NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jezu! Taksówka jechała wieki.
Ależ piękna!
Daj mi siłę!
Wszyscy na nas patrzą.
- Przez twój kapelusz? - Co?
Lekka przesada. Chciałam ci powiedzieć.
Mój kapelusz to przesada?
Wstydź się.
Chryste, co tym razem zrobiłeś?
Nie mówiła do mnie,
mówiła do osoby w białej kiecce, która zdołała przyćmić pannę młodą.
Nie przyćmiłam jej, Gerry.
Upokarzające.
To go zdejmij.
Co?
Kapelusz!
Cholera!
- Jesteście. - Wypatrzył nas.
Uciekajcie, ratujcie się.
John właśnie mówił...
Znacie Johna, miły gość, ożenił się z Patricią, tak myślę...
Jej matka pracowała w Credit Union, może pamiętacie,
- cierpiała na kamienie żółciowe... - Chryste Panie.
...a kamienie żółciowe to nie przelewki.
A Dicky Donigan,
na Boga, to były tortury...
kamienie żółciowe wielkości piłek golfowych.
Co powiedział John, Colmie, na litość Boską, co?
Mówił, że wszyscy tutaj
mówią o kiecce Sarah.
Naprawdę?
Ale to nie nasz dzień.
Chociaż dobry na to dzień.
W zeszłym tygodniu otwierałem katedrę...
Boże, wicher mógł rozerwać człowieka na pół, taki srogi.
Wiecie, nie przeszkadza mi wiaterek. Nawet go wolę.
Ale ten był agresywny.
Powiedziałem: „Colmie, to nie dzień na zamieszanie”.
- Okazało się... - Mogę ci przerwać?
Pewnie, mów.
Nie mam nic do powiedzenia, tylko przestań gadać.
Niech będzie.
Jest tam...
przy stole z napojami,
stare pudło.
- Tato. - Kieliszek na głowę.
Już wysuszyła cztery butelki.
- Tato. - Nie ruszy jej to.
- Jest jak nosorożec. - Przestań.
Brady to nasza ciotka
i siostra mamy.
Gdyby żyła...
- Nie mogła jej znieść! - Idzie do nas.
Ciociu Brady, miło cię widzieć.
- Powinnaś być z siebie dumna. - Dziękuję bardzo!
Brady, wszystko dobrze?
Nie, ale masz to w dupie.
Ostatnio mama nie czuje się najlepiej.
Trochę się o nią martwiłem.
Nie przejmuj się za bardzo.
Kula by jej nie powaliła. Prawda, Brady?
Dalej jesteś dupkiem.
Bóg jeden wie, co Mary w tobie widziała.
Musicie wciąż za nią tęsknić.
Tęsknimy.
Nie odziedziczyłyście jej urody.
Eamonn, co u ciebie? Masz kogoś?
Mam kupić nowy kapelusz?
Powinnaś, ten ci nie pasuje.
- Nikogo nie mam. - Masz dużo czasu.
- Nigdy się nie ożeni. - To przeczucie czy rozkaz?
Świetny dzień, prawda?
A niech mnie.
Dzięki Bogu.
- Skurwysyny! - Jak leci?
- Nuda. - Świetnie.
- Erin! Orla! - Na litość boską!
Mówiłam, że możesz zaprosić jedną koleżankę.
Nie rozdzielają się.
Jesteśmy stadem.
Piękny kapelusz.
- Dzięki. - Dupek.
Nie rozrabiajcie, słyszycie? Już było dość kłopotów.
- Zachowuj się. - Jasne.
Nie będziemy rozrabiać.
OK, kto chce narkotyki?
- Ja. - Słucham?
- Nic poważnego, tylko zielone. - A skąd chcesz je wziąć?
- Znacie Macca? - Nie sądzę.
Wielki Macca. Wszyscy znają Macca.
- My nie. - „Mądrala?” Macca!
- Macca! - To nie pomaga.
Macca. Wysoki, ciemne włosy.
Krzywy nos od boksowania.
Dużo tatuaży, blizna pod lewym okiem.
Wyleciał za kradzieże aut.
- Brzmi uroczo. - Naprawdę.
Mówił, że załatwi. Spoko, nie?
- Nie jestem pewna. - Ja tak.
Nie ma mowy. Narkotyki do Afryki.
Gratuluję. To był najbardziej frajerski tekst świata.
Czemu myślisz, że możesz zaufać Macce?
Nie jest Anglikiem.
- James ma rację. - Nie ma.
- A jeśli da nam szemrany towar? - Co to ma być?
Nie wierzę, że o tym dyskutujemy.
Trzymajmy poziom, do kurwy.
Nie wezmę w tym udziału.
Jeśli zdecydujecie się to zrobić,
to będzie koniec naszej przyjaźni.
Czy to „Rock The Boat”?
Kurwa, tańczymy! Szybko!
Nie!
- Tańczymy! - Wynocha!
Ale psujesz zabawę.
Narkotyki są nielegalne,
uzależniające i, co najważniejsze,
możesz stracić rzepki, jeśli cię z nimi złapią.
Lubię swoje rzepki. Pasują mi do kolan.
Masz świetne rzepki, Clare.
- To prawda? - Tak jakby.
...miał dwa, duże jak moje.
- Boże. - Co?
Dorwał kogoś.
Mieli broń.
- Uratujemy biedaka? - Nie ma szans.
- Tatusiu, jest młody. - Mam to gdzieś.
Z Colmem każdy radzi sobie sam.
- Porozmawiajmy. - W porządku.
- Nie jest w porządku. - Coś nie tak?
Można tak powiedzieć.
Eamonn czekał na tę piosenkę całą noc.
„Rock The Boat”? Naprawdę?
Ale twoje dziewczyny go wypchnęły i teraz ma siniaka.
- Pokaż im siniaka. - Łatwo mi się robią.
Nie w tym rzecz.
Rozumiem.
- Przykro mi. - Tylko tyle masz do powiedzenia?
Nie wiem, co jeszcze powiedzieć, poza tym...
że mają po 16 lat, a Eamonn ma 50.
To ostry taniec, wiesz o tym, kiedy się przyłączasz,
siadasz na podłodze na własne ryzyko.
Naprawdę nic im za to nie zrobisz?
Nie, Brady. To „Rock The Boat”.
To wyjaśnia parę rzeczy.
- Co to ma znaczyć? - Trochę dyscypliny
by im nie zaszkodziło.
Biegają jak dzikie zwierzęta.
Wystarczy, Brady.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
- Mamciu. - Twoje dziewczyny
nie wiedzą, jak się zachować. Hieny.
Brady, dość tego.
Nie musisz ich bronić, wielka paro galotów.
To nie wina mojej siostry.
Starała się z wami jak mogła, ale wdałyście się w ojca.
Pohamuj się.
Myślę, że była wami zawiedziona.
Cholera, czekaj.
Tato, nie zaszczycisz jej odpowiedzią.
I jeszcze coś. Gdyby twoja matka zobaczyła ten kapelusz,
przewróciłaby się w grobie, bo to paskudztwo.
Padnij trupem, złośliwa stara wiedźmo.
Ogarnij się.
- Nie wierzę. - Słuchaj, Mary.
Nieważne co zrobiłaś, jesteś moją siostrą.
Wspieram cię.
- Niczego nie zrobiłam. - Dokładnie.
Nie chciałaś zabić staruchy, niech spoczywa w pokoju.
- Nie zabiłam jej. - Wiesz, co mam na myśli...
- Rzuciłaś urok. - Nie rzuciłam, tato.
- To był tragiczny... - Moja matka też miała dar.
Jej wrogowie padali jak muchy.
Nie mam daru.
To nie żadne nieczyste moce.
Powiedziałam coś niefortunnego, co...
- Zabiło? - ...zbiegło się ze śmiercią.
Naczynia pozmywane. Chcesz jeszcze herbaty, mamciu?
Nie.
Wezmę odkurzacz i ogarnę schody.
A ja pościeram kurze.
Co w was wstąpiło? Co kombinujecie, czego chcecie?
Niczego, uznałyśmy, że powinnyśmy bardziej się starać.
Tyle dla nas robisz, ciociu.
Należy ci się odpoczynek.
Nie rzucam uroków, to był wypadek.
Jak tam zła czarownica?
Kto włączył idiotę?
Jak ja pójdę na tę stypę?
Będzie dobrze. Słuchaj,
kiedy zrobi się gorąco, nie unoś się.
Nie chcemy mieć kolejnego trupa na głowie.
Postaram się.
Dobrze, że jesteście.
Dużo tu ludzi.
Mamcia była bardzo lubiana.
Jasne. Naprawdę?
Była duszą towarzystwa, nieprawdaż?
Radosna. Zawsze się śmiała.
- Mowa o Brady? - Tak, tato.
Mary, muszę coś powiedzieć.
- Chodzi o klątwę? - Słucham?
Mary mówi, że tego nie zrobiła i nam to wystarcza.
To prawda, Eamonnie, nie umiałabym tego zrobić.
Nie, Mary, chciałem powiedzieć, że moja biedna matka,
- niech ją Bóg błogosławi... - Amen.
...nie chciała tego powiedzieć.
Nie musisz tłumaczyć.
Bałaś się, że myślę, że to klątwa?
Cóż...
- To zabawne. - Tak.
Oczywiście to była moja pierwsza myśl.
Ale przyjrzałem się temu i śmierć mamci
nie spełnia oficjalnych wymagań.
Nie jesteś podejrzana, Mary.
Nie musisz się martwić.
Świetnie.
Przynieśliśmy jedzenie. Zostawić tu?
- Genialnie. - Siostro. Jak leci?
Jestem na stypie, miewałam lepsze wieczory.
- Znała siostra Brady? - Nie,
ale ponoć pańska żona rzuciła na nią klątwę.
- Nie całkiem. - Wystawia pan język?
- Słucham? - Rozdaję opłatki.
Chryste, nie znoszę wystawiających język.
Co to ma znaczyć?
Nie możesz sam włożyć opłatka do ust?
Tak, to musi być ciężkie.
Na stypy chodzi ojciec Thomas, ale jest chory, przykuty do łóżka.
Boże. Od czego?
- Głównie Jacka Danielsa. - Rozumiem.
- Wezmę to. - Świetnie.
Zrób sześć kanapek z szynką i serem, cztery z jajkiem, trzy z tuńczykiem.
Z szynką i serem pokrój w trójkąty,
z jajkiem w prostokąty, a z tuńczykiem
rób co chcesz.
- Bierz się do smarowania. - Super.
Ze śmiercią jej do twarzy, prawda?
Co?
- Możemy wejść? - Czemu szepczesz?
Nie wiem.
Dziękuję za przybycie.
Miło mieć wsparcie w tym trudnym okresie.
- Nie była chujem? - Nie mówiłam tak.
- Mówiłaś. - Na pewno słyszałam.
Mogę coś sprawdzić?
Wy też widzicie trupa, tak?
To tylko Brady.
To ciało Brady.
- Martwe ciało Brady. - To jej stypa, czego się spodziewałeś?
Nigdy nie widziałeś trupa?
- Oczywiście, że nie. - Anglicy są dziwni.
Możesz jej dotknąć.
Po co miałbym jej dotykać?
- To miłe. - Przestań!
To tylko trup, też nim kiedyś będziesz.
Dzięki, Clare. To mi pomogło.
Skłania do myślenia, no nie? Śmierć sprawia...
że chcesz...
wszystkiego spróbować...
Co się dzieje?
Pokazać wam coś fajnego?
- Co? - Przygotujcie się.
- Bułeczki. - Zgadza się.
Co w nich fajnego?
- Bułeczki są świetne. - Lubię je.
To nie są zwykłe bułeczki.
To zabawne bułeczki.
Tak, wyglądają zabawnie.
- Zabawne? - Z narkotykami.
- Wsadziła do nich narkotyki! - Pewnie, kurwa.
Chciałam pierniki, ale miałam tylko ten przepis...
Uzgodniłyśmy to.
Nieprawda. Tak czy siak,
narkotyki są legalne w jedzeniu. Wszyscy to wiedzą.
Naprawdę? Nie jestem pewny.
Macie tu kubki?
Wezmę to.
Co się, kurwa, stało?
- Trzy z serem i pomidorem na ciemnym. - Jasne.
Cztery z sałatką.
Z sałatką, chwila, w trójkąty?
- Dwie z cebulą. - Kończy się marmolada.
- Brzoskwinie i kola. - Słodki Jezu.
...nie przeszkadza mi wiaterek,
nawet go wolę.
Ale ten był agresywny.
Więc powiedziałem:
„Colmie, to nie dzień na zamieszanie”.
Co się dzieje?
A kiedy przybyła panna młoda,
wicher był już ostry.
- Umarłam? - Nie widziałem takiego wiatru.
To moja stypa?
Wył jak zjawa.
Jestem w piekle?
Biedna dziewczyna, znaczy panna młoda,
przybywa i zaraz po wyjściu z samochodu
wiatr unosi ją jak lalkę z papieru
i zwiewa na klomb.
To całkiem zabawne.
Co my zrobimy? Na Boga, co my zrobimy?
- Będzie dobrze. - Na pewno nie.
Tam są bułki z narkotykami. Jeśli ludzie je zjedzą, to ich odurzymy.
- No i? To nie przestępstwo. - Masz kiepskie pojęcie o prawie.
Kto przynosi bułki z haszem na stypę?
Typowe. Próbuję być miła i tak mi dziękujecie.
Co jeśli zje ją staruszek?
Skąd te sentymenty wobec staruszków?
Starzy ludzie to dupki.
Musimy je odzyskać.
Nie spieram się.
Chciałam naćpać siebie, a nie twojego wujka Colma.
Wyobrażacie to sobie?
Gdzie się podziały bułeczki?
Pójdę do kuchni i zabiorę to, co tam jest.
Wypatrujcie ludzi, którym odwala i pamiętajcie...
subtelnie.
Muszę wziąć tę bułeczkę.
Mam wiele pytań na temat Boga, życia po śmierci.
- Proszę, odejdź. - Próbuję się powstrzymać...
Nie wierzę.
- Dlaczego? - Nie wolno mi powiedzieć.
OK.
Co się stało, siostro?
- To cynamon? - Lubi siostra cynamon?
Nie znoszę cynamonu.
I z tym są, absolutnie, na 100%.
Gdzie szalotka?
Jak mam zrobić sałatkę bez szalotki?
Prosiłem o nią dziesięć minut temu!
Weźcie się w garść!
Jeszcze nie ugotowaliście ziemniaków!
Bez zanieczyszczenia krzyżowego.
Chcę serowo-cebulowe w jednej misce i solone w drugiej.
To nie takie trudne.
- Posłuchaj. - Tak, Joe.
Chcę powiedzieć...
Że dobrze sobie radzisz.
Tak trzymaj.
Koniec końców, nie była taka zła.
Całkiem ją lubiłam.
Mam nadzieję, że patrzy na nas z góry i myśli...
Chryste, co to?
Ja też, Mary.
Nie, Sarah.
Patrz! Kolczyki. Patrz na kolczyki!
Boże, tak...
Nie zakładałabym jej wiszących, ma za krótką szyję.
Lepsze byłyby wkręty.
Są mamci. Ma kolczyki mamci.
Zgadza się.
Skąd ona je ma?
Pewnie zwaliła się jak sęp nim mamcia wydała ostatnie tchnienie.
A teraz starą sukę w nich pochowają.
Nie ma wstydu?
Nie zasługują na to, żeby je pogrzebać żywcem.
Robi nam na złość.
- Co robimy? - Nie wiem.
Możemy je zastąpić dokładnymi replikami.
Jasne.
Ale nie mamy dokładnych replik.
Prawda, Mary.
Nie wierzę. Serce się, kurwa, kraje.
Dziadek zjadł jedną i dziwnie się zachowywał.
- Panikujesz. - Był miły dla taty.
- Jezu! - Dokładnie.
- Jeśli mama zauważy... - Nie przyłapie nas.
Na wszystkim nas przyłapuje.
Nawet na tym, czego nie zrobiliśmy.
To zadziała?
Tak się pozbywa narkotyków. Widziałem Chłopców z ferajny.
To nie jedyny sposób.
W filmie dziewczyna chciała ukryć prochy
i wepchnęła je sobie...
Nie wepchnę sobie bułki w dziurę. Nie ma mowy.
- Spuszczę. - Dawaj.
Działa?
Pewnie, że tak.
- Woda się podnosi? - Czemu się podnosi?
Nie wiem, w filmie się nie podnosiła.
- Kurwa. Zapchaliśmy. - Kto ma przepychacz?
Wyszłam bez niego z domu.
Ja też. Koszmar.
- Szybciej. - Pilnuj swojego ucha.
- A nie mojego. - Nie schodzi.
Przykleili je czy co?
- Ciągnij mocniej. - Mocniej nie mogę.
Mary.
Trochę mi niezręcznie,
ale w kuchni narzekają na Gerry'ego.
Eamonn, jak leci? Co tu robisz?
- To stypa mojej matki. - Boże, no tak.
Co się dzieje?
Chciałyśmy odmówić tycią dziesiątkę,
- ale Sarah zapomniała różańca. - Co ze mną?
Co masz w ręce?
- Słucham? - Co masz w ręce?
- Nic. - Pokaż.
W drugiej.
- W drugiej? - Tak.
- Boże, skąd się tu wzięły? - Rany.
Kradniecie kolczyki mamci?
Wcześniej należały do naszej mamy, więc...
Co z wami?
Oddajemy jej przysługę, źle na niej wyglądały.
Na litość Boską. Najpierw klątwa, a teraz to.
- Mówiłeś, że nie było klątwy. - Nie chciałem cię złościć.
Za chwilę pochowam matkę. Nie chcę uroku.
Na litość boską!
Co to?
Dobry Boże.
Wygląda gorzej, niż jest.
Matka miała co do was rację.
Zwierzęta mają lepsze maniery.
Nie mieliśmy przepychacza.
Wynocha! Już!
Nawet niezłe pożegnanie.
Jestem załamana przez kolczyki mamy.
- Byłyśmy tak blisko. - Są pogrzebane.
Chyba, że wykopiemy Brady...
- Może to nie taki zły... - To zły pomysł.
Bardzo zły pomysł.
Chcę o tym zapomnieć.
Jak twoje sranie, Erin?
Poprawia mi się.
Boże, to koszmar
tak narobić w czyimś domu.
Nie rozumiem, czemu musiałaś zawołać przyjaciół.
- Spanikowałam. - Możemy nie gadać
o sraczce Erin, będzie podwieczorek.
Chciałem powiedzieć,
że na stypie zjadłem bułeczkę
i jak Boga kocham,
w życiu takiej nie jadłem.
Więc wziąłem nam kilka.
Duże są.
- Chętnie wezmę. - Podaj, Erin.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz