NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Boże wszechmogący.
Do czego ten świat zmierza.
Cholerni zboczeńcy.
Przesadzasz, tato.
Przesadzam? Rany boskie, ten koleś nie ma spodni.
Ma świetne majtki, prawda?
Na litość boską, zamkniesz okno? Zamarzamy.
Muszę to wywietrzyć. Mam pięć warstw.
Co próbujesz osiągnąć? Zmienić rasę?
Posuszysz mnie suszarką?
Nie, mam dość roboty.
Czemu ciągle się dotykają?
Bo to artyści.
Brudne angielskie dranie. Bez urazy, synu.
John Hume, lider SDLP, wzywa do międzypartyjnych rozmów pokojowych.
Johnowi zależy na pokoju.
Ciągle tylko o tym mówi. Oby mu się udało.
Oby nam wszystkim się udało.
Czas ruszać. Ciebie też tam ciągną, synu?
Nie ciągniemy, leci na Gary'ego Barlowa.
Szanuję go jako tekściarza, to wszystko.
- Śnisz, kotku. - Potrzebujemy paszportów?
Do Belfastu? Nie sądzę.
- Belfast? - Nie za wcześnie?
- To dwie godziny w korkach. - To w Belfaście?
- Jeszcze osiem godzin. - Będziemy na czas.
Belfast? Może sprzedasz dzieciaki w biała niewolę?
- Gerry z nimi będzie. - Jeszcze gorzej.
- Nienawidzą takich jak on. - Jak ja?
- Dupków. - Wystarczy.
Jadą na koncert. Bez gadania.
Panika w zoo w Belfaście.
Z wybiegu uciekł niedźwiedź polarny.
Policja rozpoczęła poszukiwania i przestrzegła okolicznych mieszkańców...
Teraz się opamiętasz?
Bo zbiegły niedźwiedź polarny znajdzie nas i zabije.
Jakby to obchodziło mamę.
Daj spokój, mamo. Niedźwiedź polarny nie zaatakuje koncertu.
Nie dostanie biletu.
- Wyprzedały się miesiąc temu. - Zdziwiłybyście się.
Te olbrzymy wszędzie wejdą.
Koncert jest daleko od zoo.
Ale już go tam nie ma, prawda, głupi Jasiu?
- Beztrosko biega po Belfaście. - Nadążaj, Gerry.
Mówię tylko, że ma do pokonania sporą odległość.
Są szybkie, kiedy chcą.
- Ktoś może go podwieźć. - Po czyjej jesteś stronie?
Jeśli nie puścisz Erin, nasze mamy nie puszczą nas.
I nie powinny. Zadzwonię do nich.
- Genialnie! - Nienawidzę swojego życia.
Wiem, jak bardzo chciałyście zobaczyć This and That.
- Take That. - Będą inne koncerty.
Nieprawda. Ten to i tak cud.
Nikt nie przyjeżdża, bo się zabijamy. I grasują tu niedźwiedzie.
- Kiedy to się skończy? - Serio!
Futrzany zjeb nie zepsuje najlepszego dnia w moim życiu.
Co możemy zrobić?
Dobra. Słuchajcie.
Nikomu tego nie mówiłam...
Czasami kiedy Robbie udziela wywiadu,
wysyła mi wiadomości przez telewizję.
To jak telepatia.
Mówi...
że jesteśmy sobie pisani.
Nigdy więcej nikomu tego nie mów.
To zbyt ważne. Idę na koncert.
- Nie boję się niedźwiedzia. - Ani ja.
- Drań!
Jeśli trzeba, to go zabiję.
- Dawaj! - Tak! OK.
Zboczyliśmy na dziwne tory.
Trochę nam się pomieszało. Nie musimy się z nim bić,
a gdybyśmy musieli, to małe szanse,
- bo jest wielki. - A nas jest pięcioro.
To nie niedźwiedź polarny nie daje nam jechać na koncert,
tylko nasze matki i nie przekonamy ich.
Nie będziemy ich przekonywać.
- Zrobimy coś innego. - Co?
Spierdzielimy.
Złapią nas. Wiem, że tak.
Nie złapią nas, Clare. Nasze mamy myślą,
że ja i James coś załatwiamy, a Erin i Orla są u mnie.
Ale nie jesteśmy u ciebie. Jedziemy do Belfastu.
Nie mogę jej znowu tłumaczyć. Zacznę krzyczeć.
Co masz w walizce?
- Wódkę. - Masz całą walizkę
- wódki? - Nie.
Napoje też. Nie jestem dzikusem.
Można mieszać wódkę z cydrem?
Boże, ugotuję się.
Dziwisz się? Coś ty założyła?
Wyglądasz jak bojownik.
Nie chcę być rozpoznana.
Nikt cię nie rozpozna.
- Clare Devlin, to ty? - Jezu!
Spokojnie. Jest weekend.
Nie ma nad nami władzy w weekend.
Nie może nas przesłuchiwać, a jeśli spróbuje...
- To jej nagadam. - Dzień dobry.
- Dobry, siostro. - Po co jedziecie do Belfastu?
- Nie jestem pewna... - Głośniej.
Nie jestem pewna, czy to siostry interes.
Uznam, że to nieprzemyślana próba bycia zabawną, panno Quinn.
- Tak. - A teraz odpowiedz.
- Jedziemy do muzeum. - Którego?
- Historycznego. - Po co?
- Zrobić projekt. - O czym?
O Ulsterze.
Zrobić projekt.
Nasze kłamstwa wymykają się spod kontroli.
Jest dobrze. Chyba to kupiła.
Oczywiście, że nie. Przejrzała nas.
- Duszę się. - To zdejmij.
Nie mam nic pod spodem.
- Nawet stanika? - Jezu, nie masz stanika?
Oczywiście, że mam.
- Ja nie mam stanika. - Przestaniecie mówić „stanik”?
Nie mogę paradować w samym staniku. Nie jestem Madonną.
- No nie? - Co teraz robi?
Czyta książkę.
Teraz patrzy na kobietę obok.
Teraz wstaje.
Teraz tu idzie.
Teraz stoi przed nami.
- Co on robi? - Teraz...
Przestań gadać.
- Chcę tu usiąść. - Co? Dlaczego?
Wspaniałe z was towarzystwo, zapewniacie stymulującą rozmowę i cięty dowcip.
- Naprawdę? - Nie.
Kobieta obok ma kanapkę z jajkiem, która rozgoniłaby pomarańczowy marsz.
- Chryste, ale ciężkie. - Ja to zrobię...
- Co tu macie? - To nie nasze.
Nie wasze?
W życiu tego nie widziałyśmy, prawda?
- Nigdy. - Nigdy.
Przepraszam.
Mogę prosić o uwagę?
- Czy ktoś ma czerwoną walizkę? - Nie.
Dla jasności, nikt nie przyznaje się do tej torby,
- zgadza się? - Zgadza się.
Chyba mamy kod czerwony.
Proszę się zatrzymać.
Cholera.
Jednostka na pozycji.
Badamy obiekt maszyną. Kontynuujcie.
Słodki Jezu.
- Nie jest dobrze. - To nic takiego.
Wysadzą walizkę pełną wódki.
Wiem, zwierzęta.
Ich stroje pszczelarzy są świetne.
- Jesteś niewiarygodna. - Teraz swędzi.
To nie ja, tylko agentka.
To poważne. Wsadzają do paki za mniej.
- To miejsce jest nienormalne. - Wystarczy.
Nie umiesz panować nad złością, wiesz?
33 bravo,
mówi 31 alfa. Odbiór.
Słysze cię. Odbiór.
Teren czysty. Odbiór.
Przyjąłem, zbieramy się. Odbiór.
Pachnie wódką. Odbiór.
Wódką, mówicie?
Ciekawe.
Musimy iść.
Potrzebujemy lepszego planu.
- Jest super. - Nie dojdziemy do Belfastu.
To niedaleko. Widziałaś Irlandię na mapie? Jest malutka.
Nie podoba mi się, że jesteśmy na otwartej przestrzeni,
bo niedźwiedź jest na wolności i może nas zabić.
Może spróbować.
Wydaje mi się, czy ten cygan to ciacho?
- Nie możesz tak mówić. - Jak?
Teraz mówi się podróżnicy, a nie cyganie.
To obraźliwe.
- Tak? - Tak.
- Naprawdę? - Kto to?
Po prostu ludzie, tacy jak my.
- Ale inni. - Tak. Nie!
To rasistowskie, Orlu.
- Są inni. - Nie są.
- Żyją w przyczepach. - Chciałabym mieszkać w przyczepie.
Ja też, są spoko.
Możecie nie być rasistami?
Trochę się ich boję. To rasistowskie?
- Tak. - Bardzo.
- Cyganie to rasa? - Podróżnicy.
Jak się macie?
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry panu.
Panu? Co kurwa?
- Czekajcie! - Czego on chce?
- Nie wiem. - Mówię do was.
Idźcie dalej.
Głusi jesteście?
- Głowa w dół i idziemy. - Wracajcie!
- Idźcie szybciej. - Mam was gonić?
- Jezu, śledzi nas. - Jasny chuj.
- Biegiem! - Co?
To psychopata! Biegiem!
- Oszaleli. - Nie chcę umrzeć!
Nie chcę umrzeć!
- Ale jaja, co? - Hej, dziewczyny!
- Ręce precz! - Co?
Odejdź! Słyszałeś, nie żartuję.
Nie chcemy pana skrzywdzić.
Serio? Ogarnij się z tym.
- Czemu takie jesteście? - Czemu nas gonicie?
- Bo to upuściliście. - Moja portmonetka.
A po co was goniliśmy?
Dobra, rozumiem.
Jesteśmy podróżnikami, musimy być psychopatami.
- Mieliście rację. - Zamknij się, Orlu.
Gonimy ludzi, żeby ich pobić bez powodu.
- Nie... - Na pewno jesteśmy agresywni.
Nie, wcale nie.
Darzę was ogromnym szacunkiem.
Macie silne poczucie wspólnoty i wspaniałe tradycyjne wartości.
Zaczepiają was?
- Tak! - To jebani szaleńcy!
- Zabiją nas. - Pomocy!
Wskakujcie.
Dupki.
Jest dobrze.
Spotkałaś ich kiedyś, Rito? Take That?
Nie, nie znoszę ich, są gówniani,
a ich fani to idioci, łącznie z wami.
Chyba „poza” nami.
- Nie. - Rozumiem.
Nie lubię popu.
Nie ma duszy. Jestem fanką muzyki klasycznej.
Ale wyrzucili mnie z Glynebourne,
odkąd zmiażdżyłam fana Pavarottiego.
Zmiażdżyłam intelektualnie, ale też skopałam mu dupę.
La Bohème Pavo jest mocne,
ale nie można winić Pucciniego za czystość tonu!
Posłuchajcie tego.
Podaj puszkę.
Puszkę...
Piwa. Rozumiem.
Z alkoholem.
Tak, zajebiście pięknie.
Podczas jazdy. W porządku. Dobrze.
Zajebisty instrument. Cudowny!
Ile tu można jechać?
„Robie”?
Zamknijcie oczy, chłońcie to.
Pewnie, oczywiście.
Ale może ty chłoń to z otwartymi oczami i patrz na drogę.
Erin, co robimy?
Nie wiem, jest jebnięta.
Źle napisała Robby na wszystkich koszulkach.
- Co? - Jak jej to powiemy?
Tym się przejmujesz? W tej chwili?
To cię martwi? Błąd ortograficzny?
- Przeszkadza mi to. - Powiem wam coś.
- Gdybym wierzyła w Boga... - Odleciała.
- ...tak by brzmiał. - Trzeba było próbować
- z cyganami. - Podróżnikami!
Jezu Chryste.
- Co to? - Uderzyłyśmy coś?
O mój Boże, niedźwiedź polarny!
Znowu. Przesuńcie go.
- To obleśne. - Czemu to robimy?
Bo Rita nam kazała. Boję się jej.
Bardzo się jej boję.
Czemu to takie ciężkie? Chyba nie...
Przyłóżcie się. Im szybciej skończymy, tym szybciej pojedziemy do Robbiego.
„Robiego”. To nie wygląda dobrze.
Nie wracam do wana, to wariatka.
Za daleko zaszłyśmy.
- Jezu Chryste! - Co?
Ma gówno na dupie.
Jebać, niech James to zrobi, leniwy drań.
Totalnie.
Gdzie jest James?
- To nie w porządku. - Nie ma przyjaciół!
Cicho, proszę.
Zamknijcie się, kurwa!
OK.
Z tego co rozumiem, myślicie, że James został
- z cyganami? - Podróżnikami.
Mała wkurzająca uważa, że trzeba wrócić, bo...
Byli na nas źli, coś mu grozi.
Kręcona gaduła uważa, że nie...
- Bo to dupek. - To trudne.
Daj spokój!
Przegapimy początek.
- To twój kuzyn. - A kto nigdy
- nie stracił kuzyna? - OK.
Kto zgadza się z małą, że mamy wracać?
- Orlu! - Lubię Jamesa. Ale wolę Take That.
Zdecydujcie się, mam koszulki do sprzedania.
Mówimy o Take That.
- Wiem... - Sama to powiedziałaś.
Nikt tu nie przyjeżdża. Nie widziałyśmy Bros.
New Kids on the Block. Right Said Fred.
Nie dodawajmy Take That do listy.
Stawka jest zbyt wysoka.
- James ma bilety. - Cholera!
Mimo optymizmu Johna Hume'a,
lider DUP, Ian Paisley, powiedział, że w żadnym wypadku
nie zasiądzie do rozmów z Sinn Féin, więc nie spotkają się wszystkie partie.
Dłużej już nie mogę.
Te fałszywe obietnice.
Tygodniami czekam, licząc, że nadejdzie ten dzień i się rozczarowuję.
Nie przejmuj się. To tylko kosz.
Zmieni moje życie, Gerry.
W Strabane mają je od miesięcy.
Co się tam dzieje? Kto pociąga za sznurki?
To naruszenie ustawy o opisach handlowych.
Miał być mahoń, a to ledwie dąb.
Jezu, gotuje się we mnie.
- Jest coraz bliżej. - Co?
Niedźwiedź polarny.
Siostrzenica Margot Murphy widziała go przy Abakebabra w Coleraine.
- Tak blisko? - Pójdę po wodę święconą.
Zadzwoń do matki Michelle.
- Niech nasze maluchy wrócą. - Jasne.
Zabarykadujemy drzwi, a jeśli dojdzie do najgorszego,
Jim pożyczył mi broń do usypiania.
Nikt nie odbiera.
Skąd Jim ma tę broń?
Jego brat miał problemy z wyznawcami diabła.
- Słucham? - Obozowali na jego farmie
i nie mógł ich za nic przegonić. Więc Jim kupił pistolety i...
Strzelał do nich?
Chyba zadziałało.
Wyobrażam sobie.
Nie wiem, czy to byli sataniści.
Pewnie, nie czesali się i od stóp do głów ubierali się w batik.
Jezu Chryste!
Musimy się uspokoić.
Nie otwieraj, to może być niedźwiedź polarny!
Są znane z dobrych manier.
Przychodzą rozerwać ci gardło,
ale najpierw pukają.
Możesz przestać do mnie celować, Joe?
Tato.
Geraldine.
Drzwi były otwarte.
Dacie wiarę z tym niedźwiedziem? Odchodzimy od zmysłów.
Desperacja.
Mary, Gerry.
- Diedre, otwarte. - Dacie wiarę z tym dupkiem?
Całe miasto będzie jego zakładnikiem.
To zły drań.
Chcę zabrać swoją dwójkę do domu.
Ja też. Zawołasz Clare?
O czym wy mówicie?
Słuchajcie.
Niedźwiedź polarny, który rano zbiegł z zoo w Belfaście, został złapany.
Grupa szukających go strażaków
znalazła zwierzę blisko A6
między Belfastem a Londonderry.
Jadło martwą owcę.
Dzięki Bogu.
Oddaj Jimowi broń.
Michelle, James i Clare powiedzieli, że tu będą?
- Tak. - Zgadza się.
Małe skurwiele.
Co ty odwalasz? Do wana, zjebie.
Nie musisz, jeśli nie chcesz.
Z całym szacunkiem, nie twoja sprawa.
Haniebnie go traktujecie.
Co się dzieje?
John-John i chłopaki... mnie rozumieją.
I okazało się,
- że umiem sprzedawać. - Ma talent.
- Zostałeś cyganem? - Podróżnikiem!
- Może być cygan. - Tak.
- Ruchy! - Dobra, wsiadaj do wana.
Nie prowokuj. Przegapiliśmy PJ & Duncan.
- To support? - Tak.
Lubię ich!
- Nie jadę. - Nawet dla Gary'ego Barlowa?
Żaden z niego tekściarz.
Przepraszam.
Przesadziłeś.
Michele będzie żałowała, że jej nie rozszarpał, kiedy ją dorwę.
Nie wiem, co robić.
Nastolatki się buntują, ale...
Clare przesadziła. Jest przestępczynią.
Zastanawiałaś się nad adopcją?
Ma 16 lat. Na pewno już za późno.
Wspaniałe wydarzenie w King's Hall,
brytyjski zespół pop, Take That, dał pierwszy koncert w Irlandii Północnej.
Potrzebujemy dowodu,
że poszli no koncert.
A potem... nie będą wiedzieć, co ich trafiło.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz