Przyczyna zgonu: upadek z wysokości.
Samobójstwo?
Być może.
SZKOŁA DLA ELITY
Nic z tego. Nie odbiera.
Idę na policję.
- Pójdę z tobą. - Chodźmy.
Mówiłem ci.
Nie chciałem go denerwować.
Cholera, przepraszam.
Rocío, twoja mama przyjedzie podwieźć cię do szkoły.
Przy tym zamieszaniu lepiej zostań z nią.
Prędzej czy później go znajdziemy. Chodźmy.
- Chodź. - Do zobaczenia.
Nico...
Hej.
Gdzie, do cholery, byłeś?
Spokojnie, bracie, byłem tu i tam.
Uściskaj mnie, do cholery!
Hej.
Co jest?
Co z wami, do cholery?
Przestaniecie się na mnie gapić?
Dłużej tego nie zniosę.
Próbowałam wszystkiego.
Wszyscy próbowaliśmy. Nie dam rady.
Czego próbowałaś, ciociu?
Nico.
Przyjechała mama Rocío.
Dacie nam chwilę? Zaraz wyjdę.
Oczywiście.
Przebiorę się i pojadę z tobą.
Mam dość zrzędzenia twoich starych.
Masz za bardzo rozszerzone źrenice.
To była tylko impreza z kumplami ze squatu.
Tęsknią za mną i bardzo mnie lubią.
Prochy z lekami?
Nie mieszałem. Wyrzuciłem piguły.
Co?
To były te złe prochy, bracie.
Jesteś chory! Jak możesz nam to robić?
Wam?
- Robię to sobie. - A nas to nie dotyka?
Tymi gównianymi pigułami chcesz ze mnie zrobić pieprzoną amebę.
Ty i wszyscy inni!
Chcieliśmy dać ci dom, zająć się tobą, kochać cię.
Kiedy tak się zestarzałeś?
Gadasz jak twoja matka.
Nie waż się o niej mówić! To przez ciebie tak cierpi.
Przestań. Przesadzasz, bracie.
Nie nazywaj mnie „bratem”.
Jesteś pieprzonym egoistą!
Niech się pakuje i spada!
Ja mam dość, ty też. Tata tym bardziej. Niech idzie!
Co ty gadasz?
Zjeżdżaj na swój squat!
Tam cię kochają, a nas nie obchodzisz.
Nie mówiłem tak.
Wracaj do rodziców albo pod most!
Mam to gdzieś. Wynoś się!
Cholera.
Wiesz najlepiej,
jak trudno było mi znów zaufać ludziom.
Ale okazałeś się takim samym palantem jak inni,
którzy zdobyli moje zaufanie, a potem je zawiedli.
- Isa... - Daj mi spokój.
Sprawiłeś mi największy ból. Zadowolony?
- To nieprawda. - Prawda.
Nauczyłeś mnie jednego.
Rodzina jest najważniejsza.
Cholera, to nie tak.
Nie oszukałem cię dla rodziny.
Zrobiłem to dla ciebie i dla mnie. Dla nas.
Chodź ze mną.
- Nie dotykaj mnie. - Chodź.
- Co jest? - Chodź.
- Nie dotykaj. - Chodź.
- Dídac, nie. - Tak.
Powiem jej. My jej powiemy.
Wyjaśnisz, co Luis ma z tym wspólnego
i co macie mi powiedzieć?
Dobra, chodźmy.
- Dlaczego jesteśmy w komisariacie? - Dzień dobry.
Możesz mi odpowiedzieć, zamiast się witać?
RODZINA ARTINIAN GOLDSTEIN MADRYT
Dídac współpracował z nami, nie ze swoją rodziną.
Nie rozumiem.
Po strzelaninie wniknąłem do Las Encinas, żeby sprawdzić, kto za tym stoi.
I odkryliśmy skomplikowaną sieć zależności,
która prowadzi do twoich rodziców.
Twoja matka i ojciec mają
dość pokaźne CV.
Szantaż, wymuszenie, porwania...
- Nie kłamcie. - On nie kłamie. To prawda.
To jest wojna.
Nie skończy się. A my tkwimy w jej środku.
Skończy się, gdy jedna rodzina upadnie. I ma to być moja, tak?
Jego rodzinę też mamy na oku.
Dídac nam pomaga i dalej będzie to robił.
Za nich też się weźmiemy.
Ale na razie priorytetem są twoi rodzice.
Mogą zamknąć moją rodzinę, skoro na to zasługuje.
Jeżeli dzięki temu zostawią nas w spokoju, jest mi to obojętne.
- Mnie nie jest. - Co?
Nie zdradzam ludzi, których kocham,
tak jak ty mnie i moją rodzinę. Mam swoje zasady.
Jeśli chodzi o ciebie, pewnie nic nie zrobiłeś,
bo nie masz dowodów przeciwko mojej rodzinie.
Zgadza się.
Dlatego potrzebujemy pomocy.
Nie.
Zostawcie mnie w spokoju. Ty zostaw mnie w spokoju.
Dzień dobry, Saro.
Dzień dobry.
Nie zadręczaj się. Nie patrz na nich i o nich nie myśl.
Ignoruj ich.
Sądziłam, że będzie łatwiej.
Chodź ze mną.
Mam to tak zostawić?
A jeśli skrzywdzi też Chloe?
To cię nie obchodzi. Jesteś zazdrosna, bo ma inną.
Nieprawda.
Jesteś od niego uzależniona. To typowe. Mnie też to spotkało.
Zależność emocjonalna nie znika z dnia na dzień.
I wiesz co?
On o tym wie.
O czym?
Że wciąż jesteś uzależniona. Uwielbia to, nawet jeśli jest z inną.
I zrobi wszystko, żeby cię przy sobie zatrzymać.
Musi czuć, że ma nad tobą władzę.
Dlatego musisz się od niego odsunąć.
Chwileczkę.
Proszę.
Złóż wniosek o przeniesienie.
Do innej szkoły?
Straciłam już dom. Teraz mam stracić resztę?
Nic nie tracisz. Tylko zyskujesz. Spokój, wolność, zdrowie psychiczne.
Zrób to. Mówię serio.
Słuchaj...
Twoje poranne wizyty stały się tradycją.
No tak.
To fajne, nie?
Moja matka.
Pokaż.
Jest w Isadora House i chce się ze mną zobaczyć.
Trzymaj ją na dystans.
Może coś się stało. Zaczekaj.
- Mogę? - Nie.
- To mój telefon i moja matka. - Robię to dla ciebie.
Skoro nie potrafisz, ja to zrobię.
Zablokowana.
Nie widzisz tego?
Przez nią czujesz się niespokojna lub winna, tkwisz w pułapce.
To prawda.
Dobra, na czym skończyliśmy?
Muszę iść na lekcję.
Tak.
Uciekam.
Do zobaczenia.
Cześć.
CHODŹ ZA MNĄ.
Chcesz pogadać?
Do kogo piszesz?
Do Chloe.
Jesteś z nią, żebym była zazdrosna.
Idę do swojej dziewczyny.
Potrzebujesz przyjaciela? Bo ja – tak.
Mnie też by się przydał.
Ale wolę usłyszeć twoją historię.
Tak się skupiłem na Ericu, że chyba cię zaniedbałem.
Stary,
na prawdziwych przyjaciół zawsze można liczyć.
I tak jest z tobą.
Co się stało?
Eric ostro nawalił.
- Wywaliliśmy go z domu. - Cholera.
Jestem na niego wkurwiony, ale czuję się jak szmata.
Może za parę dni...
Nie o to chodzi. On da sobie radę.
Wkurza mnie to, że go porzuciliśmy.
Traktowaliście go zajebiście dobrze.
On wróci.
Na bank.
OSTATNIE: TONI DILER, LASKA Z IMPREZY, PRACA, KLUB, DOM
WUJEK ALFONSO, CHLOE, ROCÍO, CIOCIA MARÍA
NICO
OSTATNIE: ISADORA, TATA, MAMA, WUJEK
ERIC
Powinieneś zniknąć.
Jesteś ohydny.
Jesteś zerem. Ciągle zawodzisz innych.
Jesteś żałosny.
Powinieneś zniknąć. Wyświadczyłbyś nam wielką przysługę.
Nie zbliżaj się. Niszczysz wszystko, czego dotkniesz.
- Jesteś zerem. - Zniknij.
- Rozczarowanie. - Wstyd.
- Jesteś żałosny. - Wszystko niszczysz.
- Zero. - Nie zbliżaj się.
- Wstyd. - Niszczysz...
To właśnie robisz.
- Wszystko niszczysz. - Jesteś ohydny.
Wszystko w porządku?
Isa...
Cześć, kochana.
Masz chwilę?
Tak.
Muszę wiedzieć, o co chodzi z moją mamą.
Nie, kochana, naprawdę.
Sama żałuję, że wiem. Żyj w niewiedzy, póki możesz.
Nie, jeśli ona jest kryminalistką... To sędzia, do cholery!
Ty też nie powinnaś udawać, jeśli twoi rodzice robią jakieś przekręty.
Nie mogą być bezkarni tylko dlatego, że to nasi rodzice.
Znajdź sobie hobby.
Pomyśl o czymś innym. Ja ciągle tak robię.
„Gdy sprawiedliwość nie jest sprawiedliwa, to my będziemy”. Pamiętasz?
„Zadbamy o to, aby ci, którzy mają zapłacić, zapłacili.
Kimkolwiek są”.
Mama zawsze była dla mnie przykładem i powodem do dumy.
Ale jeśli się okaże, że jest skorumpowana,
nie martw się o mnie.
Niech zapłaci.
Policja od miesięcy depcze wam po piętach.
Tak. Musimy być bardziej ostrożni.
Czyli macie to w dupie?
Naszą rolą jest znać się na takich sprawach.
Macie to gdzieś, bo bez przerwy robicie coś nielegalnego.
Nic nam się nie stało.
Wiesz dlaczego?
Bo policja nie ma pojęcia, kogo powinna ścigać.
Nawet nie wiedzą, co jest legalne, a co nie.
Zabicie Amazony?
Strzelanina w szkole pełnej nieletnich?
Łapówki?
Szantażowanie sędzi,
by zburzyć budynek, który jest w dobrym stanie?
Czy to legalne? Nielegalne?
- Jeśli chcesz przestać, zrobimy to. - Oczywiście, że chcę.
Musimy przestać, Martín.
- Tkwi w tym po uszy. - Przymknij się.
Koniec z tym gównem.
Co tam masz?
Dokumenty obciążające Catalinę. Mama mi je dała.
Co ty odpieprzasz?
O co chodzi? Przecież chciałeś mnie włączyć do interesów.
Co zrobisz z tą teczką?
Oddasz Catalinie?
To dobry sposób, by odwrócić role.
Wiesz, co się stanie, jeśli jej to oddasz?
Co?
Wydyma nas bez mydła. I nawet nie mrugnie okiem.
Chcesz tego?
Nie. Chcę umieć ufać ludziom.
Ufać?
Zaufanie... to najgorsza polisa ubezpieczeniowa.
Masz.
Nie rób tego.
Zostaw ją. Możemy spróbować działać inaczej.
Czemu Isa do ciebie dzwoni?
Halo?
Spotkajmy się dzisiaj. Zwrócę ci twoje dokumenty.
Słucham?
Te papiery to twoja sprawa.
Ale szczerze mówiąc,
mam nadzieję, że zgnijesz w więzieniu.
Dobrze. Wyznacz miejsce, przyjadę.
Pójdziemy razem i ją przeprosimy.
Siedzimy po uszy w gównie.
Widzisz?
Rozumiesz, czemu nie chciałam, żebyś w tym uczestniczyła?
Chroniłam cię.
ISADORA: SPOTKAJMY SIĘ TUTAJ
Po co się spotykacie?
- To sprawa między jej rodzicami a mną. - O co chodzi?
O nic. Naprawdę. Koniec tematu.
MARTÍN NOWA WIADOMOŚĆ
SPOTKAJMY SIĘ O TEJ SAMEJ PORZE NA DACHU TEGO BUDYNKU.
BĘDZIE DYSKRETNIEJ.
- Jadę z tobą do Isy. - Rocío...
Jest moją przyjaciółką, ty moją mamą. Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Jeśli ty mi nie powiesz, ona to zrobi.
Dobra, ale masz nie wysiadać z auta.
O czym myślisz?
O niczym.
Powiedz.
Zimno mi się zrobiło. Przepraszam.
Jeśli jesteś zły, że wyjeżdżam,
jedź ze mną.
- Odbiło ci? - Nie.
Mówię serio.
A szkoła?
Możesz chodzić ze mną.
Nie, to jakaś głupota.
Głupotą byłoby nie cieszyć się tym, co mamy.
Wiem, że trudno ci zaakceptować to, co dobre.
Myślisz, że na to nie zasługujesz.
Ale zasługujesz.
Zasługujesz na dobre życie.
Chętnie ci je dam.
Przemyśl to.
I daj znać.
HABLA WIADOMOŚCI OD UCZNIÓW
HALO?
MUSZĘ Z KIMŚ POROZMAWIAĆ...
ZANIM TO ZROBIĘ.
CO ZROBISZ?
ZABIJĘ SIĘ.
Umowa mówi o „znajomych”. Pedro to przyjaciel.
Stary, gdzieś odpłynąłeś myślami.
Martwisz się czymś?
Co?
Nie. Wszystko jest w porządku.
Można być czyimś przyjacielem, nie znając go.
Proszę spojrzeć na Pedra.
Zdumiewające, że podpisaliście to przed notariuszem.
Jak zareagowała?
MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ? POTRZEBUJĘ RADY.
OMAR JEST ONLINE
POTRZEBUJĘ RADY TWOJEJ I DALMARA.
POTRZEBUJĘ WASZEJ POMOCY.
OTRZYMAŁAŚ PRZELEW NA 2 000 000 EURO
CHCESZ ZACZĄĆ OD NOWA?
CHLOE CIĘ ZABLOKOWAŁA. MOGŁA NIE PRZECZYTAĆ TEJ WIADOMOŚCI.
Carmen?
Wszystko w porządku?
Tak. Co u ciebie?
Martwisz się o Chloe, prawda?
Nie rozmawiasz z nią, odkąd jest z Raúlem.
Mogę?
Odsuwa ją od ciebie.
Od ciebie i od nas, jej przyjaciół.
To jego metoda.
Izoluje, tłamsi, maltretuje...
Słucham?
Mnie tak traktował, dlatego uciekłam.
Długo to trwało, bo ciężko się odciąć od kogoś takiego.
Ale mi się udało.
Musisz szybko wyrwać Chloe z tamtego domu.
Myślisz, że jest silna,
odważna i samodzielna, że facet nigdy nie będzie nią pomiatać.
Ale... Raúl potrafi to zrobić.
Nie sądziłam, że będę taką dziewczyną, ale on mnie w nią zamienił.
To pieprzony manipulator.
Co to?
Rzeczy Ivána?
Cześć.
Przyniesiesz lubrykant?
Moja głowa i ciało zupełnie się rozstroiły.
Jasne.
Nałożę, dobra?
Co ty, kurwa, robisz?
Co robię?
Co to jest?
To stare nagranie.
Stare? Właśnie tak byłeś dzisiaj ubrany. Masz mnie za głupią?
To z czasów, gdy byliśmy razem. Sara próbuje cię wkurwić.
Nie zbliżaj się do mnie, sukinsynu!
- Porozmawiajmy. - Daj mi spokój.
- Posłuchaj. - Ty gnoju.
Chloe! Proszę, pogadajmy.
Skurwysyn. Gówno, a nie stare nagranie.
Do kogo dzwonisz?
- Do matki. - Oddawaj.
To mój telefon!
- Nie mamy o czym gadać. - Porozmawiajmy!
Dobra?
Iván?
- Chloe? - Mamo!
Wszystko w porządku?
Otwórz!
Carmen, wszystko gra. Wiesz, że nie jesteś tu mile widziana.
Chcę to usłyszeć od córki.
- Otwórz... - Chloe, co się dzieje?
...i spław ją.
Zgoda?
Jak mnie wykiwasz, to się wścieknę.
- Chloe. - Zajebiście się wścieknę.
Otwórz w końcu.
Otwórz!
Już idę, mamo.
Co jest?
Jak się czujesz?
Doskonale. Czego chcesz?
- Mogę wejść? - To zły moment.
Jasne, że mogę. Jak mogłabyś nie wpuścić matki?
Raúl, mój drogi,
co słychać?
Co u ciebie?
Wybacz. Ubierzesz się, żebyśmy mogli pogadać?
- To kiepski moment. - Pójdę po whisky, którą zostawiłam.
Wiem, gdzie jest. Nie martw się.
Ubierz się.
Co to za bagaż?
Ivána.
I co?
- Czekam w aucie. Pośpiesz się. - Już idziemy.
Skarbie, jesteś gotowa?
Lepiej zostań, mamo.
Dlaczego?
Chcę to zrobić sama z tatą i Cataliną.
Zabierz mnie.
- W razie czego... - Nie, mamo. Posłuchasz mnie?
Nie jedź.
Proszę cię.
- A mama? - Nie jedzie.
Nigdy we mnie nie wierzyła. Sami to załatwimy.
Jedź. Nie chcę się spóźnić.
Obu wam odbiło.
Iván to zaproponował.
A ty się zgadzasz?
Nie wiem.
Dlatego proszę was o radę.
Kochasz Ivána?
Możesz to powiedzieć.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Myślę, że tak.
Chcesz to ciągnąć dalej?
Tak.
Więc wszystko jasne.
Zawsze możesz powtórzyć klasę.
Jeśli zostanie, niczego nie straci. Iván może poczekać kilka miesięcy.
Można stracić kogoś w ciągu kilku tygodni, dni,
a nawet godzin.
Cholera.
Wielkie dzięki, Omar.
Uważam, że nie powinieneś pozwalać sobą pomiatać.
To Iván dostał stypendium.
Ty będziesz tam, żeby gotować albo nosić mu plecak.
Chyba że tamtą szkołę też będzie ci opłacał.
Przestań być utrzymankiem i zacznij żyć dla siebie.
Też mnie miałeś za utrzymanka?
- Jedź z nim. - Nie. Zostań tutaj.
A kiedy wróci, o ile w ogóle,
zobaczymy, co się stanie.
Lepiej będzie, jeśli sam to przemyślisz.
Przez nas masz jeszcze większy mętlik.
Potem daj mi znać.
Daj nam znać.
Nam obu.
Chodźmy.
- Mamo, to nie jest dobry moment. - A kiedy będzie dobry?
Gdy uderzy cię z drugiej strony?
Idź z nim.
Po co?
Żeby się pożegnać albo coś. Po prostu idź.
Zrób to, proszę.
Idź.
Dokąd to?
Wychodzę na chwilę.
Tylko na chwilę.
Napijemy się whisky i pogadamy.
Chodźmy na dach.
Na świeże powietrze.
PISZ DO MNIE. ZALEŻY MI NA TOBIE.
Odpowiedz, proszę.
NIE PISAŁABYŚ TAK, GDYBYŚ MNIE ZNAŁA.
NA PEWNO BYM PISAŁA.
CHCĘ WSZYSTKO SKOŃCZYĆ I ZNIKNĄĆ.
ALE DLACZEGO?
TYLKO WTEDY PRZESTANĘ NISZCZYĆ TYCH, KTÓRZY MNIE KOCHAJĄ.
TWOJA RODZINA NA PEWNO NIE MYŚLI, ŻE JĄ NISZCZYSZ.
WŁAŚNIE, ŻE MYŚLI. WYKOPALI MNIE Z DOMU.
WYRZUCIŁA MNIE OSOBA, KTÓRĄ KOCHAM NAJBARDZIEJ.
- Co się dzieje? - Gdzie Eric?
Co z nim?
Dzwoniłam do niego. Nie odbiera.
Co się stało?
Musimy go znaleźć. Zadzwoń. Może odbierze.
I co?
Nie odbiera.
Cholera.
Powiesz nam, o co chodzi?
- Mógł zrobić coś głupiego. - Jak to?
Wiem, gdzie może być.
Chodźmy.
- Idę po kluczyki. - Zaczekaj.
Lepiej pójdę sam.
Was teraz odtrąci.
- Oby nie odtrącił mnie. - Dobrze.
- Niedługo wrócę. - Tylko zadzwoń, proszę.
WSIADAM DO TAKSÓWKI. DO ZOBACZENIA NA LOTNISKU.
Iván.
Co za...
Co za wielkie gówno.
I jaka szkoda.
I... cieszę się, że wyjeżdżasz.
Zasługujesz na szczęście, a nie na nas.
Iván...
MAM BILET DLA CIEBIE. MAM NADZIEJĘ, ŻE PRZYJEDZIESZ.
WSIADAM DO TAKSÓWKI.
MAM BILET DLA CIEBIE. MAM NADZIEJĘ, ŻE PRZYJEDZIESZ.
Catalina się spóźnia.
Nie przyjdzie.
Dlaczego?
Co zrobiłeś, tato?
JESTEM NA DACHU, NA KTÓRY WYSŁAŁ MNIE TWÓJ TATA.
Dokąd ją wysłałeś?
WYŚLIJ MI SWOJĄ LOKALIZACJĘ. SZYBKO.
Co zrobiłeś? O co chodzi?
WYŚLIJ MI SWOJĄ LOKALIZACJĘ. SZYBKO.
Posłuchaj.
Ciężko mi to przyznać i zgodzić się z twoją mamą,
ale to najwyraźniej cię przerasta.
Oddawanie ci władzy było błędem.
Sam powinienem był się zająć Cataliną.
W interesach
trzeba być bezwzględnym.
A ty wciąż...
jesteś zielona.
Czemu tu przyszłaś?
- Co się dzieje? - Miałaś siedzieć w samochodzie.
Co, jeśli to zrobisz?
Kto wygra?
Beze mnie będzie wam lepiej.
Gdyby to była prawda, czy bym tu przyszedł?
Rano myślałeś co innego.
Przepraszam.
Byłem wkurzony. I tak naprawdę na siebie.
Bo nie wiem, jak ci pomóc
ani jak pokazać, że jesteś dla mnie bardzo ważny.
Koniec.
Już próbowałeś.
- Masz czyste sumienie. To nie twoja wina. - Nie, Eric, proszę.
Napij się.
Nie lubię.
Ja nie lubię ciebie.
A mimo to tu jestem i usiłuję zrozumieć, co ona w tobie widzi.
Opiekuję się nią.
Rozumiem ją i chronię.
Bijesz ją, trzymasz wbrew jej woli i przemieniasz w kogoś innego.
Carmen...
Sara mi opowiedziała, jak bardzo lubisz bić innych.
To pieprzona manipulatorka. Boli ją to, że między nami koniec.
Gdy moja córka otworzyła drzwi, miała czerwoną twarz.
Pewnie chwilę wcześniej ją uderzyłeś.
Nikt ci nie mówił, że nie tak traktuje się kobiety?
Kłóciliśmy się. Doszło do przepychanki.
- Do przepychanki? - Tak.
To wszystko.
Jak to było? Pokażesz mi?
Coś w stylu: „Przestań, robisz mi krzywdę?”.
- Coś takiego? - Przestań, Carmen, proszę.
I w trakcie tej przepychanki ją uderzyłeś.
Więc jak było?
Mniej więcej tak?
- Co? Tak ją uderzyłeś. - Co, do chuja?
Zapewne moja córka, a znam ją dobrze,
próbowała się bronić.
Prawda? Jak to robiła?
- Pchnęła cię? - Przestań.
Tak cię pchnęła?
Dobra,
dosyć tego.
Uspokój się, wariatko!
Uspokoisz się?
Gdzie Catalina?
Czemu tak ci na niej zależy?
Catalina zaczęła sprawiać za dużo problemów.
Wcześniej była przydatna. Wiesz, do czego?
Dzięki tym dokumentom
dostaliśmy licencje, otworzyliśmy Isadora House,
który tak bardzo lubisz, założyliśmy holding...
Do tego nam się przydała.
Ale to już się skończyło. A skoro jej nie potrzebujemy...
bum.
Zniknie.
Wypadnie z gry.
Do widzenia.
Rocío, zrób coś!
Proszę cię, Eric. Mówi przez ciebie choroba. To nie ty.
Po odstawieniu leków wszystko wydaje się jeszcze gorsze.
Eric,
widzisz mnie?
Chłopak, który przed tobą stoi, jest ci ogromnie wdzięczny.
Muszę ci to tłumaczyć?
Ja, Nico, nie byłbym tu, gdyby nie ty.
Nie to, że chciałem być taki jak ty.
Co za ulga.
Nigdy.
Ale przy tobie pierwszy raz mogłem być sobą.
Nie oceniałeś, nie pytałeś... Zawsze byłeś moim wspólnikiem.
Przy tobie zawsze byłem Nikiem. Nawet zanim się nim stałem.
Teraz już wiesz, ile dla mnie znaczysz.
Jeśli to zrobisz,
będę przynajmniej wiedział, że ci powiedziałem.
A jeśli cię nie będzie,
nie zobaczysz tej zajebiście wielkiej pustki, jaką po sobie zostawisz.
Proszę, chodźmy do domu.
Przykro mi.
Wiem, że chciałeś, żebym była taka jak ty.
Ale ja chcę żyć po swojemu.
W porządku.
- Już dobrze, kochanie. - Wiesz co?
Uważam, że to ja mam rację.
Interesy mają być najważniejsze, tak?
Mam się sprzeciwiać, gdy sądzę, że się mylisz.
A przysięgam, że się mylisz.
Chciałeś, żebym bez wahania podejmowała trudne decyzje.
Tego ode mnie chciałeś?
Gdzie jest teczka Cataliny? Daj mi ją.
Gdzie są dokumenty Cataliny? Daj mi je.
Daj je.
Nie mam ich, tato.
Są u ludzi, którzy powinni je mieć.
Przyznał się. Mamy oboje. Martína i Catalinę. Ruszamy.
Co zrobiłaś?
Miałeś rację.
Zaufanie to najgorsza polisa ubezpieczeniowa.
CATALINA DURÁN JEST TUTAJ.
Dziękuję.
Catalina Durán? Jest pani aresztowana.
Ma pani prawo zachować milczenie.
Pani słowa mogą zostać użyte przeciw pani.
Nikt mi nie podskoczy! Nikt!
Lód.
Że co?
Do whisky.
Nie ma lodu.
Co mnie to, kurwa, obchodzi?
Jesteś stuknięta!
Teraz widzisz, że nie wiesz, jak traktuje się kobiety.
Nic dziwnego, że córka nie chce cię widzieć.
Kiedy kobieta
prosi o lód,
a lodu nie ma, wiesz, co musisz zrobić?
Wiesz?
Co?
Skoczyć po lód.
Jak poszło?
Tata został aresztowany.
Co?
Aresztowali tatę i Catalinę.
Policja założyła podsłuch.
Jaka policja? Jaki podsłuch?
- Kto wiedział, gdzie są? - Nie mam pojęcia.
Ważne, że ty tam nie byłaś.
Co, gdyby i ciebie podsłuchali?
Dalmar?
Dalmar!
Tak?
Co jesteś taki wystraszony?
Co za smętna mina.
Wiem, że ci smutno, ale dobrze zrobiłeś.
Ale nie zrobił tego, co chciał.
Chodź tu.
Zostaniesz na kolację?
Wiesz, robi się późno,
trudno mi będzie wrócić do rodziców.
Możesz spać u nas,
jeśli chcesz.
Nie.
Wolę nie zostawać.
Tak będzie lepiej.
Chodź, przyjacielu.
Idź. Ja posprzątam.
Dobra,
zdzwonimy się.
Jesteśmy w kontakcie.
Cześć.
Miał jakiś powód, żeby odebrać sobie życie?
To był chłopak z problemami.
Uciekanie się do przemocy, osobowość narcyza.
Toksyczny brak pewności siebie.
Chloe, mieszkałaś z nim.
Gdzie byłeś, kiedy Raúl...
Całe popołudnie spędziła ze mną.
Witaj z powrotem.
Dziękuję, Mateo.
Na czym skończyliśmy?
Cholera.
Napisy: Przemysław Rak