CHCEMY WIĘCEJ PUSZCZALSKICH JAK CHLOE
NIE MOGĘ SIĘ SKUPIĆ. DOSTANĘ JAKIEŚ PROCHY?
Zamiast prosić o pomoc, śmieją się z nas.
Myślę, że ta apka nie ma sensu.
Tak jak moja praca.
Rozumiem.
To dopiero pierwszy dzień. Bądźmy cierpliwi.
Tak.
Omar, szanuję twoją decyzję o przerwaniu terapii.
Pamiętaj, że przed tobą jeszcze długa droga.
Nie musisz wracać do leków,
zwłaszcza na własną rękę.
Jestem tu, żeby ci pomóc.
Cześć, Mateo.
Co u ciebie?
Muszę zrobić sobie przerwę od terapii.
To wszystko. Dzięki za zainteresowanie.
- Samu! - Samu!
Co on ci zrobił?
Samu.
Samu...
SZKOŁA DLA ELITY
Cześć.
Co to?
Twój garnitur. Na wyścig.
Weź, jest twój.
Co? Nie ma mowy.
To przyjacielski prezent.
Jasne. I szkoła też, prawda?
Nic z tego, Iván.
Zgodnie z etykietą musisz być w garniaku.
Nie martw się. Nie zamierzałem iść.
Nie stać mnie.
Joel...
Chciałbym, żebyśmy poszli razem i fajnie spędzili czas.
Skąd znasz mój rozmiar?
Nie znam.
Wybrałem na oko.
Aha.
Lepiej przymierzę.
Nie ufam twojemu oku.
Pójdę do szatni.
Idziesz?
Powiesz, czy pasuje.
- Coś ci się nie podoba? - Mnie? Nie.
Wszystko mi się podoba.
- Dobra. - Co mogłoby mi się nie podobać?
Cześć.
Omar?
- Iván. - Cholera!
- Dawno się nie widzieliśmy. - Jak leci?
Co tutaj robisz?
Poznałeś już mojego chłopaka.
Znacie się?
Co robicie?
Nic.
Przymierzam garnitur na wyścig charytatywny.
A ty? Co tu robisz?
CHARYTATYWNY WYŚCIG KONNY
- Dzień dobry, Roberto. Wszystko gra? - Dzień dobry.
To ty zleciłaś tę strzelaninę.
Spokojnie. Nie chcę się mścić, tylko cię ostrzec.
Nie wciągaj Dídaca do tej wojny.
Ma zostać w szkole bez względu na wszystko.
Zrozumiałaś?
Dobrze. Ale nie pozwolę, żeby spotykał się z moją córką.
Mnie też to nie leży, ale to ich życie.
Wiem.
Nie to jest najważniejsze.
Ale bardzo ważne.
Tak, ale nic na to nie poradzimy.
Twoje ciało wiele wycierpiało.
Teraz reaguje. Pokazuje, że potrzebuje czasu.
To wszystko.
Nie przejmuj się.
Jak się macie, kochani?
Mogę zamienić słowo z córką?
Zobaczymy się później.
Po co tu przyszłaś?
Ustalić z Virginią ostatnie szczegóły wyścigu.
I żeby ci coś dać.
Chcę, żeby wszyscy na torze wiedzieli, kim jest moja córka.
Przekupstwo.
Tak się nazywa to, co robisz.
Którego konia wystawisz do wyścigu?
Nie.
- Skarbie... - Nie ma mowy.
- To nasza najlepsza klacz. - Właśnie dlatego.
Zastanów się.
To niebezpieczne. Jest stara.
Podróż z Ibizy ją zestresuje. Nie rozumiesz?
Jest nasza. Jak możesz jej to robić?
Widzisz? Dlatego nie wciągam cię do rodzinnych interesów.
Konie to część tego biznesu.
A biznes jest najważniejszy.
Dość już tych złych wibracji.
- Zrób to dla mamy. - Nic nie zrobię. Nie idę na wyścig.
Przysięgam, jeśli coś jej się stanie, nigdy więcej mnie nie zobaczysz.
Hej.
Nie w szkole?
Źle się czułam.
Co tu robisz?
Zapomniałem dokumentów
do transmisji z wyścigu dla Virginii.
Weźmiesz je i wyjdziesz?
Tak.
Wiesz co?
Wyślę dokumenty mailem, a po południu do niej zadzwonię.
Zostanę i się tobą zajmę.
Nie psuj Virginii planów. To moja dyrektorka.
Poza tym wychodzę.
Źle się czułaś.
Tak.
Źle się czułam.
A teraz mi lepiej.
Musiałam tylko opuścić pierwszą lekcję.
Nic mi nie jest.
Na pewno?
Ubiorę się i wychodzimy.
NOWA WIADOMOŚĆ
MUSZĘ POBYĆ SAMA, ALE NIE MOGĘ.
CZUJĘ SIĘ JAK W PUŁAPCE.
Sara.
Tak?
Kiepsko ci poszło na sprawdzianie.
A to było na ocenę.
Tak, przepraszam.
Poprawię się.
Wyglądasz na zagubioną.
Skąd ta wysypka na ręce?
To uczulenie.
Wygląda na silną alergię.
Na co jesteś uczulona?
Mam alergię na wiele rzeczy.
Zobaczymy się później. Jestem spóźniona.
Nie wiem, czemu wziąłeś tę pracę, skoro nie znosisz Las Encinas.
Żeby zarobić forsę i mieć co wpisać do CV.
A może, żeby mnie kontrolować?
Żeby cię chronić.
Ufam ci, Joel.
- Ale ta szkoła może cię złamać. - Znowu. Nie widzisz, że to nie fair?
Nie jestem tobą, jasne?
Ani którymś z twoich kumpli.
Jestem Joel i zasługuję na tę szansę.
Po prostu się martwię.
Nie potrzebuję ojca, tylko chłopaka,
który cieszy cię, że spotkało mnie coś dobrego,
który mi ufa, daje mi przestrzeń
i nie uwiesza się jak pijawka, żeby mnie kontrolować.
Kurwa.
WYKOPAĆ DÍDACA I MAFIĘ Z NASZEJ SZKOŁY!
Iván.
Jeśli to, że mam chłopaka, ci przeszkadza,
to zrezygnuję ze szkoły.
Opłacanie twojego czesnego to jedyne, co mnie teraz cieszy.
Dalej możemy być przyjaciółmi.
Czyli idziemy na ten wyścig?
Oczywiście, że tak.
Omar też przyjdzie, prawda?
Nie sądzę. Jest zajęty.
Jak leci?
Sonia.
Dziękuję.
Że nikomu nie powiedziałaś, że to ja ujawniłam nagranie.
Psychologia odwrotna? Mam o tym paplać, żebyś zwróciła na siebie uwagę?
Jestem tu wbrew swojej woli i wyżyłam się na kimś, kto na to nie zasługuje.
Jednak jesteś człowiekiem.
Przyjaciółki?
Kumpelki?
Serdeczne znajome?
To prawda, że syn tego piłkarza jest biseksualny?
Serio? Planujesz następny klip porno?
Rozumiem, że jest.
Z nim zrobiłabym ładny filmik.
Pochwaliłabym się bogatym, seksownym, przystojnym chłopakiem.
Do tego jest sierotą.
Nie będzie teściowej. Cudownie.
- Mówisz o nim jak o jakimś trofeum. - Nie jakimś.
Tym jedynym trofeum.
I pomyśleć, że zaczynałam cię lubić.
Rób, co chcesz, ale to nie będzie łatwe.
Założymy się?
Uwielbiam wyzwania.
Im trudniejsze zadanie, tym bardziej jestem napalona.
Ciekawy sposób, żeby się dowartościować.
Gratuluję stabilności emocjonalnej.
Co się dzieje?
Wszyscy się gapią, mam dosyć.
Wiem.
Może uciekniemy z kilku lekcji?
Przedstawiam ci Amazonę.
Co słychać, Amazona?
Cześć, kochanie.
- Nie wiedziałem, że lubisz konie. - Uwielbiam.
Dorastałam z nimi na Ibizie.
To moja ulubienica. Adoptowałam ją razem z mamą.
Chciała mi ją dać, ale odmówiłam, żeby mogła mieć dwie mamy.
Dzięki niej zbliżyłam się do mamy,
aż wpadła na pomysł wyścigów.
Wtedy zaczęły się problemy.
Nie chcę, żeby biegała w wyścigach.
Ale kiedy chodzi o interesy, Roberta wszystko inne ma gdzieś.
W ostatniej gonitwie
upadła.
Cud, że nic jej się nie stało.
Myślałam, że umrę.
Jeśli nie chcesz, żeby się ścigała,
możemy ją porwać
i potajemnie umieścić w jakimś schronisku.
I to przed wyścigiem.
Tu można wejść tylko z przepustką.
Twoja mama na pewno taką ma, prawda?
Tak.
Musimy ją zdobyć.
Dziękuję.
Cześć, jesteśmy na wspaniałym hipodromie,
na którym odbędzie się charytatywny wyścig.
A wszystko to w szczytnym celu:
sfinansowania wymiany studentów między najlepszymi szkołami
Światowej Ligii Akademickiej w Europie i Afryce.
Nie przegapcie. Będziemy was informować.
Musimy wrócić do wspólnych live’ów.
Ludzie wszystko widzą.
A ty się uparłaś.
Poszukam Virginii.
Nie martwcie się. Do zobaczenia.
Wszystko w porządku?
Wyglądasz cudownie.
Ambasador jednak przyszedł. Jego żona okropnie przytyła!
- Wezmę przepustkę do stajni. - Po co?
Chcę ucałować Amazonę.
Nie, tylko ją zdenerwujesz.
Pójdziesz później, nie marudź.
Jak leci?
Dobrze, a u ciebie?
Czytałem obraźliwe komentarze na twój temat.
Jest ich sporo.
Ale nie szkodzi.
Gdybyś kiedyś chciał o czymś pogadać,
o uczuciach, kolegach z klasy, rodzinie...
Dlaczego rodzinie?
O rodzinie lub czymkolwiek innym.
Możesz na mnie liczyć. Nie będę cię oceniać.
Dobrze. Dziękuję.
Pau, nie rozumiem, co tu, kurwa, robisz.
Zostałem zaproszony. Jestem twoją rodziną.
Wolałbym, żebyś sobie poszedł.
Patrzysz na mnie z obrzydzeniem.
Idź, proszę.
Popełniasz błąd, młody.
- Uderza do głowy, prawda? - Tak.
- Przyniosę więcej. - Dobra.
- Przykro mi z powodu tego, co się stało. - Słucham?
Mówię o wypadku.
I twoim ojcu, oczywiście.
Matki w szkole o tym mówiły.
Jest mi naprawdę przykro.
Dziękuję.
Iván, prawda?
Iván.
Piękne imię. Zawsze mi się podobało.
Jestem Carmen.
Mów mi po imieniu.
Miło mi.
Jak leci?
Nie za dobrze, jak wiesz.
Cholera, przepraszam.
- Strzeliłam gafę. - Nie szkodzi.
Czeka na mnie kolega.
Miałeś świetnego ojca.
Znałaś go?
Z prasy.
Wiem, co dla was zrobił.
Dla kogo?
Dla gejów.
Niech spoczywa w pokoju. Bóg cię kocha, nie zapominaj o tym.
Jesteś niesamowicie podobny do ojca.
Tylko jeszcze przystojniejszy.
Mamo, może pogadasz z facetami w swoim wieku?
Do zobaczenia.
- Na razie. - Pa.
Mógłby być twoim synem.
- O co ci chodzi? - Widziałam, jak się uśmiechałaś.
- Ładny i bogaty, tak? - Myślisz, że próbuję go poderwać?
Nie, ale nie narobisz mi wstydu. Trzymaj się od niego z daleka.
Nie miałam takiego zamiaru.
A poza tym jest gejem, jak jego ojciec.
Trzymaj się z daleka, jasne?
Mamy pracować za darmo?
- To współpraca. - W porządku.
Nie.
Dzięki.
Przepraszam za nieporozumienie.
Ja pierdolę!
- Co jest? - Pieprzona Virginia!
- Ciszej. - Nie zapłaci nam za tę transmisję.
- To była przysługa. - Zgodziłaś się to robić za darmo?
Nie mamy forsy, do cholery!
Musimy się wyprowadzić.
- Czemu nie mówiłeś? - Mówiłem.
Mówiłem, że jeśli ze mną zerwiesz, zniszczysz nam konto.
Że jeśli nie będziemy szczęśliwą parą, stracimy fanów i reklamodawców.
I proszę.
Może teraz zrozumiesz, że twoje humory mają konsekwencje.
Wybacz mojej mamie, bywa irytująca.
Luz. Nie przeszkadzała mi.
Wyglądasz na zakłopotanego. Rozpoznałeś mnie z nagrania?
Nagrania?
No co ty? Nie oglądałeś?
Nie.
Zaraz ci wyślę.
Albo wyślę ci lepsze.
Już masz.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Cześć.
Szukałem cię.
Tak długo mnie nie było, że sam przyszedłeś do baru?
Proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Zdrowie.
Przepraszam.
Nie znalazłem swojego kuzyna. Jeśli nie przyjdzie, rodzice się wkurzą.
OŚRODEK SPOŁECZNY PAJĄK #ZOSTAJEMY
Zapomnij. Dziś uniform, potem coś innego.
Też nie cierpię uniformów i wielu innych zasad.
Powiedziała udomowiona owca.
System najlepiej zmieniać od wewnątrz.
Naprawdę? Jak?
Ostrym tweetem?
Albo wstążką w klapie?
Dzwonił kumpel z sądu. Wieczorem wróci policja.
Skurwysyny...
Mogę powstrzymać eksmisję.
Posłuchaj mnie.
Ty? Jak?
Włóż garnitur.
Chodź z nami, to pokażę ci jak.
Ujawniłem się przed rodzicami, a oni wyrzucili mnie z domu.
To wciąż się zdarza?
Przez...
pewien czas spałem w parkach,
czasem nie miałem co jeść.
Potem przyjechałem do Madrytu i poprosiłem o pomoc w stowarzyszeniu.
Omar tam pracował.
I choć właściwie się nie znaliśmy,
wziął mnie do siebie.
Nie wiem.
Zawsze myślałem, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Kiedy się poznaliśmy, obaj przechodziliśmy gówniany okres.
Ja – przez rodziców,
a Omar miał okropną depresję.
Nie wiem dlaczego. Nie chciał o tym mówić.
Było mu tak ciężko, że ledwo to przeżył.
Ale w końcu
wyszliśmy z tego razem
i się w sobie zakochaliśmy.
Teraz nie wiem, czy to była miłość, czy potrzeba bliskości.
Kiedy się poznaliście?
Prawie rok temu.
Czemu pytasz?
Samu.
Kim jest Samu? Jego były?
Przyjaciel.
Też chodził do Las Encinas.
Umarł w jego ramionach.
Omar?
Trzeba było mi powiedzieć o Samu.
Najgorsze jest to, że mogłem temu zapobiec.
Gdybym się od niego nie oddalił,
gdybym miał go na oku...
Chodź.
Chodź do mnie.
Już dobrze.
Koniec przyjmowania zakładów.
Nie wypuszcza torebki z rąk.
Szósty i ostatni wyścig rozpocznie się za 30 minut.
Cholera jasna.
Nico, co słychać?
Twojego kuzyna nie da się upilnować. Pogódź się z tym.
Tak będzie lepiej.
Patrzcie, kto idzie.
Chodźmy.
To moja mama. Jest sędzią.
I przykładem na to, że system zmienia się od środka.
IVÁN PODOBAŁO CI SIĘ NAGRANIE?
Jak tam wyzwanie?
Gotowe, żeby je podjąć.
A jak twoje?
Widzę, jak patrzysz na Nico.
- Nie chciała cię pocałować? - I poszła tańczyć.
- Uwielbiam go, ale nie chcę cierpieć. - Przy nikim nie czułem się tak dobrze.
Czemu nie przeprosisz?
Próbowałam się od niego odciąć, ale nie potrafię.
Rozumiem.
Zaraz wracam.
Musisz spróbować jeszcze raz, bo on tu idzie.
Nie zostawiaj mnie z nim, proszę.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Muszę na chwilę gdzieś skoczyć.
Chloe, nie idź.
Iván,
dzięki, że powiedziałeś Joelowi o Samu
i że nie wszedłeś między nas.
Pogodziliśmy się.
Podobno Patrick jest głównym podejrzanym w twoim wypadku.
Wiesz dobrze, że to absurd. Nigdy by ci tego nie zrobił.
Tak ci tylko przypominam.
Cześć, przystojniaku.
Cześć.
Co za smutna mina.
Nie odpowiedziałeś.
Nie podobało ci się nagranie?
Podobało.
Iván, posłuchaj.
Widziałam już takie smutne twarze.
Ale wiesz co? Umiem leczyć złamane serca.
Tylko spójrz...
Jedna tabletka stąd...
i zapomnisz, jak ma na imię.
„Uwielbiam bondage.
Podniecam się, gdy żona mnie biczuje”.
„Tak, robi się napalony jak diabli.
Piorę go, a on jest jak suka w trakcie cieczki”.
Cholera, patrzą na nas.
Okropnie zgłodniałam.
Zaraz wrócę. Nie ruszaj się.
Mogę to wziąć?
Dziękuję.
Nawet niezłe.
Brakowało mi tego.
Takich chwil z tobą.
Chciałbym cofnąć czas i to, co ci zrobiłem.
Tak.
Ale nie cofniesz.
Mogę jakoś odkupić winy?
Żebyś poczuła się dobrze?
Zabawimy się?
Jak na Brazylijczyka mało w tobie samby.
Może to nie jest mój dzień.
Zdarza się.
Słuchaj,
zamknij oczy, ja zajmę się resztą.
Przestań.
Nie mam ochoty na seks. Przepraszam.
Naprawdę będziesz moim największym wyzwaniem.
Chloe, otwórz.
Mama?
Otwórz. Muszę z tobą porozmawiać.
- Teraz nie mogę. - Otwórz drzwi!
Nie.
Iván.
Czy zawsze musisz mi zazdrościć?
Nie o to chodzi.
To nie jest chłopak dla ciebie. Zaufaj mi.
- Pierdol się! - Nie mów tak do mnie.
Zaczekaj!
Chloe, posłuchaj mnie.
Zatrzymaj się!
Chloe, proszę!
Zatrzymaj się!
Co robisz?
- To twój brat. - Co?
Mamo, jesteś tak pieprznięta, że powiesz wszystko, byle mnie pokonać.
- O to chodzi, prawda? - Nie kłamię.
Dlatego tu jesteśmy.
Z przyczyn od nas niezależnych ostatni wyścig został zawieszony.
Co się stało?
Co jest?
Przykro mi.
Co?
Została otruta.
Co?
Nie mogliśmy nic zrobić.
Co ty tu robisz, do cholery?
Wynoś się stąd.
Mamo...
Jak myślisz, kto to zrobił twojej Amazonie?
Nie...
Twój brat chce nam zniszczyć życie.
Kurwa...
Dídac.
Co się stało?
Mam dość swojej rodziny.
Banda pieprzonych morderców...
Nic mi nie jest.
Jakieś problemy w domu?
Wiem o twoich perypetiach z chłopakiem.
Miliony ludzi wiedzą.
Widziałam, jak próbował wzbudzać litość, żebyś do niego wróciła.
Znam ten typ. Klasyczny przypadek.
Ktoś prosił, żebyś się wtrącała w moje życie?
Przeżyłam coś bardzo podobnego.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nic się nie dzieje. Ani w domu, ani gdzie indziej.
Też sądziłam, że nie ma wyjścia.
Ale jest.
Jednak musisz szukać go sama,
nie czekać, aż się pojawi.
Ale żeby to się stało,
muszę zniknąć.
Wszyscy o tym mówiliście.
A więc dopóki się nie zobaczymy...
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Zawsze kochałem i zawsze będę.
USUNĄĆ TEN PLIK?
Ten, kto mnie potrącił, musiał być na balu maskowym.
Nic nie widziałam.
Przykro mi.
Chcesz, żeby się do nas wprowadził?
Dopóki mieszka sam, nie przestanie o tym rozmyślać,
aż odkryje prawdę.
Tutaj będziemy mieć go pod kontrolą.
Ale co miałbym zrobić z domem?
Wynajmij go.
Albo sprzedaj.
Ten dom to pułapka.
Dopóki mieszkasz sam,
twoje duchy nie przestaną cię prześladować.
Twój ojciec, Patrick, wypadek...
Nigdy się nie otrząśniesz.
Nie, to nasz dom.
I tak go tracimy, prawda?
Jeśli zamieszka tu ktoś,
kto będzie płacił za czynsz,
zatrzymamy mieszkanie, poszukamy klientów i staniemy na nogi.
Zaufaj mi, kochanie.
Masz rację.
Ale jeśli opuszczę dom...
gdzie będę mieszkać?
SARAUL TO PIEPRZONA ŚCIEMA
Wciąż nieubrany? Spóźnisz się.
Rzucam szkołę.
Dlatego że
nie chcę, żebyś cierpiał z mojego powodu.
Zrobisz to dla mnie?
Oczywiście.
Bo widzisz, ty...
jesteś najważniejszy.
To ja mam problem.
I to ja rzucę pracę.
Ale co z twoim CV?
I z forsą?
Jaką forsą? Płacą mi grosze.
A aplikacja nie działa. Piszą na niej same trolle.
Jeśli mam dojść do siebie, muszę pozwolić ci latać.
I nie zbliżać się do szkoły.
Dziękuję.
Obiecuję, że się nie zmienię.
Możemy porozmawiać?
Jasne.
MOJE ŻYCIE TO PIEKŁO. NIE WIDZĘ WYJŚCIA.
MUSZĘ SIĘ USUNĄĆ.
O co chodzi?
Widzisz? Prędzej czy później ktoś poprosi o pomoc.
A my pomożemy.
JESTEM TU, ŻEBY CIĘ WYSŁUCHAĆ I WE WSZYSTKIM POMAGAĆ.
PISZ.
Napisy: Przemysław Rak