Marcos Dalgo Alonso.
-Hoş geldin. -Hoş geldin.
Joel Castellano Soler.
Hoş geldin.
Teşekkürler.
Hoş geldin.
Chloe Ybarra Silva.
-Hoş geldin. -Teşekkürler.
Hoş geldin.
Pekâlâ, hepinizi tebrik ederim. Artık birer Alumni üyesisiniz.
-Çok üzgünüm. -Üzgün falan değilsin Joel!
Bencil şerefsizin tekisin.
Sana yemin ediyorum,
geberip gittiğin güne dek bundan pişman olacaksın.
Seni iyi görmedim. Neyin var?
Neyim yok ki?
Nasıl yardım edebilirim?
Babamı çok özlüyorum Luis.
Telefonu ya açmıyor ya da hemen kapatıveriyor.
Açıkçası onu görmek istiyorum.
Ondan özür dilemek, ona haklı olduğunu söylemek,
yardımını istemek istiyorum.
Kaldıramıyorum artık çünkü.
Aile ziyareti diyorsun.
Lütfen.
Isa, babanın dâhil olduğu grupta ziyaret yasağı var.
Ne istiyorsun?
Hayır, bana birbirinden büyük iki iyilik borcun olur.
Çekinme, söyle.
Sipariş vereyim mi?
Evet, iyi fikir.
Ama toparlan biraz, böyle pijamayla olmaz.
Bir duş al, üstünü değiştir, süslen falan. Özel bir yemek olacak.
Bu işi kotarabilecek misin?
Emin ol elimden geleni yapacağım.
Biraz yüzün gülsün. Gülümsemek sana çok yakışıyor.
Hadi duş al.
Gitmem lazım, Virginia'yla toplantım var.
Bu arada yarın Alumni üyesi olarak ilk etkinliğin var.
Hah, unutmadan…
Bunu buraya bıraktım.
Ne bu?
Aidat makbuzun.
Nasıl? Aidat mı var?
Evet Joel, tabii ki var.
Etkinliği, gezisi, sempozyumu… Yoksa nasıl karşılayacağız?
Hepsi yurt dışında âlem yapmak için tabii.
Sonra bakım masrafları falan filan işte.
2.000 avro aidat mı olur? Taşak mı geçiyorsun?
-Yok, niye? -Aylık mı?
Aylık aidat 1.000, yarınki etkinlik ayrıca 1.000.
Ucuz bir etkinlik.
Héctor, yatacak yeri olmayan bir garsonum. 100 avro bile veremem ki.
Bu yüzden bursluları almıyoruz işte.
Neyse, ben seninkini karşılarım.
Siksen olmaz. Zaten okul harcımı da şeyim ödüyor…
-Neyin ödüyor? -Iván işte.
-Onu dert etmeli miyim? -Hayır.
Asla ikinizin de eline bakmayacağım.
Peki, borç gibi düşün.
İyi, ne zaman ödeyeceğim? Ve nasıl?
Şöyle yapalım.
Yarınki etkinlik aslında büyük ödüllü bir yarış.
Aidatlar, ek aidatlar, banka hesabında kalanlar
normalde bağışlanıyor.
Ben kazanırsam, ki hep kazanırım, hepsini sana vereceğim.
-Gözünde hayır işi mi oldum şimdi? -Bak Joel.
Joel, bu öyle bir para ki
uzun süre sana aidatını, harcını, tüm masraflarını unutturur.
Aşkım, seninle ne kadar gurur duyduğumu, ne kadar sevindiğimi anlatamam.
Krawietz'lerle aşık atacaksın, ha?
Kahve? Diyet kola?
Bu tavrı çok normal. Çocuktan WhatsApp mesajıyla ayrıldın.
Biliyorum ama en doğrusu buydu.
Muhtemelen evde tek başınaydı,
istediği tepkiyi verip rahat olabileceği bir ortamdaydı.
-Haklısın aşkım. -Evet.
Zamane gençleri de pek düşünceli.
Kim bu lafımızı bölen şimdi?
-Bana otomattan bir şey alıver. -Hayırdır?
Yok bir şey kızım. Peşimi bırakmayan serserinin teki.
Kapuçino olsun, sağ ol.
100.000 AVRO, 50'LİK BANKNOTLAR HÂLİNDE. SPOR ÇANTASINDA OLSUN.
EMANET DOLAPLARI
Seni iyi gördüm baba.
Ama sen bir deri bir kemik kalmışsın.
-Yok öyle bir şey. -Haklı, aç geziyorsun.
Neyse.
Nasılsın?
Bok gibiyim.
Gerçekten hiç iyi değilim.
Seni daha güçlü sanırdım.
Kimsenin durduramayacağı, yıkamayacağı,
sadık bir evlat sanırdım.
Affet beni baba.
Af dilenmen beni buradan kurtarmaz
ama sözümü dinlersen kurtulabilirim.
Tabii, ne istersen yaparım.
-Cibrán'ı hatırlıyor musun? -Hayır, o kim?
Bin kere gördün be kızım. Dünyadan haberin yok.
Lütfen. Bak, onunla çok iş yaptık.
Uzun lafın kısası, bizim ona hâlâ çok borcumuz var.
-Ne kadar çok? -Çok.
-Biz derken? Annemle senin mi? -Hayır, üçümüzün. Annen, sen, ben.
Artık mekân senin üstüne çünkü.
Kaç para teklif ederse etsin her şeyi Cibrán'a satmanı istiyorum.
-Hayır, kimseye satmam. -Satarsın.
-Çok saçma olur. -Satacaksın!
Ne verirse kabul et.
Sonra parayı alıp buraya koş, kefaletimi öde.
Önceliğin bu. İşletmeyi kurtarmayı boş ver.
Önceliğin kefaletimi ödeyip beni buradan kurtarmak.
Sonra üçümüz Arjantin'e kaçacağız.
Ne güzel olur.
Kızım olarak beni uğrattığın hüsranı unutacaksam
belki günün birinde orada unutabilirim.
Abartıyorsun baba. Her şeyi düzeltebilirim.
-Bütün borçları öderim. -Isadora…
Kâr bile ederim.
Isadora! Beni dinlemiyorsun galiba.
Karşılık verme.
Fazla vaktim yok.
O ne demek baba?
Şimdi buradan çık, Cibrán'la buluş
ve harfiyen dediklerimi yap.
Hayır, dur.
Sana diyeceğim çok şey var.
Gerçekten hüsrana mı uğradın?
Hoşça kal.
Bebeğim. Bebeğim, beni bir dinle.
Dur, bir konuş. Nasılsın, iyi misin?
Bu ne lan?
Siktiğimin kaltağı!
Buyurun?
Merhaba. Chloe'nin annesiyim.
Pek tanıdık geldin.
-Kızımı tanıyorsun, değil mi? -Evet, tanıyorum. Ne istemiştiniz?
-Şeyi arıyordum… -Hanımefendi.
Biraz kara çocuğa bakmıştım. Gerçi biraz değil, epey kara.
-Dalmar mı? -Dolmar.
Yok, Dalmar.
Pardon, isimlerde zorlanıyorum. Hele böyle ecnebi olunca.
-Peki. -Evde mi?
Evdedir, girerken gördüm.
Ben görmedim ama bakalım.
Dalmar!
-Chloe'nin annesi seni soruyor. -Merhaba.
Bir yürüyüşe çıkalım mı yakışıklı? Chloe'yle ilgili bir şey söyleyeceğim.
-Ben çıkıyorum, siz konuşursunuz. -Peki madem.
Omar! Yok, dur.
-Çok memnun oldum. -Omar, gitme.
-İyi günler. -Mektubun masada.
Güle güle.
Başka ev arkadaşın var mı?
Emin misin?
Bir buzlu su alabilir miyim?
Konu ne hanımefendi?
Kes şu resmiyeti. Şantaj yaparken düşünecektin onu.
Polisten korkuyor musun Dalmar'cığım?
-Nasıl? -Ben de korkuyorum.
Polisler o videoyu görürse
Raúl'un başına gelenlerde bir parmağım olduğunu düşünebilir.
Ama yoktu. Eminim beni gayet iyi anlıyorsundur.
Mesela şey…
Mesela bu bıçağı alsam da
bir yerlerimi kessem,
sonra karakola koşup senin kestiğini söylesem…
Kime inanırlar?
Yaşını başını almış beyaz İspanyol kadına mı
yoksa…
Devamını söylememe gerek yok, değil mi?
Hadi şekerim.
Şimdi sen paramı geri ver, tamam mı?
Videoyu da, bu saçma meseleyi de unutup hiçbir şey olmamış gibi yolumuza bakalım.
Ne dersin?
Hoşça kal.
İSPANYA DEVLETİ GÖÇ İDARESİ
BİR AY İÇİNDE ÜLKEYİ TERK…
Buluşacak yer mi kalmadı?
Uzun sürmez, gel hadi.
Bir kredimiz daha ret yedi.
İnanamıyorum lan. Tüm bankalar bana karşı sözleşmiş sanki.
Su falan ister misin?
Yok.
O zaman şu aile dostunuza sat gitsin. Cimbok mu, neydi?
Cibrán mı? Hayır, olmaz.
Aileni hüsrana uğratmak nasıl bir şey, bilir misin?
Müslüman ve geyim, bilirim tabii.
Haklısın, pardon.
