- POSZUKIWANY - Ten mężczyzna wart jest 500$.
A ten mężczyzna zamierza się wzbogacić.
Dla Jake'a Cahilla istnieje tylko jedno prawo. Prawo Forsy.
Nigdy nie przywozisz ich żywych, co?
Ich było trzech. Ja jeden.
Na co się gapisz, łowco nagród?
Na szczura, któremu zaraz wywichnę szczękę.
Amatorzy biorą bandytów żywcem.
Amatorzy nie żyją długo.
Żywy czy martwy, dla Jake'a znaczysz tyle, ile jesteś wart. Takie jest Prawo Forsy.
W czwartki o 20:30. Tylko na NBC.
Wita państwa Allen Kincade.
Jestem na planie Prawa Forsy, wielkiego hitu NBC i Screen Gems.
Dwoi wam się w oczach?
Nie regulujcie odbiorników, wszystko w najlepszym porządku.
Po mojej prawej odtwórca roli Jake'a Cahilla w Prawie Forsy, Rick Dalton.
A po lewej dubler Ricka, Cliff Booth.
Witam panów. Dzięki, że znaleźliście chwilę.
Dla ciebie zawsze.
Rick, wyjaśnij może naszym widzom, czym zajmuje się dubler.
Aktorzy muszą robić sporo niebezpiecznych rzeczy.
Powiedzmy, że Jake'a zestrzelą z konia.
Czy ja mogę spaść z konia?
Mogę i nie raz spadłem.
Ale jak coś sknocę i skręcę nadgarstek albo zwichnę kostkę,
to niepotrzebnie wstrzymuję całą produkcję,
bo nie gram, na przykład, przez tydzień.
No więc Cliff zdejmuje ze mnie ten ciężar.
Zgadzasz się z tym, Cliff?
Że z niego zdejmuję?
No w sumie.
Za tydzień zajrzę na plan Dick Van Dyke Show.
Będę rozmawiał z komikami Moreyem Amsterdamem i Rose Marie.
Do zobaczenia. Allen Kincade pozdrawia was z Hollywood.
Stęskniłam się.
- W kwiaty. - Te w kwiaty.
I jeszcze ta tamta mała.
Grzeczny piesek.
SOBOTA 8 LUTEGO 1969
Gina, Gina, Gina.
Jej w mglistym świetle twarz.
- Dzień dobry, panie Schwarz. - Gina.
Jestem umówiony z bardzo przystojnym kowbojem.
Czeka na pana przy barze.
No proszę!
Zrobiłem sobie ostatnio niezły maraton z Rickiem Daltonem...
i myślę, że coś już o tobie wiem.
To zaszczyt, panie Schwartz. Dziękuję za zaproszenie.
Schwarz, nie Schwartz.
Cholera jasna. Przepraszam.
Miło mi, panie Schwarz.
Mów mi Marvin.
Jasne, a ty mi Rick.
A ten to kto, twój syn?
Nie, nie syn. Dubler. Cliff Booth.
Miło mi.
Pracujemy razem od przedostatniego sezonu Prawa Forsy.
Mam auto w warsztacie. Podrzucił mnie.
Co za pieprzona ściema.
Zabrali mu prawko za regularną jazdę po pijaku.
Teraz Cliff wszędzie go wozi.
To się nazywa przyjaciel.
Staram się.
Masz ucałowania od mojej żony, Mary Alice Schwarz.
Jak miło.
Dziękuję.
Urządziliśmy sobie wczoraj podwójny seans z Rickiem Daltonem.
Bardzo mi to schlebia, ale chyba trochę krępuje.
Co oglądaliście?
Z trzydziestki piątki - Tannera
i Czternaście Pięści McCluskeya.
Mam nadzieję, że taka dawka Ricka Daltona
za bardzo nie zabolała.
Zabolała? Gdzie tam. Co ty opowiadasz?
Mary Alice kocha westerny.
Kiedyś non stop oglądaliśmy westerny.
Tanner bardzo nam się podobał.
- Cieszę się. - Świetny.
A potem żona poszła spać.
Ja otworzyłem pudełko kubańskich.
Zapaliłem. Nalałem sobie koniaku.
I obejrzałem...
Czternaście Pięści McCluskeya.
- Co za film. - Dobra rzecz.
Doskonała zabawa.
A te strzelaniny.
- Uwielbiam, taka masa trupów. - Sporo trupów, to prawda.
Panowie, plan jest taki, że zarządzamy odwrót
und zapędzamy aliantów do morza.
Hermann!
Odsłonić kotarę.
Komu zasmażanej kapuchy?
Smażcie się, nazistowskie świnie!
To ty szalałeś z tym miotaczem?
Się wie, że ja.
Serio ty?
Nie ma co gadać, zupełnie posrana broń.
Nie chciałbyś być po drugiej stronie.
Poważnie.
Ćwiczyłem z tą bestią
przez bite dwa tygodnie.
Nie tylko, żeby dobrze wypaść na ekranie,
po prostu straszliwie bałem się cholerstwa.
Mike Lewis smaży nazistów na skwary.
Ja chrzanię...
Za gorąco mi. Da się coś z tym zrobić?
To jest miotacz ognia.
No wiem.
A dziś wpadłem wcześniej do biura
i obejrzałem sobie dwa odcinki Prawa Forsy na taśmie 16 mm.
Jody Janice. Poszukiwany za kradzież bydła w stanie Wyoming.
425$. Żywy lub martwy.
Przywiozłeś go tu, żeby zgarnąć forsę.
Tu czyli gdzie? Było najbliżej.
Złapałem go pięć mil od miasta.
Słuchaj, zabójco...
To miasto nazywa się Janicetown.
A chłopak, którego zabiłeś...
to Jody Janice.
Syn majora Nathina Maxwella Janice'a.
A co za jeden ten major?
Z przyjemnością cię przedstawię,
jak tylko się zjawi.
Prawo Forsy.
Prawo łowcy
W roli głównej Rick Dalton.
Paru dowcipnisiów z archiwum
przysłało mi taśmę z bardzo smakowitym kąskiem.
Walą w stare klawisze tak, że aż leci wiór
Za zielonymi drzwiami
Pojęcia nie mam, co tam robią Ale śmiechu jest dość
Za zielonymi drzwiami
Chciałbym dostać się tam i dowiedzieć w końcu
Co jest za zielonymi drzwiami
No więc od paru lat
grywasz głównie w telewizji i właściwie same epizody.
Tak. Właśnie kręcimy pilota dla CBS.
Pod tytułem: Lancer. Gram złego.
Grałem też w Tarzanie z Ronem Elym,
w Krainie Gigantów, Zielonym Szerszeniu.
I był jeszcze taki serial... Bingo Martin, z tym małym, Scottem Brownem.
No i teraz FBI. Premiera w niedzielę.
Zawsze grasz złych, co?
Tak.
A na końcu zawsze jest wielka scena walki?
W Krainie Gigantów i FBI nie, ale w reszcie - tak.
Przegrywasz, co?
No pewnie. Zły musi przegrać.
Stara sztuczka wytwórni.
Na przykład Bingo Martin.
Masz nowego dzieciaka, Scotta Browna.
Chcesz, żeby ludzie go polubili, tak?
To do roli złego zatrudniasz gościa ze skasowanego serialu.
Na końcu dajesz piękną walkę i twój bohater rozkłada złego na łopatki.
Ale... widzowie zapamiętają tyle, że Bingo Martin
dokopał Jake'owi Cahillowi.
Rozumiesz?
Za tydzień to będzie Ron Ely.
Tydzień później...
Bob Conrad w obcisłych gaciach skopie ci tyłek.
I jak przez parę lat spuści ci łomot
każdy nowy fiut z wytwórni,
to widzom się poprzestawia w głowach.
Zaczną cię inaczej postrzegać.
Jasne.
Powiedz mi.
Kto ma ci dowalić w przyszłym tygodniu?
Mannix?
Facet z U.N.C.L.E?
Panienka z U.N.C.L.E?
A może Batman i Robin?
Bim. Bam.
Siut. Ziut.
A ty lecisz.
Ty, twoja kariera i twoje główne role.
Więc może wybierzesz się do Rzymu,
zagrasz w paru westernach
i zaczniesz w końcu wygrywać?
Pański bilet, señor?
No co jest, partnerze?
Nie ma co gadać. Jestem zerem.
Gdzie tam. Co on ci naopowiadał?
Prawdę, pieprzoną prawdę.
Przepraszam, stary. Wybacz.
Masz, włóż.
Przy Meksykańcach nie płaczemy.
To co cię tak przybiło?
Jakby do ciebie dotarło, że masz gówno nie karierę i nic nie jesteś wart,
też byś, kurwa, beczał.
Tamten facet cię spławił?
Nie. Chce mnie wkręcić do makaroniarzy.
To w czym problem?
Że będę grał w zasranych makaroniarskich filmach!
Walić to. Niech sobie patrzą, jak płaczę.
I tak nikt, kurwa, nie wie kim jestem.
Gówno zasrane.
Jedziemy.
Weź mnie zawieź do domu.
Ponad tysiąc komunistów zginęło
w ogromnej ofensywie w Wietnamie Południowym.
Po stronie USA mamy co najmniej setkę ofiar.
Zasrane hipisy.
Zawsze jest zawsze, na zawsze
Dopóki jesteśmy jednym
Wejrzyj w siebie dla twojego ojca
Wszystko jest jednością
Pora o miłości zapomnieć
Ta iluzja to był tylko sen
W Dolinie Śmierci cię odnajdę
Na promieniu słońca znajdę cię
Bułki do hot dogów!
I wtedy przejrzymy na oczy
Żadnych ubrań, łez czy głodu
Zobaczysz, zobaczysz
Zawsze jest zawsze, na zawsze
Dopóki jesteśmy jednym
Wejrzyj w siebie dla twojego ojca
Wszystko jest jednością
Pięć lat pięcia się na szczyt.
Dziesięć lat stania w miejscu.
A teraz galopem na dno.
Nigdy nie zrobiłem wielkiej kariery,
więc nie za bardzo wiem, co czujesz.
Co ty gadasz? Jesteś moim dublerem.
Daj spokój.
Jestem twoim kierowcą, chłopcem na posyłki.
Ale nie narzekam. Lubię cię wozić.
Lubię ogarniać ci dom
i pomieszkiwać w Hollywood Hills, jak cię nie ma.
Od paru dobrych lat siedzę w kaskaderce
i myślę sobie,
że wyjazd do Rzymu i granie w filmach
to nie jest jakiś koniec świata.
Widziałeś kiedyś jakiś włoski western?
Makabra. Pieprzona farsa.
A ty ile widziałeś? Jeden? Dwa?
Wystarczy. Nikt nie lubi spaghetti westernów.
No to lej na to. Zostań w L.A. i machnij jakiegoś pilota.
W tej chwili to nawet takiego pilota bym schrzanił.
Poza tym Screen Gems nie wspominają mnie za dobrze.
Weź, Prawo Forsy to ty.
Ale nigdy mi nie wybaczą.
Jak bym się nie starał, zawsze będę ten koński pytong,
co porzucił Prawo Forsy, bo umyślił sobie,
że zrobi zasraną karierę na wielkim ekranie.
Tom, mój kumpel.
- Znam go? - Nie, nie znasz.
I raczej nie poznasz, bo na pewno by ci się nie spodobał.
Ja pieprzę.
To był Polański.
Roman Polański.
Z miesiąc tu mieszka, a widzę go pierwszy raz.
Ja pieprzę. Jasna cholera.
Co ja ci powtarzam?
W tym mieście, jak zaczynasz zarabiać,
natychmiast kupujesz dom.
Eddie O'Brien mi mówił.
Bo jak masz dom, to jesteś stąd.
Nie przejazdem, nie w odwiedzinach.
Mieszkasz i już.
I co, jestem sobie aktorzyna z dupy i kto się koło mnie wprowadza?
Reżyser Dziecka Rosemary normalnie.
Najgorętszy reżyser w mieście albo i na świecie.
Mój najbliższy sąsiad.
Wszystko się może zdarzyć.
Jedna imprezka nad basenem i może zagram u Polańskiego.
Lepiej się czujesz?
O wiele. Sorry za tamto.
To oddaj okulary.
Chcesz, to se weź, dupku.
Dobra, panie Audie Murphy. Trzymaj.
Będę ci jeszcze potrzebny?
Nie, muszę wkuć na jutro sporo tekstu.
To zabiorę swoje truchło do domu.
- Widzimy się 7:15. - Punkt.
- Pod domem. - Jasne.
- W aucie. - Do jutra.
Serwus.
No cześć, piękna.
Kochane psisko.
Jak tam dzień?
Wiesz, co dla ciebie mam?
Oj mam coś dla ciebie.
Patrz na to.
Normalnie odlecisz.
Czekaj.
Co to miało być?
Była umowa. Kto jęczy, ten nie je.
Wywalę to do śmieci. Nie chcę, ale jak będę musiał...
Rozumiemy się?
Dobra.
...i już nigdy nie wrócił.
Peggy, powiedz, co się stało?
Wszystko było w porządku. Jedliśmy u mnie kolację.
Potem ja zmywałam, on bawił się z Tobym.
W klubie Gabe'owi szło świetnie.
I nagle coś takiego.
Muzycy tak mają.
Coś mu strzeliło do głowy.
Właśnie.
Taśma Ricka Daltona.
I pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Pepe? Rusz no tyłek za bar. Mam gościa.
Kwestie Johnny'ego, coś po hiszpańsku.
„Jak fasola?”.
Jadałem gorszą.
Dalej Johnny, po hiszpańsku.
„Toast”.
Za moją żonę i moje kochanki.
Oby się nie spotkały.
Señor Madrid? Przysiądzie się pan do mnie i moich gości?
Z przyjemnością, monsieur Dakota.
Ale weź butelkę.
I podchodzi Pepe.
Gdzie ta twoja ognista córuchna ze skrzypkami?
Już śpi.
To ją budź. Niech bierze skrzypki
schodzi tu do nas i zabawia moich gości.
Tylko proszę jej tym razem nie krzywdzić.
Nic jej nie zrobię. Niech nam przygrywa na skrzypkach.
Powiedz jej, że dostanie złotą 5-dolarówkę,
jak nam tu od serca porzępoli.
No, Johnny, to co tam jeszcze słyszałeś?
Że ostro docisnąłeś tego Lancera, ale facet ma forsę.
W pewnym momencie skrzyknie ludzi i się odegra.
Przyjechali.
Co tam, piękna?
Cześć.
Jak życie?
Cass!
Opowiem ci historyjkę.
Ona... była zaręczona z nim.
Potem...
poleciała do Anglii.
Żeby zrobić film z nim.
Zerwała zaręczyny z nim
i wyszła za niego.
Potem przenieśli się do Los Angeles
i teraz cała trójka jest nierozłączna.
Serio?
Co tu jest grane?
A to, że Jay kocha Sharon.
I wie,
bo to pewne, jak dwa razy dwa to cztery,
że jak ten polski kutasina wszystko spierdoli,
to Jay będzie pod ręką.
Wiesz, co ci powiem?
No?
Co takiego?
Sharon ma swój typ.
Uroczy, niscy, zdolni,
co to wyglądają na 12 lat.
Ta.
Nigdy nie miałem szans.
NIEDZIELA 9 LUTEGO 1969
Wal się, doktorze Sapirstein.
Wiatr przewrócił mi wczoraj antenę.
Ja muszę pierdzieć w stołek w garderobie.
Skoczyłbyś naprawić?
Jasne.
Pogadasz w mojej sprawie?
Żebym wiedział, ile mam roboty.
Właśnie ci miałem powiedzieć.
Koleś od grafiku to kumpel Randy'ego,
z Zielonego Szerszenia.
Przegrana sprawa.
To co, zgarnę cię, jak skończycie kręcić.
Nie, dzisiaj masz wolne.
Jedź do mnie, napraw antenę. Widzimy się potem.
Jesteś pieprzony Rick Dalton. Nie zapominaj.
Jestem Rick Dalton, nie wiesz, gdzie mam się stawić?
- Czekają na pana w charakteryzacji. - A gdzie to?
Tam, skąd pan przyszedł i w prawo.
Boże.
Rick Dalton.
Sam Wanamaker.
Przepraszam za mokre ręce.
Yul ma zawsze mokre. Przywykłem.
To ja cię wyłuskałem do tej roli.
Wielki zaszczyt, że się zgodziłeś.
Dziękuję. Doceniam. Kawał roli.
Jim Stacy gra główną, poznałeś go?
Jeszcze nie.
Będziecie razem jak dynamit.
Brzmi fantastycznie.
Wybuchowa mieszanka.
- Tam masz Sonyę. Makijaż i włosy. - Cześć.
A to Rebekka, od kostiumów.
- Cześć. - Czołem.
No więc mój Caleb ma być wyjątkowy, nie chcę nic w stylu
Wielkiej Doliny albo Bonanzy, to już takie starocie.
Pójdźmy bardziej z duchem czasu.
Bez anachronizmów.
Gdzie spotykają się rok 1869 i 1969?
Jaki wyjdzie nam z tego Caleb?
Po pierwsze, dajcie mu wąs.
Wielki, obwisły, à la Zapata.
No i kurtka. Może gdzieś w stronę hipisów?
Coś, co się wkłada dzisiaj do London Fog
i od razu się jest królem parkietu.
Bomba. Może od munduru, ale z frędzlami?
Jest jasna, ale jak ufarbuję na ciemny brąz, może śmiało uderzać na miasto.
Moja dziewczynka.
To jeszcze włosy.
Co nie tak z włosami?
- Jakaś inna fryzura. - Słucham?
Coś bardziej na hipisa.
Chcesz ze mnie zrobić hipisa?
No nie hipisa, bardziej Anioła Piekieł.
A powiedz.
Jak mnie tak poprzebierasz w te wszystkie świństwa,
to widzowie mnie rozpoznają?
No oby nie.
Nie chcę im dać Jake'a Cahilla.
Mają zobaczyć Caleba.
Zatrudniłem cię, żebyś grał, a nie zgrywał kowboja.
Jesteś na to za dobry.
Właśnie ci miałem powiedzieć.
Koleś od grafiku to kumpel Randy'ego,
z Zielonego Szerszenia.
Przegrana sprawa.
Czołem, Randy.
Cliff.
A ty nadal przy Ricku?
Jak widać.
Jest w środku?
Tak, zapukaj.
Dasz go do garderoby i tyle. Co ci szkodzi?
Jak będzie potrzebny, to go masz.
Musiałbym pogadać z babką od kostiumów.
A to niezła suka, mówię ci.
Randy, po prostu proszę cię o przysługę.
Jeśli nie, to nie i tyle. Nie musisz się tłumaczyć.
Stary.
Nie jesteśmy na planie u Andy'ego McLaglena.
Nie stać mnie na gości, co będą kurzyć szlugi
i zbijać bąki całymi dniami, bo a nuż mogą się przydać.
Mam czterech swoich.
Każdego nowego musiałbym zgłosić.
Muszę dbać o swoich ludzi.
Gdyby twoi mi pasowali, temat by w ogóle nie stanął.
Ale sam dobrze wiesz, jak jest.
Gość jest jak mój bliźniak.
I rób z nim sobie, co chcesz.
Zrzuć mu na głowę wieżowiec, podpal go sobie.
- Rozjedź go Lincolnem. - Jasne.
Wymyśl coś, cokolwiek. Będzie wdzięczny za tę szansę.
- Rick? - Tak.
Nie lubię go.
I nie podoba mi się, że mi psuje klimat na planie.
Coś tam było nie tak między wami?
Żartujesz.
Co?
Facet zabił własną żonę.
Przestań, wierzysz w te stare bzdury?
Owszem, wierzę.
I pracuję z żoną. Ona też wierzy.
Nie chce go tu widzieć.
Kompletnie gówniana pogoda.
Gówniana pogoda, na gównianej łodzi, w gównianym towarzystwie.
Moja siostra Natalie mówiła: to frajer.
Wszyscy mówili, że frajer. A ja nie wierzyłam.
Czyli jestem pieprzoną idiotką.
Nie gadasz ze mną? Nagle nie masz ochoty się kłócić?
A może ja mam, bo siedzę tutaj,
sama, na tej gównianej łodzi od czterech godzin.
To bohater wojenny.
Dobra, zasrańcu, do garderoby, już.
Siedzisz i czekasz. Masz scenę - płacę, nie masz - nie płacę.
Dzięki, doceniam. Nie zawiodę cię.
Znasz moją żonę, Janet?
Znam.
Nie zbliżaj się do niej.
Podziwiam Cassiusa Claya.
Bo w tym, co robi jest duch prawdziwej walki.
Kiedy Cassius Clay spotyka na ringu Sonny'ego Listona, nie jest to pokazówka.
To prawdziwa walka.
Dwóch facetów chce się zabić na naszych oczach.
Jak ty go nie rozwalisz,
to on cię zabije.
To już nie przepychanki, to wykracza poza Wielki Świat Sportu.
Dwóch wojowników zatopionych w walce. I to ja podziwiam.
Na turniejach sztuk walki nie pozwalają tak się bić.
To bardzo frustrujące.
Stoisz przed takim gościem i chcesz mu przyłożyć.
Ale ci nie wolno.
Więc uprawiacie te aktorskie wygibasy.
Cassius Clay, Sonny Liston, Joe Louis.
Ten kolorowy, nie ten biały dupas od kickboxingu.
Zrobią wszystko, żeby zwyciężyć.
Żeby wygrać, są gotowi wyzwolić w sobie najgorsze instynkty.
Ja robię dokładnie to samo na turniejach.
Uwalniam całą moją moc.
Zabijam.
A Cassiusa by pan pokonał?
Nie dojdzie do takiego starcia.
No ale gdyby, to kto by wygrał?
Zrobiłbym z niego kalekę.
Dobre.
Ty.
Jak się nazywasz?
- Ja? - Tak, ty.
Jestem Cliff.
Dubler Ricka Daltona.
Kaskader?
Owszem.
Ładny jesteś jak na kaskadera.
Tak mówią.
Rozbawiłem cię, kaskaderze?
Trochę tak.
A czym?
Nie szukam kłopotów. Wykonuję swoją pracę.
Ale śmiejesz się z tego, co mówię.
A ja nie mówię nic śmiesznego, więc co cię tak bawi?
Myślę,
że jesteś kurduplem, co ma kasę i lubi sobie pogadać.
Wstydziłbyś się w ogóle myśleć, że po walce z Clayem
zostałoby z ciebie coś więcej niż mokra plama na jego gaciach.
Bracie, to ty masz niewyparzoną gębę.
I chętnie bym ci ją naprostował, zwłaszcza na oczach przyjaciół.
Ale moje ręce są zarejestrowane jako śmiercionośna broń.
Znaczy to tyle, że jeśli przypadkiem cię zabiję
pójdę siedzieć.
Każdy, kto zabije drugiego faceta pójdzie siedzieć. Bo to zabójstwo.
Że niby ręce to broń, tak?
Pierdzielicie takie rzeczy, bo się boicie prawdziwej walki.
Dobrze.
Proponuję przyjacielski sparing.
Oszczędzamy twarz.
Do dwóch wygranych.
Który pierwszy położy drugiego.
Nie chodzi o to, żeby skrzywdzić, ale usadzić na tyłku.
I to jest myśl, Kato.
Bruce, facet jest jakby znany.
Tamten?
Z czego?
Zabił żonę i uszło mu na sucho.
Serio?
Serio.
Nieźle, Kato.
Spróbuj jeszcze raz.
Co tu się, kurwa, dzieje?
To jest nasza gwiazda, zasrańcu. Odwaliło ci?
Racja, Janet. Przepraszam.
Nie jesteśmy na ty, siurze.
Co tam, kotku?
Co tam, pytasz?
A to tam, że twój debil, co to zamordował żonkę,
łomocze nam Bruce'a.
Co?
- Serwus. - Cliff!
Co to ma być?
A na marginesie, nikt nie łomocze Bruce'a, jasne?
Kumpelski sparing. Ledwo mnie tknął.
A bo ja wiem? Wóz dość mocno wgniotło.
Boże! Coś ty mi, kurwa, zrobił z autem?
Coś ty jej, kurwa, zrobił z autem?
Lekko gościem rzuciłem, nie wiedziałem, że to jej.
Ściągaj szmaty, zbieraj się i wypierdalaj!
- Janet. - Czego?
- Ja to załatwię. - To, kurwa, załatw.
Cliff...
Ściągaj szmaty, zbieraj się... i wynocha.
Zasłużyłem.
Co się stało?
Pękasz, że powiem Jimowi Morrisonowi,
że tańczyłeś do Paula Revere & the Raiders?
Za mało są dla ciebie fajni?
A to co za brudas?
Mogę w czymś pomóc?
Tak, cześć, szukam Terry'ego.
Jestem kumplem Terry'ego i Dennisa Wilsona.
Terry i Candy się wyprowadzili. Teraz tu mieszka Polański.
Serio? Wynieśli się?
Cholera.
A nie wiesz dokąd?
Nie, ale Paul, właściciel domu, może coś wiedzieć.
Jest w domku dla gości.
Jay? Kto to?
Nikt, kotku, kumpel Terry'ego.
- Tamtędy. - Dzięki wielkie.
Proszę pani.
Wracam za godzinę.
Rick, wiem, że jest przerwa na lunch,
ale zaczekaj godzinkę z jedzeniem, dobra?
Klej musi wyschnąć.
Jasna sprawa. Poczytam sobie.
Gdzie macie saloon dla bandziorów?
Prosto do miasteczka,
potem w prawo, w lewo i znajdziesz.
Śliczne dzięki.
Cześć.
Będę ci przeszkadzać, jak sobie usiądę obok i też poczytam?
Nie wiem.
Będziesz?
Postaram się nie.
To siadaj.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Nie poszłaś na lunch?
Zaraz po lunchu kręcę scenę.
Tak?
Po jedzeniu robię się ospała.
Sądzę, że aktor,
i celowo mówię „aktor” nie „aktorka”,
bo słowo „aktorka” to nonsens.
Aktor powinien usunąć ze swej drogi wszystko, co negatywnie wpływa na jego grę.
Aktor ma grać na sto procent swoich możliwości.
Oczywiście to się nigdy nie udaje, ale dążenie...
to jest to, co się liczy.
Coś ty za jedna?
Mów mi Marabella.
- I co dalej? - Marabella Lancer.
Przestań. Jak się naprawdę nazywasz?
Na planie lubię funkcjonować wyłącznie jako postać.
Dzięki temu wczuwam się w klimat i historię.
Próbowałam tak i tak. Jak nie wychodzę z postaci, jestem odrobinę lepsza.
A jeśli mogę być lepsza,
chcę być lepsza.
Ty jesteś ten zły. Caleb DeCoteau.
Myślałem, że się wymawia „Caleb Dakota”.
Chyba jednak „DeCoteau”.
DeCoteau.
Co czytasz?
Biografię Walta Disneya. Jest fascynująca.
Ten człowiek to geniusz.
Taki, co to trafia się raz na 50 albo 100 lat.
Ile ty masz lat, dwanaście?
Osiem.
A ty co czytasz?
Zwykły western.
Co to znaczy zwykły? Dobry jest?
Nawet niezły.
A o czym?
Jeszcze nie skończyłem.
Nie pytam, jak się kończy.
Pytam, o czym to.
O facecie, który ujeżdżał konie.
To historia jego życia.
Nazywa się Tom Breezy,
ale mówili na niego Lekka Bryza.
Kiedy miał dwadzieścia parę lat, był młody i przystojny.
Potrafił ujarzmić każdego mustanga. Dowolnego.
Miał swój sposób.
Teraz ma pod czterdziestkę.
Spada z konia i rozwala sobie biodro.
Nie, że zaraz zostaje kaleką,
ale ma kłopoty z kręgosłupem.
I zasadniczo cały czas go boli.
To chyba niezła książka.
Zła nie jest.
Gdzie jesteś?
Jakoś w połowie.
I jak tam twój Bryza?
Wiesz...
Nie jest już najlepszy.
W sumie to wypadł z obiegu.
Musi się pogodzić z tym, że z każdym dniem staje się
zbę...
staje się coraz bardziej zbędny.
Spokojnie, no już.
Widać to bardzo smutna książka. Biedny ten Bryza.
Patrz, nie czytałam, a prawie płaczę.
Za jakieś 15 lat też to przeżyjesz.
Co?
Nic, gołąbeczko.
Tak sobie żartuję.
Wiesz, co ci powiem?
Możesz mieć rację z tą książką.
Może jest głębsza, niż sądziłem.
Nie przepadam za zdrobnieniami i gołąbeczkami.
Ale jesteś smutny, więc wrócimy do tego kiedy indziej.
Jadę tylko do Westwood Village.
A co ja będę wybrzydzać.
Wskakuj.
- Dziękuję bardzo. - Nie ma sprawy.
No to powodzenia. Baw się dobrze w Big Sur.
- Dzięki wielkie. - Trzymaj się.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc, młoda damo?
Chodzi o pierwsze wydanie
Tessy d'Urberville. Zamawiałam.
Na nazwisko Polański.
Kawał dobrej literatury.
Prawda? Coś pięknego. Właśnie skończyłam.
Chcę ją dać mężowi w prezencie.
- Rick Dalton? - A jak.
Jim Stacy. Główna rola. Witam na pokładzie.
Fajnie, że taki fachura zagra nam złego w pilocie.
Wiesz, że tyle brakowało, a bym był w 14 Pięściach McCluskeya?
Żartujesz?
A ja tę swoją rolę to zdobyłem niezłym fuksem.
Jeszcze dwa tygodnie przed zdjęciami złego grał Fabian.
Ale wybił sobie bark na planie Virginian i mi się trafiło.
Słyszałem plotki, muszę cię spytać.
Miałeś szansę na rolę w Wielkiej Ucieczce?
- Hilts, prawda? - Kapitan Hilts.
- 17 prób ucieczki. - 18.
Nie byłem na żadnym przesłuchaniu, nie poznałem Johna Sturgesa.
To znaczy, że chyba jednak nie bardzo miałem szansę.
- Inżynier, od tuneli. - Pilot.
W amerykańskiej armii mówią na takich asy przestworzy, co?
Ale przez moment była nadzieja.
Podobno McQueen chciał sobie odpuścić i przez jedną, krótką chwilę
byłem jednym z czterech branych pod uwagę.
Masz inne plany?
Nie widziałem Berlina, z ziemi ani z powietrza.
Zwiedziłbym, zanim się wojna skończy.
Ty i kto?
I trzech George'ów.
Których trzech?
Peppard, Maharis i Chakiris.
Cholera. A to cios.
I nie dostałem roli.
McQueen to zagrał.
Szczerze? Nie miałem szans.
Dziesięć dni aresztu, Hilts.
Kapitanie Hilts.
Dwadzieścia.
Jasne.
Będzie pan tu jeszcze, jak wyjdę?
Karcer.
Poproszę bilet.
75 centów.
A jeżeli jestem w tym filmie?
W jakim sensie?
W takim, że gram w tym filmie. Jestem Sharon Tate.
Serio?
Gram pannę Carlson, tę niezdarę.
To ja.
Ale to jest akurat Dolina Lalek.
No to właśnie ja. Ta dziewczyna z Doliny Lalek.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Rubin? Chodź na chwilę.
To ta dziewczyna z Doliny Lalek.
- Patty Duke? - Nie, ta druga.
- Ta z Peyton Place? - Nie, ta druga.
Ta, co kończy w sprośnych filmach.
Gra w nowym filmie.
Sharon Tate.
W takim razie witamy w Bruin.
Miło, że pani zajrzała.
- Ma pani ochotę obejrzeć film? - Mogę?
Naturalnie.
Dziękuję.
Mogę zrobić pani zdjęcie?
Jasne.
Niech pani stanie koło plakatu, żeby było wiadomo, kim pani jest.
Dobrze.
Mógłby pan?
- Może coś do picia? - Nie, dziękuję.
Miłej zabawy.
Bardzo przyjemny hotel.
Przepraszam?
Tak?
Jestem Freya. Witamy w Danii.
To dla pana. Mapki z ciekawymi miejscami.
I to dla pana.
- Który rocznik? - 1949.
Bardzo dobry rocznik.
- Jestem do pańskiej dyspozycji. - Jak miło.
- Czy ma pan jakieś życzenia? - Tak, kilka.
Słucham.
Leży mi pani na aparacie. Mogę?
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Przepraszam za...
Witamy w Danii.
Specyficzna ta wasza gościnność.
Lepsze pół butelki niż nic.
Wystarczy, pastuchu.
Nie jestem pastuchem.
Co tu robisz, chłopczyku?
Pić mi się chce. Widzę, że macie saloon.
Może i mamy. Ale tam nie wejdziesz.
Panie Gilbert?
Nie chcę panu przeszkadzać w robocie.
Obaj wiemy, że jak się kończą tamales, to szuka pan rozrywki.
Na pańskim miejscu
dowiedziałbym się, jak pastuch ma na imię.
Albo może ja dokonam prezentacji.
Tu mamy Boba Gilberta.
Od interesów?
Zgadza się.
Człowiek interesu, Bob Gilbert.
A tamten to kto?
A tamtego zwą Madrid.
Johnny Madrid.
Co za Johnny Madrid?
Nie jest stąd.
No to się pytam. Co za jeden?
Za chwilę się dowiesz...
człowieku interesu.
Ja jestem gotów, Gilbert.
Johnny Madrid.
Ile to już lat?
Od Juarez będzie ze trzy.
Wejdź, napij się.
W takim razie,
napijesz się ze mną?
Jasna sprawa.
To może mezcal? Jak wtedy, w Juarez.
Sporo ludzi zginęło tego dnia.
Ano sporo.
Ale my mieliśmy ubaw.
Prawda?
Tak. Owszem.
Ty przodem.
Pepe? Rusz no tyłek za bar. Mam gościa.
Jak fasola?
Jadałem gorszą.
Jeden dolar.
Za moją żonę i moje kochanki.
Oby się nie spotkały.
Señor Madrid? Przysiądzie się pan do mnie i moich gości?
Z przyjemnością, monsieur DeCoteau.
Ale weź butelkę.
Johnny?
Co cię tu sprowadza?
Znasz mnie, przyjacielu.
Forsa.
A kto tu dobrze płaci?
Liczyłem, że ty.
A co takiego słyszałeś?
Słyszałem o ranczu Lancera. Że wpadło ci trochę bydła.
Sporo ziemi, sporo krów, sporo szmalu i zero prawa,
a jedyne, co ci tu może zagrozić to jeden staruch i paru Meksykańców.
Gdzie ta twoja ognista córuchna ze skrzypkami?
Już śpi.
To ją budź. Niech bierze skrzypki, schodzi do nas
i zabawia mojego gościa.
Tylko proszę jej tym razem nie krzywdzić.
Nic jej nie zrobię. Niech nam przygrywa na skrzypkach.
Tekst? Powiedz jej, że co?
Powiedz jej, że dostanie złotą 5-dolarówkę...
jak nam tu od serca porzępoli.
- Tak. - Jasne.
Nic jej nie zrobię. Niech nam przygrywa na skrzypkach.
Powiedz jej, że dostanie złotą 5-dolarówkę...
jak nam tu od serca porzępoli.
No już!
No, Johnny,
to co tam jeszcze słyszałeś?
Że ostro docisnąłeś tego Lancera,
ale facet ma forsę.
W pewnym momencie
skrzyknie ludzi i się odegra.
Tekst.
Może już to zrobił.
Może...
- Cholera jasna, do dupy, schrzaniłem. - Spokojnie, dasz radę.
Możemy się cofnąć? Zrobimy cięcie?
- Po prostu powiedz ten tekst. - Proszę, Sam.
Może już to zrobił. Może już to zrobił.
Dobra, dobra, już.
Jesteś bandziorem, Rick. Dajesz.
Dam radę.
Parę kwestii wcześniej.
Dobrze. Od początku.
- Wykorzystaj ten gniew. - Tak jest, wykorzystam.
- Użyj go. - Dobra.
I akcja.
Że ostro docisnąłeś tego Lancera,
ale facet ma forsę.
W pewnym momencie
skrzyknie ludzi...
i się odegra.
Może już to zrobił.
Może.
A może nie lubię Lancera.
Może nie lubię jego butów.
Którymi depcze każdego na swojej drodze.
Co to, kurwa, było? Jezu Chryste!
Co za gówno.
A weź się pieprz, debilu. Jak mogłeś zapomnieć tekstu?
Zrobiłeś z siebie idiotę przed wszystkimi.
Piłeś całą noc, od rana też chlałeś,
osiem whiskey sour.
Ja pieprzę.
Ty żałosny chlejusie.
Zapomnieć pieprzonych kwestii.
Ćwiczyłem, a wyszło, że nie ćwiczyłem.
Zasrany pawian.
Osiem, kurwa.
Mogłem wypić trzy, cztery. A ja co? Osiem!
Po co?
Zasrany alkoholiku. Za dużo chlasz.
Co, kurwa, noc.
Dosyć. Koniec tego.
Od teraz przestajesz pić.
Masz to sobie obiecać. Przestajesz pić.
Pokaż tej małej, pokaż cholernemu Jimowi.
Pokaż tym wszystkim na planie, że jesteś Rick Dalton.
Słuchaj mnie teraz.
Jak znowu zapomnisz tekstu,
wieczorem rozwalę ci łeb, jasne?
Twój mózg rozbryźnie się po całym basenie.
Nie żartuję, skurwysynu. Weź się w garść.
- Lepiej? - Super.
Cześć.
Pierdolcie się, świnie pierdolone!
O nie.
Cześć, laleczko.
Do trzech razy sztuka.
Smakowały ogóreczki?
Pycha. Z tych lepszych.
Podrzucisz mnie?
A dokąd?
Do Chatsworth.
Chatsworth?
Godzinami wałęsasz się po Burbank Blvd,
żeby ktoś cię wziął do Chatsworth?
Turyści mnie podrzucają. Jestem jak pamiątka z wakacji.
Opowiadają potem, jak wzięli jedną hipiskę z Hollywood
na takie ranczo filmowe. Normalnie historia życia.
Ranczo Spahna?
Tak.
Tam chcesz jechać?
A po co?
Mieszkam tam.
Sama?
Nie. Z przyjaciółmi.
Czyli ty i twoi kumple mieszkacie na ranczu Spahna, tak?
Tak.
Wskakuj. Podrzucę cię.
Super.
Pojedź Hollywood Freeway.
Znam drogę.
Jesteś jakimś podstarzałym kowbojem, grałeś tam?
Co?
W szoku jestem, że tak trafiłaś.
Stary kowboj, który grywał w filmach na ranczu Spahna.
Za dawnych dobrych czasów kręciliście tam westerny, nie?
Jeśli dawne dobre znaczy osiem lat temu...
to tak.
Jesteś aktorem?
Kaskaderem.
Kaskader.
O wiele lepiej.
Czemu lepiej?
Aktorzy to ściema.
Gadają tylko, co im ktoś napisze,
a w tych swoich głupich serialach też tylko na niby zabijają.
A w Wietnamie codziennie giną prawdziwi ludzie.
Chcesz, zrobię ci laskę.
Ile ty masz lat?
Co?
Ile masz lat?
O stary.
Strasznie dawno nikt mnie o to nie pytał.
No to ile?
Traktujemy się jak dzieci? Zgoda.
Osiemnaście. Ulżyło?
A masz jakiś dokument? Prawo jazdy czy coś?
Żartujesz?
Nie bardzo.
Chcę zobaczyć jakiś dowód, że jesteś pełnoletnia,
ale nie zobaczę, bo nie jesteś.
Ale zepsułeś klimat, facet.
Brawo.
Ja nie jestem za młoda, żeby cię przelecieć.
Ale ty jesteś dla mnie za stary.
Jestem za stary, żeby iść siedzieć za dupczenie.
Całe życie próbują mnie wsadzić, ale jestem szybszy.
A jak już w końcu wsadzą, to nie przez taką jak ty.
Bez urazy.
Nic ci nie jest?
Jasne, że nie. Prawda, mała?
Wszystko w porządku.
Zrobili ci coś?
Czekają na planie.
Już idę.
Wojna.
Indie. Brytyjska kawaleria.
Przyjechali chłopcy Lancera.
Jest tu twój staruszek?
Jest jego syn.
Ten z Bostonu.
Bo ja wiem. Z Bostonu?
Tak.
Tak, z Bostonu.
Reszta niech czeka. Brat może wejść.
Słyszałeś, Boston.
Zapraszamy.
Widzisz? Nie mówiłem, że pójdą po rozum do głowy?
Nic ci nie jest?
Jasne, że nie.
Prawda, mała?
Wszystko w porządku.
Zrobili ci coś?
Jeszcze nie.
Ale to się może zmienić.
W jednej chwili.
Kulejesz. Dlaczego?
Wojna.
Po której stronie?
Indie. Brytyjska kawaleria.
Co masz za mundur?
Bengalskich lansjerów.
O proszę, a to nawet śmieszne.
Wcale nie.
Nie łapiesz? Bengal Lancer?
Racja. Teraz rozumiem. Całkiem śmieszne.
No nie?
Powieszą cię za porwanie.
Jak jej rozwalę łeb, to też mnie powieszą.
Ale mogą to zrobić tylko raz.
To co?
Wpadłeś na babskie pogaduchy, Boston?
Czy pomówimy o konkretach?
Ile?
Powiedzmy...
Za 50 000$ kupiłbym sobie w Meksyku masę kurczaków mole.
To spore pieniądze.
A to cenna dziewczynka.
Czy nie?
Tak.
To co teraz?
Wyślę do ciebie swojego człowieka. Omówicie szczegóły.
Ale jedno możemy ustalić sobie tu i teraz.
Nie chcę, żeby forsę przywoził mi jakiś uświniony ujeżdżacz koni.
Stary przyjedzie tu sam.
Albo Murdoch Lancer wyłoży na stół 50 000$,
albo wrzucę tę małą do studni!
Dotarło? Boston?
Tak.
Dobra, posłańcu.
Leć, przekaż wiadomość.
Daj mi okrutnego, seksownego Hamleta.
Poczuj to zło, rozkoszuj się.
I cięcie!
O ludzie.
Mocno cię rzuciłem, nic ci się nie stało?
Nie, coś ty. Mam poduszki.
Często rzucam się na ziemię, tak dla zabawy.
Nawet jak mi za to nie płacą.
Kamera czysta.
Rick, stary, moje gratulacje.
- To było to. - Serio?
Coś wspaniałego. Rewelacja.
I z tym, żeby ją rzucić na ziemię, po prostu strzał w dziesiątkę.
Wspomniałeś o Szekspirze, to...
Tak jest. I o to właśnie chodziło. Serio się przestraszyłem.
- Ludzie boją się złych Hamletów. - Jasne.
Swoją drogą...
„Uświniony ujeżdżacz?” Skąd to wytrzasnąłeś?
Improwizowałem.
Po prostu genialne. Świetna aliteracja.
Jestem pod wrażeniem.
Czyli mamy to.
- Nie powtarzamy? - Gdzie tam. Byłeś świetny.
- Super. - Lecimy dalej. Scena w burdelu.
Scenografia!
W życiu nie widziałam, żeby ktoś lepiej grał.
Dzięki.
Rick, kurwa, Dalton.
Jakiś samochód.
Obcy samochód.
Snake, idź sprawdzić.
Kto to?
Jeszcze nie wiem.
Żarówiaście żółty Coupe de Ville.
Miej na niego oko.
Idziesz?
Gdzie są wszyscy?
A gdzie Gypsy?
Na złomowisku.
- Hej. - Witajcie.
Gypsy! Chodź, poznasz mojego nowego kumpla.
To Pussycat z jakimś staruchem w hawajce. Przywiózł ją.
Podwiózł i odjeżdża?
Nie, młoda go do nas ciągnie i będzie przedstawiać.
Stój tam. Daj znać, jak będą się zbliżać.
- Witamy w rodzinie. - Dzięki, miło mi.
Dziękujemy, że odwiozłeś naszą Pusię.
Nie ma o czym mówić.
Jak tu nie kochać Pusi.
Święte słowa.
Gdzie są wszyscy? Gdzie dzieciaki?
Pojechali do Santa Barbara.
Serio? Wszyscy? Charlie też?
No nie wszyscy-wszyscy, prawie wszyscy.
Kurczę.
Chciałam, żeby Cliff poznał Charliego.
Czuję, że cię polubi.
- Angel, czekaj. - Następnym razem.
Musisz do nas wrócić.
- Tak? - Pewnie.
No i jak ci się podoba ranczo po tylu latach?
Trochę się pozmieniało.
Nieźle go dosiadłaś.
W Tennessee codziennie jeździłam.
Poważnie?
Dzień w dzień?
No bardziej co tydzień.
Jasne.
Urocza jest, prawda?
Mam na imię Lulu.
To Tex.
Pojedziemy sobie cudnym szlakiem przez kaniony Santa Susana.
- Curt, podobno masz doświadczenie. - Mam.
- Connie też? - Tak.
Tex? Chodź na chwilę.
Skoro oboje świetnie jeździcie,
to czeka nas fantastyczna przygoda.
Będzie ubaw, co?
Pussycat przyprowadziła jakiegoś gościa,
Gypsy chce, żebyś go oblukał.
Jasna sprawa.
Jest ktoś, kogo koniecznie musisz poznać.
Jeden z naszych ulubionych synów.
Tex, chodź, przywitaj się z Cliffem.
Czołem.
Tex? Z której części Teksasu?
Nie znasz. Copeville.
Byłeś w Houston?
Oczywiście.
Skazali mnie tam raz na dwa tygodnie ciężkich robót. W sierpniu.
Chyba średnia zabawa.
Od tamtej pory przestałem łamać glinom szczęki.
Stary.
Charlie cię pokocha.
Hawajczyk wydaje się w porządku.
Rozmawiają. Miło jest.
Tex go sprawdził. Odjeżdża.
Jak będzie tu szedł, daj znać.
To ranczo nadal należy do George'a Spahna?
Tak, należy.
- I on tu mieszka? - Tak.
A nadal mieszka o tam?
Tak.
Jest u siebie?
Pewnie jest.
George pozwolił wam tu siedzieć?
No jasne.
Opiekujecie się nim?
I to bardzo dobrze.
Uwielbiamy go.
Macie coś przeciwko, żebym się przywitał ze starym kumplem?
W tej chwili nie da rady.
Dlaczego nie da rady?
Bo śpi.
To jego pora drzemki.
To ja może się przejdę i sprawdzę.
Kto wie? Może się obudził.
Ten stary Hawajczyk tu idzie.
Dobra, zmiatać. Załatwię to.
Ty tu jesteś szefową?
Mogę pomóc?
Zobaczymy. Jestem kumplem George'a. Wpadłem się przywitać.
Miło, ale to akurat kiepski moment.
George śpi.
No co za pech.
Właśnie.
Jak się nazywasz?
Cliff Booth.
Skąd się znacie?
Grałem tu u niego w westernach.
Kiedy się ostatnio widzieliście?
Obstawiam, że jakieś
osiem lat temu.
Nie wiedziałam, że jesteście tak blisko.
Jak się obudzi, dam znać, że wpadłeś.
Chętnie bym się jednak pokazał. Skoro już jestem.
To kawałek drogi. Kto wie, kiedy tu znowu zawitam.
Rozumiem, ale to niemożliwe.
Niemożliwe? Dlaczego?
W niedzielę wieczorem oglądamy z George’em FBI i Bonanzę.
George nie bardzo wytrzymuje,
więc zmuszam go do drzemki, żeby mi potem nie odpłynął.
Słuchaj, Ruda, wchodzę tam.
I chcę na własne oczy zobaczyć George'a.
A to...
mnie nie powstrzyma.
Dobrze.
Jak sobie chcesz.
Tam jest?
Drzwi na końcu korytarza.
Jak coś, to nim potrząśnij. Ostro go rano przerżnęłam.
Może być wykończony.
Panie Osiem Lat Temu?
George nie widzi. Lepiej się przedstaw na dzień dobry.
George? Śpisz?
George?
Jezu.
- Cześć. - Chwila.
Co się dzieje?
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Znam cię? - Cliff Booth.
Wpadłem się przywitać, sprawdzić, co u ciebie.
John Wilkes Booth?
Cliff Booth.
Czyli kto?
Kręciliśmy tu Prawo Forsy. Byłem dublerem Ricka Daltona.
- Kogo? - Ricka Daltona.
Bracia Dalton?
Nie. Rick Dalton.
Znam go?
Gwiazda Prawa Forsy.
A ty coś za jeden?
Byłem dublerem Ricka.
Jakiego Ricka?
Nie ma znaczenia.
Kiedyś się lubiliśmy. Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
Nic nie gra.
A co się dzieje?
Gówno widzę. Tyle się dzieje. Jestem ślepy.
Przykro mi. Uprzedzała mnie.
Squeaky kazała mi leżeć.
Ta ruda, co mnie tak ładnie przywitała?
Co z tobą, człowieku?
Najpierw mnie budzisz,
a teraz udajesz, że ci nie mówiłem, że jestem ślepy!
Skąd mam wiedzieć, jakie włosy ma ta dziewczyna,
co się mną opiekuje?
W sumie racja.
- Nie, Chryste. - Dobra.
Nie każdy potrzebuje dublera.
Nie wiem, kto ty jesteś,
ale mnie rozczuliłeś.
Odwiedziłeś mnie.
Ale teraz idę spać.
Chcę obejrzeć FBI.
Oglądamy sobie ze Squeaky.
Strasznie się wkurza, jak zasypiam.
I co się dzieje, jak się wkurza?
Nic.
Nie chcę jej sprawiać przykrości.
Pozwoliłeś tym hipisom tu mieszkać?
A kim ty, kurwa, jesteś?
Cliff Booth. Kaskader.
Kiedyś razem pracowaliśmy.
Chciałem sprawdzić, jak się masz.
Czy ci hipisi cię przypadkiem nie wykorzystują.
- Squeaky? - Tak.
Ona mnie kocha.
No i się udław.
Trzymaj się.
Ja pieprzę.
Narobiłeś mi wstydu.
Bardzo mi przykro.
Jak się gadało z George’em? Trzymamy go siłą?
Tego bym nie powiedział.
No ale gadałeś z nim? Wszystko gra?
Bo ja wiem.
Pomyliłam się. Wynocha stąd.
Już mnie tu nie ma.
George nie jest ślepy. To ty jesteś ślepy!
Twoja sprawka?
A wiesz, że to nie mój wóz?
To wóz mojego szefa.
Jak ktoś zniszczy samochód szefa, ja będę miał kłopoty.
Masz szczęście, że wożę ze sobą zapas.
Zmieniasz.
Pierdol się.
Miłe panie.
Jeszcze krok, a wybiję mu zęby.
Zmień koło.
Mogę sobie najpierw wytrzeć twarz?
Nie.
Najpierw koło.
Sundance?
Wsiadaj na konia i ściągnij tu Texa.
Jasne.
Kocham cię.
Tex!
Ten Hawajczyk rozwalił Clemowi twarz.
A to skurw...
Zastąpię Texa. Za mną proszę.
Cały jesteś, Clem?
Wpadniesz obejrzeć moje FBI?
Na to liczyłem. Mam w bagażniku sześciopak piwa.
Ekstra.
Pendleton za osiemnaście mil.
Jak się uda, rozładujemy towar i wrócimy do El Toro, zanim dzieciaki pójdą spać.
Kupiłem dziś szluga nasączonego kwasem.
Serio?
Chcesz szluga z kwasem?
Aha.
Jeśli mam odlecieć, to tu, w towarzystwie. Nie u siebie.
Wrzucam ci tutaj. Nie wypal przez pomyłkę.
Chcesz palić, pal, ale zostaw trochę.
Nie potrzebuję odlotów na kwasie. Gorzała nie lubi konkurencji.
Teraz ja.
O co chodzi, poruczniku?
Mamy ogon, sir.
Pewnie jakiś farmer śpieszy się i tyle.
Może i tak.
- No to gaz do dechy. - Tak jest.
Pacific Coast Highway?
Tak, do Malibu.
Kanion Puerco czy gdzieś. Nie pamiętam.
Oj. Będą kłopoty.
Bum!
Daj spokój. W twarz?
Ładny skok.
Dzięki.
I drugi truposz.
Fajne ujęcie.
Kawał fiuta, ten koleś.
A to Bobby Hogan, miły gość.
Uważaj, zaraz moja wielka chwila.
Wszyscy martwi.
I dobrze.
KRADZIEŻ RZĄDOWEJ WŁASNOŚCI
Michael Murtaugh.
Włącz siódmy kanał. ABC. FBI.
Patrzę właśnie na twojego Nebraska Jima.
Jak z tą gumą?
Mocne.
Dzisiejszy odcinek NA ULICACH CISZA
No chyba, że dacie Daltonowi giwerę.
Się wie.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
PIĄTEK 8 SIERPNIA 1969
- Wygląda wspaniale. Dziękuję. - Miłego lotu.
Po lunchu w Musso & Frank
Marvin załatwił Rickowi angaż we włoskim filmie.
Rick Dalton.
Mówi Marvin Schwarz. Czekaj.
Hennessy XO, na lodzie.
Naturalnie.
Cztery słowa. Nebraska Jim, Sergio Corbucci.
Nebraska co? Jaki Sergio?
Sergio Corbucci.
Kto to jest?
Raptem drugi najlepszy reżyser spaghetti westernów na świecie.
Kręci nowy film. Tytuł: Nebraska Jim.
Dzięki mnie, rozważa ciebie.
Rick dostał tę rolę.
Stworzył na tyle ciekawego Jima z Nebraski,
że elegancko wpisał się w poczet parszywych antybohaterów Corbucciego.
W Rzymie podobali mu się paparazzi i cały ten szum,
jak również filmowa partnerka, Daphna Ben-Cobo.
Wystarczy, proszę państwa.
Jedzenie też mu się spodobało. Do tego stopnia, że przytył prawie 7 kg.
Nie podobało mu się za to, jak ci Włosi kręcą filmy.
Na planie "Nebraski Jima"
Uważał, że postsynchrony i aktorzy mówiący na planie
w swoich językach to chory pomysł i że tak się filmów nie robi.
Ale Marvin załatwił Rickowi trzy kolejne włoskie filmy.
Następny western: Zabij mnie szybko, Ringo, rzekł Gringo.
z Josephem Cottenem.
W reżyserii Calvina Jacksona Padgeta (pseudonim Giorgia Ferroniego).
Trzeci film to już produkcja włosko-hiszpańska, z Tellym Savalasem,
pod tytułem Czerwona Krew, Czerwona Skóra, w reżyserii Joaquina Marchenta
na podstawie powieści Floyda Wilsona:
Dobry Indianin to martwy Indianin.
Zagrał też we włoskiej podróbie Jamesa Bonda,
pt: Operazione Dyn-O-Mite! w reżyserii Antonia Margheritiego.
Po pół roku we Włoszech Rick znacząco podreperował budżet,
mimo że jego luksusowa chata zżerała sporą część honorarium.
Kiedy więc Rick wraca do Hollywood liniami Pan Am,
ma na koncie cztery nowe filmy, w kieszeni trochę forsy
i świeżutką żonkę, włoską gwiazdę Francescę Capucci.
I kiedy tak sobie szybuje ku nowemu życiu i niepewnej przyszłości,
nie ma pojęcia, co mu szykuje los.
Tymczasem w ekonomicznej, rozpracowując kolejną Krwawą Mary,
Cliff Booth również wraca do Miasta Aniołów.
Przez całe włoskie pół roku dotrzymywał Rickowi towarzystwa.
Na planie w Almerrii, Hiszpania, "Czerwona skóra, czerwona krew"
Ustalili jednak, że w domu sprawy przybiorą inny obrót.
Dobra, lecimy.
No więc...
Teraz mam żonę i...
i po prostu mnie na ciebie nie stać.
Ledwo mi starcza na dom.
Pewnie będę go musiał sprzedać,
kupić mieszkanko w Toluca Lake, założyć konto w banku,
żyć z oszczędności, kumasz.
Może w nowym sezonie wpadnie jakiś pilot.
Niezły plan.
Tak.
Przynajmniej będę wiedział, czy mam tu jakąś przyszłość.
Czy jestem obywatelem L.A., jak mawia Eddie O'Brien,
czy mam się pakować i wracać do Missouri.
Europejska podróż się skończyła.
Nasza wspólna przygoda chyba też.
Po dziewięciu latach razem, te cztery włoskie produkcje
były jak ostatnie rodeo Ricka i Cliffa.
Cliff nie ma pojęcia, co dalej.
Jedno natomiast jest pewne.
Dziś wieczorem upiją się jak za starych dobrych czasów.
Wiedzą, że jak tylko samolot wyląduje w El Segundo
dla obydwu skończy się pewna era.
A kiedy rozstajesz się
z gościem, który jest ci bliższy niż brat i prawie jak żona,
na pożegnanie możesz się tylko upić do nieprzytomności.
No i jak?
- Super jest. - Ekstra.
Gdzie postawić?
GODZINA 12:30
Halo?
- Tu Joanna z maluchem. - Chodźcie.
Cześć, co tam u ciebie?
Ale gigantyczny.
No wiem.
A to pokój maleństwa.
- Boże. - Słodki, nie?
Zaraz pęknę.
GODZINA 15:00
GODZINA 17:00
Dzięki, Gillian.
Cześć. Pa, Brandy.
Sharon sprowadziła sobie do domu znajomych,
bo Roman kręcił akurat w Londynie nowy film,
Wojtka Frykowskiego, przyjaciela Romana z Polski,
i jego pannę, Abigail Folger, działaczkę społeczną,
dziedziczkę kawowego imperium.
Tej nocy Sharon, jej goście i oczywiście Jay,
pojechali do El Coyote, najlepszej meksykańskiej restauracji w West Hollywood.
A co to za ruch w kinie porno?
Mają premierę.
Pornosy mają swoje premiery?
Pewnie. Ekstra są.
Około 20:30
Rick i Cliff pojechali do Casa Vega, najlepszej meksykańskiej knajpy w Valley.
Kogo ja widzę. Toż to sam Cobra? Cześć, Doug, co słychać?
Rick, świetnie wyglądasz.
Jak żona?
Zgrywam się.
Brandy została u Ricka. Miała pilnować pięknej, śpiącej Włoszki
i czekać na powrót Cliffa i Ricka.
Francesca miała okropny jet-lag.
Ale zapłacili ci za ścięcie włosów.
Gdzie tam, płacą mi tysiaka za dzień.
Dostaję tysiąc jak się pojawiam...
W El Coyote, przy margaritach, czas płynął słodko...
ale nie dla Sharon.
W ciąży zaczęła się robić melancholijna.
Poza tym, jak się później okazało, była to najgorętsza noc w roku,
a ciąże okropnie nie lubią upałów.
Bo to załatwił.
Nie, to nie tak, że załatwił.
Miał tyle samo czasu, co inni reżyserzy.
Ale jak go wykorzystał, to się liczy.
Rick i Cliff wypili tyle, że jak w końcu wyszli,
zostawili Cadillaca i wrócili taksówką.
...największy i najbardziej niedoceniony reżyser świata.
Około 22:00 Sharon z przyjaciółmi opuścili restaurację i wrócili do domu.
Wypiłeś z 19 drinków.
Mieli ochotę jeszcze się pobawić.
Abigail zaczęła grać...
Nie denerwuj mnie Nie okłamuj
Nie zasmucaj Nie ignoruj
Co tam trzymasz, kotku?
I dlaczego nie mnie?
Wybacz, ale mówię to, co myślę
Rozumiesz czy nie
Miłość przynieś mi Przy mnie możesz być
Wynieś mnie do chmur
A nie strącaj w dół
Potem poszła do siebie, zapaliła jointa i zaczęła czytać.
To wszystko koło 23:00.
W tym czasie Wojtek leżał na kanapie, oglądał amerykańską telewizję
i myślał sobie, że jest sto razy lepsza od polskiej.
I palił grubego jointa.
Gdzieś około 23:10 Sharon przebrała się w wygodny, domowy ciuch.
Lepiej ci?
O niebo lepiej.
Po 23:45
żółta taksówka podwiozła Ricka i Cliffa pod dom.
Dziękujemy. Proszę.
- Ile ci wiszę? - Trzy dolce.
Brandy ucieszyła się na ich widok.
Dzięki, bracie.
Pijemy dalej.
Koło północy, kompletnie pijany Rick Dalton,
zaczął kruszyć lód do margarity.
Dobra.
Idziemy.
W tym samym czasie Cliff przyczepiał smycz do obroży na szyi podnieconej Brandy.
Pamiętam cię.
Szlug nasączony kwasem? A co to daje?
Palisz i masz odlot.
- Za ile? - 50 centów.
50 centów.
Hipiska. 50 centów.
Dzisiaj jest ta noc?
Czemu nie?
No to lecimy.
Nasz polski przyjaciel mówi, że to był najgorętszy dzień w roku.
I mimo że to on tak twierdzi, to nawet może być prawda.
Cholera.
Zasrana droga prywatna.
I na co idą te moje cholerne podatki?
Pieprzona banda hipisów.
Co jest, kurwa?
Ej, ty!
Dupku, do ciebie mówię!
Jest środek nocy. Co mi się tu pakujecie tym pierdzącym gratem?
Droga prywatna, jasne?
Kim jesteście? I czego tu szukacie?
Niczego, przepraszamy, pogubiliśmy się.
Gówno prawda.
Zasrane hipisy. Ujarać się zachciało w ciemnej uliczce, co?
Następnym razem wymieńcie sobie tłumik.
Bardzo pana przepraszamy.
Nie macie tu czego szukać.
Zabierać tego pierdolonego złoma i wypierdalać z mojej ulicy.
Ty!
Dennis Hopper, bierz stąd to żelastwo.
Proszę mi dać chwilę. Już zawracam.
A tyłem nie łaska, debilu?
Odpalaj i wyjazd stąd.
Niech pan przestanie się drzeć. Spokojnie, już nas nie ma.
A ty na co się gapisz, ruda cipo?
Jeszcze raz was tu zobaczę i wzywam, kurwa, gliny.
Brudasy pieprzone.
...w tej swojej willi i myśli, że wygrał.
Widział nas. Nie śpi. Będzie czuwał.
Nikt tu nie śpi.
Płyt sobie słuchają. Nikt, kurwa, nie śpi.
Co powiedział Charlie?
Powiedział:
Idźcie do starego domu Terry'ego i zabijcie wszystkich.
Słyszałyście.
Ma być masa krwi.
Albo tak powiedział, albo kłamię.
Któraś z was uważa, że kłamię?
A ty?
Sądzisz, że kłamię?
Nie, coś ty.
Dobrze.
Czekajcie. A to nie był Rick Dalton?
- Kto? - Ten z Prawa Forsy.
Jake Cahill?
Tak, wpadliśmy na Jake'a Cahilla.
Bez jaj. Jake Cahill zrobił mi awanturę?
Postarzał się, ale to chyba on.
- Ale kto to? - Chryste, Sadie, weź się.
Rick Dalton. Grał Jake'a Cahilla w westernie Prawo Forsy.
Wal się. Wybacz, że nie znam każdego faszysty z telewizora z lat 50-tych.
A ja normalnie nie wierzę, że ten zasraniec to był Jake Cahill.
Miałem śniadaniówkę z Prawem Forsy.
Uwielbiałem ją.
Ludzie?
Jak ostatnio wzięłam kwas,
to przyszła mi taka myśl do głowy.
Bo wszyscy się wychowaliśmy na telewizji, no nie?
Czyli całe dzieciństwo oglądaliśmy zabójstwa.
Wszystko w telewizorze, może poza Kocham Lucy, było o morderstwach.
No i tak sobie pomyślałam,
zabijmy tych, co nas nauczyli zabijać.
Bo, ludzie, gdzie my żyjemy? W pierdolonym Hollywood.
Mieszka tu całe pokolenie, co się wychowało na morderstwach.
I to w jakichś zasranych luksusach.
Walić ich. Odciąć im fiuty i niech je żrą.
Świetny pomysł.
To co, szlachtujemy świnie?
Czekajcie.
Cholera, zostawiłam nóż w aucie.
Szybko skoczę. Mogę?
Tak, idź.
- Stój. - Co?
Zamknąłem drzwi. Weź kluczyki.
No jasne. Dzięki.
To ja zaraz wracam.
- Pośpiesz się. - Sekundka.
Zasrana suka!
Zamknij się, bo nas usłyszą.
To co robimy?
Trzymamy się planu.
A potem rozdzielamy się i do domu.
Jeszcze jakieś pytania?
Świniobójcy. Zarżnijmy jakieś świnie.
Ktoś jest chyba głodny.
No dobra.
Nakarmimy psa.
Brandy, kanapa.
I ani drgnij...
Cholera.
Pociąg odjechał ze stacji.
Kiepski pomysł.
...80 ludzi zginęło
...na prowincji gdzieś
10, 20, 30, 40, 50 i więcej
Krwawy Czerwony Baron nie hamował się
Idź naokoło. Sprawdź, czy z tyłu są drzwi.
No już.
W tym stanie naprawdę staram się jak mogę.
Dzisiaj ze mną nie dyskutuj.
Mogę w czymś pomóc?
W mordę.
Dużo was tu jest?
Jeszcze jedna. Śpi.
Idź i ją przyprowadź.
A jak się nie zgodzi?
To ją zmusisz. Kto tu ma nóż? Dawaj ją tu.
Ale wy jesteście prawdziwi?
Jak ten pączek, skurwielu.
- Do salonu. - Co tu się dzieje?
- Ruchy! - Dobra.
- Kto to? - Nie wiem.
Francesca.
Znam was. Przecież ja was znam. Całą trójkę.
Ranczo Spahna.
Jesteście z rancza.
Imienia nie pamiętam, ale te włosy.
Twoją bladą buźkę też kojarzę.
A ty byłeś na koniku.
Tak.
Jesteś...
Jestem diabłem i wypełniam wolę szatana.
Nie, głupszą miałeś tę ksywę, coś w stylu Rex.
- Tex, zastrzel go! - Tex.
Skurwysyn!
Ty?
Jak śmiesz włazić do mojego domu?
Co kurwa?
Chryste.
Ja pieprzę.
Francesca? Kochanie!
O której godzinie pojawili się napastnicy?
Koło północy.
Koło północy? A skąd ta pewność?
Byłem w kuchni.
Szykowałem margarity.
Usłyszałem ten ich przepalony tłumik.
Zerknąłem na zegarek. Była północ.
Równo dwunasta?
Może 12:05, jakoś tak.
I więcej ich pan nie widział? Dopiero tę kobietę w basenie?
Zgadza się.
I co zrobili ci włamywacze?
Włamywacze? Zasrane hipisy.
Dwójka wyważyła drzwi od frontu.
Facet twierdził, że jest diabłem.
I ma tu załatwić jakieś szatańskie gówno. Czy coś.
Może nie dosłownie, ale...
Szatańskie gówno?
Ta, szatańskie.
I jedziemy.
Chwileczkę.
Do którego szpitala cię biorą? Przyjadę.
Co się będziesz włóczył po szpitalach.
Zajmij się lepiej swoją panią.
Wzięła pięć tabletek na sen.
Będzie spała do października.
I pewnie mi ją będziecie musieli dobudzić.
Przecież nie umrę. Może będę kulał, ale nie kipnę.
Jeszcze nie mój czas.
Co będziesz wysiadywał na korytarzu.
Ściągaj ciuchy i poleż koło tej swojej boskiej istoty.
Wpadnij jutro. I przynieś bajgle.
Sprawdź, jak tam Brandy.
Pewnie jest w szoku. Może ci wskoczyć do łóżka.
Żartujesz? Już polazła do Franceski.
Nie wiem, czy ją odzyskasz.
Musimy jechać.
Trzymaj się. Widzimy się jutro.
Dobry z ciebie przyjaciel.
Staram się.
Przepraszam?
Jestem Jay Sebring, przyjaciel Polańskich.
Rick Dalton, prawda?
Tak, to ja.
Mieszkam obok.
Wiem, żartujemy z Sharon, że mieszka koło Jake'a Cahilla.
Jak będzie chciała wyznaczyć nagrodę za głowę Romana, to ma blisko.
Serio?
Co się u ciebie stało?
Pieprzone hipisy. Wdarli mi się do domu.
Ale co? Chcieli cię obrobić?
Nie wiem, kurwa, czego chcieli.
Obrabować? Bo ja wiem.
Pewnie wzięli jakieś dragi i odjechali.
Chcieli mi zarżnąć kumpla i żonę.
Poważnie mówisz?
Poważnie.
Kumpel z psem załatwili dwójkę i...
A tę trzecią to sam podpaliłem.
Co?
Zjarałem jej dupsko na chrupko.
Ale jak?
Wierz lub nie, ale mam w szopie miotacz ognia.
Z 14 Pięści McCluskeya.
Tak.
Dokładnie ten.
I nadal działa. Bogu dzięki.
Czyli wszyscy cali?
Może poza pierdolonymi hipisami.
Ja jestem cały. Żona w porządku.
Jesteśmy w lekkim szoku.
Przerażające.
No.
Kotku? Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra, skarbie.
Jacyś hipisi włamali się do sąsiada.
Boże.
To straszne.
Komuś coś się stało?
Właśnie pytałem o to samo twojego sąsiada.
Ricka Daltona?
Tak, zgadza się.
Cześć, sąsiedzie.
Wszyscy cali?
Tak, dzięki, nic nam nie jest.
A ty się trzymasz?
Jasne, miło, że pytasz.
Może wpadniesz na drinka? Poznasz moich przyjaciół.
Chętnie, z przyjemnością.
Hura, super. Już cię wpuszczam.
Cześć, miło poznać.
- Jay Sebring. - Cała przyjemność.
Po mojej stronie.
Koszmarna noc, co?
PEWNEGO RAZU
... W HOLLYWOOD
Nazywam się Rick Dalton.
Pewnie kojarzycie mnie jako Jake'a Cahilla.
Opowiem wam coś o Red Apple Cigarettes.
Palę Red Apples od wielu lat.
Ale firma tytoniowa Red Apple
istnieje od 1862 roku,
więc Jake Cahill też palił Red Apple.
Za jego czasów Red Apple to był tylko tytoń,
Jake musiał skręcać sam.
Dzisiaj Red Apple kupujesz gotowe do palenia.
Najlepiej się ciągną, mają najlepszy tytoń
i prawie nie palą w gardle,
w odróżnieniu od innych papierosów bez filtra.
I tak powinien smakować papieros.
Lepszy ciąg, bogatszy aromat, mniej drapania w gardle.
Oto motto Red Apple.
Jak spotkacie, o tego wzrostu, tekturowego Jake'a Cahilla,
to tam znajdziecie oryginalne produkty Red Apple.
Spróbujcie i lepiej się czujcie.
Skosztujcie Red Apple.
Powiedzcie, że Jake was przysłał.
I cięcie.
Te pety są, kurwa, ohydne.
Kto wybrał to zdjęcie? Mam podwójny podbródek.
Nikt nie zauważył?
Tłumaczenie napisów: Barbara Eyman-Stranc