NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Nie potrafię tego zrozumieć.
Tego, że odszedł.
Na zawsze.
To takie smutne. Naprawdę.
Takie smutne.
Ale nie cofniesz czasu, więc do roboty.
Wybacz, Clare.
Czy jego nagła, tragiczna śmierć przeszkodziła ci w nauce?
Szczerze? Trochę tak.
Jak możesz być tak bezduszna?
Nie płacz.
Jest teraz w lepszym miejscu.
No chyba, że nie. Może jest w piekle.
Pogadamy o czymś innym? Jestem dziabnięta i łeb mi pęka.
Co? Piłaś?
Owszem.
I na przyszłość,
jak któraś znowu zaprosi mnie na nocleg przy książkach
i w desperacji się zgodzę,
to pamiętajcie, że w torbie mam butelkę gorzały.
Nie powinnam podchodzić do egzaminu.
Ze względu na żałobę.
To był tylko pies!
Toto był kimś znacznie ważniejszym.
Moim przyjacielem.
Chce mi się rzygać.
Chryste Panie, już rano! Co my poczniemy?
Uspokój się, do chuja pana!
Mam się uspokoić?
Utknęłyśmy nad Wilhelmem Orańskim.
Nie omówiliśmy Wielkiego Głodu.
Zarys znamy. Skończyły się im ziemniaki i się wściekli.
Nie potrafię odróżnić powstań od buntów.
A czyja to wina?
Gdyby twoi nie najeżdżali nas co pięć minut,
byłoby mniej do nauki.
Angielski kutas.
Nic mi nie wchodzi. Zawsze, kiedy próbuję robić notatki...
Co mi się dzieje?
W tych napojach jest pełno kofeiny.
Ile wypiłaś?
Może pięć? Dwadzieścia trzy?
Mamy przejebane.
Kto chce więcej boczku? Kiełbaskę?
Może omleta? Nic z tych rzeczy?
Wszyscy mają to gdzieś.
Napiłbym się herbaty.
Zrób sobie.
Dobrze.
Ty też tu spałeś?
Tak, proszę pana.
W twoim pokoju?
Nic nie powiesz temu gówniarzowi?
- Chłopak to gej. - Nieprawda.
- Tak czy owak... - Kto ma mnie za geja?
...to nadal facet.
I może być gwałcicielem.
Bez obrazy.
Gotowe.
Wieczny odpoczynek.
Nic nie mówcie. Wczoraj byłam w rozsypce.
Nie zjadłam nawet mojej chińszczyzny.
Biedny Tonto.
Toto.
Nazywał się Toto.
Prawdziwy koszmar.
Tato, zrób mi kanapkę z boczkiem. Tylko to przejdzie mi przez gardło.
Jasne, skarbie.
Chryste, zwierzęta domowe padają jak muchy.
Właśnie zdechł Tygrysek Maureen.
W tym domu nie wymawia się tego imienia.
Ciągle złościsz się o to bingo?
To pieprzona oszustka!
Jak można oszukiwać w bingo?
Bratanek przywiózł jej długopis z New Jersey.
On zmienia numery. Mówię wam!
To czary!
Nie chcę już słyszeć o magicznym długopisie.
Jedzcie, dziewczyny, żeby mieć siły na egzamin.
Potrzebny będzie cud.
Mamciu,
wypadek Toto...
tak bardzo mnie załamał.
Obawiam się, że to wpłynie na moje wyniki.
Chodź, skarbie.
Jeśli oblejesz, to obiecuję,
że dla ciebie też znajdzie się ładne miejsce w ogródku.
To znęcanie się.
Maltretowanie dziecka.
Macie drobne? Dzwonię na niebieską linię.
Nie możesz tam dzwonić zawsze, kiedy matka chce cię zabić.
Marnujesz tylko czas Esther.
Poza tym, nie jesteś sama. Wszyscy oblejemy.
Udupią nas, więc jedziemy na tym samym wózku.
Nie chcę na nim jechać!
Wolę taki, który podąża inną trasą.
Możemy zrobić, co w naszej mocy.
Nie pierdol, James.
Patrzcie.
Ten pies wygląda jak Toto.
Chyba tak.
Dokładnie jak on.
Piesku!
Chodź tu!
Chodź, piesku!
Pieseczku!
Chodź do pani!
Co robimy?
Nie wiem. Wciąż jestem nawalona.
Spóźnimy się!
Ale to dziwne. Prawda, że dziwne?
To po prostu pies, który wygląda jak inny pies!
Chodźcie!
Dokąd pobiegł?
Gówno mnie to obchodzi!
Hej ty!
Tak, pani Malarkey?
Przekaż dziadkowi wiadomość ode mnie.
Niech zamknie jadaczkę i nic nie mówi o moim długopisie!
Dobrze.
I zwróćcie mi blachę do ciasta!
No jasne, chce się podlizać Szefowej.
„Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty...”
Teraz na pewno zdasz.
Warto spróbować!
Racja.
Nie będę kłamać i mówić, że więcej nie zgrzeszę.
Bo, jak wiesz,
już to przerabiałyśmy.
Nie będę łgać w żywe oczy.
Dobry Boże.
Co jest?
Ona... ona...
Zobaczyłam to!
Co takiego?
Uśmiechnęła się drwiąco!
Wielka M?
Tak.
Uśmiechnęła się do mnie.
- Może tylko... - Jezu!
Do mnie też!
Uśmiechnęła się!
Do mnie się nie uśmiecha.
Do nikogo się nie uśmiecha!
Ja też to widziałam!
Święty drwiący uśmiech! Dzięki Bogu!
- Zwidy! - Nasza trójka to widziała.
- Czym to wyjaśnisz? - Brakiem snu...
Gorzałą...
osobowością paranoiczną.
Tu cię mam!
Chodź, piesku!
To niesamowite!
Dobra, zróbmy to razem.
Odwróćcie wzrok.
A teraz na trzy.
Jeden.
Nie.
Dwa.
Odrobinę szacunku!
Trzy!
O nie!
Co znowu?
Ona płacze!
Prawdziwymi łzami!
Boże, nie. Źle to wygląda.
Potrzebowaliśmy cudu
i proszę, zostaliśmy wysłuchani.
To nie cud.
Erin, egzamin.
- Jebać egzamin. Sorka. - Ale...
- To wielka sprawa. - Ale...
Po czymś takim na pewno nie każą nam pisać egzaminu.
Chyba masz rację.
Jasne, że mam!
Jesteśmy pierdolonymi dziećmi z Fatimy!
Proszę z siostrą Thomas.
Tommy!
Co tam?
Nieźle.
Rekolekcje?
No nie wiem.
W piątek mam lekcje judo.
Już mówię, czemu dzwonię.
Rano mieliśmy rzekome objawienie.
Z kategorii: „płacząca figurka”.
Tak, wiem.
Był też drwiący uśmiech.
Nie wiem, czemu Matka Bolesna miałaby się uśmiechać.
- Ale cóż. - Przyszedł ksiądz.
Zadzwonię później.
Chwileczkę.
Słuchajcie, pomijając egzamin
i to, że musimy go napisać...
Nim zabrniemy dalej, rozmawiając z księdzem,
muszę wam coś powiedzieć.
Zapraszam, ojcze.
O kurwa.
Podobają mi się jego lśniące włosy.
Mnie również.
Bardzo mi się podobają.
Co mówiłaś, Erin?
Nic. Zapomnijcie o tamtym.
Witajcie, dzieci.
Ojcze.
Mówcie mi Peter.
Chryste.
To będzie swobodna, nieformalna pogawędka.
Nie patrzcie na mnie jak na księdza.
Ale jak na przyjaciela.
Patrzcie.
Jestem jak wy.
Pacan.
Zanim zaczniemy, macie do mnie jakieś pytania?
To twój prawdziwy kolor oczu czy szkła?
Prawdziwy.
Ktoś jeszcze? Tak, James?
- Używasz żelu na włosy? - Pianki.
- A gdzie... - W Hair and Flair.
- Myślałem, że... - Mają też męską linię.
- Ktoś jeszcze? - Byłeś kiedyś modelem albo...
Nie.
Jakieś pytania odnośnie tego, co rano wydarzyło się w kościele?
Chyba nie.
Nie.
Raczej nie.
Dobrze.
Twierdzicie, że Panienka zmieniła wyraz twarzy?
Dziewica Maryja uśmiechnęła się drwiąco. To prawda.
Rozumiem.
A potem twierdzicie, że figurka...
zapłakała?
Często używasz słowa „twierdzicie”.
Nie zamierzam wydawać wyroków.
Chcę tylko usłyszeć prawdę.
- Masz nas za kłamców? - Jasne, że nie.
Ja tak.
Ale czasami tak bardzo w coś chcemy uwierzyć,
że sami siebie oszukujemy.
Mnie też to się zdarzało.
Tak bardzo czekałem na znak, że rozpraszało to moją uwagę, bo...
wszyscy chcemy znać odpowiedź na to pytanie.
Czy Bóg istnieje?
Istnieje?
Tak?
A może mój świat oparty jest na kłamstwie?
- Peter? - Tak?
Pamiętacie, co robiliście tuż przed tym, jak Panienka zapłakała?
O czym rozmawialiście?
- James robił z siebie fiuta. - Panno Mallon.
Nie lubię używać tego słowa,
ale trudno inaczej opisać Jamesa,
bo jest fiutem.
Nie uważam cię za fiuta.
- Serio? - Tak.
Wiesz, dla kogo jeszcze nie jesteś fiutem?
- Dla Boga. - Na litość boską.
Skąd wiesz, że Bóg tak nie uważa?
Dla Boga nikt nie jest fiutem.
Wątpię.
Taka jest prawda.
- A Marti Pellow? - Nie.
- Paddy Ashdown? - Nie.
- Gość z Teleranka? - Pat Sharpe?
Pat Sharp jest mega-fiutem!
No dobrze.
Czy każdego poranka odwiedzacie razem
tę kaplicę?
- Dobre. - To nie był żart.
Nie, kurwa,. Poszliśmy za tym głupim kundlem.
Słucham?
Nie mieszajmy w to psa.
Ostatnio zdechł pies Erin.
Ten był do niego podobny.
- Nieistotne. - Dlatego za nim poszliśmy.
- Pies... - Pies i figura są niepowiązani.
Zawiódł nas do kaplicy.
Pies was tam zawiódł?
- Pies się nie liczy. - No nie wiem.
A jeśli ten pies...
nie przypominał twojego psa...
tylko nim naprawdę był?
Jasne.
Być może, ale jak wspominaliśmy...
Toto nie żyje.
Mama widziała, jak walnął go samochód wojskowy,
a potem zakopała go w naszym ogródku, więc to nie on.
Ukochany zwierzak przywrócony do życia. Skądś to znam.
Pies zombie.
Nie.
Wskrzeszony pies!
Nie rozumiecie?
Toto miał zaprowadzić cię do kaplicy.
Pod ten posąg.
Bo jesteś wyjątkowa.
Zostałaś wybrana.
Peterze.
To takie dojmujące.
Jedno mnie dziwi.
Jesteś w tej kaplicy co niedzielę.
Ale to przesłanie otrzymałaś w przeddzień egzaminu.
A wiem, że wcale się do niego nie uczyłaś.
Mnie również to dziwi, pani Quinn.
I to bardzo.
Co insynuujesz?
Jeśli kłamiesz, to jak Bóg mi świadkiem...
Nie kłamię.
Przysięgnij.
Na Dolly.
- Orla też widziała. - Jest łatwowierna.
Dzięki, ciociu.
Na pewno macie wiele pytań.
- Mam jedno. - Tak?
Masz przepis na taką ładną sylwetkę?
Ćwiczenia?
- Dieta? - Jedno i drugie.
Ja też mam pytanie, pięknisiu.
Czemu je w tym wspierasz?
Nie wspieram. Jedynie dopuszczam taką możliwość.
A ja nie.
Chyba, że zobaczę twarde dowody.
Może one istnieją.
Nareszcie dowód, Peterze.
Coś mu jest?
Przypuszczam, że tak.
W końcu to ksiądz.
„Czemu szukacie żywego wśród umarłych?
Nie ma go, bo zmartwychwstał”.
„Chodźcie...
Zobaczcie, gdzie leżał”.
Bóg chce, byśmy byli jego świadkami.
Sprawdźmy miejsce pochówku.
Co on mówi?
Chyba chce rozkopać grób psa.
Co takiego?
Pieprzony dziwak.
Pójdę.
Otworzę.
Istne szaleństwo.
Wszyscy o nas mówią.
Dennis dał mi darmową mieszankę.
Cukierki i takie tam. Poważnie.
Jesteśmy celebrytami.
Jak The Corrs.
Mogę być Jimem?
To za dużo.
Nie dam rady, popłaczę się.
To wymknęło się spod kontroli.
Co masz na sobie?
Nie mówiłam? Wyglądasz jak kretyn!
Masz dziwny fryz.
Przesadziłem nieco z pianką.
Słuchajcie...
- Zostaw. - Posłuchacie?
To siki.
Co?
Łzy Panienki.
Mam powód, by przypuszczać, że to...
psie siki.
Nie mówisz poważnie.
Śmiertelnie poważnie.
Słodki Jezu.
W sumie, to ma sens.
Nie wiem nawet, czy widziałam uśmiech. To przez tę kofeinę.
Ja nie widziałam.
- Kłamałam. - Świetnie.
Miałam wam powiedzieć, ale pojawił się Peter
i od razu nawiązałam z nim więź.
To było jak iskra.
Bzdury.
Chwalił mnie.
Mówił też, że twój pies wstał z martwych.
Myśl logicznie.
A teraz chce go wykopać,
więc wkrótce pojmie, że Toto jednak nie zmartwychwstał.
Że psina jest martwa.
I to bardzo.
I że pletliśmy bzdury.
Musimy powiedzieć prawdę!
Pojebało cię?!
To mój dzień chwały!
Patrz, Clare.
Dobrze się temu przyjrzyj.
To dopiero początek.
Derry Journal już tu jedzie.
Napiszą o nas na piątej stronie!
Erin, powiedz jej!
Możemy wyznać prawdę, ale...
Podoba mi się, że Peter ma mnie za bożą wybrankę.
- James? - Jeden problem.
Prawda zepsuje moją przyjaźń z Peterem.
Nie przyjaźnicie się.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Co, oprócz tego, że nosisz jego ciuchy?
Obaj jesteśmy uduchowieni.
Poza tym nie uważa mnie za fiuta.
Ja też tak sądzę.
Wkrótce nas przyłapią!
Niekoniecznie.
Co się z nami stało?
Pilnuj okna w kuchni!
Nie biorę w tym udziału!
Siedzisz w tym po uszy!
Wykradamy ciało!
Pogódź się z tym i nigdy więcej o tym nie mów!
Zepsułam sobie paznokcie!
Kop, nie gadaj!
Mam coś!
Daj.
Michelle i ja gdzieś go schowamy.
A reszta zasypie dziurę.
- Otwórz pudło! - Boże!
On jest z nami. Nie bój się, dziecko.
Posłuchaj, mogę...
Nie, nie mogę.
Nie umiem wytłumaczyć.
Dzięki ci Boże!
Bogu dzięki!
Nie rozumiem.
Czasami trudno zrozumieć dzieło Pana.
Ale ja naprawdę tego nie rozumiem.
Racja, ojcze.
On wstał z martwych.
To prawdziwy cud.
Co teraz?
Kolejny etap to Rzym.
Audiencja u Szefa.
Pavarottiego?
Jana Pawła II.
Pomódlmy się. Chwyćmy się za dłonie.
Żadnego dotyku.
Przepraszam.
Przez jakiś czas lepiej się nie wychylać.
Słyszysz, Malarkey?
To nikt ważny.
Mogłaś poczekać aż zapytam.
Daj mi spokój i wracaj do środka.
Czemu dzwonisz do Maureen Malarkey?
Dziadek zabronił nam z nią rozmawiać.
Już mu przeszło.
Maureen Malarkey!
Nie wspominaj imienia tej podstępnej wiedźmy!
Czemu do niej dzwoniłaś?
Nie twoja sprawa.
Dobrze, sama ją zapytam.
Stój.
Wybiera.
Dodzwoniłam się tylko na sekretarkę!
- Nie mogę teraz odebrać. - Widzisz? Odłóż.
Nagraj się dla Maureen...
Odłóż!
...i Toto, a niebawem oddzwonimy.
Dałaś Maureen naszego Toto?
Zdechł jej Tygrysek.
Czuła się samotna.
Widziałam ją w kaplicy.
Ten pies to był Toto!
Zaczynam wszystko rozumieć.
Tak jest lepiej.
Upozorowałaś jego śmierć. Myślałam, że go straciłam.
Straciłaś, nie odzyskamy go.
- Co? - To debilny pies.
Toto nie jest debilem!
Gypsy był lepszy.
Przestań. Mam dość!
Nie możesz porównywać każdego zwierzaka
do psa, którego miałaś jako pięciolatka!
Mogę i będę.
Nie powiesz dziadkowi?
Muszę się nad tym zastanowić.
Cudownie.
Jeszcze jedno.
Wspaniale. I jeszcze jedno.
Chwileczkę.
Teraz ja.
Cukierka?
Co za dzień.
Ale twarde.
Niesamowity.
Zawsze takie były?
Powiem ci prawdę.
Ostatnio przeżywam kryzys wiary.
Doprawdy?
Zaraz połamię sobie zęby.
Jest mi bardzo ciężko.
Serio?
Wybacz, muszę go wypluć.
Wiesz...
jest mi jeszcze trudniej
odkąd poznałem tę dziewczynę.
- Czuję z nią taką... - Więź.
Właśnie!
Zacząłem wszystko kwestionować. Wątpić.
Może gdyby Bóg nie zesłał mi tego znaku,
zostawiłbym dla niej stan kapłański.
A gdyby nie?
Słucham?
Gdyby nie zesłał ci znaku? Tak pytam.
Ale zesłał.
Teraz nigdy go nie opuszczę.
To nieprawda.
Kłamiemy.
Kłamaliśmy.
Nie było uśmiechu ani łez.
Pies nie zdechł. Mieszka z Maureen Malarkey.
To wszystko nieprawda!
Ale dzięki temu jesteś wolny!
Jesteśmy wolni!
Możemy być razem.
Peter.
Dokąd to?
Zaczekaj.
Mam wspaniałe wieści.
Poczułem powołanie.
Pójdę w twoje ślady.
Będę służył Bogu.
Nie bądź takim fiutem.
Postanowił rzucić kapłaństwo?
Nie może pracować na pół etatu.
Wszystko przez nas.
Nie wszystko.
Może tylko trochę.
W dużej mierze dlatego, że poczuł więź
łączącą go z fryzjerką z Hair and Flair.
Farbowała nam włosy.
Co za wredna suka.
Powodzenia, Peterze.
Przynajmniej twoja matka nie jest zła o psa.
Myślałam, że się wścieknie.
Powiem tak,
zamknęłam matkę w klatce, którą sama sobie stworzyła.
Wpadła w swój własny dołek.
Możesz jaśniej?
Nie zrozumiałam ani słowa.
Szantażuję ją.
Super.
Jestem przerażona!
- Wkrótce będzie po wszystkim. - Widziałyście?
NIECNY ŻART
Jezu Chryste.
Nie, to dobrze.
„Niecny” w Anglii oznacza „dobry”, prawda?
Nie jesteśmy w Anglii.
I patrzcie jakie mam tu ładne cycki!
- To najważniejsze. - Panie.
PROSZĘ O CISZĘ EGZAMIN Z HISTORII W TOKU
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz