Czasem moje dzieciństwo wydaje się bardzo odległe.
Innym razem
niemalże je widzę.
Czarodziejska kraina mojej młodości,
przepiękny sen, w którym świat wydawał się obietnicą
i krył przede mną cenne doświadczenia.
Dziś żałuję, że nie słuchałam.
Że nie patrzyłam uważniej.
Że nie rozumiałam.
Ale czasem wartość cennych nauk
dostrzegamy dopiero po fakcie.
Dalej!
Dawaj!
No dalej.
Nie chcę się spóźnić.
Widziałam, jak ten turniej
uczy pokory wojowniczki zaprawione w boju.
Poradzę sobie.
Daj z siebie wszystko.
I pamiętaj,
wielkość ma liczne odcienie.
Panuj nad sobą, bądź czujna.
Nie!
Tak nie wolno!
Nie.
Nie. Ale...
- Wykorzystałaś skrót. - Ale...
- Oszukiwałaś. - Nie.
Ale...
Taka prawda.
Taka jest prawda
i tylko prawda się liczy.
Ja bym wygrała...
Ale nie wygrałaś.
Nie możesz być zwycięzcą, bo nie jesteś na to gotowa.
I to żaden wstyd.
Wstyd to w głębi serca znać prawdę
i jej nie akceptować.
Bohaterstwa nie buduje się na kłamstwie.
Twój czas nadejdzie, Diano.
Kiedy?
Kiedy będziesz gotowa.
Spójrz na Złotą Wojowniczkę, Asterię.
Nie pośpiech sprawił, że stała się legendarna.
Zawdzięcza to prawdziwemu bohaterstwu.
Cierpliwości, pracowitości
i odwadze, by spojrzeć prawdzie w oczy.
Kiedyś staniesz się tym, kim marzysz,
i wszystko się zmieni.
Świat nie jest jeszcze gotowy na to, co masz zrobić.
Witaj w przyszłości.
Żyje się dobrze, ale można lepiej.
Bo dlaczego by nie?
Wszystkie marzenia są na wyciągnięcie ręki.
Ale czy z tego korzystasz?
Masz wszystko...
czego pragniesz?
IDŹ
Zwolnij!
W życiu.
Stary!
Oto Black Gold Cooperative.
- Rany! - Pierwsze konsorcjum naftowe
prowadzone dla ludzi przez ludzi.
Pomyśl, że wreszcie
spełnisz wszystkie pragnienia.
Chodźmy.
Za niewielką opłatą
możesz nabyć udziały
w najbardziej dochodowym przemyśle świata.
I każdy nasz sukces
to też twój sukces.
Nieważne, kim jesteś, nieważne, co robisz,
zasługujesz na życie w dostatku.
Masz wszystko, czego pragniesz?
Nie męczy cię, że chcesz mieć więcej?
- Teraz ja. - Dołącz do mnie.
- Jest! - Nasi pracownicy czekają.
Nie potrzebujesz góry pieniędzy ani dyplomu.
ZADZWOŃ 1-800 111 4000
Nie musisz nawet harować.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Nawet o tym nie myśl.
W Black Gold Cooperative wystarczy
po prostu chcieć.
Bierzemy, co chcemy, i spadamy.
- To znaczy? - Nie tego szajsu.
Krąży plotka,
że macie na zapleczu lewy interes.
Ty nie powiesz, to my też.
Tak!
Dziękuję.
Tak!
Dobrze się pan czuje?
Broń!
On ma broń!
Zamilcz. Proszę.
Nie ukryjemy się. Spadamy.
Stać! Ochrona!
Nie, tam!
Wy tam! Stać!
Z drogi!
Biegną schodami ruchomymi.
Stać! Nie ruszać się!
Stać!
Nie!
Kilku uzbrojonych rabusiów.
Przyślijcie policję. Natychmiast.
Stać!
Nie ruszać się!
Nie. Stary, uspokój się.
Do tyłu. Załatwię ją.
Co z tobą?
- Będzie dobrze. - Co robisz?
Co ty robisz?
- Nie wrócę do mamra. - Nie!
Wrzuć na luz.
- Cofnąć się. - Nie rób tego.
Nie!
Odstaw małą.
Posłuchaj.
Posłuchaj mnie!
- Nie! - Co ty wyprawiasz?
Wciągnij ją.
Nie wrócę do mamra.
Nie!
Puszczę ją.
Nie!
Kto to?
Dziś się tak nie bawimy.
Wiejmy.
No nie wierzę.
Trzymaj się.
Nie cierpię broni.
Zmywamy się. Wstawaj.
Hej.
Przepraszam.
Przykro mi.
On to wymyślił.
Władze nadal mają wiele pytań.
Pierwsze jest zaskakujące.
Kto właściwie zatrzymał napastników?
Jeśli wierzyć w relację,
nie była to policja,
a tajemnicza bohaterka,
widziana przez wielu świadków.
Brzmi znajomo? Nic dziwnego.
W tym roku podobnych zajść było blisko dziesięć
i wszystkie na Obszarze Metropolitalnym Waszyngtonu.
Samo nasuwa się najważniejsze pytanie:
Kim jest owa kobieta
i skąd się wzięła?
„KONIEC WIELKIEJ WOJNY”
RANCZO TREVORA
Przepraszam. Czeka pani na kogoś?
Nie. Jestem sama.
Taxi!
Nie zauważyłem pani.
Możemy zabrać się razem.
Nie, dzięki. Zaczekam.
O rety.
- Tak. - Cześć, Jake.
Mógłbyś mi...
Wiem. Oferma ze mnie. Zamek się...
Dzień dobry.
Witam. Dziękuję.
Diana Prince, antropologia kulturowa i archeologia.
Barbara Minerva. Geologia, gemmologia, litologia.
I kryptozoologia.
Nie traciłam czasu na studiach.
To przez te szpilki. Głupia jestem.
Naukowcy nie chodzą w szpilkach.
Czasem chodzimy.
- Odjazdowe. - Miłego dnia.
Fajne.
W panterkę.
Skoczymy na lunch?
Nie teraz, wiadomo.
Jest wcześnie. Później czy kiedyś?
Jakoś w porze lunchu?
Mam dziś dużo pracy.
Może innym razem?
- Jasne, też mam dużo pracy. - Fajnie.
Diano, znasz niejaką Barbarę Minervę?
Cześć, Carol.
Ja jestem Barbara. Pamiętasz? Zatrudniłaś mnie.
W zeszłym tygodniu.
Ta gemmolog?
Tak. I zoolog.
Byłam na kilku rozmowach.
FBI podrzuci ci kilka artefaktów do analizy.
FBI?
- Tak. - Tutaj?
Chodzi o napad w centrum.
Sklep jubilerski był tylko przykrywką.
Jaką?
Dla paserów. Klejnoty i dzieła dla prywatnych nabywców.
Zidentyfikujesz konkretną rzecz.
Ja? Pewnie, pomogę FBI.
W każdej sprawie.
Zgadzasz się?
Tak. Chętnie.
- Chętnie pomogę. - Wspaniale.
Miło było cię poznać.
Już się znamy.
Miłego dnia.
Pa, Diano.
Przedmiot numer 23.
Cholera. To nie ten.
Cesarzowa Syjamu.
Odnaleziona na pokładzie wraku Nuestra Señora de Atocha.
Wybacz, musiałam to zobaczyć.
Nie szkodzi.
Tu jest.
Co takiego?
Nie wiem.
Poświecę.
Mówiąc językiem fachowców, mamy tu „wyjątkowy szajs”.
To cytryn.
Od wieków używany do robienia podróbek.
To nie jest warte więcej niż 75 dolarów.
Jak myślisz?
Podróbki to nie moja działka, ale zerknę.
Łacina.
Przynajmniej to antyk.
Albo kupili go na Ponte Vecchio w zeszłym tygodniu.
Nie wiadomo.
„Wypowiedz życzenie, trzymając mnie,
a wnet się spełni”.
Znasz łacinę?
Tak. Języki to moje hobby.
Może to talizman?
Możliwe.
Dziwne.
Życzeniem mym kawa jest.
Zabawny gość.
Kupiłem Erice kawę, a ona na zwolnieniu. Chce ktoś?
Co? Ja wezmę.
Parzy!
Widziałaś?
A gdyby tak spełniał?
Gdyby tak...
Nawet nie wiem, od którego życzenia bym zaczęła.
Ja wiem.
No cóż. Wybacz, że przeszkodziłam.
Jakby co, zawsze pomogę.
Dam radę.
Ale dziękuję...
Drobiazg. Od tego jestem.
Przyjrzę się temu przy okazji.
W porządku.
Dzięki za...
rozmowę.
Przepraszam.
Znaczy, dobrze jest.
Możemy skoczyć na wczesną kolację
i pogadać o tym, jak nędzna jest ta podróba.
Naprawdę?
Jasne. Cytryn?
Kogo chcą nabrać?
- Nędza. - Lipa.
- Tak jest. - Chodźmy.
Nędzna nędza.
Zabawna jesteś.
- Dziękuję. - Rany.
Od dawna nikt mnie tak nie rozbawił.
Co prawda rzadko spotykam się z ludźmi...
Nie wychodzisz na miasto?
Nie za bardzo.
- Nie. - Zaskoczyłaś mnie.
Wyglądasz na osobę,
która wychodzi bez przerwy.
Którą się wszędzie zaprasza,
która tym żyje. Miastem.
Nie wraca do siebie.
Wyglądasz na lubianą osobę.
Wiem, bo mnie nie lubią.
Naprawdę?
Jesteś taka miła.
Taka... wolna.
Autentycznie ci tego zazdroszczę.
Czego?
Ty mnie? To bez sensu.
Boże.
Ludzie mówią, że jestem dziwna. Unikają mnie.
Obgadują, myśląc, że nie słyszę.
„Ja was słyszę”.
Moje życie...
jest inne, niż ci się wydaje.
Wszyscy mamy problemy.
Też prawda.
Byłaś kiedyś zakochana?
Tak.
Dawno temu. A ty?
Milion razy. Bez przerwy jestem.
Często.
I co się stało?
Gdzie wsiąkł ten twój?
Umarł.
Ale czasem wydaje mi się, że widzę go tam wysoko.
Był pilotem.
Miał mnóstwo talentów i zalet.
Był świetny. Naprawdę go kochałam.
Rozumiem.
Pijemy za nas.
Za nieco więcej szczęścia.
Hej, Leon.
Cześć. Nocka?
Tak, wracam do pracy.
Zjedz, póki gorące.
- Jesteś za dobra. - Nie ma sprawy.
Trzymaj się ciepło.
Maleńka. Pomóc ci?
Nie trzeba, dzięki.
Bo...
tak na moje oko trochę się męczysz
w tych szpilkach.
Nie trzeba.
Odprowadzę cię.
- Nie idę do domu. - Próbuję być miły.
No weź.
No?
Co ty wyprawiasz?
Puszczaj!
- Próbuję ci pomóc. - Puść!
Puszczaj!
Zapomniałam kluczy. Na szczęście.
- Jak? - Podstawy samoobrony.
Wykorzystałam jego pęd. Nauczę cię.
Nie potrzeba do tego siły.
W porządku?
- Tak. - To dobrze.
- Dzięki. - Drobiazg.
Idź do domu.
- Tak zrobię. - Dobranoc.
Wiem, jakie mam życzenie.
Chcę być jak Diana.
Silna, seksowna,
fajna.
Wyjątkowa.
Nie!
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Dobrze, że tak śmigasz na obcasach.
- Siemka. - Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Tu jest laboratorium nauk o Ziemi.
Barbaro!
Cześć.
Doskonale.
Przedstawię ci kogoś.
Pani Minerva. Jak miło.
Wolę „pani doktor”.
Skąd ja pana znam?
- Niech pan to powie. - Nie.
Żyje się dobrze, ale można lepiej.
Rany. Z telewizji.
Pan jest ten nafciarz!
Nafciarz. Może być!
Pan Lord chce zostać
Patronem Smithsonian. Partnerem.
Co upoważnia go do wycieczki po placówce.
Chciał cię poznać.
- Mnie? - Cóż mam powiedzieć?
Ma pani dobrą reputację.
I łączy nas miłość do gemmologii.
- No proszę. - Zostawię was.
Zaniosę to tylko do gabinetu
i możemy iść.
Proszę nie patrzeć. Straszny bałagan.
Zaczniemy od pomieszczeń na piętrze.
Wspaniały rubin.
Nie, ostrożnie.
- Co? - Jest bardzo...
Nie widziałeś mojego znajomego? Gdzie on?
- Tutaj. - Fakt.
Czekaj. Ubrudziłeś się pyłem.
- Wybacz. - Dzień dobry.
Cześć.
A to, we własnej osobie,
pan Maxwell Lord.
To on.
Żyje się dobrze...
ale można lepiej.
Facet z telewizji.
Nie mam telewizora.
Mam znajomości w Sears.
Do wieczora załatwię odbiornik.
Dziewiętnaście cali.
- Bez zobowiązań. - Wolę swój, nieistniejący.
Ale dzięki.
W porządku.
Masz gest.
Garść niusów.
Pan Lord
zwiedził cały ośrodek,
rozważając sponsoring, i wiesz, jaką podjął decyzję?
Że całą darowiznę przekaże
naszemu działowi.
Ogłosi to wieczorem na gali.
Będzie świetna impreza.
Ma pani ładną suknię?
Unikam takich wydarzeń.
Prawdziwi darczyńcy, zainteresowani wyłącznie filantropią,
unikają blasku reflektorów.
Muzeum ma być na pierwszym planie.
Zgadzam się.
Ja po prostu
lubię imprezować.
Świetny z ciebie tancerz.
- Latino? - Kocham.
Choć jestem beznadziejna.
Szczerze wątpię, widząc...
Uszkodziłam w liceum biodro.
...twoją formę.
Świetnie.
Dziękujemy za wizytę.
Na mnie już pora.
Dzięki za wycieczkę.
I widzimy się wieczorem.
Do wieczora.
Pa. Miłego dnia.
Znajdę cię.
Co?
Podoba mi się.
Dziękuję, John.
Miłe panie.
Dzień dobry panu.
Proszę pana...
Nie teraz. Moje witaminy?
Leżą na biurku, ale, proszę pana.
Proszę pana.
NAFTOWY EKONOMISTA
NOWY KRÓL ROPY
ZALEGŁA OPŁATA
OSTATECZNE WEZWANIE
Proszę pana.
Tata!
Ty tu?
Jak to?
To pański weekend.
Tak. Najwyraźniej.
Alistair.
Gdzie basen, tato?
Jeszcze nie zrobili.
Ale to bez znaczenia.
Cierpliwości.
Mówiłem, że i basen,
i helikopter...
Wszystko dostaniesz. Ale pamiętaj,
nie od razu Rzym zbudowano, nie w dzień.
Ale minęło wiele dni.
Trzeba czasu, aby stać się kimś wielkim.
Takim, jaki będzie twój tata.
Okłamujesz syna jak całą resztę?
Simon.
Biura nie są wykończone.
To koniec.
Mam dość. Wycofuję się.
Alistair, idź do Raquel.
Simon.
Wiem, że tego nie widać,
ale jesteśmy o krok od wyjścia na prostą.
Na prostą?
Nie ma ropy. Nigdy nie było.
Jak chcesz wyjść na prostą?
Nabierzesz więcej frajerów? Jak mnie?
- To piramida finansowa. - Nie.
Mam wielki...
Rozkręcam coś dużego.
Żaden przekręt.
Mamy miliony hektarów ziemi, na której może być ropa.
Zdobyłeś prawa do ziemi,
na którą wszyscy machnęli ręką.
Nie musiałem długo węszyć,
by się dowiedzieć.
Powinienem był cię sprawdzić,
Maxwellu Lorenzano.
Szybko bym odkrył, że jesteś szumowiną i naciągaczem.
Nie jestem naciągaczem.
Jestem osobowością telewizyjną.
I biznesmenem.
- Który ma plan. - Daruj.
Świetny plan.
„Możesz mieć wszystko, o czym marzysz”.
Coś w ten deseń?
Masz 48 godzin
- na zwrot forsy. - Pożałujesz.
Albo Komisja Handlu dostanie donos.
- Frajer. - Zaczekaj.
Poczekaj.
Nie jestem frajerem.
On jest!
Nie wierz w ani jedno słowo, które wypowiada.
To kłamca.
I się myli.
Przeklnie dzień, w którym się na mnie wypiął.
A ty...
Ty pękniesz z dumy, że jesteś moim synem.
Spoko.
Zobaczysz.
Wszyscy zobaczą.
HISTORIA KULTURY STAROŻYTNEGO RZYMU
Te świetnie leżą.
Tak, ale nie radzę sobie na obcasach.
Proszę się przejść.
Niech pani wyjdzie.
Dobrze.
Są świetne.
- Fajne. - Wygląda pani
zjawiskowo.
Nie za ciasna?
W sam raz.
Wezmę.
Cześć. Jak leci?
- Boskie buty. - Dziękuję.
- Piękna sukienka. - Wyglądasz nieziemsko.
Bardzo dziękuję.
Pani doktor.
Aż mi dech zaparło.
Dziękuję.
Często chodzę na tego typu imprezy, taka praca.
Miałam na sobie tę kieckę milion razy.
Tak na serio to nie.
Kupiłam ją dzisiaj.
Zwykle tak nie wyglądam. Zupełnie nie.
Szykowałam się... kilka godzin.
Biotyna.
Wypróbuj.
Będziesz mieć cerę jak nastolatka.
Czas da się cofnąć. Nie poddawaj się ograniczeniom natury.
Jasne. Nie.
Zwłaszcza że jesteś taka piękna.
Okropnie tu głośno.
Dość.
Przejdziemy się gdzieś?
- We dwoje? - Tak.
Do gabinetu?
Ile tu skarbów!
I wszystkie piękne.
Jak ty.
A to co?
Nic takiego, naprawdę.
Mam to zbadać dla FBI.
Ale chwilowo utknęłam.
Pomogę ci.
Max jest przy tobie. Więcej nie utkniesz.
Mój dobry kolega siedzi w rzymskich antykach.
- Rzymskie antyki... - Rzuci okiem, jeśli chcesz.
To po łacinie?
Nie powinno opuścić muzeum.
- Cześć, piękna. - Podziękuję. Przepraszam.
Diana.
Liczyłem, że tu będziesz.
Wiesz, że pracuję w Białym Domu?
Na stażu, ale chcieli konkretnie mnie.
Od dawna mi się podobasz.
- Gdybyś potrzebowała... - To świetnie.
Diana.
Wybacz, nie znamy się, przestań za mną chodzić.
Dobranoc.
Szkoda, że na mnie już czas.
Czemu to powiedziałeś?
Nie mów mi tak.
Nie znasz mnie.
Znam.
Ocalę garstkę istnień,
ty ocalisz cały świat.
Steve?
Diana.
Ale jak?
Nie wiem.
To ty.
Tęskniłam.
Co pamiętasz?
Pamiętam, że...
Że wystartowałem...
a potem...
Potem już nic.
Nic.
Ale wiem, że od tamtej pory gdzieś byłem.
W jakimś miejscu...
Nie potrafię go opisać.
Ale było tam miło.
I potem obudziłem się tutaj.
Gdzie?
W jakimś łóżku.
Dziwnym, z poduszkami i listewkami.
- Na futonie. - Futonie?
Tak.
Niewygodne. I jakieś niedzisiejsze,
jeśli mam być szczery.
Zwłaszcza że jestem w przyszłości.
W 1984 roku.
Niesamowity.
Pokazać ci mój futon?
Tak.
Nic nie mów.
Straszny bałagan. Ser w sprayu.
Sprzątałem facetowi cały ranek,
to chyba jakiś inżynier.
Ma dużo swoich zdjęć.
Ja bym tak nie mógł, ale co kto lubi.
Tak mnie znalazłeś.
W książce telefonicznej.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Poszedłeś do mnie?
Chciałem wziąć rower,
ale nie umiałem ruszyć z miejsca.
Pobiegłem i zobaczyłem, jak wracasz.
Zamurowało mnie.
Stałaś tam.
Śledziłem cię. Jak jakiś zbok.
Nic się nie zmieniłaś.
Jakby nie minął ani jeden dzień.
Czego nie można powiedzieć o tobie.
Racja.
Nie no, facet...
Ma to coś.
Fajny jest.
Świetny, ale i tak widzę ciebie.
„Życzenie”. Na to czekałem.
Chcę być tobą.
Kamieniem życzeń.
Cześć.
Chodź tu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cały ranek jem płatki i wypiłem trzy dzbanki kawy.
To miejsce jest rewelacyjne.
- Miejsce? - Tak.
Tak się teraz zastanawiam
i chyba nie byłem w fajniejszym pomieszczeniu.
- To prawda. - Właśnie.
Ten pokój to najfajniejsze miejsce,
- w jakim w życiu byłam. - Jest najfajniejszy.
Zostańmy. Nie wychodźmy.
- Nie chcę wychodzić. - Zostańmy.
- Dobra. - W porządku.
Zostańmy tutaj.
Zostańmy.
Na zawsze.
Chociaż...
Chyba powinnam się dowiedzieć,
jakim cudem kamień oddał mi chłopaka w cudzym ciele.
Słuszna uwaga. Idziemy.
Proszę pana?
Dziękuję, Belindo.
Boże.
Obyś miał dla mnie pieniądze.
Zdobędę je. Ale zostaje kwestia przeprosin.
Oszalałeś? Nie będę przepraszał.
Przepraszam.
Dałem ciała.
Skłamałem.
I przepraszam.
Prawdę mówiąc, dawno wiedziałem, że idziemy na dno.
W szybach kończyła się ropa.
Badania nie dawały nadziei.
Należało się wycofać.
Ale inwestorzy we mnie wierzyli.
- Chciałem dobrze. - Przestań.
Nie musisz tłumaczyć.
Nie rozumiesz, że chciałem dla nas dobrze?
Że całym swoim sercem
życzyłem sobie, żeby Black Gold zmieniła dla nas świat.
Wiem, że ty też.
Oczywiście, że tak.
I twoje życzenie się spełni.
W zamian przejmę wszystkie twoje udziały...
i kontrolę nad Black Gold.
Gdy tylko sprawię, że zejdziesz mi z drogi.
- Proszę? - Raz na zawsze.
Max!
Wracaj tu! Max!
Cholera, co to ma być?
My po Simona Stagga.
Kurczę. Coś nam grozi?
Chodzi o przestępstwo skarbowe.
Nie pańska sprawa. Proszę iść.
Wpuść panów.
- Za mną. - Chodźmy.
Więc wszystko przez kamień?
To właśnie spróbujemy ustalić.
Na pewno ma z tym związek.
To jest petarda.
Co myślisz?
- Wiesz... - Fajnie?
Widziałem w gazetach. Podciągają rękawy.
Stać nas na więcej.
Patrz, ile kieszonek. Tutaj są.
Tu na całej długości.
Patriotyczna nerka, regulowana.
Spodnie spadochroniarskie?
- Wiesz co... - Teraz wszyscy skaczą?
Dla mnie średnio.
Ale tobie się spodoba. Możemy iść.
- A tak? - Nie.
- Nawet nie patrzysz. - Brzydko.
„Popłynąłem” z prądem czy pod?
Pod prąd.
Jest świetnie.
Coś pięknego.
Nigdy bym tego nie włożył.
- Czuję się jak pirat. - Steve.
Kto tak chodzi?
Diano...
widziałaś te buty?
- Mogą być. - Właśnie tak!
- Mogą być. - Tak.
Tu jest coś nietypowego.
Zrobimy to razem.
Jedna noga, potem druga.
Stań tutaj.
Przejdź na środek.
Nie, Steve.
Spadniesz.
Naprawdę myślałem, że spadnę.
Co tam?
Tu tańczą breaka.
- Tańczą? - Tak.
Spokojnie.
- To jeden z kroków. - Naprawdę?
To nic.
To dzieła sztuki.
Jasne.
A to zwykły kosz.
Zwykły kosz. Jasne.
To samolot?
Chodź. Pokażę ci coś.
Niesamowite!
I każdy nasz sukces
to też twój sukces.
Pomyśl, że wreszcie spełnisz wszystkie marzenia.
Raquel?
Black Gold. Chwileczkę.
Black Gold. Tak. Chwilkę.
- Raquel? - Chwilka.
W szybach jest ropa!
- W których? - We wszystkich.
I inwestorzy już wiedzą.
Chcą dokupić udziały. Ich znajomi chcą wejść.
Nowi inwestorzy się rozdzwonili.
Chwileczkę. Potrzebuję pomocy.
- Black Gold. Chwileczkę. - Załatwię.
Powtórz. Życzysz sobie pomocy?
Tak, życzę sobie. Nie odbiorę wszystkich telefonów.
Cześć.
Przepraszam.
Ja na rozmowę o pracę w księgowości.
Bierzemy cię!
Witaj w firmie.
- Emerson. - Emerson!
Czy to urząd pracy?
Tak. Ciebie też biorę!
Proszę pana. Z Wall Street Journal.
W sprawie wywiadu o nagłym sukcesie firmy.
Odbiorę u siebie.
I przynieś mi witaminy.
Przeczytałam wczoraj cztery książki.
Żeby to rozgryźć. I, Roger, miałeś rację.
Pochodzi z dynastii Song.
Miałeś rację.
Ciekawostka:
przewertowałam wczoraj kilka encyklopedii.
Dzięki.
Zabawne, od tego czytania poprawił mi się wzrok.
- Interesujące. - Cześć.
- Hej. - Dzień dobry.
To Steve. Mój...
Stary znajomy.
Witaj, stary znajomy.
Barbara. Nowa znajoma Diany.
Czym się zajmujesz?
Jestem pilotem.
- Pilotem? - Możemy pogadać?
Jasne.
Chciałam porozmawiać o tym kamieniu.
O cytrynie.
Masz go?
Długo by opowiadać.
Wpadł tu wczoraj Max Lord.
I było super.
Opowiem ci później.
Pozwoliłam mu go...
pożyczyć.
Co? Dlaczego?
No wiesz...
Dał nam dużo forsy.
To nie obcy facet.
I ma kumpla eksperta.
Jak mogłaś mu go pożyczyć?
Nie wolno nam.
Co tak na mnie wsiadłaś?
Mam tu 15 przedmiotów o większej wartości.
Wiesz, dokąd go zabrał?
Nie mam pojęcia.
Dam znać, jak coś ustalimy.
Chodź.
- Fajne spodnie. - Dzięki.
Zadzwoń.
Lub nie. Jak wolisz.
Ale chętnie się dowiem.
Proszę dzwonić na infolinię.
Nie prowadzimy sprzedaży w siedzibie.
Co się tak zlecieli?
Nie mam pojęcia,
ale tędy nie wejdziemy.
Diano. Tędy.
Ty spróbuj.
Mocna kłódka.
Steve.
- Wszędzie kurz. - Fakt.
Jak po wybuchu bomby.
KRADZIONE ANTYKI ZABRANE DO SMITHSONIAN
CENNE ARTEFAKTY ODZYSKANE
Cokolwiek to jest, szuka tego od dawna.
„Wypowiedz życzenie, trzymając mnie”.
O co chodzi?
Napisane językiem bogów.
Pytanie, który bóg to napisał.
Dzięki.
- Telefon. - Odbierz.
Idę coś załatwić. Odezwę się.
- Słucham? - Potrzebuję pomocy.
Dowiedz się jakoś,
gdzie znaleziono ten kamień.
Interesuje mnie gdzie, rozumiesz?
Tak. Już się robi.
Dzięki.
Ducha zobaczyłaś?
Tak.
Istniało wielu bogów
i z różnych powodów robili różne rzeczy.
Między innymi tworzyli takie przedmioty.
Są na tym świecie pierwotne siły
i kiedy nasyci się nimi przedmiot,
staje się on bardzo potężny.
Jak moje Lasso prawdy.
Zawdzięcza siłę prawdzie, nie mnie.
Prawda jest potężniejsza od nas.
Czym jest to coś?
Nie wiem.
Ale mnie ożywiło.
Miłość albo nadzieja...
może?
Możliwe.
W każdym razie to coś z pewnością jest dla Maxwella Lorda zbyt potężne.
Trzeba go znaleźć.
Spójrz.
Jeśli data się zgadza, leci do Kairu.
Do Kairu?
WASZYNGTON - KAIR
Tak. Liczy na rozwój firmy?
NOWY KRÓL ROPY
Król ropy?
Da się tak szybko?
Macie samolot, który leci
bezpośrednio do Kairu?
Niesłychane.
Ale nie wsiądziesz na pokład, bo nie masz paszportu.
Nie chcę jako pasażer.
Chcę jako pilot.
Chcę taki pilotować.
Wiesz?
A niech mnie.
Steve, tędy.
Idę.
Jakie zawieszenie.
Chcesz wybrać?
Ten.
Fajny.
Dobra.
W porządku.
Nie.
Wszystko gra. Dobrze.
Paliwo.
Jest. Silnik.
Raz kozie śmierć.
- Ken? - Co?
Samolot na pasie.
Jak to „samolot na pasie”?
Tu Wieża.
Niezgłoszony samolot na pasie.
Widzicie to?
- Wystartujesz? - Pewnie.
Tylko się rozpędzę
i startujemy.
Polecę tak, że nas nie znajdą.
- Zapomniałam. - O czym?
O radarze. Wyjaśnię.
Zobaczą nas wszędzie, w ciemności też.
Będą strzelać?
Cholera jasna.
Czekaj. Już wiem.
Już wiem. Skup się.
Skup się.
Ojciec ukrył Themyscirę przed światem.
Próbowałam się tego nauczyć.
Czego?
Jak sprawić, by coś zniknęło.
Ale przez 50 lat udało mi się raz.
Dobry moment na próbę.
- Na ile się znika? - Nie wiem.
To był zwykły kubek.
I już się nie znalazł.
Zbliżanie...
Samolot zniknął.
Widzicie go?
Niewidzialny odrzutowiec.
Co to?
Spokojnie.
To tylko fajerwerki.
Dziś czwarty. No przecież.
Czwarty lipca?
Mam pomysł.
Wiesz, to właśnie to.
Zawsze kojarzyło mi się z tobą.
Co?
Latanie.
Twój talent.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Prosta sprawa.
Wiatr i powietrze...
Trochę wiedzy, jak je okiełznać i złapać.
Jak się z nimi złączyć.
Tak.
Nic wyjątkowego, serio.
Super, dzięki.
Mam ostatnie.
Trochę pani posiedzi.
Coś jeszcze? Może kawę?
Herbatę?
Mnie?
Nic od ciebie nie chcę. Zresztą skończyłam.
Już?
Nie musi pani być taka oschła.
Maleńka. Dokąd pędzisz?
Nie, dzięki.
Ładna jesteś.
Zwolnij, laseczko.
Do mnie to było?
Tak, do ciebie.
Może byś tak zwolniła?
Spróbuj, dziewczyno.
Nie widzi mi się. Rozumiesz?
Nie chcę mieć z tobą do czynienia.
Przestań napastować ludzi.
Takich jak ja.
Pamiętasz mnie?
Tak, tak.
Pamiętam. Na czym to my...
Nie.
Ma rację.
To nie takie trudne.
Tak. Chyba załapałam.
Twoje ciało mnie wyręczyło.
Łatwizna.
W sumie
mogłabym tak...
przez...
całą...
noc!
Barbara?
Co ty wyprawiasz?
Nie twój interes.
Proszę pana?
Fortuna jest dla pana łaskawa, oględnie mówiąc.
Po co się pan do mnie fatygował?
By poznać równego sobie.
Równego?
Panie Lord. Przyjąłem pana z czystej ciekawości.
Nikt nie ma tyle farta. Jak pan to zrobił?
Na drodze do samospełnienia...
odkryłem pewien sekret.
Sekret spełniania życzeń.
Tego sobie zażyczyłem.
Albo ktoś zrobił to za mnie.
Czego sobie Wasza Wysokość życzy?
Zademonstruję.
Mojego życzenia nie da się spełnić.
A jak brzmi?
Chcę odzyskać stracone ziemie.
Królestwo moich przodków.
Z dynastii bialyańskiej.
I chronić je przed najazdami niewiernych
po wieczne czasy, aby na nowo okryć te ziemie chwałą.
Tego sobie życzysz?
Życzę całym sercem.
Życzenie spełnione.
W zamian przejmę waszą ropę.
Szczerze mnie pan bawi.
Tak mało pan wie.
Sprzedałem ropę Saudyjczykom.
Głupiec z pana.
Więc zabieram ochroniarzy.
I nikt cię nie obroni
przed gniewem, który na ciebie spadnie.
Wasza Wysokość, cud!
Stać. Zatrzymać auto.
Co to ma znaczyć?
Zatrzymać się w tej chwili. Mówię coś!
To rozkaz.
Stać!
Ten wielki, nieoczekiwanie wzniesiony mur najpewniej powstał na zlecenie
Emira Saida Bin Abydosa.
Rząd ujawnił, że znaleziono stare dokumenty
potwierdzające prawa do ziemi.
W porządku?
Tak.
Tak mówisz, ale...
To on.
To był Max Lord.
Stań tu.
Sprzedasz nam to auto?
Pozbądź się ich.
Zajmę się tym.
Co?
Diana!
Hamulce działają.
Lord...
narażasz siebie i wszystkich na wielkie niebezpieczeństwo.
Oddaj kamień.
Co się z nim stało?
Patrzysz na niego.
Steve!
Diana!
Kto po sąsiedzku ma ropę?
To nasza tajemnica.
Nie wychodźcie na drogę.
Diano.
Boże. Co z tobą?
Przedziwną konstrukcję
- nazwano Boskim Murem. - Co jest?
Zagadkowe zjawisko
sprawiło, że egipska biedota
została odcięta od zasobów wody pitnej.
Napięta sytuacja robi się niebezpieczna,
ponieważ Związek Radziecki uznał roszczenia Emira.
- Nie. - Stany Zjednoczone,
sojusznik Egiptu, zadeklarowały
poparcie dla rządu.
W kraju również panuje chaos,
odkąd wyszło na jaw, że biznesmen,
Max Lord, wszedł w posiadanie
przeszło połowy światowych zasobów ropy. Efektem przetasowań
na rynku naftowym jest wzmożony ruch
na stacjach benzynowych.
Halo?
To ja, Diana.
- Wiesz coś? - Tak, powiedzmy.
Nie ustaliłam, co to za kamień,
ale znalazłam stare rysunki.
Skąd?
W tym rzecz.
Ze wszystkich krajów.
Znali go w Dolinie Indusu prawie 4000 lat temu.
Dalej Kartagina, 146 rok p.n.e.
Kusz, w czwartym roku n.e.
Romulus, ostatni cesarz Rzymu,
miał go, gdy został zamordowany w 476.
Ostatni raz kamień widziano w opuszczonym mieście
pod Dzibilchaltún.
- U Majów. - Tak.
Zabrnęłam w ślepy zaułek
i ostatni trop jest niezbyt obiecujący.
Jaki trop?
Znalazłam ulotkę.
W ambasadzie.
BABAJIDE MAJAŃSKI SZAMAN
Gość reklamuje się jako majański szaman.
Prowadzi kursy na skłocie koło Galaxy Records.
- Wie o kamieniu? - Tak twierdzi.
Podjadę tam rano.
Spotkamy się na miejscu. Dziękuję.
I co?
Kamień pojawiał się
w pozornie przypadkowych miejscach,
- ale łączy je jedno. - Co?
Katastroficzny koniec cywilizacji.
Dotąd niewyjaśniony.
To chyba nie wina kamienia?
Prawda?
Nie wiem, co o tym myśleć.
Mam nadzieję, że się mylę.
Babajide?
- Szybcy jesteście. - Cześć.
Witajcie.
Chwileczkę.
Jesteś Majem?
Jestem obywatelem świata.
Masz na imię Frank.
Wiedzę zawdzięczam poprzednim wcieleniom.
Czyli nie.
Ale odpowiedź brzmi „tak”.
Mój prapradziadek...
zostawił mi to.
Nie znam szczegółów, ale ostrzeżono mnie,
że tak będzie lepiej.
Wiem tylko, że zniszczyło to nasz lud.
W kilka miesięcy.
Ci, co przeżyli, zakopali kamień,
aby w żadnym razie nie został odkryty.
- Mogę? - Proszę bardzo.
Co?
O co chodzi?
Dechalafrea Ero.
Czyli?
Bardzo zły bóg.
Bóg kłamstwa, Dolos, Mendacius,
Książę Podstępu. Nosi wiele imion.
Jeśli to on tchnął moc w kamień,
gdzieś jest jakiś haczyk.
Haczyk i spełnianie życzeń?
Dla mnie to Kamień marzeń.
Życzenia z haczykiem.
„Małpia łapka”.
Uważaj, czego pragniesz.
Spełnia życzenie, ale odbiera to, co najcenniejsze.
Twoje moce.
Nie, to bez sensu.
Marzenia są najcenniejsze.
Jak to zatrzymać?
Legenda głosi,
że należy zniszczyć kamień
lub oddać, co dał. Pierwsze przerosło Majów,
a na drugie się nie zgodzili.
I cywilizacja upadła.
Zniknęła z powierzchni Ziemi.
- Nikt nie zrezygnował? - Ale kamień zniszczono.
Co? Kiedy?
„Patrzysz na niego”.
Tak powiedział mi Lord.
Może to on.
Stał się kamieniem.
Ale w jaki sposób?
Jeśli tego sobie życzył...
To niedorzeczne. Nie.
Jeśli zniszczymy kamień...
Jeśli zabijemy Lorda...
życzenia się cofną.
Co ty bredzisz? Nie.
Nie wciągniecie mnie w to.
To niech wszyscy cofną życzenia.
Na pewno jest lepsze rozwiązanie.
Nie.
Ma rację.
Za mało wiemy. Po prostu za mało.
Musimy go powstrzymać, zanim spełni więcej życzeń.
To może nie wystarczyć.
Są jeszcze życzenia.
Barbara?
W ogóle ich tutaj nie chcę.
Nie możemy ich przegnać?
Nie.
- FCC zakazało... - Zaraz tam FCC.
BBB, FBD.
Sprzysięgli się przeciwko mnie.
Zazdroszczą. Kto następny?
- Kto? - Wszyscy wybrani.
Lai Zhong, pan Khalaji,
teleewangelista, który wygryzł pana ze stacji.
I Alistair u pana nocuje.
Znowu? Ile mam tych weekendów?
Jak to? Kiedy?
Dzisiaj?
Już tu jest.
Matka wyjechała z facetem.
Przyślij pana Zhonga.
I kup Alistairowi kucyka.
Nie! Wyścigówkę. Kup mu.
Przejdźmy do rzeczy.
Powiedz...
czego chcesz?
Czego sobie życzysz?
Ja? Szczerze?
Sowieci dogadali się z Iranem.
Irak szykuje się do obrony, bo zagrożenie rośnie.
I czego potrzebujesz?
Czego sobie życzysz?
Sekstaśmy już nie ma.
Ale, na Boga,
nie chcę usuwać każdej osobno.
Jak zdrowie?
Nieważne.
Zabieram ci kongregację i czas antenowy.
I pytanie...
czy podczas modlitwy można by
wspólnie z wiernymi...
złapać się za ręce?
Mogą mówić „życzymy sobie”
zamiast „prosimy cię, Panie”?
Przeszłoby to?
Raczej nie.
Muszę znaleźć sposób,
żeby dotykać wielu osób jednocześnie.
Proszę pana, policja.
Są zastrzeżenia do uprawnień ochrony.
Boże!
To na nic. Przyprowadź kogoś nowego.
I mojego syna.
A ty spływaj.
Alistair!
Tęskniłem, mały.
Usiądź z tatą. Przepraszam.
Twój tata jest na ostatniej prostej do pełni sukcesu.
Mówiłem, że będę numerem jeden.
Pamiętasz? Twój tata?
Jestem o krok.
Wiem, że ci ciężko.
Ale posłuchaj.
Wiem, czego chcesz, i ja też tego chcę.
Słyszysz? To też moje życzenie.
A moje to być z tobą.
Nie.
Nie wykorzystuj życzenia na coś takiego.
Nie życz sobie tego, co już masz.
Życz sobie osiągnięć, sukcesu.
Dlatego to wszystko robię.
Nie widzisz, że moje osiągnięcia to twoje osiągnięcia?
Więc życzę ci tych osiągnięć.
Nie.
Dziękuję.
Bardzo cię kocham.
Obiecuję, że wszystko nabierze kiedyś sensu.
Pewnego dnia mi podziękujesz.
Ale w tej chwili
zostaniesz z Emersonem. Wrócę.
Zaczekaj tu.
Ty.
Tak?
Życzysz sobie, żebym spotkał się z prezydentem?
Oczywiście.
I cieszę się, że tak pan ceni moją opinię.
Chwila. Pytałem cię o życzenie?
Wczoraj. Chciałem porsche.
Co wy z tym porsche?
Ty.
Cześć.
Tędy.
Jak dziś korki?
Tragedia.
Nie zmieniłbyś tego?
Życzysz sobie, by tłum rozstąpił się jak Morze Czerwone?
Oczywiście. Niestety tak się nie stanie.
Ty. Stój.
Wejdź. To niebezpieczne.
Pod ambasadą saudyjską są zamieszki.
Po ulicach ścigają się porsche.
Chodź. Jest źle.
Ale moje krowy.
Powiedziałem, że chcę mieć farmę.
Ale nie tutaj.
Zaraz wracam.
Wiem, że ci ciężko.
Nie wiesz. Nic a nic.
Ale my...
Nie potrafię tak.
- Nie rozmawiajmy o tym. - Musimy.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Daję z siebie wszystko. Każdego dnia.
Z chęcią.
A to jedno...
Od dawna marzyłam tylko o tobie.
Jesteś jedyną radością, jaką mam. Jakiej pragnęłam.
Przykro mi.
Ale to głupota.
Na świecie jest pełno...
dużo lepszych facetów.
Weźmy tego gościa. Nie nadaje się?
Nie chcę go. Chcę ciebie.
Dlaczego choć raz nie mogę mieć tego, czego chcę?
Tego jednego.
Chyba nie mamy wyboru.
Wiem, że ja mam.
Nie zrezygnuję z ciebie.
I tyle. Zatrzymamy go
i wymyślimy, co dalej.
Musi być inne wyjście.
Musi.
Robi wrażenie.
Co to?
Z mojej cywilizacji.
Zbroja dawnej amazońskiej wojowniczki. Jednej z największych.
Wielka. To cała zbroja?
Z czego jest?
Chodź. Pokażę ci.
Daj rękę.
Po co? Nie skłamałem.
Lasso nie służy tylko do wyciągania prawdy.
Potrafi ją też pokazać.
Na imię miała Asteria.
Była najdzielniejszą z nas.
Kiedy ludzie uwięzili Amazonki, moja matka nas wyzwoliła.
Ale ktoś musiał zostać i stawić opór mężczyznom,
żeby pozostałe uciekły na Themyscirę.
Ze wszystkich naszych zbroi
zrobiono jedną, tak mocną, by wytrzymała starcie z całym światem.
A Asteria poświęciła się dla dobra swojego ludu.
Niesamowite.
Szukam jej, odkąd tu jestem.
Ale znalazłam tylko zbroję.
Co to?
Dokąd on jedzie?
Nie.
Co ty wyprawiasz?
- Dokąd idziesz? - Lecę. Zostań.
Nie. Posłuchaj.
Słabniesz.
- A jak się nie uda? - Uda się.
Może. Nie ma pewności.
Wejdziemy tam inaczej.
W porządku, panie prezydencie?
Tak.
Dziwna sprawa.
Wydawało mi się, że jestem gdzie indziej. Nagle...
Nieważne. Trudne czasy.
Dajcie nam chwilę.
Przepraszam.
- Carl. - Diana.
- Cześć. - Jak miło.
Miło cię widzieć. Jak leci?
- Dobrze. - To Steve.
A to Carl. Mój znajomy.
- Cześć. - Witaj.
Możemy...
Tak.
Przepraszam pana.
Nie wiem, o czym mamy rozmawiać.
Właśnie o tym.
O tych trudnych czasach.
I o panu.
Nie są to moje ulubione
z wystawionych popiersi,
ale mieszczą się w pierwszej dziesiątce, może piątce.
To powinno was zainteresować.
Te płytki podłogowe kładł sam Jan Lincoln,
znany niewielu krewny Abrahama.
Coś pana trapi?
W tej chwili wszystko.
Kuba, Egipt.
Nasz kraj.
Ale Rosją...
martwię się bardzo.
Doceniam troskę,
ale pieniądze nie załatwią sprawy.
Nie z pieniędzmi przychodzę.
Jest pan...
człowiekiem wiary,
a ja otrzymałem dar.
Chcę się nim z panem podzielić.
Siłą pozytywnego myślenia.
Do rzeczy.
Panie prezydencie, czego pan potrzebuje?
Nie mówi pan do mnie, a do wszechświata.
Czego pan sobie życzy?
Życzę sobie mieć więcej.
Broni atomowej, więcej niż oni.
Bliżej ich państw.
Gdybym miał takie zasoby,
zaczęliby nas słuchać.
Ciekawa myśl. Spełnię pańskie...
Wie pan, czego ja chcę?
Pańskich uprawnień, wpływów i władzy.
Całego szacunku
i majestatu, którzy wszyscy muszą szanować.
Czego więcej trzeba?
Niech pan powie ludziom,
żeby nikt nie ważył się wtrącać.
Dość podatków, praworządności, ograniczeń.
Mam być traktowany jak oddzielne państwo, w pełni autonomiczne.
Naturalnie.
Już załatwiam.
PROGRAM ROZPROSZENIA ATMOSFERY
Co to?
Satelita telekomunikacyjny.
Tajny program z dostępem
do systemów nadawania na świecie.
Pozwala dotrzeć bezpośrednio do wrogiego narodu.
Jak to działa?
Można przejąć każdy telewizor?
Jak?
Dzięki przesyłowi cząstek, jak w programie Wojen Gwiezdnych.
Emituje się strumień cząstek na wybrany obszar
i kontroluje dotykaną technologię.
Nową, starą. Nadaje się dowolny sygnał.
Imponujące.
Powiedział pan, że dotyka?
Ten wysyłany strumień cząstek...
dotyka wszystkiego?
W przenośni,
ale tak.
- Tak mi mówiono. - Dajcie dostęp
do tego satelity. I helikopter.
Polecę tam.
Tak jest. Już.
Jakaś ty pomysłowa.
Chodź, zanim narobisz więcej szkód.
Nie. Ani myślę.
Usuńcie ją.
Na zawsze.
- W porządku? - Nie wiem.
Nie możesz tego użyć.
To nie ich wina.
Niezłe.
Barbara.
Nie pozwolę ci na to.
Barbaro. Coś ty...
- Jak? - Nie powstrzymasz Maksa.
Nie tylko ty coś stracisz.
Życzyłam sobie być taka jak ty.
A tu niespodzianka.
Ręce!
Ręce do góry.
Ręce do góry!
- Ręce do góry. - Już!
Ognia!
Cudnie. Bronisz ukochaną.
Masz życzenie? Chcesz być bohaterem
Nie.
Nie chcę być z tobą skuty, a jestem.
Nowa sztuczka.
Barbaro, dość.
Posłuchaj.
Nie wiesz,
z czym masz do czynienia.
Nie pojmiesz tego...
Nie pojmę?
Głupia, mała ja.
Głupia, mała, biedna,
żałosna ja.
Nie poradzę sobie z tym.
Nie. Nie o to mi chodzi.
A radzę sobie świetnie.
I nie oddam tego.
Jazda.
Uciekaj.
Opuścić broń.
Nie ruszać jej.
I tak nie daliby rady.
Od zawsze masz wszystko.
A tacy jak ja nie mają nic.
Role się odwróciły. I nie odbierzesz mi tego. Nigdy!
Ile cię to kosztuje?
Ile mnie to kosztuje?
Jeśli to działa jak małpia łapka, jest coś za coś.
Tak. Jesteś silna,
ale co straciłaś?
Gdzie twoje ciepło, radość,
człowieczeństwo?
Atakujesz niewinnych. Spójrz na siebie.
Dość o mnie.
Ile ciebie to kosztowało?
Właśnie.
Tak jest.
Przyzwyczaj się.
Jeśli będziesz ścigać Lorda
albo zrobisz mu krzywdę,
zabiję cię.
Barbara.
Jesteś cała?
Masz wolne miejsce?
Musi pan zaczekać.
- Prezydent ma spotkanie. - My do niego.
Musi wiedzieć.
- To ważne. - O co chodzi?
System Sowietów wykrył u nas nową broń atomową.
Nową broń?
Sto nowych aktywnych głowic, gotowych do odpalenia.
Uznali to za wypowiedzenie wojny.
Odpowiedzą ogniem.
Odpowiedzą? Co?
Nic nie zrobiliśmy.
Nie tak to wygląda.
Sami zaatakowalibyśmy wcześniej.
Kpisz?
Przeleciałeś na czerwonym. Nie spojrzałeś.
Nie widziałeś?
Świat tonie w zamieszkach,
odkąd USA i ZSRR przerwały negocjacje
i są w stanie wojny.
Nikt nie zna szczegółów.
Stawka w grze jest wysoka,
stąd widoczny tu obłęd
w centrum Waszyngtonu.
Zmobilizowano Gwardię Narodową.
Uwaga.
Z rozkazu prezydenta wszyscy cywile
mają natychmiast opuścić Pennsylvania Avenue
między Trzecią a Dwunastą ulicą w północno-zachodnim kwadrancie.
Wielki ucisk zbliża się nieubłaganie.
Widzicie, do czego doprowadziły wasze grzechy?
Wasza chciwość?
Zróbcie coś!
Tędy!
Riley!
Do wszystkich.
Riley!
Pomóżcie.
- Wszędzie chaos. - Riley.
I co ja mam zrobić? Bo nie wiem.
Pomóżcie nam.
Nie wiem, co robić.
Diana.
Posłuchaj.
Miałem świetne życie.
Steve...
Dzięki tobie było jeszcze lepsze.
Ale wiesz, co musisz zrobić.
Świat cię potrzebuje.
- Jasne? - Nie.
Tak.
Nie pokocham nikogo innego.
Oby tak nie było.
Świat jest piękny, pełny wspaniałych rzeczy.
Jest oszałamiający.
Cieszę się, że go zobaczyłem,
ale on potrzebuje ciebie.
Nie chcę się żegnać.
Nie dam rady.
Nie musisz.
Mnie już nie ma.
Zawsze będę cię kochał.
Gdziekolwiek będę.
Kocham cię.
Cofam życzenie.
Prosta sprawa.
Wiatr i powietrze...
Wiedza, jak je okiełznać.
Jak je złapać.
Wypowiedziałaś życzenie?
Wychodzą bokiem, co?
Cena jest wysoka, ale mam gdzieś zasady.
Na szczęście umiem je obejść.
Wystarczy chcieć więcej.
Życzenie ma się jedno.
Ale to ja je spełniam.
W zamian biorę, co chcę.
Ktoś zawsze będzie mieć to, na czym mi zależy.
Odzyskam zdrowie. Życzenie po życzeniu. Organ po organie.
Jeśli będzie trzeba.
Będę niepokonany.
Powiedz...
czego chcesz?
Mam dziś gest.
Nie chcę już nikogo naśladować.
Chcę być numerem jeden.
Drapieżnikiem alfa,
jakiego jeszcze nie było.
Podoba mi się ten pomysł.
Mów dalej.
Spodziewaliście się nas?
Ile sygnałów nadawczych mogę przechwycić?
Ile pan sobie życzy.
Przechwycę wszystkie.
Wszystkie?
Życzę sobie, żeby się udało. Pan też?
Tak jest.
Światła, kamera...
Stacje: dwanaście,
dziewięć, szesnaście — transmisja.
Już. Szesnaście, dziewięć, dwanaście. Są?
Przyjąłem. Pełna moc.
Dalej. Transmisja globalna za pięć,
cztery, trzy, dwa...
Obywatele świata,
pozwólcie, że się przedstawię.
Nazywam się Max Lord
i odmienię wasze życie.
Wystarczy, że...
wypowiecie życzenie.
Wszystko, czego chcecie.
O czym marzycie, może być wasze.
Możecie mieć wszystko...
Tata?
...o czym marzycie.
Spójrzcie mi w oczy...
i wypowiedzcie życzenie.
Marzycie o czymś?
Ja wam to dam.
Chcę być sławna.
W tej chwili.
Chcecie bogactwa?
Chcecie mieć władzę?
- Wiesz lepiej. - Powiedzcie!
Wiesz, czego chcę?
- Czego? - Żeby Iroli
odesłali tam, skąd przyjechali.
A żebyś tak zdechła.
Rozejrzyjcie się.
Wypowiedzcie życzenie.
Bierzcie, co wasze.
Możecie mieć wszystko,
czego chcecie.
Chcę milion dolarów.
Chcemy własne rakiety.
Chcę być królem.
Chcę mieć broń atomową.
Życzcie sobie tego.
Czego tylko chcecie.
To, o czym marzycie, może być wasze.
Tak.
Słyszę.
Słyszę was.
Tak, mówcie.
Mówcie na głos.
Tak. „Chcę”.
Bierzcie.
Bierzcie. Wszystko jest wasze.
Wszystko jest do wzięcia.
W zamian wezmę wasze zdrowie
i waszą siłę.
A jej dajcie wściekłość
i waleczność.
Wezmę wasz hart.
Siłę życiową.
Tak.
Tak!
Tak jest.
Świetnie wam idzie.
To wszystko wasze.
Chciałbym, żebyś tu był, tato.
Chcę, żebyś wrócił. Proszę!
- Wystarczy chcieć. - Nadal tu jestem.
Tatusiu, proszę!
Barbara.
Coś ty narobiła?
Nie.
Cofnęłaś życzenie.
Musiałam. Ty też musisz.
Na kłamstwie niczego nie zbudujesz.
Tracimy cenny czas.
Nawet teraz mnie pouczasz.
Barbara...
Wiem, że tam jesteś. Proszę cię. Cofnij życzenie.
To koniec.
Proszę.
Cofnij życzenie.
Za nic.
Przykro mi, ale muszę.
Tak jest.
Wystarczy chcieć.
Życzenia są w zasięgu.
Wystarczy wypowiedzieć je na głos.
Życzcie sobie. Czego chcecie.
Spójrzcie mi w oczy, a wszystko, o czym marzyliście,
będzie wasze.
Spóźniłaś się.
Spełnione.
- Spełnione. - Po co to robisz?
Jeszcze ci mało?
Mam się ograniczać?
Nie mogę chcieć więcej?
Nie wiedzą, co im odbierasz.
Wszyscy czegoś chcemy.
Ty też chciałaś.
Wypowiedz życzenie.
Bardzo dobrze.
Spełnione.
Za późno, Diano.
Już mnie usłyszeli.
Wypowiedzieli życzenia.
A ci, którzy nie zdążyli...
zaraz to zrobią!
Spełnione.
Biedna Diana.
Po co zgrywać bohaterkę?
Mogłaś zatrzymać pilota
i moce.
Wystarczyło się do mnie przyłączyć.
Zastanowisz się?
Umiem wybaczać błędy.
Chcesz go odzyskać?
Jedno słowo.
Dam ci wszystko.
Wystarczy tylko chcieć.
Niczego w życiu tak nie pragnęłam.
Ale on odszedł...
i taka jest prawda.
Wszystko ma swoją cenę.
Której nie zamierzam płacić.
Teraz już nie.
Ten świat był przepiękny, nie wymagał zmian.
Poza tym nie można mieć wszystkiego.
Można mieć tylko prawdę.
I prawda wystarczy.
Prawda jest piękna.
Popatrz na ten świat
i zobacz, ile kosztują go twoje życzenia.
Ktoś musi być bohaterem.
Inaczej nie ocalimy świata.
Życzenia trzeba wycofać,
jeśli świat ma ocaleć.
Z jakiej racji?
Kiedy wreszcie jest moja kolej?
Świat należy do mnie!
Nie powstrzymasz mnie. Nikt nie powstrzyma.
Nie mówiłam do ciebie.
Mówiłam do wszystkich ludzi.
Nie tylko ty cierpiałeś.
Oni też chcą więcej.
Chcą ożywić zmarłych.
Chcą się uwolnić od strachu.
Samotności.
Stop!
Przerwać transmisję. Stop!
Przerażenia.
Bezradności.
Nie tylko ty wyobrażałeś sobie świat,
w którym wszystko jest inne.
Lepsze.
W końcu.
Świat, w którym wszyscy są kochani...
akceptowani i doceniani.
W końcu.
Boże. Kto to?
Nie gada po naszemu.
Co on je?
Ale ma buty!
Dziwadło!
Jaką płacisz za to cenę?
Widzisz prawdę?
Tatusiu!
Pojawia się coraz więcej rakiet.
Nie mamy wyjścia.
Rozpocząć procedurę.
Rosjanie odpalają. Mamy kontratakować.
W porządku.
Alistair!
Stan wyjątkowy.
Cztery minuty. Udać się do schronów.
Alistair!
Mój syn!
Zachować spokój, pozostać w budynkach.
Alistair!
Tatusiu!
Pomóż mi!
To nie ćwiczenia.
Tatusiu!
Pozostała minuta.
Zaraz. Mój syn!
Widzę mojego syna.
Ocal go, Max.
Muszę go uratować.
Tatusiu!
Alistair.
Tatusiu!
Mój... Alistair.
Cofam życzenie.
Rakiety znikają.
Tak jest.
Znikają z ekranu.
Z ostatniej chwili — zawieszenie broni
pomiędzy Związkiem Radzieckim i USA
zażegnało światowy kryzys nuklearny.
Cofam życzenie.
- Odwołuję. - Cofam.
Alistair!
Tatusiu!
- Tata! - Alistair.
Alistair.
Tak mi przykro, mały.
Chciałem, żebyś wrócił. Wiedziałem, że się uda.
Nie.
Nie dlatego wróciłem.
Nie.
Okłamywałem cię.
Wcale nie jestem wielki.
Jestem nieszczęśliwym zerem.
I popełniłem fatalne błędy.
Ale ty...
nie musisz sobie życzyć, żebym cię kochał.
Jestem tu, bo cię kocham.
Po prostu...
Chciałbym, modlę się o to, żebyś kiedyś był ze mnie dumny.
I żebyś mi wybaczył.
I mnie pokochał.
Bo teraz nie masz ku temu powodów.
Nie musisz nic robić, żebym był dumny.
Ja i tak cię kocham.
Jesteś moim tatą.
Przepraszamy.
Nic nie szkodzi. Nie szkodzi.
Jak pięknie.
Przepraszam. Gadam do siebie.
To nic.
Po prostu...
Przepiękne. Wszystko to razem.
Racja.
Wiem, co masz na myśli.
Fajny...
Fajny strój.
Podoba ci się?
Dzięki.
Moi kumple
wyśmiewają mnie, ale jest nieźle, prawda?
- Świetnie. - Dzięki.
Od razu mam lepszy nastrój.
- Wesołych świąt. Do zobaczenia. - Wesołych świąt.
Wszystko to razem.
Uwaga!
Boże.
- Popilnujesz jej? - Tak.
Przepraszam.
Chciałabym podziękować, pani...
Asteria.
Asteria. Przepiękne imię.
Z mojej cywilizacji.
Jak pani dziękować za uratowanie córki?
Jak pani to zrobiła?
Kwestia przeniesienia ciężaru. I praktyki.
Zajmuję się tym od bardzo dawna.
Z GOŚCINNYM UDZIAŁEM LYNDY CARTER W ROLI „ASTERII”
Napisy: Jakub Kowalczyk, Michał Wojnarowski