Marcos Dalgo Alonso.
- Witaj. - Witaj.
Joel Castellano Soler.
Witaj.
Dziękuję.
Witaj.
Chloe Ybarra Silva.
- Witaj. - Dziękuję.
Witaj.
Gratuluję wam.
Od dziś jesteście członkami Alumni.
SZKOŁA DLA ELITY
- Przykro mi. - Wcale ci nie jest przykro.
Jesteś pieprzonym egoistą.
Przysięgam na Boga,
będziesz tego żałował do końca swojego zasranego życia.
Kiepsko wyglądasz. Coś nie tak?
Właściwie wszystko.
Mogę jakoś ci pomóc?
Bardzo tęsknię za tatą.
Nie odbiera telefonu.
A jeśli już odbierze, od razu się rozłącza.
Chcę się z nim zobaczyć.
Chcę go przeprosić, powiedzieć mu, że miał rację.
I poprosić o pomoc, bo dłużej tego nie wytrzymam.
Załatwić ci widzenie?
Proszę.
Isa, twój ojciec nie dostał pozwolenia na wizyty rodziny.
Czego chcesz w zamian?
Nie, bo wtedy byłabyś mi winna dwie przysługi. I to spore.
Śmiało. Mów.
Zamówić room service?
Tak, dobry pomysł.
I ubierz się. Nie możesz paradować w piżamie.
Weź prysznic, przebierz się. Zrób się na bóstwo. To wyjątkowa kolacja.
Będziesz w stanie mi pomóc w sprawie ojca?
Zrobię, co będę mógł. Możesz na mnie liczyć.
Uśmiechnij się, kobieto.
Wolę cię, gdy się uśmiechasz.
Idź. Weź prysznic.
Muszę już iść. Mam spotkanie z Virginią.
A przy okazji,
jutro twoja pierwsza impreza w Alumni.
Zapomniałem.
Zostawię to tutaj.
Co to?
Twoja składka.
Jak to? Są składki?
Oczywiście.
Musimy zapłacić za imprezy, wycieczki, sympozja…
To tylko pretekst, żeby poimprezować za granicą.
Koszty utrzymania i bla, bla, bla.
Dwa tysiące euro? To żart?
- Nie. - Miesięcznie?
Tysiąc miesięcznie i tysiąc za jutrzejszą imprezę.
To jedna z tańszych.
Śpię tutaj i jestem kelnerem. Nie mógłbym zapłacić nawet 100 euro.
Dlatego nie przyjmujemy stypendystów.
Dobra. Pokryje twoje wydatki.
Nie. Już czesne za szkołę opłaca mi mój…
Twój?
Iván.
Muszę się martwić?
Nie. Nie zamierzam być zależny od niego, ciebie ani nikogo.
To będzie pożyczka.
Kiedy ci oddam? I jak?
Co powiesz na to?
Powiedzmy, że jutrzejsza impreza to konkurs z bardzo dużą nagrodą.
Składki, dodatkowe zrzutki i niewydane fundusze
zwykle oddajemy na cele dobroczynne.
Więc jeśli wygram, a wygrywam zawsze, przekażę je tobie.
Jestem celem dobroczynnym?
Dzięki takiej nagrodzie na długo przestaniesz się martwić o składki, czesne
i wiele innych rzeczy.
Jestem z ciebie bardzo dumna
i bardzo się cieszę.
W jednej lidze z Krawietzami.
Kawa? Cola light?
Nie dziw mu się.
Zerwałaś z nim przez WhatsAppa.
Wiem.
Ale tak było najlepiej.
Pewnie był sam, w domu, w bezpiecznej przestrzeni.
Mógł zareagować tak, jak chciał.
- Oczywiście, skarbie. - Tak.
Dziś młodzi tak bardzo liczą się z uczuciami innych.
Kto nam tu przeszkadza?
- Kup mi coś w automacie. - Co się stało?
Nic. To natręt, z którym nie chcę się spotykać.
Cappuccino. Dziękuję.
STO TYSIĘCY EURO W BANKNOTACH PO 50 EURO W SPORTOWEJ TORBIE.
SZAFKI NA BAGAŻE
Świetnie wyglądasz.
A ty jesteś za chuda.
- Wcale nie. - To prawda. Nic nie jesz.
Dobra.
Jak się czujesz?
Do dupy.
Jestem w kiepskim stanie.
Sądziłem, że jesteś silniejsza.
Że nikt cię nie powstrzyma ani nie złamie.
Że jesteś lojalną córką.
Przebacz mi.
Twoje przeprosiny mnie stąd nie wyciągną.
Ale możesz mi pomóc w inny sposób.
Zrobię wszystko, co zechcesz.
Pamiętasz Cibrána?
Nie. Kto to?
Widziałaś go tysiąc razy. Nie jesteś sama na świecie.
Proszę. Kilka razy robiliśmy z nim interesy.
Powiedzmy, że wciąż jesteśmy mu winni sporo pieniędzy.
Czyli ile?
- Dużo. - „My” to ty i mama?
Nie, nasza trójka. Mama, ty i ja.
Teraz ty jesteś właścicielką.
Chcę, żebyś wszystko sprzedała Cibránowi, bez względu na cenę, jaką zaproponuje.
- Niczego nie sprzedam. - Owszem.
- To głupie. - Zrobisz to.
Sprzedasz mu wszystko, co będzie chciał.
Wrócisz tu z pieniędzmi i wpłacisz kaucję za mnie.
Zapomnij o ratowaniu interesów.
Musisz wpłacić kaucję, żebym stąd wyszedł i żebyśmy w trójkę wyjechali do Argentyny.
Tak, proszę.
Tylko tam pewnego dnia
mogę zapomnieć, jak mnie zawiodłaś jako córka.
Przesadzasz. Mogę wszystko naprawić.
- Spłacę długi. - Isadora…
Zacznę zarabiać…
Isadora! Nie słuchasz mnie.
Nie dyskutuj.
Mam mało czasu.
O czym mówisz?
Idź i spotkaj się z Cibránem.
I zrób dokładnie to, o co cię proszę.
Zaczekaj.
Mam coś do powiedzenia.
Naprawdę cię zawiodłam jako córka?
Cześć.
Kochany, posłuchaj mnie.
Powiedz coś. Jak się czujesz?
Kurwa.
A to suka!
Dzień dobry.
Jestem matką Chloe.
Wyglądasz znajomo.
- Znasz moją córkę, prawda? - Tak.
Mogę w czymś pomóc?
- Szukam… - Proszę pani.
…takiego jakby czarnego chłopca.
Właściwie nie „jakby”.
To Dalmar.
- Dolmar. - Dalmar.
Wybacz, przekręcam imiona.
Zwłaszcza te egzotyczne.
- Tak. - Jest w domu?
Widziałam, jak wchodzi.
Ja nie widziałem, ale… Dalmar!
Mama Chloe cię szuka.
Cześć.
Przejdziemy się, przystojniaku?
Muszę ci coś powiedzieć o Chloe.
Wychodzę. Zostawię was.
- Dobrze. - Omar, zaczekaj.
- Miło było cię poznać. - Nie idź.
- Miłego dnia. - Na stole masz list.
Pa!
Mieszkasz jeszcze z kimś?
Na pewno?
Dasz mi szklankę wody? Z lodem.
Jak mogę pani pomóc?
Daruj sobie te uprzejmości. W końcu mnie szantażujesz.
Boisz się policji, Dalmar?
Słucham?
Ja też.
Gdyby policjanci zobaczyli to nagranie, mogliby pomyśleć,
że jestem zamieszana w śmierć Raúla.
A tak nie było. Rozumiesz, prawda?
To tak, jakbym…
To tak, jakbym wzięła ten nóż…
i się pocięła.
A potem zeznała, że ty to zrobiłeś.
Komu uwierzą?
Białej Hiszpance, która ma już swoje lata…
czy…
Muszę mówić dalej? Chyba nie.
Słuchaj, kotku.
Oddaj mi pieniądze, dobrze?
Zapomnimy o nagraniu, o tych wszystkich bredniach
i udamy, że nic się nie stało.
Co ty na to?
Pa.
URZĄD IMIGRACYJNY
MIESIĄC NA WYJAZD Z KRAJU
Musieliśmy się spotykać tutaj?
To potrwa chwilę.
- Kolejna odmowa. - To jakiś absurd.
Banki się zmówiły, żeby nie pożyczać mi forsy?
Chcesz wody?
Nie.
To sprzedaj klub temu znajomemu… Cymbałowi?
Cibránowi? Nie mogę.
Zawiodłam rodziców. Wiesz, jakie to uczucie?
Jestem muzułmaninem i gejem. Wiem.
Racja. Przepraszam.
Muszę uratować swoją firmę
i zagrać rodzicom na nosie.
To muszę zrobić.
Tak?
Jak?
Nie. Chodź.
Chodź tu.
Nie płacz przy ludziach.
Nie będę płakać. Ale dłużej tego nie zniosę.
Przyjaźnisz się z Ivánem.
A to patron potrzebujących.
Umarłabym ze wstydu. To kupa forsy.
Od tego są przyjaciele.
Wiesz, w co się pakujesz?
Alumni to banda faszystów.
Moja siostra ich zna.
Mam to gdzieś.
Chcesz dołączyć do faszystowskiej sekty?
- Mam swój cel. - Jaki?
Nawiązać kontakty.
Na które cię nie stać.
Coś wymyślę z tymi składkami i resztą.
Jak zawsze.
Las Encinas to też niby gwarancja przyszłości, a spójrz na mnie.
Zejdź na ziemię.
Twojej siostrze się udało.
Czy nie?
Właśnie.
Nagle ucichłeś.
Chciałabym poznać odpowiedź.
To dużo forsy.
Wiem.
Słuchaj, Isa…
jeśli pożyczę ci te pieniądze, muszę być pierwszym, którego spłacisz.
Zanim spłacisz innych, zanim pokryjesz wydatki
i zanim będziesz mieć zysk. Choć wątpię, że to się zdarzy.
- Co? - Słuchaj.
Najpierw spłać mnie.
Potem innych.
Pokryj koszty.
I zacznij zarabiać.
Zyski oczywiście zostaną podzielone,
ale wątpię, żeby jakieś były.
Nie ufasz mi.
- Ufam. - Wcale nie. To niewiarygodne.
Niedawno zawaliła się ta konstrukcja.
I co z tego? Widzisz gdzieś raport policji?
Miałam dokumenty. Konstrukcja się zawaliła. Pech.
Zdarza się. Co mam powiedzieć?
Nie wierzę.
Ojciec, matka, przyjaciel… Nikt mi nie ufa.
- Ufam ci, ale… - Nieważne. Wielkie dzięki.
Przyślę kogoś z rachunkiem. Nie dostaniesz zniżki.
Kochana?
Tak?
Rozmawiałaś z Cibránem?
Nie, ostatecznie nie.
Jak to „ostatecznie”?
Znajdę inne rozwiązanie.
Mam dosyć. Choć raz w życiu mnie posłuchaj.
Ojciec kazał sprzedać wszystko Cibránowi.
I to właśnie zrobisz. Słyszysz?
- Mamo… - Wyciągniemy tatę z więzienia,
do którego ty go wpakowałaś.
Wiesz, co zrobimy? Teraz zadzwonimy do Cibrána.
Porozmawiasz z nim przy mnie, bo widzę, że nic nie rozumiesz. Masz.
Cześć, Cibrán. Co słychać?
Nie, mówi Isadora, jej córka.
Nawzajem.
To twoja propozycja?
- Mam więcej w banku. - Dolicz dług, będziemy kwita.
- Muszę zapłacić kaucję. - Cena ostateczna. Bierzesz albo nie.
Ile ci wisimy?
Nie.
Dałem twojemu ojcu zbyt dużo czasu. Tobie go nie dam.
Dziś chcę znać odpowiedź.
Zajęte!
Cholera.
Wszystkie sikają akurat w tej chwili?
TOALETA MĘSKA
- Cześć. - Co słychać, Joel?
Spoko. U ciebie?
- Spoko. - Super.
To prawda, co słyszałem o imprezie Alumni?
Skąd o tym wiesz?
- Chloe mówiła. - Nie powinna.
Właściwie to nie Chloe.
Chloe powiedziała Soni, żeby powiedziała Ericowi,
bo Eric się do niej nie odzywa.
Do mnie Eric też zwykle się nie odzywa,
ale tym razem się odezwał i mi powiedział.
To prawda?
Nico, to, co dzieje się w Alumni, zostaje w Alumni.
- Czyli tak. Gdzie to będzie? - Nie mogę powiedzieć.
Ale nagroda jest kosmiczna.
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
- Ale nikomu ani słowa. - Jasne.
Co robisz?
Idę z wami.
Kochana, nie możesz.
Czekajcie.
Coś chcesz?
Tak. Wziąć w tym udział.
Co?
- Ja nie… - Ona mi nie powiedziała.
To kto?
Czy ja wiem? Mogę?
Nie.
Wstęp tylko dla Alumni. Pa.
A jeśli dam wam część Isadora House w ramach zapłaty?
Za udział. Jakiś procent.
Co ty pieprzysz? Odbiło ci?
Przymknij się.
Posłuchaj mnie…
Mów dalej.
Jeśli wygram, nagroda jest moja.
Jeśli przegram, oddam wam część Isadora House.
Twojego zrujnowanego klubu?
To znacznie więcej niż klub.
Na pewno go uratujesz. Przecież jesteś najlepsza.
Chodźmy.
Zaraz wracam.
Szybcy i wściekli faszyści.
Nie dasz mi całusa na szczęście?
Musisz sobie zasłużyć.
Chodź.
Isa.
Ty tak na serio?
Nie nudź. I tak to zrobię.
- Nie umiesz jeździć. - Jeżdżę doskonale.
Po zakupy, ale nie w wyścigu.
Zabijesz się.
Nie mam wiele do stracenia.
Kurwa.
Iván! Chodź tu.
Tam, z powrotem i znowu tam.
Pierwszy na mecie wygrywa.
Gotowe?
Gotowi?
Za trzy…
dwa…
jeden!
Joel, zatrzymaj ich!
Co?
Isa!
Start!
Isa!
Szybciej!
- Po co przyszedłeś? - Nie do ciebie.
Ona nie umie prowadzić. Zabije się!
- Sama chciała. - Jesteś egoistą.
Ja jestem egoistą?
Co?
Gdybym przyszedł do ciebie, nie całowałbyś się z Héctorem?
Jesteście parą?
Joel!
Isa!
Iván!
Iván, do cholery!
Joel, chodź!
Nie…
Odejdź!
Joel, spójrz na mnie.
Iván?
Wstań.
Chodź.
- Dasz radę? - Tak.
Pomogę wam.
W porządku?
Spokojnie.
Spójrz na mnie.
Jesteś cała?
- Tak. - Tak?
Wszystko gra?
- Chyba tak. - Super.
Pogadamy o interesach?
- Słucham? - Nie rozmawiam z tobą.
- Jakich interesach? - Jesteś mi coś winna.
O czym mówisz?
Za udział oddała mi część klubu.
Cóż…
To niemożliwe.
- Nie rozmawiam z tobą. - A powinnaś.
Jestem właścicielem Isadora House.
Jak to?
Wczoraj Isa mi go sprzedała.
Nie wiem, czemu obiecała ci coś, co nie należy do niej.
Jest na moje nazwisko. Ze mną musisz rozmawiać.
Masz dług u Alumni.
I zapewniam cię, że go spłacisz.
Dziękuję.
Nie znoszę przychodzić do tej nory.
Dobrze, że to już koniec.
- Kiedy podpisujesz umowę? - Nie podpisuję.
- Co? - Zaproponował grosze.
- Co mówił ojciec? - To nieważne.
To była gówniana oferta.
I tak by nie wystarczyło na kaucję taty.
Mówił, że jeśli policzyć dług…
Mówił o długu?
Mówił tylko o tym.
Co jeszcze powiedział?
Żebym do wczoraj dała odpowiedź.
Chcę zobaczyć się z mężem.
- To pilne. - Proszę pani.
- Proszę się uspokoić. - Muszę się zobaczyć z mężem.
Proszę. Nazywa się Martín Artiñán.
Muszę go zobaczyć. To pilne.
Roberto, o co chodzi?
Nie dotykaj mnie!
Mamo, co się dzieje?
Nie!
Nie. Zabili go.
Zabili twojego ojca.
Zabili go.
Ty go zabiłaś.
Zabiłaś go.
Ty rozkapryszona, zaćpana gówniaro! Zabiłaś go!
Jesteś najgorszym, co mnie w życiu spotkało!
Najgorszym!
Mój biedny Martín…
Myślisz, że się boję, bo jesteś gliną?
Grozisz mi?
Wiesz co?
Nie będę czekał, aż mnie posłuchasz.
Gnoje jak ty zasługują na mniej niż śmierć.
Załatwię cię.
I zrobię to teraz.
Napisy: Przemysław Rak