Samu.
Wszystko w porządku?
Tak.
Pić mi się chce.
Śpij dalej.
Cholera.
- Coś ci jest. - Czuję się świetnie.
Idź do łóżka.
Omar…
Przepraszam.
Mam dość, że mnie widzisz w takim stanie.
Jakbym był chory.
Mam dość, że moje ciało mnie zdradza.
Czemu czuję lęk, skoro wszystko gra?
Myślę, że to normalne.
Omal nie straciliśmy mieszkania, my zerwaliśmy, choć razem śpimy…
Ale nie straciliśmy mieszkania. A ty tu jesteś.
Co się stanie, gdy to się zmieni?
Samo takie pytanie jest żałosne.
Jakbym w głębi duszy prosił, żebyś mnie nie zostawiał.
Bo inaczej dostanę ataku. A nie dostanę.
Nie interpretuję tego w ten sposób.
Może powinieneś.
Mogę cię przytulić?
- Przestań. - Czemu? Co jest?
W porządku?
Tak.
Po prostu…
zaczął mi stawać.
Mnie trochę też.
Byłoby bardzo źle i wszystko by się popieprzyło,
gdybyśmy się ze sobą przespali.
Prawda?
Tak.
Byłoby…
To byłby błąd.
Lepiej tego nie róbmy.
Nie.
Nie róbmy.
SZKOŁA DLA ELITY
Witajcie, drodzy!
Co u was słychać?
Mam nadzieję, że ranek dobrze wam mija.
Bo mnie mija fantastycznie.
Mam tu bardzo ładną dziewczynę. Przywitaj się.
Widzę, że apetyt ci służy.
KONIEC LIVE’A
BRAK POSTÓW
Cholera.
- Zepsułaś to. - Co?
Mogłaś użyć serwetki.
- Zamiast tego całego… - Czego?
- To był występ. - Wiem.
Tylko że zawsze wprowadzasz ten sam klimat.
Seksualny, zdzirowaty.
Słucham?
Chwila.
Chodzi mi o to, że jeśli chcemy osiągnąć inny efekt,
musimy inaczej działać.
Więc oboje zmieńmy to, jak się pokazujemy publicznie.
W mediach społecznościowych.
Jest ci przykro?
To dla twojego dobra.
Nie złość się.
Dostanę całusa?
Może…
Co?
…zerwiesz się z kilku lekcji i zostaniemy w łóżku?
Przemyślę to.
Dobra.
Iván!
Nawet „dzień dobry” nie powiesz?
Też nie chcę mieć nic wspólnego z moją matką. Naszą matką.
Mnie również spieprzyła życie.
Nie jestem taka jak ona.
Stary, wiesz, która godzina?
Już idę.
Omar miał fatalną noc.
Obudził się i nie mógł zasnąć.
Na pewno wiesz, co robisz?
Jasne. Pomagam mu.
Widziałem was w nocy.
Znów jesteście razem?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Dzień dobry.
Kawa. Super.
Masz.
Co jest?
Nic.
- Nie powiedziałeś mu… - Nie.
Oczywiście, że nie. Co tu mówić?
Właśnie.
Nic a nic.
Idę pod prysznic.
Wie, że nie jesteście razem?
Tym zajmuje się fundacja matki Rocío?
To obciążające dowody.
Dzięki temu zrobi wszystko, co zechcemy.
Bardziej lub mniej, ale każdy tu tapla się w gównie.
Nieprawda.
Już nie. Nie pozwolę na to.
Nie?
Ocknij się. Nie ty tu rządzisz.
Jesteś tylko pionkiem.
W życiu nie przyznasz, że cokolwiek zrobiłam dobrze.
Jestem właścicielką, będzie tak, jak chcę.
Czyżby?
- Tak. - Kto tak mówi?
Twój ojciec?
Wątpię. Nie jest zadowolony, że wstrzymałaś eksmisję.
Ja też nie.
Twój chłopak?
To ma więcej sensu.
Skorzystał na tym on i jego rodzina.
Daj Dídacowi spokój.
- Wiesz, co robi jego rodzina? - Co?
Złożyli ofertę na kupno
wszystkich mieszkań w budynku, który mieliśmy wyburzyć.
Jeśli im się uda, już nie będziemy mieć terenów,
aby rozbudować Isadora House.
Namówił cię, żebyś przerwała eksmisję, aby dać im więcej czasu.
Nie wierzę ci.
A przynajmniej wątpię w to, co mówisz.
Choć raz w życiu mnie posłuchaj. Nie ufaj temu chłopakowi.
To bardzo podejrzana sprawa.
Dlatego nie chciałam cię w to mieszać.
Trzymałam cię od tego z daleka.
Musisz wiedzieć, że jeśli robiłam cokolwiek,
aby cię rozdzielić z Dídakiem,
to tylko po to, żeby cię chronić.
Co robiłaś, żeby nas rozdzielić?
Wiele rzeczy.
Amazona?
Amazona.
I strzelanina.
Masz coś nie tak z głową.
- To poważna sprawa. - Nie jest za późno.
Powiedz ojcu, że nie chcesz mieć z tym nic wspólnego i zniknij.
Wyjedź na jakiś czas. Na przykład do Paryża.
Zawsze lubiłaś Paryż.
Pojedź na krótko.
Przemyśl to, kochanie.
Witajcie, drodzy!
Co słychać? Mam nadzieję, że ranek dobrze wam mija.
PINKREBELLION19191919 DOŁĄCZYŁ(A) BRAK POSTÓW
Mam tu ładną dziewczynę.
Przywitaj się.
Cześć.
Wyglądasz wspaniale.
Tak?
Nie czuję się sobą.
Nie?
Uważam, że wyglądasz świetnie.
Jesteś bardziej sobą niż kiedykolwiek.
Gdy Sara zabierze swoje rzeczy, poukładamy tu twoje, okej?
Dobrze.
Nigdy nie słuchasz matki, a teraz namieszała ci w głowie?
Tak. Zdenerwowała mnie. Co mam powiedzieć?
Zawsze jestem nieufna, a ona tylko to pogorszyła.
Chciałem powstrzymać eksmisję, żeby pomóc naszym znajomym.
Nie mam nic wspólnego z rodzinnymi interesami.
Przysięgnij.
Co?
Że nie pomagasz swojej rodzinie przeciw mojej i mnie.
Przysięgam.
Dobrze.
Wierzę ci.
Myślałam, że sobie poradzę, a to się komplikuje.
Nie martw się. Wiesz, że zawsze ci pomogę.
I że cię kocham.
Ja ciebie też.
Mam niecałe pół godziny na kawę.
Nie rozumiem, czemu to takie pilne.
Musimy porozmawiać.
Chodźmy na tę kawę.
Wszystko gra?
Nie wyglądasz dobrze.
Nie mogłam spać.
Dlaczego?
Czymś się martwisz?
Możemy szczerze porozmawiać?
Potrzebuję tego. Ta sprawa mnie zżera od środka.
Oczywiście.
Mamo…
Bierzesz łapówki?
- Znowu? - W zamian za co?
Nie biorę łapówek. Skończ te bzdury!
Nie patrzysz mi w oczy. Albo powiesz mi prawdę…
Albo co?
Nie potrzebuję twoich gróźb.
Wsadź sobie w dupę tę kawę.
Pieprz się.
Nico, masz chwilę?
Jasne.
Na razie.
Twoi rodzice pozwoliliby mi zostać u ciebie przez kilka dni?
Nie wiem. Dlaczego?
Muszę się wyprowadzić z domu.
Nie wytrzymam ze swoją matką. Kłamie mi prosto w twarz.
Nieważne. Znajdę jakiś nocleg.
Zapytam ich.
Zapomnij. Nie chcę przeszkadzać.
Chodzi o Erica.
W końcu zaczął brać leki. Nie chcę go denerwować.
Myślisz, że mogę go zdenerwować?
Dzięki, że tak mnie doceniasz. Ale wierz mi, nie mam takiej umiejętności.
Ale rozumiem. Nie ma sprawy.
Przyjdź. Będzie okej.
- Tak? - Tak.
Spójrz na nią, nagle wszystko zakrywa.
Postanowiłam zmienić image.
Nowy chłopak, nowy image. Ciekawe, kto o tym zdecydował.
- Żal ci, bo nie widzisz golizny. - Nie.
Leki uwolniły mi umysł z absurdalnych obsesji.
Jasne. Żeby było jasne, on nie jest moim chłopakiem.
- Raúl, co tu robisz? - Cześć.
Przyniosłem ci lunch.
Do szkoły? Mówiłeś, że nie chcesz się śpieszyć.
To nic takiego, zwykły gest.
Jeśli ci to przeszkadza…
Nie.
Daj. Chcę.
- Dzięki. - Chloe!
Chloe, do cholery!
Czemu nie odbierasz telefonu?
Do zobaczenia w domu.
- Gdzie byłaś? - Tu i tam.
- Z tym gościem? - Nie twoja sprawa.
To chłopak Sary?
Mamo, daj mi spokój.
Co z tobą? Spędziłyśmy cudowny wieczór,
a ty znikasz, nie wracasz na noc, nie odbierasz…
O co chodzi?
Brzydzę się tobą.
Nie wrócę do domu, bo nie mogę na ciebie patrzeć.
Wyraziłam się jasno?
Cześć.
Co tutaj robisz?
Hej,
przyszedłem do Chloe.
Poznajemy się.
Nie wiedziałam.
- Nie? - Życzę powodzenia.
Dzięki. Posłuchaj.
Przyjdziesz zabrać resztę rzeczy?
Tak ustaliliśmy.
Chloe do ciebie nie pasuje.
Trochę to trwało.
Jesteś zazdrosna?
Robisz to, żebym była zazdrosna?
Może.
Udało mi się?
Chyba śnisz, dupku!
Myślę, że już za mną tęsknisz.
Przestańmy rozmawiać. Po prostu zabiorę swoje rzeczy.
POTWIERDŹ KOD
PINKREBELLION19191919 BRAK POSTÓW
Hej, piękny!
Ryż z karczochami. Wiem, że lubisz.
Pomóż mi nakryć do stołu.
Cudownie.
Zaczekamy na Dalmara?
Nie.
Wolę zjeść kolację tylko z tobą.
Omar…
Cholera.
Przepraszam.
Wiem, że nie jesteśmy razem.
Niczego sobie nie wyobrażam, ale…
Po prostu tak dobrze się czuję, kiedy jestem…
Nie chcę żadnych niejasności.
Ja też nie.
Ale gdy mam wybierać między cierpieniem
i atakami lęku co pięć minut
a normalnym funkcjonowaniem, wolę to drugie.
Spróbuj.
Smaczne?
Bardzo.
Im szybciej wyzdrowieję, tym szybciej poczujesz się wolny.
Nie mów tak.
Brzmi okropnie.
Nie czuję, żebym był tu uwięziony.
Trochę jesteś.
Ale obiecuję, że wyzdrowieję.
Przestaniesz się czuć odpowiedzialny za mnie.
I będziesz z Ivánem, jeśli tego chcesz.
Co z nim?
Wolę nie mówić z tobą o Ivánie.
To zbyt dziwne?
Trochę tak, nie sądzisz?
Tak.
Myślisz, że jestem za słaby,
by pogodzić się z faktem, że coś do niego czujesz, i że mi odbije.
Znów poczujesz się odpowiedzialny i ugrzęźniesz
w błędnym kręgu, z którego nie umiesz się wydostać.
Spokojnie. Żartuję.
Parodiuję siebie i całą tę sytuację.
Odprężmy się.
Kolacja, wino…
Bez seksu.
Przyrzekam.
Spokojnie. Nie musisz przyrzekać.
Sam się przypilnuję.
Raúl, jestem w domu.
Cześć!
Po co miałam kupić tyle wina?
Co ona tu robi?
Cześć, skarbie.
Przyniosłam ci whisky.
Ekstra.
Nie mówiłeś jej, że przyjdę?
Może mnie poznać i zobaczyć, że nic ci nie jest.
Nie spytałeś mnie.
Wyjdź stąd.
Chloe.
Ma stąd zniknąć.
Carmen, przepraszam na chwilę.
Chodźmy do kuchni.
- Nie ruszę się, póki nie wyjdzie. - Chloe…
Nie wiem, o co chodzi.
- Chodź! - Jestem w szoku.
Nie rozumiesz.
- Spoko. - Nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Spokojnie, kochanie. Nie możesz ot tak wynieść się z domu i zamieszkać tutaj.
Przeszkadzam ci?
Nie. Ale mieliśmy robić wszystko stopniowo.
Powiedziałeś do mnie „kochanie”.
Wymsknęło mi się. Przepraszam.
Mieliśmy zrobić to dobrze.
Powinnaś więc usiąść i z nią porozmawiać.
Nie chcę z nią rozmawiać ani być w jej pobliżu.
To twoja matka.
Jedyna, innej nie będziesz mieć.
Zjedzmy kolację, a złe wibracje odsuńmy na bok.
Cały czas będę przy tobie.
Zgoda?
Chodź. Głowa do góry.
Kolacja gotowa.
Powiedzcie Rocío, że zwykle tak nie jest. Kobiety nie odwalają całej pracy.
Obowiązkami dzielimy się po równo.
Na przykład mój tata ciągle gotuje.
Ale tylko kurczaka. Nic innego nie umie.
- Tak. - Spójrz. Kurczak.
Oto kurczak.
Nakładaj sobie.
Po tych tabletkach nie mam apetytu.
Na nic nie mam ochoty.
To normalne. Stopniowo się wyrówna.
W porządku.
Musiałem zwolnić tempo. Byłem bardzo nakręcony.
Brak głodu i senność to jak bycie na haju, ale…
bez niszczenia sobie płuc.
Na haju byłbyś głodny, prawda?
Nico…
Przestańmy mówić o narkotykach. Co pomyśli nasz gość?
Co mogę pomyśleć?
Pięknie wyglądacie.
Jak rodzina, która się kocha i wspiera.
I rozmawia ze sobą.
Tydzień temu atmosfera była mocno napięta.
Z mojej winy.
Ale byliście bardzo cierpliwi
i jakoś się odwdzięczę.
Będę łykać piguły do końca świata.
I nawet jeśli nigdy nie poczuję głodu,
to jakoś przeżyję, nie?
Krok po kroku. Świetnie sobie radzisz.
Nico, udko czy pierś?
Co wybierasz?
A zatem
matka Rocío wykorzystuje swoją fundację do handlu dziećmi.
Cholera.
To poważna sprawa.
Moi rodzice ją szantażują. Musi robić, co zechcą.
Siedzimy w gównie po uszy.
ZRÓB KOPIE LUB ZDJĘCIA TYCH DOKUMENTÓW.
Kto do ciebie napisał?
Zmieniłeś się na twarzy.
Mój brat jest coraz bardziej irytujący.
Isa,
obiecuję ci, że ten syf, który jest wokół,
nas nie dotknie.
Przysięgam.
- Obiecujesz? - Przysięgam.
Kochaj się ze mną tak, jakby to był ostatni raz.
- Mówisz, jakby był ostatni. - Nigdy nie wiadomo.
Twoja rodzina, moja,
sędzia, szantaż…
Kto wie, co przyniesie jutro?
Nikt nie wie.
Co jest? Nie możesz spać u Nica?
Gość czasem chrapie.
Mogę tu chwilę zostać?
Jasne.
Obiecałam, że moja obecność cię nie zdenerwuje, a tymczasem
włażę ci do łóżka.
Teraz nic mnie nie zdenerwuje.
Potęga chemii.
Rzeczywiście ci to pasuje?
Tak.
- Tak trzeba. - Nie jesteś sobą.
Cholera, dziewczyno.
Masz mi pomóc, a nie kwestionować moje decyzje.
Przepraszam.
Cholera.
Przepraszam.
Cholera…
Co?
Po pigułkach tam na dole nic nie działa.
Mnie to nie przeszkadza.
Tak. Ale mnie przeszkadza.
Chodźmy już spać.
Hej…
To łóżko jest za małe dla dwojga.
- Cześć! - Co słychać?
Jak leci?
Cześć.
Co byś chciał?
Mamy mefedron, ecstasy, amfę, meskalinę, kokę…
Wybieraj.
Nie powinienem.
Przeszedł na drugą stronę.
Oswoili cię, stary.
Kto ma kokę?
Nie mogę się przyzwyczaić do takiego ubrania.
- To nie twój styl. - To prezent od Raúla.
A skoro to prezent od Raúla, tobie się podoba, prawda?
To nie ty. Wyglądasz jak Laura Ingalls.
Kto?
Kim, twoim zdaniem, jestem?
Dobrze, powiem ci.
Jesteś silną kobietą,
niezależną,
masz silną osobowość i jajniki wielkości piłek plażowych.
Nie jesteś lalką Barbie, którą można się bawić, zmieniać jej ubrania,
jej domek, zachowanie i wszystko, w co wierzy.
Ona nie jest czyjąś lalką Barbie.
To w ogóle nie tak.
Carmen…
Wybacz, ale nie jestem taki.
Poza tym może robić, co zechce.
Naprawdę chcę, żebyśmy mieli dobre relacje.
Serio.
Coś ci powiem.
Może zrobimy sobie rodzinne selfie?
To zły moment na fotki.
Przeciwnie. Pozbędziemy się złych wibracji.
Chodźcie.
Carmen, odwróć się.
Uwaga…
RAÚL DODAŁ ZDJĘCIE: RODZINNA KOLACJA!
@PINKREBELLION19191919 JEST ONLINE
Nie rozumiem tego, Chloe. Przysięgam.
Nikt nie prosi, żebyś rozumiała.
Skąd nagle pomysł na tego chłopaka?
WIADOMOŚĆ OD RAÚLA
OBSERWUJESZ MNIE Z FAŁSZYWEGO KONTA. PRZYZNAJ, ŻE ZA MNĄ TĘSKNISZ.
Proszę tylko o odrobinę zdrowego rozsądku.
- Trochę ci go przekazałam. - Ty i rozsądek?
Nie rozśmieszaj mnie. Też nie masz wstydu.
Co ja ci zrobiłam?
Zapytaj Ivána.
Co z nim robiłaś?
Nie martw się.
On wszystko wie.
Sama mu powiedziałam.
Więc go nie szukaj, bo nie chce widzieć ani ciebie, ani mnie.
- Chloe… - Nie.
Może lepiej już idź.
Odprowadzę cię.
Daj jej trochę swobody.
I na jakiś czas zniknij z jej życia.
Co ty możesz wiedzieć, gnojku?
To moja córka.
Nie zostawię jej tu, żebyś mógł nią pomiatać.
Rozumiem, że matki chcą dla swoich dzieci jak najlepiej,
ale nie widzą, jak toksycznym bagażem nas obciążają.
Zazwyczaj.
Do widzenia.
ŚPISZ? MUSZĘ Z TOBĄ POROZMAWIAĆ.
WIEM, ŻE WIESZ WSZYSTKO.
Jesteś tutaj. Przepraszam.
Świetny koncert a cappella daliście.
Słyszałeś nas?
Świętujecie, że jesteście razem?
Nie jesteśmy razem.
Po co mielibyście być razem? Uprawiacie seks częściej niż wcześniej.
Przynajmniej Omar jest szczęśliwszy.
Pieprzysz się z nim, żeby był szczęśliwy?
Świetna metoda, stary.
Nie o to mi chodziło.
A o co?
Nie wiem. Nie chcę, żebyś mnie osądzał.
Chcesz być z Omarem czy nie?
Nie.
- To dla mnie jasne. - Omar wie?
- Tak. - Wątpię.
Wie, do cholery!
W takim razie tobą manipuluje.
Co?
Co ty gadasz? Omar taki nie jest.
Nie twierdzę, że robi to celowo. Wiem, że to porządny gość, ale…
Myślę, że zrobi wszystko, żebyś został,
bo wciąż jest w tobie zakochany.
A ty jesteś słodki miś
i mu na to pozwalasz.
Stary,
to znacznie bardziej skomplikowane.
On musi wyzdrowieć.
Tak, rozumiem.
Ale już pora, żeby sam zaczął kierować swoim życiem.
A ty swoim.
Kim jesteś, moim zdaniem?
Na pewno nie tym kimś.
To nie jest moja córka.
CO PORABIASZ?
Hej!
Cześć.
Chcesz piwko?
Wolałabym się pieprzyć.
Cholera.
Dzięki, Boże, za Viagrę.
Przez tamte piguły mi nie stawał.
Ale nie przez kokę, co?
O nie!
- To te gówniane piguły. - Zamknij się i mnie pieprz.
Zaraz dojdę.
- Ja nie. Czekaj. - Ja już…
Cholera jasna.
- Chodźmy potańczyć. - Nie mogę znaleźć majtek.
Zaczekam na zewnątrz. Pośpiesz się.
Dobra.
CZY TO TWOJA CÓRKA?
CZEŚĆ, PEWNIE ŚPISZ…
CARMEN: ŚPISZ? MUSIMY POROZMAWIAĆ. WIEM, ŻE WIESZ WSZYSTKO.
JOEL: CZEŚĆ, PEWNIE ŚPISZ…
- Hej. - Fajnie, że napisałeś.
To było to, czego potrzebowałem.
Bardzo chciałem z tobą pogadać.
- Myślisz, że to źle? - Zawsze będę chciał z tobą rozmawiać.
Iván…
- Zobaczymy się? - Tak.
Jasne.
Spotkajmy się u mnie.
Cześć.
Co się stało?
Musiałem cię zobaczyć.
Musiałem być z tobą.
Ale nie wiem, czy to ci wyjdzie na dobre.
W tej chwili jesteś jedynym dobrem w moim życiu.
Potrzebuję kogoś dobrego.
W porządku?
Drżysz.
Tak. Wszystko w porządku.
Tak?
Iván.
Tak?
Nie wiem, co będzie ze mną i Omarem.
To zbyt skomplikowane.
Chcesz tu być?
Niczego innego nie pragnę.
Ja też.
Chcę tylko myśleć o nas.
Naprawdę.
Tylko tego chcę.
Naprawdę.
Ja chcę wszystko rzucić i być z tobą.
Tylko z tobą.
Nico,
nie ma Erica.
Wyszedł w nocy.
I to chyba moja wina.
Co jest?
To kopie przepisów dotyczących budynków mieszkaniowych.
Nie ma tu dowodów przeciwko Catalinie.
Żadnych.
Hej. Czemu śpisz na kanapie?
Co jest?
Omar.
Chodź.
Brałeś coś?
Nic mi nie jest.
Nie pieprz.
Co jest? Wczoraj czułeś się zajebiście.
To wszystko kłamstwa.
On nie chce być ze mną.
Całą noc spędził poza domem.
Czekałem na niego na kanapie jak kretyn.
Jestem żałosny.
Założę się, że jest z Ivánem. Pewnie wrócili do siebie.
Kurwa.
Zawsze będziesz się rozsypywał, gdy się oddali?
Przez cierpienie stajesz się egoistą.
Nie chcę taki być.
Ale inaczej nie umiem.
Nie umiem.
Słuchaj.
Wiem, że jesteś chory, ale Joel na to nie zasługuje.
Nie ciągnij go na dno.
To nie pomoże ci wyzdrowieć.
To tak nie działa.
Wiesz o tym.
Idziemy?
Dokąd?
Do automatu z kawą.
- Tu, w szkole? - Tak.
- Nie wolisz gdzie indziej? - Nie, szybko to załatwimy.
Powiem krótko.
Mam gdzieś DNA.
Nigdy cię przy mnie nie było.
Nie jesteś moją matką.
A ja nie jestem twoim synem.
Ile chcesz?
Słucham?
Ile chcesz forsy?
To za duży przypadek, że twój instynkt macierzyński się włączył
akurat po śmierci ojca.
Po to tu jesteś.
Dla forsy.
- Jesteś niesprawiedliwy… - Pół miliona?
Milion?
Dwa miliony?
Jeden za każde stracone dziecko?
Idealnie.
Dwa miliony wystarczy.
Zadzwonię do prawników, zrobią przelew.
Żegnaj.
Hej, piękny.
Na jakiś czas przeprowadzam się do rodziców.
Dojdę do siebie, obiecuję.
Tak będzie lepiej dla nas obu.
Bądźmy w kontakcie.
Dzięki za wszystko.
Kocham cię, Joel.
Napisy: Przemysław Rak