es un rañas coma papá, agarrado coma unha lapa.
- Era aforrador, non rañas. - Aforrador?
- Si. - O carallo.
"Sete camisetas, sete pares de peúgos, sete calzóns, non preciso máis."
Un home entrego cun puto Timex, patético.
Mira isto.
- Velo? - Si.
Vale máis do que gañaba nun ano.
Que cres que diría?
Que dá a hora igual que o seu.
Seguramente, non si?
Es feliz, Braxton?
- Feliz? - Si.
Si.
Claro que son feliz. Por que non?
Es un nómade, non tes parella.
Estás moi só. Non tes amigos nin...
Falas de min ou de ti?
Nunca pensaches en por que estou só?
Porque es arisco, egoísta...
Blasfemas seguido.
Meu, se estou só é porque quero. Elixín estar só.
Non teño que preocuparme nin render contas ante ninguén.
Viaxo polo mundo. Durmo en hoteis de luxo.
Fago o que me peta.
Listo para o que faga falla.
Ou sexa, si, hostia, son feliz.
Sonche feliz de carallo. Abofé que si.
Gustaríame preocuparme por alguén.
- De veras? - Si.
Pois adopta un can.
- Ti tes can? - Vou adoptar un.
Mira para aquí.
Mira.
Ese é Greg.
Non me convence.
Non te convence o que? É Greg.
- Vou adoptalo. - Gústache como idea.
Igual que a todos os que teñen can.
Por iso os teñen.
- Tes residencia fixa? - Non.
Tes quen o coide na túa ausencia?
- Non. - Tes un horario regular
- para comer e durmir? - Non.
O teu son os gatos.
E iso non é malo.
Sabes o que? Se tivese un gato, botaríame en falta.
Non creo.
Ou igual si.
Non tal.
Chris, é culpa túa ou miña?
- O que? - Que ti...
- Que? - Ti...
- Non entendo. - Ti non...
Ti non... Quero dicir...
Non me botas en falta. É culpa túa ou miña?
Pasei anos buscándote.
Intentei localizarte, pero ti a min non.
Ata que á fin te atopei.
E...
Estiven aí. Salveiche a vida.
Dixeches que virías buscarme.
Dixeches que virías buscarme pronto
e desapareciches outra vez. Supoño...
Tiñas o meu número.
Meu, o que che estou a preguntar é...
é culpa miña que non me estrañes ou...
ou é polo teu...
- O meu que? - O teu...
Xa sabes, o teu problema.
Son como son.
Que fas?
Botar crema nas extremidades inferiores.
É FPS 100.
De neno queimeime varias veces,
agora teño moitas posibilidades de sufrir melanomas.
- Tomo precaucións. - Dásme?
- Claro. - Grazas.
Sabes que o odio.
Non ten graza.
- Gústanme... - Que divertido.
- Que ganas de darche un lapote. - Que graza.
Sabes que penso?
Deberiamos emborracharnos.
Veña, meu. Emborrachémonos.
Vale.
Isto non é precisamente o que pensara.
Estamos nos Ánxeles.
O que significa clubs, aparcacoches, cordas de veludo, panocos derredor...
Non é cidade de tugurios, sabes?
Non sei, non te tiña
por un amante do country, pero chístame.
Coido que, se dás finxido ser un contable,
esta noite tamén podes finxir ser un cowboy.
Ola.
Non. Si. Vale.
Como que "Non. Si. Vale"?
Estamos a conversar si ou non?
En canto ó teu disfraz de cowboy,
creo que os zapatos de Forrest Gump foron un desatino.
- Vale... - Vale que?
- Que hai? - Ola.
A banda acepta peticións, que canción che gusta?
A min váleme cunha de Alan Jackson ou algo así.
Dille que con iso xa me vai ben, rula.
Oe, tranquilo, chuliño.
Pregunteille a el.
Son Angie.
Ola, Angie. Chámome Chris.
Cal é a túa canción favorita?
Appalachian Spring, de Copland.
Segunda favorita?
Xa, o contexto.
Metallica, Enter Sandman.
Non creo que a teñan no repertorio.
Ah, xa.
Pregúntalle a alguén que coñeza mellor a banda.
Vale.
- Non! - Eh...
- Non! - Que?
Que fas? Tíñala a tiro. Como a cagaches así?
- Que ía dicir? - Ías ben. Funcionaba.
Sabes que puideches dicir? "Escolle ti."
- Algo así. - Preguntou pola miña favorita.
- Non tal. - E contestei.
- Gustábaslle. - Xa, preguntou por min.
- Dixo que escollese. - Sorpréndeme, pero gustábaslle.
Foi como a brama dos cervos.
- Como non viches o que pretendía? - O meu cerebro non funciona así.
Oe, meu... Ei. Oe, escoita, estivo ben.
Oíchesme? Estivo ben.
Pero pensei que o percibiras,
- ela tamén o percibiu e... - Si.
Sacácheslle un sorriso. Non sei como...
O que dixeches de Metallica
estivo chistoso. Non sei, se cadra pareceulle
riquiño e sen dúbida arrincácheslle un sorriso.
Creo que non te estimas abondo.
Ou sexa, é coma se...
Que fas meu? Vas mexar? Onde vas?
Ai, non, non.
Ti podes. Preparado?
Aí o tes.
Non me fodas...
Veña!
Vistes iso? É meu irmán.
Ese de aí é meu irmán maior.
Ai, Deus. Síntoo moito.
Síntoo.
Perdoa.
Non pretendía tropezar contigo.
- Grazas. - Mira como baila.
En fin...
Vaia, mal raio me parta.
- Ola. - Vaia xeito de bailar.
- Como te moves, langrán. - Grazas.
Foi a miña primeira vez.
Non era un afago, meu.
Gerry, non empeces.
- Ei. - Oe.
- Que? - Vista á fronte.
Iso é desagradable.
Creo que non me oíches.
- Mira para min mentres te falo. - Eh.
Oe, veña.
- Este é territorio cowboy. - Xa.
E aquí non enredamos coas mozas doutros.
- Non. - Es de Glendale, Gerald,
e non son a túa moza.
Meu irmán non o pasaba ben, pero agora vaise divertir.
Zóscame, Gerry.
- Hai de sobra para teu irmán. - Ben.
Tes cara de cu. Atízame dunha vez!
Ai, non.
- O señorito quere lea. - Gerry.
- Vállame Deus! - Pégalle.
- Eh. - Colle.
- Dálle unha boa. - Dálle.
- Prepárate, cabrón. - Estou.
- Parade. - Pediuno a berros.
- Para, Gerry! - Veña, Ger.
- Veña. - Veña, Gerry.
Carallo!
Hai algo mellor que zoscarlle a un fillo de puta
que o tiña merecido?
- Quizais... - Que?
- Non. - Si.
- Non me amoles! - Si.
Eh! Eh!
- Son moi agudo. - Ti!
Mira ti!
- Desculpe, señora... - Axente Medina.
CENTRO MÉDICO UNIVERSITARIO
Non pode ver os historiais sen citación.
Xa debía sabelo.
Sabía. Desapareceu unha muller co seu fillo.
E agora estarán mortos ou nun pesadelo.
Non podería facelo por min?
- Necesito axuda. Agradeceríallo... - Preciso unha orde xudicial.
Síntoo.
Espere.
"Neurociencia Harbor."
É a Harbor que penso?
O Tesouro e Harbor apoian os sanitarios
que traballan con persoas con destrezas únicas.
Que clase de apoio?
Vamos alá.
Muller sen identificar, 636.
Hai cinco anos.
Fractura cranial. Rompeu mandíbula, costela e brazo
e graves lesións na cara por un accidente de coche.
Deliraba e perdía e recuperaba a consciencia.
Dixo que alguén a atacara.
Antes da cirurxía plástica,
sometina a métodos de neurorrehabilitación propios
para tratar o grave trauma cerebral.
Era moi grave?
Perda de memoria case total.
DÍA 4 DE OBSERVACIÓN
Competín na universidade.
Se ela xogaba, non se lembraba.
Iso é tres días despois?
Síndrome do sabio adquirido.
Tan escaso que dubidan que exista.
Pero vostede non.
En moi raras ocasións, as vítimas dun traumatismo
manifestan resultados formidables.
Unha muller que nunca tocou o piano sofre unha fractura cranial
e nun día domina Rachmaninoff.
Unha pelota de béisbol bate nalguén a 145 km por hora
e, ó espertar, aprende un idioma nunha tarde.
Como é iso posible?
Os seus cerebros reconfigúranse e desbloquean habilidades ocultas.
Habilidades que, en teoría, todos temos.
E o talento dela era o xadrez?
Non.
Non exactamente.
A lesión que sufriu activou o córtex frontal e parietal.
Xaque mate.
As zonas que identifican padróns,
resolven problemas e razoan.
As áreas das que dependen os mestres do xadrez.
A diferenza é que as súas habilidades limítanse ó xadrez,
e as dela, non.
O síndrome do sabio adquirido explicaría o rápido aumento
da súa pericia ó decodificar e asimilar datos
e a súa coordinación.
Mais non explica por que perdeu case toda a memoria,
nin o cambio de carácter.
A miña teoría...
O trauma que lle alterou o cerebro
tamén desconectou as redes de neuronas innecesarias.
Innecesarias para que?
A supervivencia.
A resposta de fuxida ou loita prodúcese nos lobos frontais.
O que lle gustaba do xadrez non era a estratexia,
senón o combate.
Non sei como era a súa vida antes do accidente,
pero a persoa que entrou aquí...
non é a mesma que saíu.
Nos seguintes meses
illouse e volveuse máis e máis agresiva.
Unha noite, deixou un garda fóra de combate,
colleu a súa arma
e desapareceu.
Dixo que apenas lembraba nada.
Recordaba algo da súa vida antes do accidente?
Familia, fillos...?
Fíxenlle esa mesma pregunta moitas veces.
E só unha vez lembrou algo.
Volvamos á familia.
Lembras se tes marido ou fillos?
Pop goes the weasel?
¿Pedimos algo de cea
e falamos da subvención?
Teño os formularios no coche.
Agora volvo.
Pídesme que revele a identidade dunha muller
que quizais traballe ou non para min.
Sei que traballa para nós, Batu.
E como o sabes?
Os traballos que rexeitei...
Só quero falar con ela, nada máis.
Falar con ela?
Por que?
Cousas de familia.
A ver se adiviño.
O único home que eliminaría gratis de non ser por un pequeno detalle.
- Xa o sei. É meu irmán. - Non.
Igual mata os meus asasinos.
Xa.
Vou durmir.
Braxton, non me digas que estás coa máquina da destrución.
Non estou, non.
Porque o teu último asunto familiar case me leva á ruína.
Xa somos dous.
- Xa que estás nos Ánxeles... - Si?
O sicario dun novo cliente non está a facer o seu traballo.
Estouche enviando a foto.
Sigue as instrucións só se nos involucramos.
Avísote se preciso os teus servizos.
Juárez. Por que Juárez?
"Non teño fillos."
"Non teño..."
Por que Edith Sanchez non chamou a seu pai?
Consecuencia negativa.
Seu pai está en perigo ou...
Unha escola.
Non é unha escola, non si?
É unha...
É un cárcere.
Por que?
Por ti.
Edith temía por ti.
Temía que che fixesen dano.
Contrato adxudicado.
Agarda.
Medina está na casa.
Chámaa e avisa a policía.
Paréceche sensato? Fuxiches dunha prisión federal.
Algo máis?
Atopamos a Edith Sanchez.
Non mataron a Ray King porque buscaba a Edith.
Matárono porque a atopou.
Chama a Marybeth xa.
Dille que estou en camiño.
Hai que atopar o fillo de Edith.
Está preso en Juárez.
Vale, Chris. Entendido.
- Ola? - Quérente matar.
Marybeth?
Ola?
- Ola? - Sóltaa.
Sóltaa!
Dá a volta.