Abi, tek derdim mekânımı kurtarıp bizimkilerin kafasına kakmak.
Başka çarem yok.
Öyle mi?
Peki nasıl?
Dur, hayır.
Gel bakayım şöyle.
Ağlarken görmesinler.
Ağlamayacağım ama artık kaldıramıyorum Omar.
Iván'la kanka değil misiniz? İhtiyacı olan herkese koşuyor çocuk.
Yapamam, çok utanırım. Öyle ufak bir para değil bu.
İyi de dostların ne güne duruyor?
Neye bulaştığının farkında mısın?
Alumni faşist kaynıyor, bulaşılmaz. Kardeşim onları çok iyi biliyor.
Umurumda değil.
-Faşist bir tarikata gireceksin yani? -Çıkarıma bakıyorum.
-Neymiş çıkarın? -Edineceğim tanıdıklar.
Paran yetecek de sanki.
Aidatı falan bir şekilde hallederim mutlaka.
Hep yaptığım gibi.
Joel, sözde Las Encinas'ta okumak da gelecek vadediyor ama bak hâlime.
Hayallerde yaşama.
Kardeşinin durumu gayet iyi ama. Haksız mıyım?
Ya, bak işte.
Bakıyorum birdenbire kasıldın. Mümkünse bir cevap bekliyordum.
-Çok para istiyorsun. -Farkındayım.
Bak şimdi Isa.
Sana istediğini verirsem önce benim paramı vereceğine söz ver.
Diğer borçlarını ve masraflarını ödemeden, kârını almadan ödemeye başlayacaksın.
Artık ne kâr edeceksen.
-Nasıl? -Bak.
Önce benim paramı vereceksin.
Sonra diğerlerinin.
Sonra masraflarını öde, en son da kâr et.
Tabii ki olursa kârı da paylaşacağız.
-Kâr edeceğini hiç sanmasam da. -Bana güvenmiyorsun.
-Güveniyorum. -Güvenmiyorsun. İnanmıyorum ya.
-Güveniyorum ama daha yeni kabin çöktü. -Çöktü de ne oldu sanki Iván?
Tutanak mı tutuldu? Her şeyim usulüne uygundu.
Çöktü işte lan, şanssızlık. Bela geldi beni buldu, ne diyeyim?
Bu nedir ya?
Babam, annem, en yakın arkadaşım… Bana güvenen yok.
-Güveniyorum da… -Bırak Iván.
Tamam, çok sağ ol.
Söylerim, hesabı getirsinler. İndirim falan yok sana.
Bebeğim?
Efendim?
Cibrán'la konuştun, değil mi?
Ne?
Ha, yok. Gerek kalmadı.
Ne demek gerek kalmadı?
Başka bir çözüm buldum anne.
Yeter be kızım! Bir kez olsun lafımı dinle.
Baban her şeyi Cibrán'a satmanı söylediyse sözünden çıkmayacaksın.
-Anlaşıldı mı? -Ama anne…
Babanı soktuğun hapisten çıkaracağız.
Vefasız, hayırsız evlat!
Hemen şimdi Cibrán'ı birlikte arıyoruz.
Ben yanındayken konuşacaksın çünkü senin jeton düşmüyor.
Al şunu.
Alo, Cibrán? Nasılsın?
Yok, hayır. Ben kızıyım, Isadora.
Ben de.
Teklifin bu mu? Hesabımda bundan fazlası var.
Borcu da silince ödeşmiş olacağız.
Ama babamın kefaletini ödeyeceğim.
Pazarlık yok, son fiyatım.
-Borcumuz ne kadar? -Olmaz.
Babana yeterince mühlet verdim, bir de sana veremem.
Bugün kararını ver.
Efendim? Dolu!
Hay sikeyim.
Bu ne biçim iş be? Herkes aynı anda mı işiyor?
ERKEK SOYUNMA ODASI
Hayırdır?
-N'aber Joel? -İyidir, senden?
-İyidir. -Ne güzel.
Alumni etkinliğiyle ilgili duyduklarım doğru mu?
-Sen nereden öğrendin? -Chloe anlattı.
-Yanlış yapmış. -Yok, yalan söyledim. Chloe anlatmadı.
Eric'e söylemek istediğini Sonia'ya söylemiş
ama Eric ve Chloe küs diye Sonia, Eric'e söylemiş.
Benimle normalde küs olan Eric'in de bu sefer bana bir şey söyleyeceği tuttu.
Doğru mu yani?
Nico, Alumni'de olan Alumni'de kalır.
-Doğru demek ki. Nerede? -Söyleyemem.
Ama öyle bir ödül var ki delirirsin.
-Söyleyeyim mi? -Evet!
-Kimseye söylemek yok. -Tamam be!
-Ne yapıyorsun? -Sizinle geliyorum.
Aşkım, gelemezsin.
Bir dakika.
-Bir şey mi lazımdı? -Evet, etkinliğe katılacağım.
Nasıl?
-Ben… -Hayır, o söylemedi.
Kim söyledi?
Kim bilir.
-Neyse, katılabilir miyim? -Hayır.
Alumni etkinliği bu. Hadi görüşürüz.
Karşılığında Isadora House'tan pay versem?
Katılmak için yani, yüzdelik pay falan.
Isa, kafayı mı yedin kızım sen?
Sen konuşma.
Bir dur Isa.
Tamam, devam et.
Kazanırsam tabii ki ödül benim olacak.
Kaybedersem de Isadora House'ta payınız olacak.
Batık kulübünü mü diyorsun?
Orası bir kulüpten çok öte.
Hem sen kurtarırsın. Her işte ustasın nasılsa.
Hadi gel.
Hadi görüşürüz.
Faşist ve öfkeli.
-İyi şanslar öpücüğü yok mu? -Önce bir hak et.
Gel buraya be.
Isa.
Ciddi olamazsın.
Rahat bırak beni, yapacağım.
-Sen arabadan ne anlarsın? -Mis gibi şoförüm ben.
Alışverişe giderken. Yarışırken değil.
Öldüreceksin kendini.
Kaybedecek neyim var ki?
Hay sıçayım.
Iván! Gelsene bir.
Pistin sonuna, sonra buraya, sonra tekrar sonuna.
Önde bitiren kazanır.
Hazır mısınız kızlar? Hazır mısınız beyler?
O zaman üç…
İki…
Bir!
-Joel, başlatma! -Ne?
Isa!
Başla!
Isa!
Bas!
-Hayırdır? -Senin için gelmediğime mi bozuldun?
-Arabadan anlamaz bu, geberip gidecek! -Kendi kararı.
-Bu nasıl bir bencillik? -Ben mi bencilim?
Ne o, senin için gelmiş olsam Héctor'la yiyişmeyecek miydim?
Birlikte misiniz?
Joel!
Isa!
Iván! Iván, dursana lan!
Joel, gel!
Hayır, olamaz.
Çekil!
Joel! Beni dinle, bana bak.
Iván?
Kalk hadi.
Hadi gel. Kalkabilecek misin?
-Evet. -Hadi.
Dur, gel.
-İyi misin? -Yavaş.
Bak bakayım bana.
İyi misin?
-Evet. -İyi misin?
İyi misin?
-Evet, galiba. -Güzel.
O zaman iş konuşalım.
-Pardon? -Sana demedim.
-Ne işi? -Senin işin.
Mekânından pay borçlusun.
-Nasıl yani? -Katılmak için kulüpten pay teklif etti.
Ama bu mümkün değil.
-Seninle konuşmuyorum. -Konuşacaksın.
Çünkü Isadora House bana ait.
Nasıl?
Isa dün mekânı bana sattı.
Kendisinin olmayan şeyi sana niye teklif ettiyse.
Mekân benim üstüme, yani muhatabın benim.
Alumni'ye borçlusun.
Bu borcu ödeyeceksin, şüphen olmasın.
Sağ ol.
Bıktım bu boktan yere gelmekten. Çok şükür bitiyor artık.
-Satış işi ne zaman bitiyor? -Bitmiyor.
-Nasıl? -Üç kuruş para teklif etti anne.
-Baban sana ne demişti? -Bana ne!
O boktan teklifi kabul edemezdim.
Neredeyse üstüne para isteyecekti. Kefalete de yetmiyordu.
Babamın borcundan düşecekmiş de…
-Borçtan mı bahsetti? -Başka bir şeyden bahsetmedi ki.
Başka ne söyledi Isadora? Ne söyledi dedim!
Dün karar vermem gerektiğini.
Kocamı görmem lazım.
-Acilen görmem lazım. -Hanımefendi.
-Dokunmayın! -Sakin.
-Lütfen! -Kocamı görmem lazım.
Lütfen! Martín Artiñán. Lütfen, acilen onu görmem gerek.
-Roberta! Roberta, ne oldu? -Dokunma bana!
Anne, ne oluyor?
Hayır.
Hayır!
Hayır…
Öldürmüşler.
Babanı öldürmüşler.
Öldürmüşler.
Sen öldürdün onu.
Sen öldürdün.
Seni vefasız, keş kaltak! Öldürdün onu!
Sen öldürdün!
Başıma gelen en kötü şeysin sen!
Martín'im…
Polissin diye senden korktuğumu mu sandın?
-Beni tehdit mi ediyorsun? -Senden beni dinlemeni beklemeyeceğim.
Senin gibilerin yeri cehennem.
Sana öyle bir kazık atacağım ki. Hem de hemen şimdi.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu