Brawo, dziewczyny!
Uścisk dłoni.
Co wiemy o synu tego zmarłego piłkarza geja?
O Ivánie Carvalho?
- To zazdrość? - Ciekawość.
Nie rywalizujesz o Joela. Sprawdzasz, czy się nadaje do Alumni.
Tak, proszę pani.
Twoje ciągoty nie mogą zaburzyć oceny.
Emi, skup się. Co wiesz o Ivánie?
Zabierz rękę. Bucha od ciebie gorąco.
Następna para.
Iván jest lub był jego chłopakiem.
Był nim przed wyjazdem za granicę.
Iván.
Cholera.
Iván…
i Joel.
A teraz?
Zaczynajcie.
Nie wiem. Może się pogodzili.
Jeśli raz się popsuło,
już tego nie naprawią.
Może jednak rywalizujesz o Joela.
Jeśli wróci do Ivána, zapomni o tobie i Alumni.
Tak się nie stanie.
Start.
To wcale nie jest wykluczone.
Partnerów i byłych najtrudniej się pozbyć.
MÓJ CHŁOPAK MA OSOBOWOŚĆ BORDERLINE. TO CO? LEKI MU POMAGAJĄ. SZALEJĘ ZA NIM.
Co planujesz?
Sprawdzian dla Chloe.
Opracowałeś swój?
Wolę improwizować.
Zakończcie już.
Dosyć!
Nie, Iván! Przestań!
Koniec.
Uścisk dłoni.
Dobra.
Ucieknie od ciebie.
Zobaczysz, że nie.
SZKOŁA DLA ELITY
Mamo?
Co się stało?
Nic. Tylko padam z nóg.
Jestem jak dziecko.
Gdy jestem głodna lub śpiąca, robię się…
przygnębiona.
Stresujesz się?
Tą sprawą z Raúlem i całą resztą.
Tak, całą resztą.
Policja nie daje nam spokoju
i dręczy mnie to, że twój brat się od nas oddala.
Taka jest prawda.
- Jasne. - Nie mogę tego znieść.
Wiem, że zawsze uważałaś, że jestem zła.
Samolubna i…
kapryśna.
Stuknięta, wyrachowana, interesowna.
Wystarczy.
Ale jesteś też lwicą,
która nie cofnie się przed niczym, żeby mnie bronić.
Kobietą, która wszystko zdobyła sama,
i walczy, żeby niczego mi nie brakowało.
Żebym mogła być tym, kim chcę, bez względu na to, co mówią inni.
Trochę mi to zajęło, ale dostrzegam w tobie cechy, które…
nie są takie złe.
Chodź tu.
Kochanie.
Pogubiłam się i nie wiem, co robić.
Nigdy nie wiedziałaś.
Ale to cię nie powstrzymywało. Zawsze uparcie parłaś naprzód.
Tak.
Ale teraz myślę,
że nigdy więcej nie zobaczę Ivána, chociaż w końcu go znalazłam…
i że coś może ci się przytrafić przez tę sprawę z Raúlem.
Nie wiem, co robić,
ale jestem gotowa na wszystko.
Wiem. Ale posłuchaj, mamo.
Skoro czujesz się zagubiona, pozwól, żeby ktoś cię poprowadził.
Ten jeden raz.
Ja się wszystkim zajmę i zadbam, żebyś z tego wyszła.
Ten jeden raz.
Zgoda?
Tak?
Kiedy tak wydoroślałaś?
- Nie wiem. Jakoś tak wyszło. - Pytam poważnie.
Jutro robimy botoks.
- Mówisz serio? - O czym?
- O botoksie. - Zobaczmy.
Botoks zapobiegawczy. Zrób tak.
- Widać zmarszczki. - Mamo.
Chodź tu! Tak okropnie mi smutno, że jesteś taka dorosła.
WCZORAJSZY WF BYŁ ŻENUJĄCY. JESTEŚ MI WINIEN STRÓJ.
Dzień dobry!
Jak się spało?
Bardzo dobrze.
Super. Bo dziś wielki dzień.
- Co? - Sprawdziany dla kandydatów do Alumni.
Sprawdziany?
W liczbie mnogiej?
Tyle, ile wymyślę.
Ile ich będzie?
Przecież mówię. Tyle, ile wymyślę.
Widzimy się później.
Jesteś gotowa?
Całkowicie.
Stresujesz się?
Nie.
Powinnam?
Coś ty.
Przyniesiesz mi colę zero?
To sprawdzian do Alumni?
Możliwe.
Dobra.
Już rozumiem. To taki chrzest dla kotów.
Przynieś mi colę zero.
Dobra.
Ona płaci?
To tylko puszka napoju, nie baryłka ropy.
Dasz się upokorzyć, żeby wstąpić do klubu?
Czy to mnie upokarza?
Słuchasz jej rozkazów jak niewolnica.
Anarchosyndykalizm z samego rana? Proszę, nie.
Po co ci ten klub?
Bo niedługo szkoła się skończy.
Będę mogła nawiązać kontakty.
Są bardzo wymagający. Chcą, żebyś tam była cały czas.
To nic wielkiego.
Oni są jak sekta. Tak o nich mówią.
Więc zadbam o to, żeby ta sekta mnie nie wciągnęła.
- Już w nas nie wierzysz? - Co ty gadasz?
Po szkole ze mną zerwiesz, więc musisz się przygotować.
O co ci…
Przygotowujesz się, żeby później tak bardzo nie bolało.
Nie martw się o mnie. Zerwijmy teraz.
Eric, przestań.
Jestem z tobą bardzo szczęśliwa.
A jeśli zerwiemy, to dlatego, że ty mnie zostawisz.
Nie.
- Nie? - Nie ma szans.
Więc widzisz. To się nigdy nie zdarzy.
W porządku?
Isadora, mam przyjść pięć godzin wcześniej?
To mój czas wolny.
Wiem, tylko ten jeden raz. A jutro będzie ten drugi.
I jak sądzę, nie zapłacisz mi za nadgodziny.
Co jest?
Dobra, przyjdę. Niedługo będę.
Mam wziąć taksówkę?
Wiesz, ile to kosztuje?
Jak dobrze, że zapłacisz połowę. Miło z twojej strony.
Połowę?
Wolę pojechać autobusem.
Dobra. Wezmę taksówkę. Cześć.
Taki stres ci w ogóle nie służy.
Może jeszcze nie jestem gotowy, żeby wrócić do normalnego życia.
Jesteś gotowy. Ale nie na szefową, która jest…
Powiedz to.
No mów, siostro.
Postaw się jej!
- Zjedzmy śniadanie. - Nie mogę.
Zadzwoń do niej i jej powiedz.
Nie mogę, do cholery!
Nie stresuj mnie bardziej!
Mieliśmy plany.
Przełożymy to?
Jutro lecę do Nowego Jorku.
Zjedzmy lunch.
Kolację?
Albo spotkamy się jutro, zanim wyjedziesz.
Pasuje ci?
- Tak. - Tak?
Kocham cię!
Boże.
Dzięki, Chloe. Do zobaczenia.
Coś nie tak?
Wszystko gra.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Kocham cię. Kocham.
Cześć.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
Byłem na patrolu i wpadłem się przywitać.
Na patrolu? Inspektor?
Tak, wciąż czasami patroluję ulice.
Nie mogę teraz rozmawiać. Mam spotkanie.
Wpadnę później.
Z całym szacunkiem,
mówiłam już tysiąc razy, że nie chcę się z tobą kontaktować.
Przestań tutaj przychodzić, bo inaczej zadzwonię…
Zadzwonisz na policję?
Przepraszam.
Nie chciałem cię niepokoić.
Mam spotkanie.
- Impreza? Dziś? - Tak. Wielka, seksowna impreza.
Nie damy rady bez pieniędzy, bez licencji…
Przymknij się. Co ci mówiłam? Co trzeba zrobić, żeby zarobić?
- Wydać. - Nie mamy nawet na kostki lodu!
Zadłużę się.
- Długi trzeba spłacać. - Właśnie. To mój problem.
Konsola DJ-a musi być obłędna.
Ty didżejujesz?
Nie mam ochoty. I już nie przyciągam ludzi.
Kto jest tani i ich przyciąga?
Nagle się denerwujesz!
Podzwonię. Na razie napisz: „DJ niespodzianka”.
Jaka to ma być konsola?
Zaraz padniesz.
Taka.
To kosztuje więcej niż moja chata.
Nie chodzi o samą konstrukcję, ale o ludzi, którzy ją postawią…
Nie. Postawią ją kelnerzy.
Ilu kelnerów mam zatrudnić?
- Jedenaścioro. - Co?
Jedenaścioro.
Jeszcze 11? Czy w sumie 11?
W sumie.
Co za oszczędność.
Ogarnij się. Chyba znowu niemiło się odzywasz.
Nie mam forsy na konsolę i 11 kelnerów.
To pozbądź się paru osób. Wiesz co? Zostawimy tylko bramkarza przy drzwiach.
- Wielka impreza bez ochrony? - I bez ubezpieczenia. Mam to gdzieś.
Przepraszam. Nie mogę pracować w takich warunkach.
Omar. Nie mów tak.
Wszystko się ułoży. Jesteś najlepszy. Uwierz w siebie.
Dostaniesz pięć procent zysków jako premię.
Umowa stoi?
Zajebiście. Będzie impreza!
- Dzięki. - Impreza.
Wielka impreza.
Sami pod prysznicem i na siebie nie patrzymy?
Właściwie ja na ciebie patrzyłem.
Od stóp do głów.
Nie wiem, Iván. Nie czułem się swobodnie.
- To było dziwne po tym… - Przepraszam za tę kłótnię.
Też za tobą tęskniłem.
To wszystko mnie zestresowało.
Mnie też.
Co u ciebie? Znalazłeś już nocleg?
Tak. Nocuję w Alumni.
Rozumiem.
Widziałem, jak się przymilasz do prezesa.
Mamy dobry kontakt.
Sądzi, że się nadaję, ja chcę dołączyć. To wszystko. Nic więcej nie ma.
Chciałbym, żebyśmy wrócili do siebie.
Zaczęli tam, gdzie skończyliśmy.
Chciałbym się zgodzić, ale…
Nie mogę zapomnieć, co się stało.
Zwłaszcza tej kłótni.
Wiem i doskonale cię rozumiem.
Może zróbmy to stopniowo?
Na początek moglibyśmy spędzić razem noc, jeśli chcesz.
Pomyślę.
Dobrze?
Dobrze.
ZACZYNAMY?
Masz nagrać dziewczyny pod prysznicem w szatni.
Co?
- To żart? - Nie. Dlaczego?
Spodziewałem się…
- Czego? - Czegoś mniej…
Mniej co?
Mniej dziecinnego? Nie rodem z podstawówki?
Dziecinne to było kiedyś.
Teraz, przez ten bełkot feministek,
można za to iść do paki.
Albo, co gorsza,
wylecieć ze szkoły.
Bełkot feministek?
Tych radykalnych.
Feminazistek.
Cuchnących i włochatych.
Wiesz co? Już nie chcę wstąpić do twojego klubu.
- Żartuję. - Mój najlepszy kumpel jest czarny.
Co to ma wspólnego z feminazistkami?
W porządku.
Przepraszam.
Hej.
Wybaczysz mi?
A jeśli mnie złapią?
Musisz udowodnić, że zrobisz dla nas wszystko.
Nawet gdyby mieli cię wylać z najlepszej szkoły w kraju.
MYŚLAŁEŚ O TYM?
Dziewczyny, czyja to torba?
Joel.
Tego szukasz?
Nico!
- Co jest? - Nie wiem.
Wezwać lekarza?
To napad lęku albo coś innego.
Zadzwonić do rodziców?
Eric!
Kurwa.
Chloe!
Kochanie, nic ci nie jest?
Coś się ze mną dzieje.
Brałeś leki?
- Tak. Nie ufasz mi? - Tego nie mówiłam.
Mam lęki, więc nie wziąłem prochów, tak?
- Przestań zmyślać. - Nie manipuluj mną.
Co ty wygadujesz?
Chcesz mnie zostawić.
Nie zaprzeczaj.
Protekcjonalnym tonem każesz mi brać te pieprzone prochy.
Nie udawaj niewiniątka.
Przepraszam.
To nie powinno się zdarzyć.
To nie nerwy. Może ci się to nie podoba, ale taki jestem.
Zajmij się nim.
Przepraszam.
Eric.
Może Eric coś ci powie.
Sądzisz, że da teraz radę bawić się w detektywa?
Rozumiem.
Ale może wie coś o Chloe i Raúlu i ci powie.
Kłócimy się, gdy o niej rozmawiamy.
Jasne.
Coś nie tak?
Nie wiem, co robić.
Może to odpuść.
Pogódź się, że było tak, jak mówią.
Raúl nie zrobiłby tego.
Chyba zapominasz, kim był Raúl. I co ci zrobił.
- Zasłużył na śmierć? - Tego nie mówię.
Ale nie idealizuj waszego związku.
Nie rób z Raúla kogoś, kim nie był.
Dobra?
Przytulić?
Nie dam rady.
Sara.
Daj klucze.
No daj.
Nie. Idę.
Nico, daj mi spokój.
Dopiero kiedy wejdziesz.
Ty pierwszy czy ja?
Ja pierwszy.
Możesz otworzyć oczy.
Dziękuję.
Cześć.
Co u niego?
Lepiej. Wysłałam go do domu. Może mu to pomoże.
Często miewa ataki, prawda? Podobno dużo z nim kłopotów.
Kiedyś tak.
Teraz bierze leki, chodzi na terapię i czuje się dużo lepiej.
Jest inną osobą.
Siadaj.
To może wpłynąć na twoje członkostwo w Alumni.
Jeśli się dostaniesz.
Dlaczego? Nie widzę powodu.
To kwestia priorytetów.
Co jesteś w stanie zrobić, by z nami być?
- Przysięgam, że Eric jest zdrowy i… - Problemy psychiczne nigdy nie znikają.
Jego ataki staną się rzadsze,
ale zawsze będą go nękać.
I co wtedy?
To znaczy?
Rzucisz wszystko, nawet jeśli będziesz z nami,
żeby się nim zaopiekować, prawda?
To chyba oczywiste.
- Jasne. - Właśnie.
Jasne.
Priorytety.
Do zobaczenia. Cześć.
To był mój sprawdzian.
Co?
Twoje pytanie.
Czy Eric jest ważniejszy niż Alumni.
Wcale nie.
To było tylko pytanie. Żeby pogadać.
- Cześć. - Jasne. Cześć.
Nagrywałeś dziewczyny, gdy brały prysznic, prawda?
Zdajesz sobie sprawę, że to nie żart, tylko przestępstwo?
Bardzo przepraszam.
Dlaczego to zrobiłeś?
To twój pomysł czy ktoś cię zmusił?
To do ciebie niepodobne.
Odpowiadaj.
Jeśli nie odpowiesz,
natychmiast cię wyrzucę.
Wyjaśnij, co się wydarzyło.
Dzień dobry!
Coś się stało?
To telefon Joela.
Masz. Idź do klubu i czekaj na mnie.
Zamknij za sobą drzwi.
- Co robisz? - Pomagam ci, Virginio.
Jeśli wyrzucisz Joela,
jakiś dobry adwokat pozwie Las Encinas o nadużycie.
Potem ktoś ujawni nagranie.
Wszyscy zobaczą te biedne dziewczęta, a ich rodzice spytają:
„Jak wyciekł ten film? Jak został nagrany?”.
Zakwestionują twoje kompetencje.
Zwalą na ciebie winę.
Nie chcę, żebyś odchodziła. Naprawdę.
Bardzo cię cenię.
Dlatego usunę nagranie.
Dobra? Masz moje słowo.
Udajmy, że nic się nie wydarzyło.
Nie musisz dziękować.
Przysługa za przysługę. Co nie?
Spoko. Nie wywalą cię.
Serio?
Co jej powiedziałeś?
Chodź. Usiądź i pokaż mi nagranie.
- Po co? - Usiądź i pokaż nagranie.
Ale dlaczego?
Bo to kolejny sprawdzian.
Zamknij drzwi.
Zajebiste.
To cię podnieca?
Jak wszystko, co piękne i nieprzyzwoite.
- Lepiej cię zostawię. - Nie.
- To sprawdzian. - Co?
Tak. Patrz na mnie.
Robisz się twardy.
Nie, lepiej nie.
Nie możesz wytrysnąć.
To sprawdzian.
Przestań. Przyłapią nas.
Tak myślisz? Zobaczymy.
Héctor…
Nie poddawaj się. Alumni jest już blisko.
Miałeś wytrysk?
Héctor!
Jesteś tam?
Tak! Nie wchodź. Zaraz wyjdę.
Co robisz?
Skończysz później.
Tak?
Dobra whisky, co?
Idąc do łóżka z Ivánem, przyznałbym, że jestem jego utrzymankiem.
Tak to widziałem. I ty też. Do teraz.
- Już tak nie jest. - Co?
- Tak naprawdę tak nie myślisz. - Będę z Chloe.
- Chcesz wrócić do Ivána. - Oczywiście.
Ale musimy być na tym samym poziomie.
- Jestem na tym samym poziomie co Sonia? - Nie. Właśnie.
Właśnie co? Sonia nie daje mi ani grosza.
Nie pozawalam na to.
Nie chcesz czuć się jak utrzymanek? Nie pozwalaj na to.
A ty pozwalasz mu, żeby się tobą zajmował. Innym też.
O kim mówisz?
O prezesie tego klubu.
Patrz. Iván.
Wiesz, że dał matce Chloe ponad dwa miliony?
Czyli swojej matce. Żeby wyjechała.
Gość od klubu?
Nie. Iván.
- Matka Chloe jest matką Ivána? - Tak. Chodź.
Dwa miliony. Tak po prostu. Tak jak dałbym ci drinka na koszt firmy.
Nie. Potrąciliby mi to z pensji.
Jedno i to samo.
Krótko mówiąc, chcę do niego wrócić.
Ale najpierw stanę na własnych nogach.
Bez bogatej rodziny? Urodziłeś się biedny, biedny umrzesz.
To co mam robić?
Jeśli go kochasz, bądź z nim.
Widziałeś, jak szybko o tobie zapomniał w RPA.
Super. Dzięki, że dodałeś mi pewności siebie.
Mówię, co myślę.
A co z twoimi papierami? Wszystko gra?
Świnia.
To był cios poniżej pasa.
Idź do milionera.
- Dalmar… - Nie chcemy, żebyś był utrzymankiem.
Idź do niego.
Muszę stać za barem. Nie mogę.
Kochasz go czy nie?
- Daj mi spokój. - Wymyśl coś.
- Zostaw mnie. - Zanieś mu lód, szklankę, cytrynę.
Cokolwiek.
Jasne.
CZEKA CIĘ KOLEJNY SPRAWDZIAN. TERAZ.
PRACUJĘ.
PRZYJDŹ DO MNIE. JAKIE MASZ PRIORYTETY?
OFFLINE
Hej!
Miałeś zostać w domu i odpoczywać.
Czuję się lepiej.
Wolę być z tobą, niż gapić się w sufit w domu.
Idę do baru. Chcecie coś?
Nie. Nie powinieneś pić.
- Nie ufasz mi? - Ufam, ale miałeś dziś napad.
- Napad? - Tak. Atak paniki.
Kpisz ze mnie, bo masz mnie dość?
- Nie mam cię dość. - Wyluzuj, tylko tak się mówi.
Jestem wyluzowany.
- Nie mów tak do niej. - Miałeś zostać w domu.
- Tego brakowało. - Cholera.
- Miał być w domu. - Mówiłam mu.
A przypadkiem nie pisałaś do niego: „Tęsknię za tobą”?
Nico, przestań.
Nie wtrącaj się.
Wszyscy przestańcie. Co z wami?
Zawsze ja muszę być winna?
- Chloe. - Nie chcę gadać.
- Wszystko w porządku? - Macie, kurwa, tupet!
Zadowolony?
Zaczekaj!
Cześć.
Zniknąłeś mi na chwilę.
Musiałem coś załatwić z Isą.
Kurwa mać!
- Pójdę po mop. - Ktoś inny to zrobi.
- Ale ten bałagan… - Zapłaciłem Isie. Masz wolne.
Policzyła stawkę kierownika baru, ale… możemy iść do mnie.
Mówiłem, że to przemyślę.
- Pomysł ci się podoba? - Tak.
- To się liczy. - Nie możesz decydować o mojej pracy.
Ja nie…
Niech Isa odda ci forsę i poczekaj, aż skończę.
- Rozmawiałem z… - Albo lepiej nie czekaj.
- Nie jestem w nastroju. - Joel…
Mam tego dość.
Płacisz mojej szefowej, żeby spędzić ze mną noc.
Już nie jestem utrzymankiem, tylko dziwką.
Idź.
Pozwól mi pracować.
Omar!
Sprawdzasz mnie?
Rozglądam się po lokalu.
Jasne.
Fajnie tu.
Nic mi nie jest.
Mam dużo roboty. Napij się, później cię znajdę.
Hej!
Ostrożnie.
Kurwa! Mój rower!
- Co? - Nie ma go!
Bez roweru nie może pracować.
- Sam musi to zgłosić. - Jest zestresowany.
Chodź. Poproszę o dokument tożsamości.
- Ja to zgłaszam. - To jego rower.
Chłopcze!
Zostawiłem dowód w domu. Powiedziała, że to zgłosi…
Na pewno masz dokumenty?
Nie ma papierów, bo jest czarny?
Na pewno ma. Skoro pracuje…
- Podaj dane. Sprawdzę. - Chwileczkę.
Nieważne. Wrócimy kiedy indziej. To tylko rower.
Kochanie,
myślałam o tym i może lepiej, żebym się od ciebie trzymała z daleka.
Chodzimy do tej samej klasy i mamy tych samych przyjaciół.
Ale…
lepiej, jeśli będziemy tylko przyjaciółmi.
Może ludzie mają rację.
Niczego dobrego ci nie dam.
Staram się ze wszystkich sił,
ale przy twojej niepewności i twoich atakach,
choć są coraz rzadsze, przede wszystkim potrzebujesz…
spokoju.
Porozmawiamy o tym osobiście.
Chciałam, żebyś mógł się przygotować, żeby cię to nie zaskoczyło.
Omar.
Spokojnie.
Oddychaj.
Cześć, Isadora.
Spokojnie. Takie rzeczy się zdarzają.
Omar, potrzebuję dokumentów. Zezwolenia, polisy ubezpieczeniowej…
Przepraszam.
To nie jest dobry moment.
Idźcie do lekarza.
Pokażesz mi papiery?
Kto mi je pokaże?
Nie mam ich.
Co?
Nie mam pozwolenia, ubezpieczenia, pieniędzy. Nie mam nic.
Chodź ze mną.
Przestań! Co robisz?
Mogę zgubić raport.
Co?
Zrobię wszystko, żeby sprawa ucichła.
To będzie trudniejsze niż przemycenie telefonu za kratki, ale jeśli poprosisz,
zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Chcesz wpakować całą moją rodzinę do więzienia, łącznie ze mną.
Skąd ta myśl?
Widziałam, do czego jesteś zdolny.
Wyświadczam ci przysługę.
Tak.
W zamian za co?
Przyjaciele nie wyświadczają przysług w zamian za coś.
Ale chcesz czegoś w zamian. Oboje to wiemy.
W tej chwili liczy się to, czy chcesz, żebym ja pomógł tobie.
Tak.
Chcę, żebyś mi pomógł. Rób, co musisz.
Idź już. Spóźnisz się na samolot.
Mam czas.
Jak tam?
Spałem na podłodze pod kocem, który ledwo sięgał kolan.
Nie mogłem się odlać.
Zabiorę go do pokoju.
Puścili mnie, jakby robili mi łaskę.
Teraz jestem notowany.
Mają mnie.
Chodźmy.
Nieźle.
To mieszkanie to składowisko nieszczęść i posranych dramatów.
Też się położę.
A ty wracaj do Nowego Jorku.
Na wymarzony staż w ONZ.
- Nie jestem pewna, czy powinnam. - Tak.
To jedyne, co powinnaś.
Wyrwij się stąd, póki możesz.
Dzięki, mamo.
Pa, słonko.
Kochanie!
Nie masz ochoty na babskie pogaduchy?
Muszę pogadać z Erikiem.
O ile tu jest, bo pewnie został w domu.
Tylko chcę o ciebie zadbać.
- Wiem. - To chodź! Nie idź na lekcje.
Muszę załatwić coś ważnego.
Inaczej chętnie bym z tobą poszła.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Emilia.
- Cześć, Chloe. - Cześć.
Dzień dobry.
Czy podjęłaś decyzję w sprawie mojego członkostwa w Alumni?
- Niestety nie. - Rzuciłam Erica.
Priorytety, prawda?
Teraz jestem notowany.
Jak zdobędę papiery?
Nie myśl o tym.
Zaraz wrócę.
WYBIERZ NAZWĘ UŻYTKOWNIKA
WIEM, ŻE MASZ DWA MILIONY EURO. POROZMAWIAMY?
Dzień dobry.
Poszukaj innego noclegu, dobrze?
Chodź.
Co?
Chodź do mnie.
Proszę.
Czego chcesz?
Wstąpić do klubu.
- Wczoraj nie pokazałeś, że ci zależy. - Bo nie wiedziałem.
To był mój sprawdzian, prawda?
Wymyślałeś różne głupoty, ale oczekiwałeś tego, prawda?
Sprawdzałeś, czy jestem gotowy na wszystko.
Więc proszę.
Tym jestem dla ciebie?
Poświęceniem?
Czy to ważne?
Jeśli tego chcesz, bierz.
Wy zawsze bierzecie to, co chcecie.
Więc śmiało.
Masz moje pozwolenie.
Héctor, spójrz na mnie.
Spokojnie, Héctor.
Oddychaj.
Już dobrze.
Napisy: Przemysław Rak