Son axente federal. Que erro.
Só se non es Marybeth Medina.
As mans!
De xeonllos.
Xa!
Es Edith Sanchez.
Xa non.
Creo que teñen o teu fillo en Juárez, nun cárcere.
Tranquila.
Teño que premer a ferida.
Xa vén a axuda.
Non. Pagueiche para que a matases. Non para que o intentases.
Interviron no golpe.
Unha persoa sumamente letal.
Os nosos contratos están en vigor
ata a morte do obxectivo ou do cliente.
Que teña boa tarde.
Vai a Juárez.
Leva os rapaces ó deserto.
Quéroos mortos e enterrados.
Sen rastro.
Nada que me vincule a eles.
Poderás facelo?
Si, Burke.
Si, encárgome eu.
Ó chegar a Juárez que? Como vas atopar os nenos?
Non che atinxe. Marcha.
Ui que leria, cantas veces cho teño que dicir?
O de Medina non foi culpa miña.
Dixo que non quería saber nada de nós e fíxenlle caso.
Ten un pulmón perforado, o bazo roto e a mandíbula fracturada.
Nada de cestos de comida entón.
Cantas veces teño que facelo? Cantas veces teño que desculparme?
Aínda non o fixeches.
Es un trapalleiro.
Todo isto é polo puto neno da foto, non?
- Cres que é coma ti. - Si.
- Está só. Impórtache, tan sequera? - Como o sabes?
Como sabes que é coma ti?
Es moi raro, Chris.
Tes un montón de ideas na cabeza e obsesiónaste.
Sabes o cansado que é?
Sempre arranxando os problemas do neno raro.
- Non son raro. - Ai, non?
Cada puta vez que nos mudabamos
- aparecían os teus ataques... - E que?
- Xa non o fago. - ...os bambeos e o puto Solomon.
Ata que lle zoscaba a alguén por mancarte.
Gústache pelexar!
Esa non é a cuestión!
- Hostia, Chris, sempre te defendín! - Adeus.
Apóiote. Agradecíchesmo algunha vez?
"Vaia, Brax. Graciñas por defenderme."
"Grazas. Es un irmán caralludo."
Que fas?
Manda carallo! Vas liscar?
Sabes que? Queres ir a Juárez?
Pois, veña, imos a Juárez.
Xenial! A ver cantos tiros nos pegan.
ADUANAS E PROTECCIÓN FRONTEIRIZA SIERRA VISTA, ARIZONA
O dron non responde.
Perdín o sinal.
RECINTO DE JUÁREZ
Arriba, veña. Ide ata o fondo. Cargádeo.
Excursión! Seguídeos. Subide ó autobús. Veña, adentro.
Veña! Todos fóra! Imos de excursión! Subide ó bus!
MAPEANDO O RECINTO DE JUÁREZ
Atopáchelo?
Atopamos.
Está moi lonxe?
- A 11 minutos. - Vale.
Entraremos cando sexa noite.
- Darás cortado a luz? - Si, pero tanto ten.
Por que?
Os nenos morrerán antes do anoitecer.
- Braxton. - Dime.
Grazas.
Sacádeos a todos! Veña, subide todos ó bus! Excursión!
Atacádeos! Resistide! Agora veño!
Onde estás, neno?
Onde cona estás?
Rapaz, onde estás?
Que fas? Que cona estás a facer?
Queres que me maten? Levanta! Marchamos!
Veña! Por aquí! Veña!
Disparade! Abaixo, fato de idiotas!
Arrancade!
Veña!
Granada! Móvete, veña!
Móvete! Quita de aí!
- Déronche? - Non.
Oe, estou ben. Vai.
- Non. Déronche! - Estou ben! Para!
Remata o puto traballo! Eu encárgome destes!
- Marcha, Chris! Vai polos nenos! - Vale.
Merda!
Agarda.
Sube.
Teño que taponala.
Veña, abride!
Baixádeos do bus!
Fóra! Rematemos dunha vez!
Veña! Movédevos!
Metédevos na puta foxa!
Todos dentro! Axiña!
Movédevos!
Seguide a persoa que tedes diante.
Seguídeos. Ide con eles.
Axiña!
Ti outra vez? Outra vez? Levanta!
Atrás. Retrocede, hostia!
- Solomon Grundy naceu un luns. - A min pagáronme.
Bateárono o martes.
- Ti buscas a Burke! - Mércores, casou. Xoves, enfermou.
- Venres, empeorou. Sábado, morreu. - Oe!
Enterrárono o domingo.
É Burke a quen...
E así rematou Solomon Grundy.
Alberto Sanchez?
Non pasa nada.
Estades a salvo.
Non pasa nada.
Veña, vamos.
Non pasa nada.
Subide ó bus, vale?
Veña. Non pasa nada. Calma. Vamos.
Vamos. Subide ó bus. Moi ben.
Que é iso?
Chris, detén o bus.
- Que? - Detén o bus, meu...
Abre a porta.
Abre a porta, panoco.
Ola.
Ven aquí.
Ola.
Ola. E ti quen es?
Ola.
Chris.
Gústolle, meu.
Queres vir á casa comigo?
Chris.
Ola.
Mirade para aquí.
Si.
Vas quedar comigo?
Como sospeitaba.
Que che parece, meu? Que nome lle poño?
É un macho.
CIDADE VELLA DE PRAGA REPÚBLICA CHECA
Batu Donetsk, dono do maior escuadrón de asasinos en Europa?
Síntoo.
Confundiuse de persoa.
Cincuenta e dous anos.
Nado en Nizhny Novgorod.
Ascendencia rusa, mongol e rumana.
Sete anos na prisión Delfín Negro.
Casou catro veces. Un fillo ilexítimo coa querida.
Dígolle tamén cantos quilómetros ten o seu Bentley?
Que necesita?
Rescinda o contrato de Marybeth Medina.
Por que ía facer iso?
Voulle contar un conto.
IDENTIFICACIÓN DE CHAMADAS: NÚMERO OCULTO
Fala.
Provincia de Guanacaste, Costa Rica.
Anota.
GUANACASTE, COSTA RICA
Por que non fas o teu puto traballo e cumpres o contrato?
Dixeches que o contrato estaría vixente ata que morrese a puta do Tesouro.
Ou ata que morreses ti.
Correcto?
Pois estouche moi vivo.
- Dáo por feito. - Ben.
Cando?
Nun momento, señor.
Adeus.
Que...
Grazas.
Señores.
Como estás? Alégrame verte.
- Subdirectora. Está vostede ben? - Bastante ben.
Moitas grazas.
Academia Harbor.
Son a subdirectora Medina, do Tesouro.
Señora, creo que non está a chamar a quen pensa.
Eu coido que si.
Sei que me oes.
Só quería darche as grazas.
Ray atopou a Edith, pero Chris e ti axudástesme co crebacabezas.
Ray estaría agradecido.
E eu tamén.
Así está ben?
- Vale. - Xenial.
Xa chegou. Veña, vamos Miles.
- Vamos. - Agora?
- Agarda. - Si.
BENVIDO
ENTREGAR A MARYBETH MEDINA FINCEN
É incrible.
- Braxton... - É moi inxusto.
- É un neno, Braxton. - Dáme igual.
Son un home e ti tamén.
El é un neno e o outro un gato.
O caso é que nos iamos roldar
e leva hora e media acariciando o meu gato.
E a miña quenda?
Canto falta, meu?
- Mi madriña. - Dous mil quilómetros.
Xenial, sabe iso, pero non é quen de deixar
que outro acaricie o gato.
Éche un puto xenio.
Oe, por curiosidade,
cando deixemos a Alberto en Harbor, que vas facer?
Que vou facer?
- Non sei. - Cres que...?
É que reservei no cámping de caravanas de Chattahoochee
para despois de deixalo alí.
Podiamos facer unha andaina.
Fixeches unha reserva?
É so unha idea.
E que facemos? Quedar na caravana?
Será divertido.
Eu tamén penso que si.
O CONTABLE 2
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto