Szkolne życie w Las Encinas stopniowo wraca do normalności,
zgodnie z oświadczeniem dyrekcji szkoły.
To był obłęd.
Minęły dwa tygodnie, lecz wciąż niewiele wiemy o strzelaninie.
Przypominamy, że nikt nie ucierpiał. Wkrótce kolejne informacje.
Moja siostra też się tam uczyła. Teraz jest zajebiście szczęśliwa.
A spójrz na mnie.
To minie.
Gorsze chwile, tak jak te lepsze, mijają.
Kiedy ten ból zniknie?
Może znów zacznę brać leki.
Zostało mi kilka opakowań.
Nie musisz brać leków, zwłaszcza na własną rękę.
Jak długo mam znosić ten koszmar?
Ten pieprzony lęk? Tę czarną chmurę, która co dzień nade mną wisi?
Musisz przez to przejść.
Nie uciekaj. Zostań. Pozbierasz się szybciej, niż sądzisz.
SZKOŁA DLA ELITY
Zapewniam, że Las Encinas to bezpieczne miejsce.
Skąd ta pewność?
Nie wiem, czemu wciąż o tym dyskutujemy. Życie naszych dzieci jest zagrożone.
- Marío, proszę. - Nie.
Musicie wydalić Dídaca ze szkoły.
- Mamo! - Nie teraz, Nico.
- Potomek mafiosów w Las Encinas... - Jakich mafiosów?
- Media o tym trąbią. - Tylko tabloidy.
- To przedsiębiorcy. - A Dídac to nastolatek.
Słuchaj, nawet nie wiem, kim jesteś...
- Luis, dyrektor naukowy. - Nieważne.
Przyjechali, bo wiedzieli, że chłopak się tu uczy.
Więc albo wyrzucicie Dídaca, albo wypisujemy nasze dzieci.
- To proste. - Nie mamy wyboru.
- Nie, Marío.
Chciałabym, żebyście zaczekali dwa dni, przemyśleli to, a potem zagłosowali.
Jeśli chcecie przekazać prawo głosu komuś z obecnych...
tym paniom,
możecie to zrobić.
Dobra, ale do tego czasu on ma być oddzielony od reszty, jasne?
Bardzo dziękuję.
Kiedy podejmiecie decyzję, wznowimy spotkanie.
Dídac...
To jest, kurwa, niemożliwe! Nie mogę się od was uwolnić!
- Przestańcie już! - Uspokój się.
Wyleją mnie ze szkoły, a tata zabierze mnie do Jávei.
W coś ty się, kurwa, wpieprzył?
Nigdzie nie pojedziesz.
Nie odpowiedziałeś.
Nie chcesz się mieszać? To się nie mieszaj.
Dla mnie bomba.
Ale nie zadawaj mi pytań.
Mam tu prawdziwych przyjaciół.
Mówię, że zostaniesz.
Zaufaj mi.
Tak nie może być. To zajebiście niesprawiedliwe.
Mówimy o ludziach z bronią.
Moi drodzy!
Wracajcie na miejsca.
Mogę pożyczyć twoje zdjęcia z Dídakiem?
Oddam ci je. Tylko najpierw postaram się, żeby Dídac został w szkole.
Dziękuję.
Nico.
Fajnie, że walczysz o Dídaca.
To mój przyjaciel.
Dobrze być wśród ludzi, którzy robią wszystko dla przyjaciół.
PATRZCIE NA TĘ NOWĄ ZDZIRĘ
Co jest? Wszyscy nagle dostali wiadomość.
Treść erotyczna. Dziewczynę nazywają zdzirą. Pewnie fałszywe konto.
To chyba sekstaśma, która wyciekła.
Nie oglądaj. To narusza jej prywatność.
Ja na pewno obejrzę.
Nie rób tego.
Nagrywasz?
Lubisz mnie nagrywać?
Dosyć.
Trochę ci to zajęło, skarbie.
Mnie osądzałaś, a sama podglądałaś.
Cześć.
Hej.
Głupia sprawa z tym nagraniem. Pewnie okropnie się czujesz.
Nie jest tak źle.
Snu z powiek mi to nie spędzi.
Gdyby mnie to spotkało...
Kilka dni temu ukradli mi telefon.
To mogło się zdarzyć.
Nie da się tego cofnąć, więc żyję dalej.
Jestem Chloe.
Sonia.
Miło mi.
Dzięki za zainteresowanie.
Szkoda, że jest tak pochmurno.
Spokojnie. Tu też będzie nam dobrze.
Liczy się firma.
Plany to tylko wymówka. Zdrowie.
Prawdziwe kostki lodu. Nie takie, jak za granicą.
Hiszpańskie kostki lodu są cudowne.
Przestań. Nie bądź niegrzeczna.
Umiem być grzeczna. Ale gdy jestem niegrzeczna, jestem lepsza.
Zdrowie.
Cześć, mamo.
Cześć.
Kochanie, pamiętasz José Luisa?
Wygląda znajomo.
Była wtedy bardzo młoda.
Ale wyrosłaś.
Pewnie.
Jest na co popatrzeć, co?
Nie poszłabyś na spacer? Musimy coś omówić.
Jasne.
Miło było, José Luis.
Nawzajem.
Wzrok na mnie.
Moja córka już poszła?
Co?
Carmen, proszę!
Przez dupków jak ty trzęsą mi się ręce.
Nic nie powiedziałem.
Ale słyszałam twoje myśli.
O rany.
Chodź tu, głuptasie.
Nie masz przypadkiem garnituru po którymś z pozostałych kochanków?
A może wolisz plisowaną spódniczkę?
Więc wrócę do domu w poplamionej koszuli.
Widzimy się jutro?
Daj spokój.
Jutro pogadamy o tym, co sprowadziło cię do Madrytu.
- Wiem, że nie ja. - Bystry chłopak.
Cześć.
Zapraszam.
- Dasz radę? - Tak.
Dobra.
Zostawię rzeczy tutaj.
W porządku.
- Głodny? - Tak. Możemy coś zamówić.
Ja padam z głodu. Zjedzmy coś fajnego. Może pizzę?
Dobra.
Spoko.
Niespodzianka!
Wielkie dzięki.
Choć policja twierdzi, że ma dowody i że spalone auto było jego,
- wiem, że Patrick tego nie zrobił. - Tak, ale potem zniknął z rodziną.
Nie wiem.
To dziwne.
Mam to gdzieś.
Nie zrobił tego.
Nigdy by ci tego nie zrobił.
Iván,
jest mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę.
Przykro mi, że w tak krótkim czasie musiałeś tyle przejść.
Idę do łazienki.
Sprawdzę, co u niej.
Co to było?
Co to, do cholery, było?
Chciałaś się przyznać?
No to zajebiście.
Zajebiście.
Już nie mogę.
Nie możesz?
Biedna dziewczyna. Myślisz, że tylko ty cierpisz?
Chcesz iść na policję?
Chodźmy. Ale to ja się przyznam.
- Co? - Powiem, że ja to zrobiłem.
O co ci chodzi?
Trzeba to raz na zawsze zakończyć,
ale nie pozwolę, żebyś zrujnowała sobie życie i poszła do więzienia.
Pójdę siedzieć za ciebie albo się zabiję, jeśli będę musiał.
Posłuchaj.
Nic się nie stanie, jeśli będziemy razem.
Najgorsze za nami. Przysięgam.
Zaufaj mi.
Dobrze?
Hej...
Na jutro przeczytajcie o powstaniu i założeniach Szkoły Frankfurckiej.
Dziękuję.
Omar.
Wydział dostał informację o płatnym stażu.
Chodzi o obsługę aplikacji, która ma pomagać
uczniom szkoły Las Encinas.
Uczyłeś się tam, prawda?
Nie.
Wydawało mi się, że czytałam w...
Nie.
Przepraszam za pomyłkę.
Zadzwoń tam, jeśli cię to interesuje.
Dziękuję. Nie jestem zainteresowany.
DYREKTOR NAUKOWY
Po co ci one?
Nico wyrósł na wspaniałego człowieka dzięki wzorom, które ma w domu.
Ale teraz potrzebuje przyjaciół, którzy traktują go jak równego sobie.
I takim przyjacielem jest Dídac.
Uważam,
że uczeń nie powinien płacić za grzechy swojej rodziny.
A drugi nie powinien tracić przyjaciela przez upór rodziny.
PRECZ ZE SPEKULANTAMI
Ludzie bez domów! Domy bez ludzi!
Okupowany budynek, w dzielnicy znanej jako Madryt Río,
stał się samozwańczym ośrodkiem społecznym.
María?
Co?
- Nie widziałaś? - Czego?
Nazwa Pająk wzięła się stąd,
że ośrodek utkał własną sieć...
Puść mnie!
...wsparcia dla całej dzielnicy.
Dziękuję.
Eric.
Cześć, ciociu.
Cześć.
Wszystko gra?
A rodzice?
Nie wiedzą, że tu jestem.
Jak to nie wiedzą?
Zawiadomię ich.
Nie chcę, żeby wiedzieli.
Nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.
Gdzie mieszkasz?
Tam, gdzie znajdę nocleg.
Jak tam kuzyn Nico?
Dobrze.
W porządku, jest...
bardzo szczęśliwy.
Jestem z niego dumny.
Chodźmy.
Poważnie?
- Nie pamiętasz? - Wysłane.
Dzięki.
Wszystko gra, Saro?
Tak, trochę się tym wszystkim przejmuję.
Nie martw się, wszyscy się tym przejmujemy.
- Pizza i muzyka? - Proszę.
Już przywieźli pizzę?
Cześć.
Nico mi powiedział.
Chciałem pocieszyć Ivána.
- Cześć, Dídac. - Jak leci?
- Dobrze. - Cieszę się, że cię widzę.
Wejdź. Wszyscy są.
- Dobra. - Zaraz przyjdę.
Co?
Serio myślisz, że w jego ostatni wieczór najlepiej będzie go unikać?
Nie wtrącaj się.
Czekaj, Isa.
Słuchaj...
Aż za dobrze wiem, co to znaczy zrozumieć,
że nie będziesz mogła z kimś być i przeżyć tego, co chciałabyś przeżyć.
To bardzo boli. Nie masz pojęcia, jak bardzo.
A ty?
Co u ciebie?
Narzucamy ci się, prawda?
- Jestem wdzięczny, ale... - Wyrzucę ich w trzy minuty.
Cześć!
Kuzynie!
Nico!
Jak leci? Zostajesz na kolację?
Zamieszka z nami.
- Serio? - Serio?
A na jak długo?
Zobaczymy. Na jakiś czas.
Proszę.
Porozmawiamy o tym.
Musisz mieć jaja,
żeby się bić z uzbrojonymi gliniarzami.
Nie bałeś się?
Z niesprawiedliwością trzeba walczyć.
Inaczej źli wygrają.
To prawda.
Zostałeś do końca? Nie wyszedłeś?
Jak mogłem wyjść? To ja prowadzę ten cyrk.
Ja bym się posrał w gacie.
„Jeśli nie będziemy walczyć, źli wygrają”.
Dobrzy i źli.
Brutalny i niedojrzały. Po co go zabrałaś?
Nie mogłam go zostawić na ulicy.
Twój brat go zna. Może wie, co robi.
Eric to dobry chłopak.
Gdy będzie z Nico, z nami,
w domu, w którym poczuje się zadbany i kochany,
łatwiej wróci na dobrą drogę.
- Lub sprowadzi Nico na złą. - Wykluczone.
Nico jest rozsądny i wie, czego chce.
Proszę. Tylko na kilka tygodni.
Zobaczymy, jak to wyjdzie i podejmiemy decyzję.
Mamo.
Zabieram Erica na drinka.
Dobrze, kochanie.
To ostatni wieczór Dídaca, spotykamy się u Isadory.
- Nie wracaj za późno. - Dobrze.
Przebiorę się i idziemy.
María,
rozumiem, że Eric to twoja rodzina, ale...
okaż współczucie przyjacielowi twojego syna,
który ma na niego dobry wpływ.
Cześć, mój ukochany.
Napisałem tysiące listów na telefonie
i wymyśliłem tysiące argumentów, dlaczego powinniśmy być razem.
Ale ostatecznie to ja się żegnam.
Nie chcę cię tracić na zawsze.
Nawet jeśli to konieczne.
Pozwól mi żyć z nadzieją, że kiedyś się spotkamy.
Nie proszę o coś, czego nie było. Nie proszę o coś nowego.
Chcę wrócić do tego, co mieliśmy.
To było prawdziwe.
Ale żeby to się stało,
muszę zniknąć.
Wszyscy o tym mówiliście.
A więc dopóki się nie zobaczymy...
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Zawsze kochałem i zawsze będę.
- Halo? - Hej.
Tak!
Zamawiałeś pizzę?
Tak, ale...
nie mogę się ruszyć. Potrzebuję pomocy.
Wpisz kod i wejdź.
To 1, 9, 9, 7.
Nic ci nie jest?
Mam cię wziąć?
Wziąć do środka.
- Do domu. - Dobra.
Chodź.
Dawaj. Raz, dwa...
- Cholera. - No i już. W porządku?
Ale ogromny dom.
Mieszkasz sam?
Tak.
Przepraszam. Wiem, że to nie moja sprawa.
Nie ma problemu.
Tylko to zostawię i idę.
Połóż tam. Będzie dobrze.
Jadłeś kolację?
Może chcesz zostać? Zamówiłem za dużo pizzy.
- Byłem zbyt bezpośredni? - Nie.
Dobra.
Mogę olać kilka zamówień.
Super.
Gdzie jest kuchnia? Przyniosę piwo, jeśli masz.
Mam. Kuchnia jest tam.
- Świetnie. - Na końcu.
Dokąd idziesz?
Pokaż mi to.
To nic takiego.
Gdybyś nie była taka uparta...
Idę do Isadory.
Po co? Już się widzieliśmy z Ivánem.
Chcę pobyć z innymi.
Widzisz, jaka jesteś uparta?
Chodź. Bo się zrobi późno, zanim wybierzemy film.
- Cześć. - Co słychać?
To Chloe. Zaprosiłam ją, żeby mogła się zintegrować.
Cześć.
Oddziały policji
to zbrojne ramię państwa faszystowskiego, spekulującego życiem ludzi.
Boże.
Wszystko gra?
Tak, ale idę na dół. Wolę twerkowanie od debat politycznych.
Ktoś idzie?
Nie? W porządku.
Nie miała się integrować?
Tak.
Wychodzę. Mam coś do załatwienia.
Miło było.
Idę po drinka.
Mogą ci przynieść do stolika.
ISADORA: PRZYJDŹ DO MOJEGO APARTAMENTU
Idę się odlać.
Ja też idę.
Idę do...
Idę.
Wszyscy się ulotnili.
No właśnie.
Nie miałem okazji ci podziękować.
Za to, że cię nie oskalpowałam, gdy mnie rzuciłeś dla Ari?
Przestań.
Przepraszam. W mojej głowie brzmiało to mniej agresywnie.
To przyjacielska szpilka.
Dziękujesz, że nie pozwoliłam ci wejść do kliniki.
Nico, którego poznałam, był zadowolony z tego, kim był.
Taki jaki był.
Co?
Nie jesteś tu przypadkiem.
Myślałem o tym twoim nagraniu.
Fatalna sprawa.
Nie podoba mi się to, bo zostałam okradziona,
nie dlatego, że tam coś widać, bo to tylko seks.
- Oglądałeś? - Co?
To nagranie.
Nie.
Chcesz obejrzeć?
Co?
Wszyscy je widzieli.
W ten sposób pokażemy, jak niewiele znaczy.
Coś ci powiem.
Nie dziwię się, że wyciekło. Jest bardzo podniecające.
To intymne chwile.
Tak, ale chętnie ci je pokażę.
Chcesz czy nie?
Chodźmy gdzieś, gdzie jest ciszej.
I co?
Podoba ci się?
Nie wstydzisz się tego pokazywać?
Nie wstydzisz się oglądać?
Skończmy z tą hipokryzją.
Podnieciłam cię, prawda?
Taka jestem.
Weź mnie...
albo zostaw.
Weź mnie...
Pieprz mnie.
- Ale... - Co?
Wolę najpierw przy piwie poznać tę drugą osobę.
Chcesz mnie poznać? Czy żebym ja poznała ciebie?
Żebym zobaczyła, jaki jesteś wspaniały i się w tobie zakochała?
Ciebie kręci, jak cię podziwiają...
a mnie, gdy kogoś podniecam.
Po co mi wielomilionowy spadek,
skoro forsa nie przywróci mi tego, co straciłem?
Tak, ale...
masz dom.
Za forsę możesz wynająć kogoś, kto pomoże ci pogodzić się ze stratą.
Albo mieć stabilną przyszłość bez zmartwień.
Wiesz, Iván?
Ja nie mam przyszłości ani pieniędzy.
Żyję z dnia na dzień.
Nie wiem.
Pieniądze nie dają szczęścia,
ale mogą kupić coś bardzo podobnego.
Przepraszam. Chciałem cię pocieszyć, a chyba czujesz się gorzej.
- Coś ty! - Jeśli chcesz, pójdę.
Nie. Zostań.
Nie znam cię,
ale dobrze się z tobą czuję.
Ja z tobą też.
Zamknij się!
Puść mnie.
Musimy porozmawiać.
Więc nie wrzeszcz.
Spokojnie!
Widzisz...
Życie daje nam znaki, że nie możemy być razem.
Może te znaki mówią,
że pokonamy każdą przeszkodę, która stanie nam na drodze.
Bo znów jesteśmy razem.
Jasne.
Wszystko powinno być prostsze i tak dalej.
Wiem.
W porządku.
Żegnaj.
Nie, zaczekaj.
Nie możesz tak odejść.
Czekaj, teraz skręć w prawo.
Trochę dalej.
Jeszcze trochę.
Tutaj.
Mam ochotę potańczyć.
Narzucam się?
Nie, tylko...
Ja nie mogę. Przepraszam.
Przestań.
O co chodzi?
Nie wiem, ale nie mogę.
Nie jesteś gotowa. To wszystko.
Ale chcę.
I chcę, żeby to było z tobą.
Nigdzie się nie wybieram.
Przepraszam.
Niepotrzebnie cię pocałowałem.
W porządku. Nie ma za co przepraszać.
Też tego chciałem.
Możesz zaczekać?
Dawno nie czułem się z kimś tak swobodnie.
Może zostaniemy przyjaciółmi.
Tylko przyjaciółmi. Obiecuję.
Dobra. Mnie pasuje.
Tak.
Super. Przyjaciele.
Jako twój nowy przyjaciel
chcę dobrze wykorzystać swoje pieniądze...
i zapewnić ci przyszłość, której twoim zdaniem nie masz.
Hej.
Może kiedyś skoczymy na drinka i pogadamy?
Oboje, nie tylko ja.
Moglibyśmy się lepiej poznać.
Zobaczymy, jak będzie.
Jak cię mogę złapać?
Uważaj z tymi nagraniami. Wszyscy wiemy, co może się stać.
A ty nie ładuj mi się z butami w życie.
Dopiero się poznałyśmy i jesteś trochę upierdliwa.
Sama wypuściłam to nagranie.
Co ty gadasz?
Słuchaj, mamo.
Zawsze każesz mi szukać bogatego chłopaka.
W Las Encinas mogę takiego znaleźć.
Twoim zdaniem to normalne tak się obnażać?
Ściągnęłam uwagę całej szkoły. Trzy czwarte uczniów mnie pragnie.
Kochanie, uczyłam cię, że trzeba mieć szacunek do siebie.
I że mamy o wiele więcej do zaoferowania.
Więcej niż to.
Tak?
Co jeszcze?
Co jeszcze możemy dać, mamo?
Mamy tylko ciała.
Oni tego od nas chcą, a my to wykorzystujemy.
I nie robię niczego, czego nie uczyłam się od najlepszych.
Od Pameli, Paris, Kim,
i od ciebie, mamo.
Tego wszystkiego nauczyłam się od ciebie.
Choć próbujesz mnie przekonać na wszystkie możliwe sposoby,
a jest ich sporo,
nie mogę dalej wypłacać ci pensji po śmierci Cruza.
Masz mnie za głupią?
Jasne, że możesz.
- Byłeś jego adwokatem. - To niemożliwe. Kropka.
Niemożliwe.
Przymiotnik dla idiotów.
Nie mogę i nie zrobię tego.
Przez co pewnie zerwiesz ze mną kontakty.
Zgodnie z umową, którą podpisałam z twoim ojcem i Cruzem,
będę dostawać pensję, o ile nie będę kontaktować się ze swoim synem.
Czy tak jest?
Tak.
Wspaniale.
Nie ma pensji, nie ma umowy.
Mogę się do niego odezwać.
Joel.
Coś do ciebie.
Cholera.
TWOJA PRZYSZŁOŚĆ. TWÓJ PRZYJACIEL, IVÁN
Co to?
Wyjaśnisz mi?
Co mam wyjaśnić?
Dalmar, możesz nas zostawić?
- Idźcie do swojego pokoju. - Proszę.
Idę, zanim zepsujecie mi poranek.
Więc?
Po prostu wpadłem na taki pomysł
i złożyłem podanie, to wszystko.
I nic nie powiedziałeś?
Potrzebuję twojej zgody, żeby być kimś więcej niż tylko dostawcą?
Jak za to zapłacisz?
Dostałem stypendium.
Jakie stypendium?
O tym też mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem, czy dostanę.
Wybierz inną szkołę.
- Co? Dlaczego? - Jest mnóstwo dobrych szkół.
- Nie idź do Las Encinas. - Co ci do tego?
Czemu mam nie iść do najlepszej szkoły?
Cholera.
Uczyłeś się tam.
A mówiłeś, że chodziłeś do szkoły państwowej.
To było kłamstwo?
Ja nie powiedziałem, że złożyłem podanie, ty – że tam chodziłeś.
Jesteśmy kwita.
Nie mówię o tym, bo wiele tam wycierpiałem.
Ja i ludzie, których bardzo kochałem.
Joel, proszę, nie idź tam.
Nie wiem, co się przytrafiło tobie
ani tym, których tak kochałeś.
Ale nie każdy, kto chodzi do Las Encinas, przeżywa piekło.
Po takiej szkole można się wybić.
To nie fair. Odmawiasz mi szansy na lepsze życie.
A jeśli ciebie też załatwią?
A jeśli nie?
Jeśli pierwszy raz w życiu będę mógł o czymś marzyć?
To miejsce zmienia ludzi.
Omar.
Ja... jestem pewien tego, kim jestem.
Rozumiesz?
Nie pozwolę nikomu się zmienić.
Słuchaj, pójdę tam,
skończę tę szkołę z podniesioną głową.
Jeśli mnie kochasz,
zaufaj mi i mnie wesprzyj.
Witam.
Dziękuję.
Oprowadzić cię?
Poproszę.
Jak długo mam znosić ten koszmar?
Ten pieprzony lęk? Tę czarną chmurę, która co dzień nade mną wisi?
Musisz przez to przejść.
Nie uciekaj. Zostań.
Może spróbować terapii szokowej?
Wrócić tam i się z tym zmierzyć?
To nic dobrego nie da.
Teraz musisz chronić siebie,
trzymać się od tego z daleka.
Dzień dobry.
Luis, dyrektor naukowy?
Tak, to ja.
Jestem z wydziału prac społecznych.
Przyszedłem w sprawie stażu przy obsłudze aplikacji.
Tak. Jak ci na imię?
Omar.
Usiądź.
Jak zagłosujecie? W imieniu swoim i pozostałych.
Żeby Dídac został.
Roberta?
Tak samo. Niech zostanie.
Mam nadzieję, że to dobra decyzja.
Zapewniam, że jako dyrektor naukowy będę pilnował każdego ucznia.
Zadbam o ich bezpieczeństwo.
Zaufaj mi.
PODRÓŻE DO MADRYTU
Napisy: Przemysław Rak