NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Słodki Jezu.
Tej nie zabroniłam?
Niech no sprawdzę.
„Endless Love”, „The Power of Love”,
„All You Need is Love”,
„I Wanna Know What Love is”,
„I Will Always Love You”.
Nie, tej siostra nie zabroniła.
Wpisz ją.
Cudownie, dziewczynki.
Zanim puszczę was na weekend, kilka ogłoszeń.
W poniedziałek rano kilka z was
czeka powtórka egzaminu gimnazjalnego z matematyki.
Wiem, jak przygnębiające mogą być takie poprawki.
Jeśli więc to was martwi, przeraża albo chcecie po prostu porozmawiać,
to błagam, nie przychodźcie z tym do mnie.
Co tam jeszcze?
No szybciej, do kurwy!
Ogłoszenie od pana Macaulaya.
Celem tegorocznej wycieczki Eurowędrowców będzie...
Teatralna pauza...
Naprawdę mam zrobić tę pauzę?
Ciekawe.
Pojedziecie do Paryża.
Więcej informacji uzyskacie w holu.
Niestety,
nie mogę jechać na tę wycieczkę, ponieważ gardzę Francuzami.
W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Chcę tam tyle zwiedzić!
Pola Elizejskie, Łuk Tryumfalny, Luwr.
A ja chcę bzyknąć Francuza.
To naród dupczycieli.
Moja cipka aż się ślini.
Nie używaj tego słowa.
„Cipka?”
Musisz być taka wulgarna?
Przecież każdy z nas ją ma.
Prócz mnie.
Ty nią jesteś.
Paryż to miasto Becketta.
Jeśli ktokolwiek wpłynął na moje pisarstwo...
- Brenda Beckett z 12A? - Nie!
Nie Brenda, tylko ten Beckett!
Chciałabym spotkać w Paryżu Nicole.
- Jaką Nicole? - Na litość boską!
Ile razy mam ci mówić? To tylko postać z reklamy.
Papa również!
To dobra okazja do poćwiczenia języka przed ustnym.
- Przyda ci się lekcja oral... - Michelle!
Dasz mi dokończyć?
Wiem, o czym mówisz.
- O robieniu laski. - Boże!
Nie mówcie, że Charlene Kavanagh też jedzie.
Jest taka wyniosła.
„Jestem taka ładna i wszyscy mnie lubią”.
Nie ma płytszej,
bardziej egocentrycznej i niemiłej osoby...
Cześć, Erin.
Cześć.
Nieźle.
Nie najgorzej. Nie narzekam.
Tak bym odpowiedziała, gdybyś spytała, jak leci.
Rozumiem. Zapiszecie się na wycieczkę?
Nie mogę przekonać tamtych lasek.
Przydałoby mi się jakieś towarzystwo.
To byłby dla mnie zaszczyt.
W takim razie, do zobaczenia.
Tak, Charlene. Do zobaczenia!
Słyszałyście?
Charlene Kavanagh chce się ze mną kumplować!
Wiesz, co w tobie podziwiam?
Twoje niewzruszone zasady.
Bonjour, tout le monde. Comment allez-vous?
- Dorośnij. - Gdzie podpisać?
Chwila, do kurwy nędzy!
Trzysta siedemdziesiąt pięć funtów? Odjebało wam?
Trzysta siedemdziesiąt pięć od osoby?
- Nie ma zniżek dla grup? - To nie biuro podróży.
- Nieważne. - Trochę drogo.
Wyciągnijcie z funduszu powierniczego. Ja ciągle tak robię.
Z czego?
To takie konto założone przez rodziców,
z którego opłaca się wydatki szkolne, pierwsze auto,
wycieczki edukacyjne.
Pierwsze słyszę.
- Wiedziałaś o tym? - Nie, kurwa.
Fundusz powierniczy?
Ciekawe.
Chcesz wybrać pieniądze z funduszu? Nie ma problemu.
Daj telefon, zadzwonię do banku.
Siedem-6-5-4-3-2-1.
To numer konta i hasło. Czekaj.
Coś jeszcze.
Wiem. Nie bądź śmieszna!
Tato, ścisz to!
Ściszyłem do zera.
Jak on to robi?
Nie mam funduszu powierniczego?
Czyli nie jesteś aż tak głupia.
A ja mam swój fundusz, Mary?
Dziewczyny, nie ma żadnych funduszy!
Koniec, kropka!
Do diabła!
Jedna porcja czerwonej ryby i jedna białej.
- Dwie paczki frytek. - Nie!
Dwie to za mało.
To aż za nadto.
Cztery powinny wystarczyć.
Kompromis. Trzy.
- Wylecisz z tym kompromisem za okno. - Tato!
Ten dusigrosz chce nas zagłodzić!
Dobra, cztery paczki frytek!
I jeszcze 12 nuggetsów, małego hot-doga
- dużo cebuli i... - Ruszaj, tatku.
W piątki w tej smażalni dzieją się dantejskie sceny.
Próbuję się skupić.
- W porządku, Mary? - Tak, skarbie.
Pytałaś o fundusz powierniczy?
Nie mam takiego.
Czyli ja też nie?
Na miłość boską.
Cztery paczki wystarczą?
- To nawet za dużo! - Lepiej wziąć pięć.
- Prawda, tato? - Wpisz pięć.
Dobra, pięć paczek frytek!
I burgera z kurczakiem. Bez sałaty, pomidora i sera.
- Napiszę „bez dodatków”. - Bez cebuli i ogórka.
- „Bez dodatków”. - Bez sosu i majonezu.
- Bez kurczaka. - Jak to „bez kurczaka”?
Odbierz.
To chickenburger. Jasne, że z kurczakiem!
Ale z ciebie prostak!
- Halo? - Bez kurczaka.
Wujek Colm.
Ja nie podejdę. Już raz w tym tygodniu mnie dopadł.
Godzina i 45 minut rozmowy o jego nowych sznurówkach.
Ja w ogóle przestałam odbierać, w obawie, że to on.
Tato, podejdziesz?
Nic z tego.
Nie powinienem tego mówić o własnym bracie,
ale, Chryste, to taki nudziarz.
Ktoś w końcu podejdzie?
- Nie podnoś głosu! - Mniej tupetu!
Co u ciebie, Colm?
Myślałeś, żeby kupić bezprzewodowy?
Owszem, wcześniej było bardzo zimno.
Jenna Sharkey sprawiła sobie taki telefon i całkowicie odżyła.
Teraz jest cieplej.
Może dzwonić z salonu, kuchni, sypialni.
Nie mam czasu, Colm. Zamawiamy jedzenie ze smażalni.
A raz, jak Bozię kocham,
zadzwoniła do mnie z... łazienki.
- Te bezprzewodowce to przyszłość. - Co?
Dobry Boże!
- Co jest? - Colm jest na posterunku policji!
Zeszłej nocy włamali się do niego dwaj uzbrojeni bandyci,
związali go i ukradli furgon.
Wredne gnojki!
Colm, moje ty biedactwo.
Natychmiast przyjedź do nas.
Oczywiście.
Nic mu nie jest?
Jest zrozpaczony!
Weźmie zapiekankę z mięsem.
Pięć paczek wystarczy?
Siedem paczek frytek, 12 nuggetsów, jeden mały hot-dog,
- jeden chickenburger bez dodatków... - Daj! Mała zdzira!
Dziękuję, Fionnulo.
Załatwiłaś coś z funduszem?
Według mojej mamy, jesteśmy biedni.
My chyba też.
Dla ciebie?
Chciałabym jeden zestaw rybny i jeden kowbojski.
Dziękuję, Fionnulo.
Będzie jak się zrobi.
Jenny Joyce i ten jej głupi fundusz powierniczy!
- Dla ciebie? - Nie popędzaj mnie!
Skąd wziąć forsę na pierdolony Paryż?
Może sprzedamy narządy?
Właśnie. Możemy sprzedać nasze narządy.
Albo, wybaczcie jeśli to zbyt radykalne,
mogłybyśmy znaleźć pracę!
W Derry nie ma pracy. Wszyscy tak mówią.
A to co?
Nigdy ich nie czytałam.
Myślałam, że to o martwych kotach.
Zaginionych.
Optymistka.
Chyba nie ma tu nic dla mnie.
To prace fizyczne, a ja jestem... kreatywna.
Raczej nadęta.
Kurwa, ktoś może nas uprzedzić!
Pytam po raz ostatni!
Duży kowbojski i nie skąp soli.
A dla Angola?
Głupku?
- Ja podziękuję. - Co?
Nie chcę niczego.
Nie?
Dlaczego? To pyszne żarło!
Nie przepadam za nim. Tyle.
Nie rozumiem.
- Źle się czujesz? - Nie lubię tego!
Jasne?
Wszystko ocieka tu tłuszczem! Zdecydowanie za dużo tłuszczu!
Sam zapach wywołuje u mnie mdłości!
Wybacz, że musiałaś tego słuchać.
Przynosisz mi wstyd, dupku!
Zabierzcie go stąd!
Słyszałeś?
Ktoś zapukał do drzwi.
Była chyba... ósma, albo w pół do ósmej,
bo jadłem właśnie kolację.
Wstałem, żeby otworzyć
i zobaczyłem tę dwójkę
dryblasów.
Ten wyższy,
choć tylko nieznacznie od tego drugiego...
Jezu, zlituj się.
Ten nieco wyższy
mówi do mnie: „Wiesz, kim jesteśmy?”.
I jak tu się cieszyć kolacją?
Ja na to:
„Nie jestem pewien, ale może was poznam, jak ściągniecie kominiarki”.
Potem ten nieco wyższy mówi:
„Odsuń się, mamy broń”.
Cudnie.
A potem ten niższy,
choć, jak mówiłem, tylko nieznacznie.
Mamciu, zakończ to.
- Może o cztery centymetry. - Zrobię drinka.
Postanowił przywiązać mnie do kaloryfera.
Pamiętam, jak sobie pomyślałem:
„Colm,
gdybyś nie wykupił w elektrowni pakietu oszczędnościowego,
to byś się tu usmażył”.
Wykupiłeś w końcu ten oszczędnościowy?
Mówiłeś, że ciepła woda wychodzi w nim drogo.
Chryste, Saro, nie schodź z tematu.
Podsumujmy, przywiązali cię do kaloryfera.
Owszem.
I tak sobie siedzę,
przywiązany do termostatu moimi nowymi sznurówkami,
kiedy jeden z nich,
ten niższy,
- a może to był... - Nieważne, Colm.
Na pewno jeden z nich.
Zaczął szukać kluczyków do furgonu.
Krzyczał, przeklinał, miotając się po pokoju
i grożąc, że spali mi moją kanapę.
Straszliwie im zależało na wypożyczeniu tej furgonetki.
Colm, oni jej nie wypożyczyli.
Ukradli ją,
przewieźli nią broń przez granicę, a potem wysadzili w powietrze.
Jeden wielki koszmar.
Albo diabolique, jak mówią we Francji.
Albo: „Zapomnij o Paryżu”, jak mówią w Derry.
- Cieszę się twoim szczęściem, Colm. - Co?
Chodzi mi o to, że...
wcześniej wiódł nudne życie.
Ale teraz... jesteś kimś.
Gościem, którego przywiązali do jego własnego kaloryfera.
Dzięki, Saro.
Zadzwońmy do telewizji. Niech zrobią z nim wywiad.
Pamiętacie, jak rozmawiali z Shauną Sharkey,
po porwaniu jej brata?
Potem przez miesiąc Fionnula dawała jej darmowe frytki.
- Serio? - Przysięgam.
Otworzę!
Nie zgadniesz, co tym razem zrobiła!
Zwinęła tablicę ze smażalni?
Fionnula była na zapleczu.
Zakradłam się, zerwałam tablicę i wybiegłam.
Niczym złodziej pod osłoną nocy.
Niczym?! Jesteś nocną złodziejką
i okradłaś samą Fionnulę!
Fionnulę!
Widziałam, jak znokautowała rottweilera!
Jeśli się dowie, jesteś martwa!
Raczej my!
Jesteś współsprawczynią.
- Boże! - Po co ukradłaś tę tablicę?
Żeby zgarnąć najlepszą robotę.
Nie byłoby łatwiej ściągnąć same ogłoszenia?
Przyklejono je na Blu-Tacku.
Wal się, głupku!
Co cię napadło, Michelle?!
Boże!
Im dłużej o tym mówimy i im bardziej trzeźwieję,
tym mniej jestem pewna.
Byłaś pijana?
Cudnie.
Nie jesteśmy jak Jenny Joyce.
Nikt niczego nam nie da.
Ale to nie znaczy, że nic nam się nie należy!
Słuchaj, Clare...
Wiem, do jak dawna chcesz zobaczyć Łuk...
Ja on tam się zowie.
James...
wiem, jak bardzo chcesz przećwiczyć imiesłów bierny.
Orlo...
nikt nie zagnie cię z tych reklam Renault Clio.
A ty, Erin...
cóż...
możesz bzyknąć Charlene.
Nie bzyknę jej.
Pomyślałam tylko, że będę mieć nową przyjaciółkę.
Wiesz, że mówisz to obecnym przyjaciółkom?
Nie zrezygnujemy z Paryża!
Zróbmy wszystko, żeby to się udało!
Pierwszy raz widzę cię taką zapaloną!
Dam się zerżnąć Francuzowi, Erin.
Zerżnie mnie, jak Bóg mi świadkiem!
Na początek korepetycje. Pomyślałam, że z nas wszystkich,
najbardziej nadaje się do tego Clare, bo...
Jestem najmądrzejsza.
Pod względem wiedzy książkowej.
Jest też opieka nad dzieckiem.
Dzieciak będzie w łóżeczku, więc Michelle chyba to ogarnie.
Dzięki.
A ty ogarniesz to?
Jak zwykle z klasą.
Mamy też prace w ogrodzie; koszenie trawy i tak dalej.
Wymaga to sporo siły, więc...
Orlo, to coś dla ciebie.
Nie, to coś dla mnie.
- To męskie zajęcie. Jestem facetem. - Wątpię.
Bardziej niż Orla.
Nie przyjmuję tego do wiadomości.
Erin, proszę.
Dobrze!
Zostało wyprowadzanie psów i mycie auta.
- To Renault Clio? - Nie.
Wezmę psy.
Dobrze.
Do roboty.
Pierdolone złodziejki!
Jak to odkryłaś?
Czy to teraz ważne?
To mało istotne.
Liczy się to, że jesteśmy w głębokiej...
Zadzwoniła jej matka.
Wypaplałaś mamie?
Dobra, dałam się złamać! Nie poradziłam sobie z presją!
- Do kurwy, Clare... - Dość!
Co teraz?
Słuchaj, Mary... jesteście mi jak rodzina.
Jesteście dobrymi ludźmi.
Przyzwoitymi.
Ale muszę dać przykład.
Dobry Boże, nie.
Zakaz wstępu?
Tak!
Nazwijmy to zawieszeniem. Wybacz.
Tak myślałam, że to ty Fionnulo, bo czułam ocet.
Idę do Colma i jestem kłębkiem nerwów.
Damy wywiad do telewizji UTV.
Będę w UTV, Fionnulo.
Daruj sobie.
Nie będzie darmowych frytek.
Żadnych nie będzie.
Słucham?
Mam w piątki stać przy garach?
Mam gotować?
Możesz zamówić pizzę.
- To nie to samo. - Nie.
Orla ma rację. Pizza to nie to samo.
Mogłyście wcześniej o tym pomyśleć.
Nic nie da się zrobić?
ZAMKNIĘTE
Nie tylko nie pojedziemy do Paryża,
ale musimy jeszcze za friko wyszorować smażalnię Fionnuli?
Niebawem wróci z jogi, więc do roboty.
To niewolnictwo!
Gorzej.
Nawet nam nie płacą.
Mamcia nie miała innego wyboru.
Czy życie bez smażonek byłoby takie złe?
Tak!
Blefowała. Nie dałaby nam zakazu.
To nie blef.
- Zrobiła to bliźniakom McGuiganów. - Serio?
Przynajmniej schudli.
Dobra, koniec żartów.
To miejsce ma błyszczeć!
Pierdolić to.
Nadal... się klei.
Wszystko ciągle się klei!
Jest gorzej niż kiedy zaczynaliśmy?
Chyba tak.
- Super. - Już rozumiem.
To nie jest płyn do szyb.
Tylko...
Majonez.
Brawo, ludziska.
Po prostu wspaniale.
Spisaliście się!
Cóż za owocny poranek!
Fionnula będzie w siódmym niebie!
I jak?
- Buu! - Skąd to masz?
Z szafki Fionnuli.
Chyba ma mały problem.
Myślisz, że Fionnula ma problem?
Odłóż to i wracaj na dół!
Siadajcie i napijcie się.
Michelle, to okropne!
Tak jak twoje getry,
a i tak je dziś założyłaś.
Chwila...
- Michelle! - Wyluzujcie, głuptasy!
Zdrówko, skurwysyny!
- Nie! - O kurwa!
Gasisz to alkoholem? Naprawdę?!
A ty co robisz? Doprawiasz to?!
Jejku.
W skali od jednego do dziesięciu,
jak bardzo jesteśmy martwi?
A ten drugi... Któryś z tej dwójki,
mówi do mnie...
To prawda, mamciu.
Jeśli myślisz, że uwierzę, że Michelle potknęła się,
niosąc świeczkę zapachową,
to masz mnie za naiwniaczkę.
Dla wujka to nadal trudny temat.
To ja!
Co teraz?
Mary, na litość boską, zobacz!
Omija cię moja chwila sławy.
Dwaj mężczyźni o podobnym wzroście wyważyli drzwi
i przywiązali go do kaloryfera jego własnymi sznurówkami.
Kupił je zaledwie tydzień wcześniej.
Grozili, że go pobiją.
Mówili, że spalą mu dom zanim...
Po co dwaj uzbrojeni faceci włamaliby się do smażalni?
To boli!
Ale z ciebie cipa.
Czego szukali?
Frytek.
Kluczyków do furgonetki, Erin.
Powinnyśmy ich lekko obić?
- Nie! - Tylko parę klapsów.
Powiedziałam, nie!
Tego geja też nie?
Nie jestem gejem.
Jest dobrze. Gotowi?
Nie chcę się czepiać,
ale chyba nie zamierzacie tak nas tutaj zostawić?
Tylne drzwi!
- Pchaj! - Pcham!
- Ciągnij! - Zamknięte!
Co tu się dzieje, do kurwy nędzy?!
Dobrze...
No więc...
To stało się tak.
Michelle niosła świeczkę zapachową...
To nie to samo.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz