Jak wiecie, na początku semestru biskup łaskawie obdarzył
Liceum Niepokalanej Panienki pięknym dziełem sztuki sakralnej.
Czarującym „Dzieckiem Pragi”.
Proszę.
Naprawdę świetny gość.
Nie kumam, co to ma być.
To Jezus, dobra?
Czemu ma czerwoną czapkę?
Nikt nie wie.
Biskup chciał go przekazywać do szkół w diecezjach Derry.
Dlatego jest dziś z nami pan Malone, dyrektor Świętego Benedykta,
na ceremonię przekazania. Witamy, panie Malone.
Chociaż przyjechał pan na próżno.
Przemyślałam to
i wolę go sobie zachować.
Ożywia moje biuro.
Nie pyskuje.
Lubię go.
Jak biskupowi się nie podoba, niech mi to powie.
Co jeszcze?
No tak.
Niestety, siostra Patrick
postanowiła nas opuścić.
Wraca na misję,
by edukować pogan w prymitywnym i dzikim miejscu.
Przyjęła posadę w Belfaście.
Dokładnie.
Rada Gubernatorów obiecała, że dzisiaj przybędzie jej zastępstwo,
ale jak zwykle, pieprz...
Chyba się mnie spodziewaliście.
Zaczyna się.
PANI S. DE BRÚN
Co powinniśmy robić?
Co powinniście robić?
Oto jest pytanie.
Zadam lepsze.
- Co chcecie robić? - Całować się.
Chciałabym usłyszeć pani opinię o zadaniu z poezji.
Włazidupa.
Liczy się do oceny końcowej.
To klasa 12A, tak?
Zgadza się.
- Jak się nazywasz? - Jenny. Jenny Joyce.
Zaczynamy.
„Lotnik” autorstwa Jenny Joyce.
- Przeczyta pani na głos? - Oczywiście.
Poezję trzeba czytać na głos.
„Są kwiaty wysokie, są też dość małe,
niektóre kwiaty nie rosną wcale”.
- OK. - To nie koniec.
A powinien. Jest wiersz o psie.
Kolejny o psie.
Ten nie jest podpisany. „Angielska róża pośród cierni”?
Tak, rozumiem, czemu chciałeś pozostać anonimowy.
Wiersz o psie, wiersz o drzewie.
Ten nosi tytuł: „Chłopcy”.
„Tak mi się podobają.
Zwłaszcza ci, co fajne tyłki mają”.
To się nazywa haiku.
Nazwałabym to inaczej.
Wiersz o psie, wiersz o psie.
Ktoś po prostu narysował psa.
Właściwie niezły.
Bardzo dziękuję.
Ta osoba napisała, jak bardzo lubi lekcje angielskiego,
żeby żenująco podlizać się nauczycielce.
Wiersz o psie, o psie, o kocie...
Tak?
Myślę, że wiele osób w klasie,
wiem, że nikogo tym nie urażę,
ma małe pojęcie o procesie twórczym,
podczas gdy ja piszę od lat. Więc nie boję się obnażyć.
Jestem odważna, ryzykuję.
A ty to kto?
To moja kuzynka.
Erin Quinn.
Proszę.
„Strzały oddane na ulicy, gdy sen w łóżku łowię,
to nic w porównaniu ze strzałami...
- w mojej głowie...” - To o problemach politycznych,
ale też o moich problemach...
osobistych.
Rozumiem słabą analogię.
To nie jest odważne, Erin.
To nieudana próba odwagi.
Szkoda, nie rozumie pani niuansów mojej pracy.
Poezja jest prawdą.
Świetna poezja jest surowa, prawdziwa, brudna,
wspaniała i brzydka.
Jest wywlekana z głębi duszy
i pomaga nam zrozumieć innych i siebie.
Rozumiecie, co mówię?
Tak.
Tak, właściwie to tak.
Nie to.
W życiu rzadko możecie podrzeć kartę i zacząć na nowo.
Ale dam wam tę szansę.
Zaimponujcie mi.
WIECZORNY POKAZ PODEJRZANI
Ale miło, Gerry.
Miło zrobić coś razem.
- Tylko we dwójkę. - Mary, Gerry.
Tu nie wolno palić.
Dacie wiarę?
Barbarzyństwo.
Sarah, co ty tu robisz?
Macie wieczór dla siebie. Uznałam, że może potrzebujecie towarzystwa.
Dlaczego tak pomyślałaś?
- Sarah. - On też?
- Świetnie. - Słodki Jezu.
Tak. Jak się masz?
Nie pozwalają tu palić, Kieranie. Dasz wiarę?
Jaka miła niespodzianka.
Kiedy Sarah zaprosiła mnie do kina, myślałem, że będziemy tylko we dwoje.
Nie, bo to by było... Jak to się mówi? Normalne.
Więc podwójna randka.
Czemu tata się spóźnia?
Słucham?
- Mam bilety. - Nie wybraliśmy filmu.
Podoba mi się ten z podejrzanymi.
Jest tam twój gość, farmer z Glenroe.
Co, Gabriel Byrne?
Dużo zrobił od czasów Glenroe.
A ty to kto? jego Agent?
Tato, nie rozumiem. Nienawidzisz kina.
Nie odkąd odkryłem, że mogę tak spędzać czas z Colmem.
Tylko tu ten nudny bydlak nie gada.
Ale Colma tu nie ma, prawda, tato?
Tato?
To nie znaczy, że za młodu nie lubiłem landrynek.
Ale potem usłyszałem o gościu z Ballynahinch...
Jak on się nazywał?
Przed chwilą pamiętałem.
Przypomni mi się. Tak czy siak,
koleś z Ballynahinch, jak mówiłem, o imieniu Gismead,
miał hopla na punkcie landrynek.
Ciągle było mu mało, ale ostatecznie
zakrztusił się landrynką i umarł.
To chyba była gruszkowa.
A może goździkowa, ale tak czy inaczej,
to kiepska śmierć.
Wiem. Wiem.
Czyż to nie romantyczne?
Ten samotnik to drań.
Nie ufaj mu!
Twój ojciec wie, że go nie słyszą?
Proszę o wybaczenie.
Właśnie mieliśmy tyci alarm.
Obawiam się, że musimy przeprowadzić tycią ewakuację.
Proszę za mną.
Uroczo.
Świetnie.
Ostatni raz organizujesz wyjście.
No dobrze.
A ten Keyser Soze?
Kim jest Keyser Soze?
Dokładnie.
Boże. To całe pisanie to koszmar.
- Wiem. - Co się rymuje z „jedź”?
- Wiedź? - Co to, kurwa, znaczy?
- Wiedź. Nie ma takiego słowa. - Jest.
Wiedź? Zmyśliłaś to.
Możemy się uciszyć?
Co myślisz, James?
- Masz czerwone oczy, bo nie mam brązu. - Mam zielone.
Teraz mi to mówisz.
Staram się za dużo nie myśleć. Niech ze mnie spłynie.
To obleśne, Erin.
Na razie mam tyle.
„Miłość nasza trwa, na zawsze ty i ja. W potrzebie jesteś gwiazdą na niebie”.
A to nie z Zatoki serc?
Tak?
Na litość Boską!
...brat Aleca Baldwina.
Mówię ci, że Gabriel Bryne.
Gość z chorymi nogami mówił, że nie.
Gość z chorymi nogami go krył...
Słodki... Jezu.
Mamciu, wyjaśnimy to.
Nie szafka na święta!
Zjadły rzepki, Mary.
Jesteście zwierzętami!
Potrzebowaliśmy energii do poezji.
Ja wam dam energię.
Mieliśmy wziąć garść czekoladowych monet,
ale tak wyszło.
Co mam teraz robić? Muszę zaczynać od zera.
A zaraz grudzień.
Za osiem miesięcy.
Tobie w to graj, co?
- Słucham? - Widziałem, jak plądrujesz szafkę.
Byłeś tam przed maluchami. Dam sobie głowę uciąć.
To nieprawda.
Uratujmy, co możemy.
Zostało tylko kilka śnieżnych kul.
Kompletna wolna amerykanka.
Wasze matki o tym usłyszą.
- O kur... - Kurwa, zgadza się.
Wiecie, że nie rusza się szafki na święta.
Jesteśmy zestresowani!
Nowa nauczycielka kazała nam podrzeć wiersze i napisać nowe.
Co to za bufon?
Nazywa się De Brún. Trochę suka, ale ma boski eyeliner.
- Kocie oko, rozmazany? - Oba.
Ciekawe.
Porwała wiersze?
Bo nie pisaliśmy duszą.
Na Boga, czemu nie pisaliście duszą?
Serio?
To było trudne, więc się poddajecie?
- Możecie zawalić, więc po co się starać? - Dokładnie.
Mówiłam, że zrozumie.
Patrzyłyście kiedyś na to?
Twarze z przeszłości?
Niewiele się od was różnią.
Też miały marzenia.
Miały...
ambicje, ale już ich nie ma.
Nie żyją.
Są pyłem.
To ciocia Anne, trzecia z lewej.
- Żyje! - Sza!
Ma 54 lata. Prowadzi bibliotekę w Ballymagorry.
Cicho!
Ale czy spełniły te marzenia, ambicje?
Pewnego dnia też będziecie tylko starą fotografią na korytarzu.
Macie tylko
jedno życie.
Nie bójcie się go przeżyć.
Odnajdźcie swój głos.
Odciśnijcie
piętno.
Sięgnijcie głęboko.
Coś, czego nienawidzicie. Czym gardzicie.
Nie powstrzymujcie się! Wyrzućcie to!
Niesprawiedliwość!
Tak!
- Uprzedzenia! - Dobrze!
To dobre!
- Matma! - Dalej!
Moje skarpetki!
OK!
Spóźnianie się do szkoły!
Lekcje gry na pianinie!
To, że ludzie mówią „tyci”, żeby opisać rzeczy,
które nawet nie są małe!
Głupie, ale świetny akcent, Jamesie!
Pani De Brún jest niesamowita.
Nigdy nie znałam nikogo takiego.
- Jest inspirująca. - Absolutnie.
Wie, jak łapać coś za jaja.
O tak.
Odmieniła moje życie. Naprawdę.
Lubi mój akcent.
Umarłabym za nią.
- Ja chyba też. - Ja też.
- Jebać to. Czemu nie? - Tak.
Oczywiście też bym za nią umarła,
ale jestem świadoma tego, że znamy ją dwa dni.
I?
Dziwne, że zaprosiła nas wieczorem do siebie.
- Co? - To nauczycielka.
Jest kimś więcej.
Oczywiście rozumiem, jest świetna,
ale mam wrażenie, że to coś niewłaściwego.
- Jesteś taka urobiona. - Co to ma znaczyć?
Musisz się, kurwa, rozluźnić.
Jestem luźna, dzięki.
Przyznaj. Psujesz zabawę.
Nie psuję zabawy.
Nie psuję zabawy!
- Wina? - Nie, ja...
Zdrowie.
- Jeszcze. - OK.
Ma pani mało rzeczy.
Wszystko, co mam, zmieści się w walizce.
Nie rozumiem, czemu ludzie obciążają się
bezsensownym szajsem, wiecie?
Tak, Boże, nienawidzę rzeczy.
Mogę wziąć sobie twoją kolekcję lalek Sylvanian?
- Zamknij się. - Nie lubię być uwiązana.
Życie powinno być spontaniczne.
Wolne.
- Pewnie. - Sláinte.
- Dobre. - Smakuję trochę jak krew.
Życie nie jest świecą.
To raczej wspaniała pochodnia, którą pozwolono nam trzymać przez chwilę.
I należy uczynić wszystko, by świeciła jak najjaśniej.
To piękne.
Pewnie.
- To mój ulubiony cytat. - Opanuj się.
A twój?
Uważaj, dziecię, na szklaną lalkę.
Jeśli ściśniesz ją zbyt mocno, pęknie, a ty będziesz krwawić.
Chyba go nie znam. Kto to powiedział?
Ja. To moje.
Wow.
Czuję się zwiewna.
Kurewsko odleciała.
No proszę...
Co kombinujecie?
Nic takiego.
Byliśmy u pani De Brún.
U niej w domu?
W nocy?
To trochę niestosowne.
Twoja mama jest niestosowna.
- To bez sensu. - Twoja mama jest bez sensu.
- Spiła się? - Twoja mama się spiła.
OK, Clare, chyba łapiemy.
- Miło było, Jenny. - Trzymaj się.
Nie zmrużyłam wczoraj oka.
Ja też nie.
Keyser Soze?
Nie, poszłam spać w wałkach, od tego mam koszmary.
- To czemu to robisz? - Mam oklapnięte włosy. Nie mam wyboru.
- To był Pete Postlethwaite. - To nie był Pete Postlethwaite.
To nigdy nie on.
Nie daje mi to spokoju. Musimy znowu iść.
- Już nie grają. - Co?
- Już nie ma tego w kinie. - Brawo.
- To nie moja wina. - Jak zawsze.
- Co zrobimy? - Poczekamy na kasetę.
Nie mogę! Nie mogę tak żyć.
Muszę wiedzieć.
- Idziemy. - Gdzie masz skarpetki?
Nie są dla mnie.
Wybacz.
Okulejesz.
Wiem, co robię.
Miłego dnia.
Czemu masz taki dobry humor?
Wiecie... życie.
Coś kombinujesz!
I dowiem się co.
Na Boga, Erin,
w głowie mi się kręci od ciebie i Keysera Soze.
Kim jest Keyser Soze?
Boże wszechmogący.
Siadajcie, dziewczęta.
Gdzie pani De Brún?
Nie ma. I nie wróci.
- Co? - Wiedziałam.
Rano czułam, że stanie się coś okropnego i że w głębi duszy
jestem złym człowiekiem.
To kac, Clare. Będzie dobrze.
Przejmę tę klasę do końca semestru, przez co mam chęć
zerwać sobie twarz, ale tak trzeba.
To byłaś ty?
Co zrobiłaś? Co powiedziałaś?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Pewnie, kapusiu!
- Starczy tego. - Nie rozumie siostra.
Pani De Brún
nas dotknęła.
- Co? - Przez nią myślimy, czujemy.
Dzięki Bogu.
To mi wystarczy.
Nie może jej siostra wylać!
Panno Quinn.
Masz błędne przeświadczenie, że możesz zwracać się do mnie jak do równej sobie.
Pohamuj się i siadaj.
LICEUM IMIENIA NIEPOKALANEJ PANIENKI
DYREKTORKA
- A jeśli tam jest? - W piątki ma Judo. Wyluzuj.
Upiorny zjebus, no nie?
Chciałabym oficjalnie powiedzieć,
że to najgorszy pomysł, jaki mieliśmy.
Chcesz pomóc pani De Brún, czy nie?
Możemy pomóc jej bez uprowadzania
- świętej rzeźby? - Nie uprowadzamy.
Porywamy.
Jaka to różnica?
Myślę, że nie ma.
Oddamy go, jeśli pani De Brún zostanie przywrócona.
Myślę, że Siostra Michael się zgodzi.
- Ja też. - Zróbmy zdjęcie.
Napiszę żądanie okupu.
- Potrzebujemy dzisiejszej gazety. - Po co?
Taka głupota z porwaniami.
Mam ogłoszenia parafialne.
Mogą być.
Napiszę lewą ręką, żeby nie poznała pisma.
Niezawodnie.
Napisać...
„Droga siostro Michael” czy „Do wszystkich zainteresowanych”?
Nie jestem pewna.
- Wygląda grubo. - Niezbyt korzystnie.
Może go trochę przechylimy.
Musimy dać go do przodu.
- Tam było dobrze. - Ja robię zdjęcie.
- Odpierdol się! - Zostaw!
Dobry Boże!
OK.
Trochę zboczyliśmy z kursu.
- Sklejmy go. - Genialnie!
Przyczepmy to.
Przyczepmy z powrotem.
Jezu! Co wy tu jeszcze robicie?
Myślałam, że mamy włamywacza...
Pożałowałby.
Zaliczyłam niezłe ruchy.
Pracujemy nad zadaniem z angielskiego.
Odsuńcie się.
Na Boga, co wy zrobiliście?
Jak mogłaś przykleić do góry nogami?
- Ma czapkę, na litość boską. - Cisza.
Mary, Sarah, Deirdre,
wasze dziewczęta też były przy dekapitacji?
- To nie ja, mamciu! - Nie odzywaj się, Clare!
Nawet nie oddychaj.
Proszę usiąść, pani Devlin.
Z tej sali skradziono rzeźbę.
Panna Mooney zrobiła zdjęcia miejsca zbrodni.
Albo ją odkupicie,
albo szkoła was pozwie.
Szczerze, siostro,
nie mówię tego ot tak,
myślę, że wygląda lepiej.
Jakby miał głowę do góry nogami.
Zawieszę ich na tydzień.
- Boże, nie! - Tydzień?
Będziemy ich mieć na głowie?
Bądź rozsądna, my go nie ścięliśmy.
- Wpadłaś po uszy, Erin. - To było niechcący.
Więc „niechcący” napisałyście żądanie okupu?
To nie było niechcący.
Było nam przykro z powodu pani De Brún.
To było złe.
- Że ją zwolniono. - Nie zwolniono.
Co?
Przepraszam, że przeszkadzam. Wezmę P-45 i już mnie nie ma.
- Słucham? - Pani De Brún postanowiła odejść.
Dostałam pracę w Świętym Dominiku.
Lepsza pensja, wakacje, dobra emerytura.
Pełny pakiet. Nie mogłam odmówić.
A co z życiem chwilą?
Tym, że życie powinno być spontaniczne?
Wiem, ale kupuję dom, a kredyt hipoteczny
mnie wykańcza.
- Wiem coś o tym. - Desperacja.
Dlatego jestem zakonnicą.
Darmowe zakwaterowanie.
Pani De Brún, zainspirowała pani moje najlepsze dzieło.
Rozumiem. Jakie...?
Mój wiersz. „Szklana lalka”. Lalka ze szkła.
To szklana lalka. Wczoraj czytałam.
Szczerze, nie słuchałam.
Trzymajcie się.
Carpe diem.
Carpe dupa.
Nie wiedzieliśmy, kim naprawdę jest pani De Brún.
Jak Keyser Soze.
Gość z chorą nogą.
Co?
Keyser Soze.
To był gość z chorą nogą.
Cały czas pieprzył bzdury.
Był jednym z tych... Jak im tam?
Niewiarygodnych narratorów.
- To bardzo sprytne. - Tak.
Też tak myślałam.
Spójrzcie tutaj.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz