„Raúl mnie rozczarował”.
Tak, mnie też.
Jak się domyślacie, nikt się tego nie spodziewał.
„Zasługujesz na więcej, Saro. Walić go”.
Dzięki, ale teraz nie jestem w stanie o tym myśleć,
bo nie potrafię go nienawidzić.
Czuję się zupełnie zagubiona. Nie wiem, co robić.
„Kto wrzucił to nagranie?”
Nie wiem. Chyba dziewczyna, z którą Raúl się całował.
Jest w mojej klasie. Już wcześniej opublikowała sprośne wideo.
Mówiła, że ukradli jej telefon i wrzucono je bez jej zgody,
ale to było kłamstwo.
Chciała zaistnieć.
Może lubi pokazywać, jak się pieprzy ze swoimi zdobyczami.
Pewnie nie ma do siebie szacunku.
„Co za szmata”.
Tak, co za szmata.
SZKOŁA DLA ELITY
Myślałam, że zjemy razem.
Śpieszę się.
Przeszkadzało ci, że spaliśmy przytuleni?
Tak szczerze, przeszkadza mi to.
Nie chcę się przyzwyczajać. Nawet jeśli nie jesteś z Ivánem...
Teraz to bez znaczenia.
Chcę, żebyś się lepiej poczuł.
Poczuję się lepiej. Bo tu jesteś. I z tego samego powodu będę rozjebany.
Nie mów tak.
Hej.
Ty i Iván nie zerwaliście ze względu na mnie, prawda?
Nie. Oczywiście, że nie. Chodzi o to...
Iván i ja chcemy to zrobić jak należy.
Potrzebowaliśmy czasu.
Chcę, żebyś lepiej się poczuł.
I jeśli potrzebujesz przestrzeni,
to ci ją dam.
Sara, masz chwilę?
Co to, do cholery, ma być?
Co? To była część planu.
Nie, to nie była część planu.
Miałyśmy zrobić z Raúla zdrajcę,
a nie ze mnie największą dziwkę świata.
Obrobiłaś tyłek mnie, nie jemu.
- Może posunęłam się trochę za daleko. - Trochę?
Dobra. Przesadziłam. Przepraszam.
W klasie też mnie rzucasz na pożarcie?
- Jeśli się wyda, że to ściema... - A nagranie?
Po co mówiłaś, że ja je wrzuciłam?
To pasowało do historii.
Do czego?
- Do historii, do narracji. - Co ty pieprzysz?
Miałyśmy stworzyć historię.
- Tak. - W której jestem ofiarą.
Wszystkie historie, zwłaszcza w socjalach,
potrzebują wyraźnych postaci.
Ja jestem „ofiarą”, Raúl „zdrajcą”...
A ja „szmatą”.
Taką łatkę masz, odkąd pojawiłaś się w szkole.
To nic nowego i chyba ci to nie przeszkadza.
- Słucham? - Sama się o to prosisz. I masz to gdzieś.
Co ty wygadujesz?
Zgodziłam się ci pomóc.
Pod jednym warunkiem. Że obronisz mnie przed Raúlem.
A muszę się bronić przed tobą.
To obrzydliwe.
Ważna informacja!
Dziś otwieramy nowy Isadora House.
Zapraszam wszystkich.
Nowy? Co się zmieniło?
To, że rozmawiasz z właścicielką.
To, że nie negocjuję z twoją rodziną, nie znaczy, że nie chcę być z tobą.
Spytałem o nas, odpowiedziałaś, że nas nie ma.
Tak, wiem.
Przepraszam.
Pewnie myślisz, że oszalałam.
Wiem, że mnie rozumiesz. Czasem tak mam.
Trudno radzić sobie z twoją rodziną, moją rodziną, z nami...
Przez ułamek sekundy miałam wątpliwości, ale to się już nie powtórzy.
Ufasz mi?
A więc?
Tak, jasne.
Co?
Nic.
Co jest?
Nie podsłuchuj, bo to zgłoszę.
Jasne. Przypomnieć ci, kto jest szefem?
Luis, proszę...
Gdy widzę, że szykuje się wtopa, mam w dupie hierarchię.
Kurwa.
Potrzebuję więcej czasu.
Jeden dzień, żeby zalegalizować podsłuch.
Isadora jest właścicielką. Zdobędę więcej informacji.
Twoja decyzja.
Sonia?
Pracujemy nad apką.
Kiedyś mówiłeś, że nie ma złych ludzi, tylko ludzie, którzy cierpią.
Zaczynam w to wątpić.
To ma związek z apką?
Tak, ma to związek z apką.
Nie wiem.
Nawet jeśli twoim zdaniem jakaś osoba się myli
albo jest zajebiście zła, i tak musisz jej pomóc.
Każdy zasługuje na pomoc.
Masz numer do Lucasa?
Czemu zawsze się spóźnia?
Musi ustawić stoliki. Jest tego świadom?
Wiesz, kto przyjdzie?
Przygotuj się. Będzie ciężko.
Proszę, proszę.
Nie pojechałeś na wycieczkę?
Mama poradzi sobie sama.
Mówiłem, że zawsze z tobą będę.
Tak długo, jak się da.
Wysłałaś Catalinie jakiś drobiazg?
- Jak myślisz? - Myślę, że tak.
Nie masz pojęcia, jak nam pomogła przyśpieszyć otwarcie lokalu.
Zanim zaczniemy, chcę coś powiedzieć.
Jestem z ciebie dumny.
Potrzebuję tylko jednego podpisu.
Tutaj.
Cały dzień podpisuję papiery.
Taka robota. Jesteś właścicielką. Bez pracy nie ma kołaczy.
Chcę wiedzieć, co podpisuję. Wszędzie jest moje nazwisko.
Bardzo dobrze, że pytasz.
Zawsze czytaj każdą stronę.
Musisz podpisać zgodę na eksmisję lokatorów
z budynku należącego do Isadora House, żeby go zburzyć.
Na eksmisję? Mieszkają tam ludzie?
Nie.
Oni tam wegetują.
- Ten budynek to ruina. - Wyrzucamy ich?
Sufit im się sypie na głowę, skarbie.
Nie wyrzucamy ich. Ratujemy im życie.
Co będzie, jeśli ktoś... To nasza własność.
Ale może dać im czas,
żeby znaleźli inne mieszkanie.
Co?
Nie każ mi mówić, że mama ma rację. Nie lubimy, kiedy ma rację.
W czym ma rację?
Że się miotasz, kiedy masz podejmować trudniejsze decyzje.
Wcale się nie miotam.
Mama jak zwykle
próbuje podkopać moją pewność siebie.
Mama mówi tak,
kierując się miłością
i rozsądkiem.
Bo cię zna. A przede wszystkim zna mnie.
Wie, że jesteś moim słabym punktem.
Że zrobię wszystko, aby mieć cię po naszej stronie.
Bo ślepo w ciebie wierzę.
Ale...
może to zły moment.
Może za dużo od ciebie oczekuję. Spokojnie.
Spokojnie, kochanie. Nie szkodzi.
Musimy poczekać, pogadać, ustalić pewne sprawy.
- Tato. - Krok po kroku.
Daj mi to. Podpiszę.
- Tutaj? - Tak.
Co masz taką minę?
A ty? Masz wypisane na twarzy „kac”.
Nie zmieniaj tematu. Co się stało?
Nic. Jedźmy do domu.
Mamo, spójrz na swoje oczy! W ogóle nie spałaś!
- Co się stało? - Nic. Jedźmy do domu.
- Chloe. - Błagam. Jedźmy.
Dobrze.
Nie ruszę, dopóki nie powiesz, o co chodzi.
Dobra, pojadę autobusem. Pa.
Kochanie.
Posłuchaj.
Jestem twoją matką. Znam każdy twój gest.
Wiem, kiedy jesteś szczęśliwa, smutna, wkurzona...
Teraz widzę tylko cierpienie, ból.
Mylę się?
Nie trzymaj mnie w niepewności.
Zrobili ci coś w szkole?
O to chodzi?
Ktoś ci coś zrobił, tak?
Moje kochanie...
Nie chcę o tym gadać. Chcę zapomnieć.
Jeśli chcesz zapomnieć, pomogę ci.
Pójdziemy na piwo, do spa, na zakupy...
Babski dzień. Co ty na to?
Nie jestem w nastroju.
Może nie jesteś w nastroju,
ale to ci dobrze zrobi.
SZMATA. DZIWKA. JEBANA SUKA.
SKOCZ Z MOSTU I PRZESTAŃ NISZCZYĆ LUDZI.
Telefon.
Masz się odprężyć. Daj mi go.
Mam ochotę walnąć się na kanapę. Ty idź do Isadory, jeśli chcesz.
Zostanę z tobą, coś obejrzymy.
Dobra?
Chłopaki.
Eksmitują nas.
- Co? - Nas? Zapłaciliśmy za czynsz.
Cały budynek. Przyszło zawiadomienie z sądu.
Budynek się sypie. Za 10 dni nas wyrzucą.
Ale wyniki inspekcji były zajebiste.
Kurwa. To nakaz sądowy.
Co to znaczy?
- Znajdziemy inną chatę. - W parę dni?
Nie, kurwa. Nie wyniesiemy się.
Nie stresuj się. Dalmar i ja to załatwimy. Wyluzuj.
Stresuję się. A bezczynność pogarsza sprawę.
- Daj mi telefon. - Omar, spokojnie.
To mnie tylko bardziej denerwuje.
- To ci może zaszkodzić. - Eksmitują nas.
Nie martwię się, bo mam taki kaprys.
Dawaj telefon!
Kurwa mać.
Co?
Co się stało?
Eksmisji zażądała firma, do której należy budynek.
- I? - Spójrz, jak się nazywa.
Isadora House.
Jak mogłaś mi to zrobić?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie?
Kurwa.
Ja pierdolę!
Nie wiesz, o czym mówię? Nie zaprosiłaś Chloe?
A potem to opublikowałaś?
Robisz ze mnie skończonego gnoja, a sama zgrywasz ofiarę?
Co jest?
Przestań!
Boże.
Co ty wyprawiasz?
Tego cię uczą na tych pieprzonych lekcjach?
Tak.
Jeśli się zbliżysz, wezwę policję.
Co?
To koniec.
Koniec na dobre, Raúl.
Siedzimy w tym razem.
Przypominam.
Dobrze.
Idź na policję.
Powiedz im, co chcesz.
Teraz twoje słowa nic nie znaczą.
Powiedz o Ivánie. Nie uwierzą ci.
Jeśli zeznam, uwierzą mi.
Chodźmy razem. Teraz.
Chodźmy.
Pójdziesz na dno ze mną.
Za przemoc domową i współudział.
Ja potrąciłam Ivána,
ale reszta to twój pomysł. Pamiętasz?
To jak? Idziemy czy nie?
Nie? Chodź.
Chodźmy.
Chyba nie stchórzysz?
Chodź.
Wrócę po rzeczy.
Zabawne.
O rany.
Dawno tak się nie uśmiałem w kinie.
- Dobrze się bawiłeś? - Tak.
Co to za muzyka?
Musi być w dobrym nastroju.
Czujecie ten zapach?
Ładnie pachnie.
Eric, kochanie...
- Ciociu! - Co robisz?
Deser na kolację.
Ona pyta, dlaczego jesteś nago?
Przy kuchence było gorąco, więc się rozebrałem.
Ubierz się, proszę.
Przecież jesteśmy rodziną, nie?
Tak, ale ubierz się.
Nie mogę, czekolada się przypali.
Mogę spróbować?
Nie, muszę sam.
- Nie. - Daj spokój.
- Ja będę mieszać. - Nie.
- Tak. - Mówię, że nie.
- Proszę. - Nie.
- Eric. - Nie!
Eric! Co robisz?
Dość!
Wszystko w porządku?
- Przyniosę apteczkę. - Idź.
- Pokaż. Krwawisz? - Trochę.
- Kręci ci się w głowie? - Nie.
Więcej popcornu!
Na życiowe przykrości najlepiej pomagają filmy.
„Życie nie jest jak w filmach”.
„Życie jest trudniejsze”.
Cinema Paradiso.
Włączaj.
Masz coś... Nie zostawiaj tego tak, bo...
W porządku.
Miałeś tam coś klejącego.
Bardzo cię przepraszam.
To się już nie powtórzy.
Zawsze tak mówisz, a potem znowu nawalasz.
Idź do lekarza.
Nie dam się faszerować prochami.
- Nie usmażą mi mózgu. - Więc musisz opuścić ten dom.
Co?
Proszę, żebyś poszedł do lekarza i spróbował.
Zrób to dla mnie. Ale przede wszystkim dla siebie.
Robimy coś razem.
Wiem.
Wiesz, co teraz czuję?
Nie.
Szczęście.
Dumę.
Naprawdę?
Wątpisz?
Czasem. Ale to bardzo miłe, szczerze mówiąc.
Idę na drinka. Zasłużyłam, prawda?
Do zobaczenia.
Ty!
- Do mnie mówisz w ten sposób? - Tak.
Przestań, bo każę cię stąd wyrzucić.
- Co jest, Joel? - Jesteś właścicielką, tak?
Isadora House.
Tak. Co z tego?
Przez ciebie wywalą nas na ulicę.
Wydali nakaz eksmisji, twierdząc, że budynek się sypie.
To kłamstwo.
Cholerny przekręt.
Mieszkacie tam?
Naprawdę zażądałaś eksmisji?
Pogadajmy.
Chodźcie.
- Będziemy bezdomni! - Przejebane.
Spróbuj nas zrozumieć.
Rozumiem was. Ale lepiej będzie, jeśli ja z nią pogadam. Zaufajcie mi.
Pokaż ten nakaz.
- Jasne. - Tak.
Cholera!
Co jest?
Nic, jestem w szoku. Prześlij mi.
Zaczekajcie na dole. Pogadam z nią.
Cholera.
Jak ją przekona? Przeleci ją?
- Budynek jest w dobrym stanie. - Nie.
To ruina, mieszkanie tam jest niebezpieczne.
Powiedzieli, że to kłamstwo.
Co? Sytuacja się zmienia, gdy masz przed sobą prawdziwych ludzi.
To nasi przyjaciele. Wiesz, co robić.
- Odwołaj eksmisję. - Zrób coś dla mnie.
Nie mieszaj interesów do naszego związku.
A może przekrętów?
- Przekrętów? - To nie przekręt twojego taty?
Nie.
- Dobra. - Nie.
Tata nie decyduje za mnie.
Spójrz. To nakaz eksmisji.
Podpisany przez sędzię Catalinę Durán.
Cholera. To matka Rocío.
Co za przypadek. Twój ojciec dał jej walizkę forsy.
Wszystko układa się w całość.
Odwołaj tę eksmisję.
Co jest? Wszystko gra, kochanie?
Tak, tato. Wszystko w porządku.
Możemy zostać sami?
Pewnie.
- Co się dzieje? - Nic, tato. Za chwilę przyjdę.
Jasne. Nie spiesz się. Ale pamiętaj o naszych gościach.
Pamiętam. Zaraz będę.
- Ty tu rządzisz, prawda? - Tak.
Ale żeby rządzić, trzeba mieć jaja.
- A niektóre decyzje... - Nie oszukuj się.
Nigdy nie wyrzuciłabyś ludzi na ulicę. A ja nie byłbym z kimś, kto by to zrobił.
Dziękuję za ten wspólny wieczór.
Nie chcę cię stresować.
Ale...
może powiesz, co się stało?
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Dziwne. Otworzę, potem pogadamy.
Jutro, dobrze? Po tym spa czuję się taka zrelaksowana.
Pójdę spać.
- Odpocznij. Kocham cię. - Ja ciebie.
- Chciałem pogadać o wczoraj. - Co?
O wczoraj? Co się stało wczoraj?
Nie rozumiem, dlaczego musiałaś uciekać?
Naprawdę muszę ci mówić?
Jesteś dzieckiem.
Brałam prochy z dzieckiem.
Mówić dalej?
Chwilę ze sobą posiedzieliśmy i to było...
Przestań.
Do czego zmierzasz?
Nie byłem dzieckiem, gdy się zabawialiśmy?
Czy ja jestem panią Robinson? Jezu Chryste!
- Nie rozumiem. - Posłuchaj mnie uważnie.
Nie chciałam,
nie chcę
ani nigdy nie będę chciała niczego od ciebie.
Słyszysz?
To był błąd.
Dlatego uciekłam.
Całowaliśmy się, bo oboje się nałykaliśmy ketaminy.
To wszystko.
Koniec historii.
Nikomu ani słowa.
Zwłaszcza Chloe.
Słyszałeś?
Nigdy.
W porządku?
Tak. Przepraszam za wszystko. Jutro mam wizytę u lekarza.
To dobrze. Cieszę się.
- Kocham cię, kuzynie. Wiesz o tym. - Ja ciebie też.
- Idź do baru. Zaraz wrócę. - Dobra.
Hej.
Jak leci?
Muszę zostać u ciebie na kilka dni.
Wyprowadzam się od kuzyna.
Poimprezuję jeszcze z nim na pożegnanie.
Białe wino.
Dobra, stary. Na razie.
- Możemy porozmawiać? - Tak.
Czemu mnie tu przyprowadziłeś?
Pamiętasz, jak Isadora powiedziała, że jej rodzice dali łapówkę twojej matce?
Co ty pieprzysz?
Miała do tego podstawy.
Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje.
Że moja córka przeżywa
tę cudowną chwilę z nami.
Chciałbym...
wznieść za nas toast.
Za Isadora House
i za pierwsze kroki mojej córki w roli bizneswoman.
Martín.
To moja ostatnia przysługa. Za dużo ryzykuję.
Cata,
wiesz, że to nie ty o tym decydujesz,
tylko ja.
My.
Dalej.
Wznieśmy toast.
Skarbie.
Chcę odwołać eksmisję.
Słucham?
Słyszałeś.
Skąd ta nagła zachcianka?
To nie zachcianka. To polecenie. Odwołamy eksmisję.
To wszystko.
Wszystko dobrze?
Wykurwiście.
Rozglądam się, kogo tu przelecieć.
Bo jestem zajebista w ruchaniu.
Lubię pieprzyć innych i kiedy mnie pieprzą.
Pieprzyć się w łóżku i pieprzyć innym życie.
Nauczyłam się tego od matki.
A tego, żeby po mnie jeździli...
też się nauczyłam od matki.
Odwieźć cię do domu?
Trzymaj się od niej z daleka.
- Od kogo? - Od mojej matki.
Trzymaj się jak najdalej. Uciekaj.
O co chodzi?
Słuchaj...
Ona jest też twoją matką.
Upiłaś się i gadasz bzdury.
- To twoja matka. - Nie.
Jesteśmy rodzeństwem.
Powiesz: „To niemożliwe, bo Carmen i ja się całowaliśmy”.
Ale to prawda.
Ona taka jest.
Wszystko rozpierdala. Bez przerwy.
Ja jestem taka sama.
Mam to we krwi.
Ale nie rób takiej miny.
Chodź, przytul siostrę.
Mój brat.
Ale kochanie...
JESTEM DZIWKĄ. NIENAWIDŹ MNIE!
Hej.
Jesteś napruta i robisz z siebie kretynkę.
Nic mi nie jest.
Chodź ze mną.
- Nie. - Chodź.
Chodźmy na górę.
Mogę?
Jaki z ciebie dżentelmen.
Lepiej?
Tak. Dzięki.
Myślałam, że chcesz mnie stąd zrzucić.
Dlaczego? Przez to nagranie?
Wiem, że to wina Sary.
Tylko chciałam jej pomóc.
Poprosiła mnie. Nie wiem, jak się w to wplątałam.
Jasne.
Chce się mnie pozbyć. Pewnie mówiła ci, że jestem potworem.
Takim, który by cię stąd zrzucił.
Przynajmniej coś na tym zyskałaś.
Tak.
Oficjalny status dziwki i obrzydzenie wszystkich dokoła.
Cała Sara. Wykorzystuje cię, wysysa z ciebie energię,
niszczy twoje poczucie wartości, psuje ci wizerunek, a potem znika.
Więc nigdy nie podniosłeś na nią ręki?
I tak byś się nie przyznał.
Po co zadaję takie pytania?
O matko.
Mogę być szczery?
Jasne.
Wielu rzeczy z naszego związku żałuję.
I tak, czasem za bardzo się na nią wkurzałem,
może nawet traciłem panowanie.
Ale Sara wyzwala we mnie to, co najgorsze. Jest w tym mistrzynią.
Tak.
A potem sprawia, że czujesz się jak gówno.
Coś o tym wiem.
Tak.
Też się poczułaś jak gówno?
Dobra.
Coś ci powiem.
Nie zasługujesz na to.
Jesteś przepiękną dziewczyną.
Wspaniałomyślną.
Pomagasz innym.
Zobacz, jak jej pomogłaś.
Słuchaj,
jeśli chcesz mnie przelecieć, nie musisz się podlizywać.
W ten sposób wszystko rozwiązujesz?
Tak.
W porządku.
Zaczekaj tutaj chwilę.
Dobrze.
Jazda.
Cześć...
Wiem, że długo nie komentowałem tego, co się wydarzyło,
ale musiałem wszystko przemyśleć.
Wiele mówiło się o nagraniu, które wyciekło.
Padło wiele kłamstw i wyrządzono krzywdę osobom,
które na to nie zasługują.
Przeżyliśmy z Sarą
jedną z piękniejszych historii miłosnych.
Ale ona się kończy.
Już po wszystkim.
Nikogo nie zdradziłem i nie byłem niewierny.
Nie było zdrady, bo nasz związek umarł.
Z przykrością muszę przyznać, że ostatni live Sary był farsą,
dzięki której miała w waszych oczach wyglądać na ofiarę.
Taka jest prawda.
Dziewczyna, która jest ze mną na nagraniu, ma na imię Chloe i jest niesamowita.
Nie chcę dać się ponieść emocjom, ale chyba ją lubię.
Niczemu nie jest winna, nie rozbiła naszego związku,
bo Sara i ja nie byliśmy już razem.
Proszę, żebyście ją szanowali,
bo na to zasługuje.
Proszę też, żebyście ją szanowali,
w razie gdyby między nami coś się wydarzyło,
czego bardzo bym chciał.
Chciałem wam to powiedzieć osobiście.
Cóż...
Do zobaczenia. Bardzo was kocham.
Co?
Co to za mina?
To był live?
Nie musiałeś tego robić.
Ale...
dziękuję.
Przynajmniej tyle mogłem zrobić.
Zasługujesz na znacznie więcej.
Jesteś bardzo fajną dziewczyną.
A o co chodziło z tym czymś między nami?
Nie wiem.
Czemu nie?
Jeśli masz ochotę...
Weźmiemy apartament?
Nie wpadajmy w tę samą pułapkę.
Zaczekaj.
Przestań. Dobrze?
Nie rozumiem. Teraz mnie odtrącasz?
Chcę to zrobić jak należy.
Dlatego musimy zwolnić.
Czyli co?
Kolacja i spacer?
Dlaczego nie?
Chcemy zmienić swoje życie, tak?
Zmienimy więc nasze zachowanie.
Sama nie wiem.
Nie wciągaj mnie w żadną grę. Mam doła i jestem wrażliwa.
Właśnie dlatego lepiej się spotkać kiedy indziej.
Będziesz sobą i nie będziesz się mnie bała.
Dobrze?
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Mamo.
Co tu robisz?
- Rocío. - Co cię łączy z ojcem Isadory?
Chcę już iść do domu.
Jeśli nie odpowiesz, uznam, że to wszystko prawda.
Kochanie, nie wiem, jakich bujd ci naopowiadali
lub co sama wymyśliłaś, ale ja idę do domu.
Co jest?
Nic.
W razie czego jestem przy tobie.
Nie wiesz, jakie to trudne nie ufać własnej rodzinie.
Ja też nie gadam ze starymi.
Ale masz Nico, ciocię i wujka.
Nie wiesz, jakie masz szczęście, że z nimi jesteś.
Jasne.
Tyle dla ciebie robią.
Kiedy Nico o tobie mówi,
aż mu oczy błyszczą.
Tak, ale...
w końcu zrozumie, że nie jestem tego wart.
Że jestem tylko oszustem.
Dlaczego tak o sobie mówisz?
Naprawdę nie widzisz,
jaki szczęśliwy jest Nico, odkąd z nim zamieszkałeś?
Ktoś, kto wywołuje radość u chłopaka takiego jak Nico, musi być tego wart.
Nie jesteś oszustem.
Mówisz serio?
Kiedy się czujesz dobrze ze sobą, jesteś niesamowity.
- Co? - Nie wyjdziesz.
Jasne, że wyjdę. Co robisz?
Mówię, że nie wyjdziesz.
Dziękuję.
Dość już namieszałeś mojej córce w głowie.
Tylko pomogłem jej dostrzec niesprawiedliwość.
Rozumiem, że jesteś bystry.
Inaczej moja córka nie poświęciłaby ci ani sekundy.
Więc na pewno szybko załapiesz to, co powiem.
Nie pozwolę, żebyś znów ją ode mnie odsunął.
Jeśli jeszcze raz się wtrącisz,
poleje się krew.
I zrobię to własnoręcznie.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Co się dzieje? - Nic.
Tylko sobie po przyjacielsku rozmawiamy.
Dziękuję.
Dupek.
- Wszystko gra? - Tak.
Coś ci zrobił?
- Na pewno? - Tak. Co tu robisz?
Obserwuję cię. Na polecenie taty.
Przez swoją dziewczynę jesteś narażony na kontakty z jej rodziną.
Nie jesteśmy razem. Może mnie zostawić w spokoju.
Żartujesz!
Jesteś wkurzony?
Nie chciałeś, żebym z nią był, a teraz się wkurzasz?
Teraz, gdy ma władzę, mógłbyś być naszą wtyczką.
Nie pierdol, Pau. Jesteście tacy sami.
Siedzicie w tym samym gównie. Wy i oni.
- Trochę szacunku. - Nie ma mowy. Idź do diabła!
Dzień dobry.
Chłopaki!
Mógłbyś pukać, zanim wejdziesz?
Nie eksmitują nas.
Co?
Dídac to załatwił.
Isadora cofnęła decyzję.
Chodź do nas!
Erica nie ma w pokoju, jego łóżko jest pościelone.
Dzwoniłaś do niego?
Tak, ale nie odbiera.
Nie wróciliście z imprezy razem?
Nie.
O co chodzi?
Powiedziałem, że ma się wynieść albo pójść do lekarza.
Dlaczego tak powiedziałeś?
Obiecał, że pójdzie.
Ale...
Eric, kochanie.
Nie było mnie całą noc, ale wszystko gra.
Powiedziałem, że pójdę i pójdę.
Wujku.
Możemy iść do jednego z twoich kolegów psychiatrów.
Oczywiście.
Siadaj, zjedz śniadanie, a potem cię podrzucę.
Co chcesz?
Kawy?
Częstuj się.
Wyjeżdżam z Madrytu.
Nie rozumiem dlaczego.
Bo mam dosyć.
Dosyć swojej rodziny, rodziny Isadory i Isadory też, gdy jest z nimi.
Możesz mówić konkretniej?
Taplają się w gównie, a ja z nimi.
Koniec. Wyjeżdżam.
Rozumiem cię.
Ale to prawda, że Isadora
wstrzymała eksmisję i się wycofała, prawda?
Skąd to wiesz?
Między wami dużo się zmieniło od przyjazdu Martína, jej ojca.
Zaczął się kłócić z twoją rodziną o interesy,
omamił Isadorę i...
to was od siebie oddaliło, prawda?
Skąd, do cholery, to wszystko wiesz?
Hej.
Czujesz się lepiej?
Tak.
Czuję, że zrobiłam to, co musiałam.
Cieszę się.
Wiesz, co to?
Tak.
Pomóż mi dorwać Martína, a obaj wygramy.
Wsadzę go do więzienia, a ty odzyskasz Isadorę.
Ale musisz się zgodzić, żebym podsłuchiwał twoje rozmowy.
A gdy nadejdzie czas, użył ich w sądzie.
Dasz mi taką zgodę?
Powiedz.
- Wsadzisz tylko Martína? - Tak.
- Nie moją rodzinę lub Isadorę? - Obiecuję.
Więc zgadzam się.
Napisy: Przemysław Rak