Tak szybko?
Już zaczęli?
To chyba tylko próba.
Grają te same trzy pieśni od 1795 roku.
Co tu jeszcze ćwiczyć?
Ćwiczenie czyni mistrzem, ciociu.
Dlatego są tacy genialni.
Chwila. Nazwałaś właśnie Oranżystów „genialnymi”?
Może się tam zapiszę.
Oni nie przyjmują katolików.
Ani nie godzą się na nasze istnienie.
Gerry, pomóż. Nie chce się zamknąć.
Trzeba się pospieszyć!
Jesteśmy ostatnimi Fenianami!
Spokojnie.
Do zamieszek jeszcze dwie, trzy godziny.
Nie uspokoję się póki nie przekroczymy granicy.
Naprawdę potrzebny nam jest duży zegar?
Już to omawialiśmy.
Mniejszy nie byłby lepszy?
Na co mi mały?
Czemu ten duży ci przeszkadza?
Nie tyle przeszkadza,
co jest dużo cięższy i zajmuje sporo miejsca.
Tak to się zaczyna, Mary.
Teraz mówi ci, jaki zegar spakować,
a potem zacznie dyktować, co ubierać i mówić.
Zostanie ci upozorować własną śmierć i przybrać nową tożsamość.
Erin, miałaś mu nie pozwolić obejrzeć Sypiając z wrogiem.
- Nie udało się. - Świetny film.
Włóż to do bagażnika.
Byle dzieciak mógłby to zrobić.
Z drogi.
Posłuchajcie!
Słyszycie?
Nie rozumiem. Nie pojmuję. Czemu są tacy głośni?
- Oddychaj. - Ja cierpię bardziej.
Mam idealny słuch.
Czytałam ten sam akapit 47 razy, bo nie mogę się skupić...
z powodu tego hałasu!
Ten wieloryb to wredny Brytol.
Chcę wiedzieć, czy go złapią.
Mogę z wami jechać?
Jeśli twoja matka się zgodzi, nie mam nic przeciwko.
Dziękuję!
Nigdy pani tego nie zapomnę!
Nie daje ci własnej nerki, tylko zabiera do domku w Portnoo.
Mary, postawiłam karty.
Według nich,
jeśli teraz wyjedziemy, czeka nas śmiertelne niebezpieczeństwo.
Szczerze mówiąc, mało mnie to cieszy.
Ciociu, nie jesteś wróżką.
Jestem.
Zrobiłam kurs.
Mam świadectwo.
Źle to wygląda.
- Liczb z totka nadal nie widać? - Nie, tatku.
Ta wróżba
od początku źle wygląda.
Zeszłej nocy obudziło mnie...
czyjeś zawodzenie.
Pomyślałam sobie,
że to babcia Pat chce przejść na drugą stronę.
Ale okazało się, że to była tylko sąsiadka Aggie.
Ustawiła na maksa koc elektryczny
i poparzyła sobie nogi.
Ale to równie dobrze mogła być...
Dusza zmarłego krewnego?
Właśnie.
Jestem kłębkiem nerwów.
Balansuję na krawędzi.
Mamy chrupki ryżowe?
To jest najlepszy kawałek!
Wszyscy zachować spokój!
Słuchajcie mnie bardzo uważnie!
Dobra, wchodzę.
Na miłość boską!
Nie wchodźcie!
Wszystko dobrze?
Nie zbliżaj się.
To śmiertelna pułapka.
Nie gniewaj się, ale Martin i ja mamy nocki
i boję się zostawić tę dwójkę
w taki dzień.
Mogłabyś ich zabrać ze sobą?
- Ale... - Wiem, on jest Angolem.
Rozumiem cię.
To mój siostrzeniec, a i tak ledwo go znoszę.
Czasami patrzę na niego i czuję...
czystą nienawiść.
Mówię, jak jest.
Nie chodzi o to.
A o co? Że jest gejem?
Nie jestem.
Jeśli to prawda, to bardzo byś mnie rozczarowała.
Jasne, że nie!
Poza tym, jako gej jest mniej angielski!
Powtarzam, że nie jestem gejem!
James, nie widzę cię. Wyjdź z tej szafy.
W przyczepie nie ma dość miejsca.
Będzie fajnie.
Faceci będą spać na zewnątrz.
- Boże. - O nie.
Pożycz namiot od Jima.
Dzięki, Mary. Mam u ciebie dług.
Jeśli chcesz, Ryan zajmie się waszą boczną ścianą.
Co nie tak z naszą ścianą?
BUNTOWNICY DO BOJU
Chryste!
Czyżby to omen?
A teraz patrzcie.
Co wy na to?
Mówię wam, podwójne szyby mogą odmienić życie.
Jak już mówiłam, Jim...
to niesamowite.
Ale spieszymy się, więc jakbyś dał nam ten namiot...
Bombowe.
To szczudła?
Kije golfowe.
A może... szpachelki?
To karabiny!
Jesteś pewien?
Raczej tak!
Nie rozumiem też związku szpachelek, kijów albo szczudeł
z Irlandzkim Ruchem Oporu.
Ale z niego dupek.
Po rozbiciu namiotu
zastanówcie się, gdzie bezpiecznie przechowywać pożywienie.
Bo uwierzcie, dziewczynki,
lepiej nie przyciągać do namiotu drapieżników.
Niedźwiedzie są wyjątkowo groźne.
W Portnoo chyba nie ma niedźwiedzi.
Raz na plaży był gepard.
To był chart.
Wiem, co widziałam.
Dał wam Intrepida?
To jego drugi najlepszy namiot.
Będzie pod twoją opieką.
Wolałbym się nim nie opiekować.
Poradzisz sobie.
Nie zmieścimy się w jednym aucie. Ktoś musi pojechać z moim tatą.
Mogę ja?
Joe szybko jeździ.
Przejeżdża czerwone i pędzi jak rajdowiec.
Super!
To prawda!
Pojadę z panem Quinnem.
- Ja też! - Ja z tatą, bo pozwala mi palić.
Jednak jedziesz?
A śmiertelne zagrożenie, o którym mówiłaś?
To spore zmartwienie.
Ale martwi mnie również to, że nie mam na jutro obiadu...
Joe, jedź za mną.
Niby czemu ja za tobą?
Bo mam mapę.
Teraz ja ją mam.
Tato.
Joe, dziś jest nieco trudniej.
Na ulicach jest pełno blokad i objazdów,
a ja jeżdżę zawodowo.
Jakby to był powód do dumy.
Musimy stąd wyjechać
tak szybko i niepostrzeżenie, jak się da.
Wiesz, ile mam lat?
Ile przeżyłem takich parad?
Myślisz, że nie wiem, jak szybko może zrobić się groźnie?
Ryzykowałbym życiem własnej rodziny?
Oczywiście, że nie. Przepraszam.
Dobrze.
Co się gapisz, ty pomarańczowy debilu?!
Spokojnie, dziadku.
Popraw mnie, jeśli się mylę,
ale wygląda na to,
że twój ojciec przejechał przez policyjną barykadę.
Stało się.
Racja. W sumie, to nic takiego,
jeśli pominąć fakt, że Oranżyści otaczają nas
jak pieprzoną zwierzynę!
Będzie super!
Zaczynam rozumieć, jak czuł się Moby Dick!
Cały się pocę.
Nie będziecie mi mówić, jak mam jeździć po własnym mieście!
Orańskie gnojki!
Czyż tego nie przewidziałam?
Nie.
Mówiłam, że grozi nam śmiertelne niebezpieczeństwo.
Słowo w słowo.
Nie jest śmiertelne.
Ten gliniarz celuje do nas z broni.
Nie jest idealnie, ale to tylko drobne tarapaty.
Prawda, dziadku?
Tylko tarapaty.
Dupki!
No właśnie.
Saro, postawisz mi karty?
Chętnie, skarbie.
Zmądrzej, Michelle.
Karty nie mogą przewidzieć przyszłości.
Bzdury.
Średniowiecze.
Kanalie!
Nie wyglądają na zadowolonych.
Wytłumacz, że to był wypadek
- i nie chcemy kłopotów. - Nie wyjdę stąd.
- Wyślij dzieciaka. - Co?
- Jak to? - Jesteś Anglikiem.
Uszanują to.
- Też tak sądzę. - Wyjdź, synu.
Żartuje pan.
Będzie super!
Jestem pewien, że to rozważni ludzie.
Nie ma mowy!
Kiedy spotkam tego faceta?
Już wkrótce.
Pytanko: jest do bzykania?
I to jak.
To coś przelotnego, czy na dłużej?
Widzę tu małżeństwo.
O kurwa!
Wyluzuj, kobieto.
Być może właśnie na niego patrzę.
Nie możesz wyjść za Oranżystę!
Szkoda.
Jest w tym coś seksownego,
że tak nas nienawidzą.
Mam nadzieję, że twój ojciec
docenia fakt, że wydostałem nas z tego bagna.
Zapomnij.
i nikt z nich nie uwierzył, że jesteś japońskim turystą.
Wzięli cię za wariata i puścili z litości.
Dobry Boże, nie!
- Co jest? - Nie mam portmonetki.
- Jest tutaj. - Ta jest na funty szterlingi!
Nie mam tej na nasze!
Nie mogę jej znaleźć!
„Święty Antoni,
patronie rzeczy skradzionych i zagubionych.
Zwracam się do ciebie z dziecięcą wiarą...”
- Uspokój się. - Mam się uspokoić?!
Nie mamy naszych funtów!
Co zrobimy w Wolnym Państwie bez funtów?
Jesteśmy bez funta przy duszy!
Chyba mam atak paniki!
Głupie funty!
O coś takiego?
Przy Oranżystach byłaś spokojna,
a panikujesz o byle funty?
Musisz zawrócić.
Prędzej wyjadę z twoim ojcem
na miesiąc miodowy na Hawaje...
W porządku!
Ale to znaczy, że nic tam nie kupimy.
Nie będzie jedzenia, a zatem umrzemy z głodu!
Wszystko przez ciebie!
Ale wiesz co?
Chyba włożyłam ją do walizki.
Święty Antoni, fałszywy alarm. Przepraszam za kłopot.
O co temu fiutowi znów chodzi?
Co to znowu za gierki, Kemosabe?
To indiański zwrot.
A kogo ty udawałeś?
Japończyka.
W Derry jest mało japońskich turystów, prawda?
I dlatego to było niewiarygodne, dupku.
Po co ten postój?
Muszę wyjąć portmonetkę z funtami.
Nie można by używać szterlingów zamiast irlandzkich?
Przez jakiś czas tak było, ale potem doszło do podziału.
Dobry Boże!
Jezu Chryste!
Ciocia go tam nie wsadziła?
Skądże.
Jak leci?
Nieźle, a u ciebie?
Coś ty za jeden?
Nazywam się Emmett.
To nie jest moje prawdziwe imię, ale tyle wam wystarczy.
Lepiej już jedźmy.
- Chwila! - Tak?
Powiesz nam, co tu robisz?
No dobra.
W ciągu ostatnich 24 godzin
musiałem często przekraczać granicę.
Popytałem się,
czy może ktoś nie zmierza w tym kierunku i...
usłyszałem o was.
Tyle.
Fantastycznie.
Miło było was poznać.
Jestem w szoku. To szalone.
- On nawet mi się nie podoba. - Co?
To na pewno mój przyszły mąż.
Nie wierzę, że to przypadek.
Pamiętacie „śmiertelne zagrożenie”, o którym mówiła Sarah?
Myślę...
że to może być to.
Mówiłaś, że wróżby to średniowiecze.
Coś sprawiło, że zmieniłam zdanie.
Co to było?
Może fakt, że mamy w bagażniku żołnierza IRA!
O nie!
Zgubiłam zakładkę! Nie wiem, gdzie skończyłam!
Ten dzień nie może być już gorszy!
Może odrobinę perspektywy?
Mógłby mi się spodobać.
Czemu nie zadzwonimy na policję?
Bo tutaj tak to nie działa.
A jak działa?
Nie rozumiem!
Wytłumaczycie mi?
Bo czasami mam wrażenie, że jestem Alicją w Krainie Czarów!
Uspokój się.
Nie bądź takim fiutem.
- Coś jeszcze? - Tak.
Tak, jest jeszcze coś.
Pewnie macie pytania, ale lepiej się w to nie zagłębiać.
Nie chcieliśmy cię w naszym bagażniku.
Zostawcie go. Co może się stać?
A jak nas zatrzymają do kontroli?
Jeśli zechcą przeszukać auto?
Dziś te dupki mają swoją paradę.
Mają nas głęboko gdzieś.
- Prawda. - Nie wtrącaj się.
Do środka, synu.
Tato.
Co mam zrobić?
Zostawić go na takim odludziu?
To niebezpieczne.
On jest groźny.
Nie jestem.
Gdybyś był groźny,
to byś się do tego nie przyznał, prawda?
Prawda.
Słyszycie?
Co takiego?
Wychodź, Emmettcie.
Zostań tam, synu.
Tykanie.
Dźwięk tykania.
Nie przewiozę go przez granicę.
Dobrze.
Ja to zrobię.
Dobry Boże!
Wszyscy w tym siedzimy.
Decydujemy, co robić jako rodzina.
Bomba! On ma bombę!
Mamo, posłuchaj!
Erin, to tylko duży zegar.
JADOŁDAJNIA U PEGGY
To pomoc i współsprawstwo.
Grozi długą odsiadką!
Warto zaryzykować.
Nieprawda.
Nie musimy ryzykować.
Nie powinniśmy.
Nie podnoś na mnie głosu.
Wygląda na miłego faceta.
Musimy go tu zostawić.
A jeśli to niemożliwe?
Co jeśli mu nie pomożemy i nas zabije, bo wiemy za dużo?
Mnie on się podoba.
Ma swój charakter.
- Tak? - Jedną herbatę.
- I dla mnie. - Dla mnie również.
I jeszcze colę dla dzieci. Saro, chcesz coś?
- Małą wódkę. - Dwie.
Nie sprzedajemy alkoholu.
Wezmę herbatę.
Coś do jedzenia?
Jeszcze chwilkę.
Dobrze.
Dwa dwadzieścia pięć za burgera? Nie ma mowy.
Mogę pożyczyć nóż?
Nie zdecydowaliście?
Ja to załatwię.
Spokojnie. Będę tam.
Po co mu ten nóż?
Je lunch.
Ma ładne zęby, prawda?
Owszem. Ale...
powiedz prawdę.
Jego włosy.
Nie są nieco rudawe?
Może trochę.
Nie wiadomo, co czyha na dole.
To mnie martwi.
Bardziej niż spędzenie reszty życia z uciekinierem?
Oczywiście.
- Cześć. - Co tam?
Wiesz, kim jestem.
- Tak. - Czujesz to.
Wiem, że jesteś od nich.
Chciałam tylko powiedzieć,
że między nami coś iskrzy.
- Tak? - Pod względem fizycznym,
- jeszcze mi nie leżysz. - Rozumiem.
Może się przekonam, bo nie jesteś brzydki.
- Dziękuję. - Ale ten rudy element...
Mam na tym punkcie...
- fobię. - Nie jestem rudy.
Masz taki odcień.
I choć może to być dla mnie trudne,
to chcę spróbować.
Świetnie.
Choć aż wywraca mi żołądkiem.
Jasne.
Myślisz, że to pomoże?
Że powiedzą, co robić?
Warto spróbować.
Patrzcie.
Co mówią?
Nie jestem pewna, ale...
chyba mówią, że powinnaś rzucić Gerry'ego.
Od dawna ci to mówię, a nie jestem wróżem.
Jak do tej pory, nikt z was mnie nie przekonał,
że przewiezienie tego gościa przez granicę to dobry pomysł.
Idzie.
Nie chciałem tego robić.
Chryste!
Padnij!
Wszyscy na ziemię!
Coś z nią nie tak?
Erin, przestań.
Wybacz. Co mówiłeś?
Nie chciałem was stawiać w takiej sytuacji,
ale moja sytuacja jest bardzo poważna.
- Coś jeszcze? - Wiesz co?
Wziąłbym jeszcze puchar lodowy.
Dobra.
Musicie mi pomóc.
Musielibyśmy złamać prawo.
Uznajecie system prawny imperialistycznego ciemiężcy?
Jeśli miałbym pójść siedzieć na 20 lat, to tak!
Chwila.
Zabiłeś kogoś, synu?
Nie.
- Przynajmniej nie własnoręcznie. - Proszę.
Wszystko jasne.
Nic nie jest jasne, Joe!
Wiesz, co z tobą nie tak?
- Jesteś mięczakiem. - Nie jestem.
- Boisz się swojego cienia. - Nieprawda!
Pokaż jaja i pomóż mu!
Ustalmy coś: mam jaja!
Tato, serio?
Boisz się nawet tej dziewczyny.
- Której? - Kelnerki.
Zamówiłeś herbatę, przyniosła colę.
Siedziałeś jak cipa i ani pisnąłeś!
Powiedział „cipa”.
Bo lubię colę!
Tutejsza obsługa jest okropna.
- Racja. - Trzeba im coś powiedzieć.
Gerry! Daj im do wiwatu!
Nie ma problemu.
Coś im powiem.
Przepraszam!
Proszę pani!
- Co jest? - Chciałem powiedzieć, że...
Zamówiłem herbatę.
Dostałem colę i to nie do przyjęcia.
- Ale wypił pan colę. - Nieistotne.
A wasz poziom obsługi jest bulwersujący.
Pani zachowanie jest karygodne.
Cóż...
- Przyniosę herbatę. - Poproszę.
Przepraszam.
Dostałam dziś złe wieści.
Nie potrafię się skupić.
Jestem rozkojarzona.
- Przepraszam. Wezmę to. - Nie trzeba.
Zaraz przyniosę panu herbatę.
Nie było potrzeby, żebyś tak robił.
- Jezu, Gerry. - To okrutne.
- Okropne. - Biedactwo.
Jak mogłeś, tato?
Ja...
Kazałeś mi to zrobić.
Skąd miałem wiedzieć?
Przestańcie się na mnie gapić!
Dobra.
W porządku.
Wiecie co? Dobra.
Mam was dosyć!
I żeby było jasne,
udawałem australijskiego turystę!
I moim zdaniem, miałem świetny akcent!
Ej, kolego, pomożesz nam się stąd wydostać?
Świetny!
Dobrze.
Musimy postanowić, co robić dalej.
Zagłosujmy.
Zostawić go.
Jestem za tym, by go zostawić.
Zabrać go, na dobrą i złą dolę...
Zabierzmy go.
- Zgadzam się. - Waham się.
Zdecydowałem,
ale boję się powiedzieć, co.
Może rzucimy monetą?
Ciekawe.
Orzeł, bojownik jedzie z nami.
Reszka, zostaje.
Gotowi?
Rzucaj.
Co to? Ryba?
Delfin?
Wygląda jak Moby Dick.
Cholera, użyłam naszego funta.
Co jest na odwrocie?
- Harfa. - Czyli harfa to orzeł,
a ryba to reszka.
To ma sens, bo przecież ryba to nie orzeł.
Użyjmy prawdziwych pieniędzy.
- Te są prawdziwe. - Wiesz, o czym mówię.
O normalnych.
- Kto ma dziesięć pensów? - To on!
To malowidło na naszym murze,
to dzieło Emmetta.
Udowodnię to.
A to dupek.
Ty cholerny kapusiu!
Gdzie Emmett?
Tam.
To namiot Jima?
Co on wyprawia?
Miałeś się opiekować tym namiotem.
Kazałeś to jemu!
Obwiniaj dzieciaka! Dorosły facet!
Jezu.
Drugi najlepszy namiot Jima.
Jak ja mu to powiem?
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz.