Pobicie wywołało wewnętrzny krwotok i uszkodzenie mózgu.
Możemy go zobaczyć?
Nie, przykro mi. Wstęp mają tylko bliscy krewni.
Wypełniam dokumenty, żeby go przenieść do Bilbao.
Dlaczego? Nie możecie mu pomóc tutaj?
Tam są specjaliści od urazów mózgu.
Kiedy się wybudzi?
Za kilka dni, tygodni…
Albo nigdy.
- Panie doktorze. - Już idę.
Przykro mi. To wszystko, co mogę wam powiedzieć.
Dziękujemy.
Kurwa mać.
Kto mu to zrobił?
Słyszałam o twoi przyjacielu.
Pomyślałam, że musisz to bardzo przeżywać.
Źle ci, prawda?
Chodź, siadaj. Nie gryzę.
Wierz lub nie, umiem być empatyczna.
I wiem, że masz przesrane życie.
Co wiesz?
Że jesteś tutaj sam. Bez rodziny, bez papierów.
A teraz straciłeś przyjaciela.
Wciąż żyje.
Nie rusza się, ale żyje. To najważniejsze.
Chcę ci powiedzieć,
że w głębi duszy
dobry z ciebie chłopak.
I chcę ci pomóc.
Wyjdź, proszę.
Mówię poważnie.
Pomogę ci, o ile mi pozwolisz.
Dasz mi pieniądze?
Tak. Jeśli wrócisz do swojego kraju.
Ile masz czasu na wyjazd z Hiszpanii?
Skąd o tym wiesz?
Dalmar, to ja.
Powiedziałeś Sonii.
Potem ją zdradziłeś.
Sonia wygadała się w Las Encinas.
Usłyszała to moja Chloe.
Kiedy musisz wyjechać?
Cóż…
Nie wiem. Już?
Dzisiaj lub jutro.
Albo pojutrze.
W ogóle się nie przejmujesz.
Słów mi brak.
Już pogodziłeś się, że zostaniesz tu nielegalnie.
Bez środków, wkrótce bez dachu nad głową…
Po co znosić te trudności,
skoro możesz żyć jak król w swoim kraju?
Mam dla ciebie propozycję.
Wróć do rodziny. Do matki. Przecież musisz mieć matkę.
Biedna kobieta. Na pewno cierpi, kiedy jesteś tak daleko.
Wróć do niej, a ja cię zapewniam,
że dzięki pieniądzom ode mnie będziecie żyć beztrosko przez wiele lat.
Tu mam swoje życie.
To mój dom.
Posłuchaj, Dalmar.
Musisz mi dać odpowiedź.
Inaczej twój czas się skończy
i wyrzucą cię stąd z niczym.
Przemyśl to szybko.
I przy okazji wykasuj to nagranie.
Spójrz na mnie.
To zrób najpierw.
WCZORAJ BYŁEŚ BOSKI.
BYŁBYŚ TAKI SAM DLA MOJEGO PRZYJACIELA?
JEST BARDZO HOJNY.
Zrobimy to tak szybko, jak to możliwe.
- To świetny… - Co jest?
- Omar? - Spokojnie, bez zmian.
Mówiłem Imán i Yusefowi, że mamy zgodę na przeniesienie.
To chyba dobrze, prawda?
Ale jak będziemy go odwiedzać w Bilbao?
Tu mamy sklep.
Nie możemy go zamknąć i wyjechać.
Nie stać nas na to, żeby płacić czynsz za sklep, dom
i jeszcze za nocleg tam.
Mamy też inne rachunki.
Weźcie.
Będziecie mogli być z Omarem. Nie będziecie musieli się o nic martwić.
Proszę.
Opiekujcie się nim.
Przepraszam. Nie możemy tego przyjąć.
Możemy.
Musimy.
Dla Omara.
Dziękuję.
Nigdy tego nie zapomnimy.
Czytałem, że kiedy się ocknie, następstwa urazu mogą być fatalne.
Nie myśl o tym teraz.
Iván, to do ciebie.
Idę.
Cześć.
Co tu robisz?
Widzisz…
Tak sobie myślałem…
Cholera.
SZKOŁA DLA ELITY
Te lustra są świetne.
Buziaki.
- Kolejna bezsenna noc? - Co?
Nie, tylko nie mogę się przyzwyczaić do spania w moim starym łóżku.
W łóżku Omara.
Czemu wychodzisz kilka razy w nocy?
Drzwi hałasują.
Wychodzę na spacer, żeby się trochę zmęczyć przed snem.
Może spróbuj spokojnie poleżeć.
Masz.
Cały czynsz?
Mnie stać. Ciebie nie.
Dlatego tu wróciłem. Żeby ci pomóc i żebyś nie był sam.
Rodzicom Omara dałeś osiem tysięcy.
Teraz to. Naciągasz Ivána?
Nie, to moje pieniądze.
Tylko moje.
Jak ty je zarabiasz?
CENA?
Idziesz na imprezę na zakończenie roku?
Rok się jeszcze nie kończy.
Nie rozumiem, czemu to ma być teraz.
Bo później będziemy mieć co innego na głowie.
Egzaminy i…
Nie wiem.
Iván, zejdź ze mnie.
Niespecjalnie kręci cię ten pomysł.
Nie idziesz?
Nie mogę.
Jestem umówiony.
W takim razie
będzie mi ciebie brakować.
Spędzamy razem cały dzień.
Co to? Wyrzut?
To fakt.
Fakt?
Fakt jest taki, że gdybyśmy mieli więcej czasu,
- zostalibyśmy tutaj. - Spóźnimy się do szkoły.
Chodźmy.
Tak, chodźmy.
Chłopak się śpieszy. Śpieszno mu do wiedzy.
Jak się czujesz w swoim dawnym domu i dawnym łóżku?
No…
bardzo dziwnie.
Zrobiłbym dla Dalmara wszystko,
ale muszę znaleźć sobie mieszkanie, zanim Omar się wybudzi.
A gdybyśmy
poszukali czegoś razem?
Co?
To tylko propozycja.
Teraz idziemy na lekcje.
Pomyśl o tym później.
Albo z kimś obgadaj. I daj mi znać.
Dobra?
Jak wolisz.
Dobra.
Idziemy?
Pier i Guillermina chcą jutro
zorganizować tu prywatne spotkanie ze znajomymi.
Zrobiłeś na nich wrażenie.
Wiem.
Ja je organizuję.
Czemu nic nie mówiłeś?
Bo to tajemnica.
I jesteście zaproszeni.
Głupio robić to w dniu imprezy szkolnej.
Bo?
Przy tylu zalanych głąbach
nie możemy zapewnić gościom prywatności.
Nie czepiajcie się mnie.
Oni zdecydowali, kiedy, gdzie, jak i kto.
Ja tylko występuję jako PR-owiec i organizator.
To nowa nazwa na męską dziwkę?
Twoi znajomi wiedzą, co robisz?
Iván wie?
Widziałeś, jak mu zrzedła mina?
Nie, nikt nie wie.
Jeśli Iván się dowie…
Héctor!
Jeśli się dowie, to ode mnie.
Nie ma sprawy. Ty mu powiesz.
Nikomu innemu nie uwierzy, ale jeśli ty mu powiesz…
Zobaczymy, jak to przyjmie.
Hej.
Co się stało?
Jesteś spięty.
Gdybyś wiedział…
Możesz mi powiedzieć.
Chodź.
Co jest?
Nie chcesz ze mną mieszkać?
Co?
Może myślisz, że to za szybko.
Moim zdaniem nie. Myślałem o tym.
- Chciałbym, żebyśmy… - Chcę tego.
Nie mogę się doczekać. Już nie chcę marnować czasu.
Super. Więc co?
Co się stało?
Cholera.
To będzie trudniejsze, niż sądziłem.
Słuchaj.
Wiesz, że ostatnio
sporo zarabiałem, prawda?
Tak, Héctor daje ci kasę. Ode mnie nie bierzesz, a on…
Nie, niczego nie dostaję od Héctora.
Handlujesz prochami?
Jasne, że nie.
Joel…
Jesteś na OnlyFans?
Wiedziałem.
Nie wiedziałem, ale podejrzewałem.
Pokazujesz tyłek za pieniądze?
Bo rozumiem, że robisz to sam, tak?
Nie robisz tego sam?
Chyba kpisz.
Pokazujesz wszystkim w necie, jak się pieprzysz?
Nie.
To normalne, że wszyscy widzą, jak mój chłopak się pieprzy?
Nie wszyscy. Tylko ci, którzy płacą.
To nieważne, bo nie jestem na OnlyFans.
W sieci nie ma żadnych nagrań, na których z kimś się pieprzę. Przysięgam.
Więc o co chodzi?
Rzeczywiście robię to, co robiłbym na OnlyFans.
Ale nikt tego nie nagrywa. Pewnie się wkurzysz…
- Pieprzysz się za kasę? - Jeśli tak to nazywasz…
A jak to nazwać? Może spróbuję inaczej.
Spółkujesz za opłatą?
To nie tylko seks…
A co? Opowiadasz kawały? Kręcisz piruety?
- Daj mi powiedzieć. - Sorry.
Co masz do powiedzenia?
W tym, co robię, jest…
coś więcej.
- Czyli? - Rozmowa,
intymność, doznania.
Więc co? Jesteś gejszą?
- Tak? - Co ty gadasz?
Mówisz różnymi językami? Omawiasz sytuację geopolityczną?
Iván, proszę.
To jakiś obłęd.
- Joel, ty się prostytuujesz. - Przestań!
- Nie słuchasz. - Obciągasz za pieniądze.
Nie napadaj tak na mnie. Sprawiasz mi przykrość.
Ja tobie sprawiam przykrość?
Cholera.
Ty i ja nie możemy być razem.
To jasne. Nie możemy.
Kurwa.
Słuchajcie!
Ojciec mówi, że Omar reaguje na bodźce.
- Serio? - Tak.
Budzi się?
Tak.
Wspaniale! Mówiłam ci. Słyszałeś? Wszystko będzie dobrze.
Może polecimy do Bilbao go odwiedzić? Wrócimy tego samego dnia.
- Tak. - Mogę lecieć z wami?
Też chcę go zobaczyć.
Nie musimy rozmawiać ani siedzieć w tym samym rzędzie.
Dobra.
Rozumiem.
Polecę sama.
Do tego zgrywa ofiarę.
Bezczelna.
Chyba trochę przesadzacie.
Słucham?
Najważniejsze to odwiedzić Omara.
Żeby okazać mu wsparcie. A nie nasze bzdury.
To kwestia priorytetów.
- Chloe. - Nie teraz.
- Proszę. - Co?
Przepraszam za te fochy. Sonia czuje się zraniona. To zrozumiałe.
Mój kuzyn już wcześniej cię nie lubił.
Ja nie mam wymówki. Zrobiłem to, co inni. Jak tchórz.
Przepraszam.
Dobrze.
Dziękuję.
To lecisz z nami do Bilbao?
Nie ma mowy.
Nie kręcą mnie wredne spojrzenia mówiące: „Jesteś suką”.
Trochę byłaś suką.
Wiem.
- Ale nie ja jedna. - Nie.
Też nie jestem ideałem.
Dla mnie jesteś.
Przepraszam, że cię skrzywdziłam.
A Sonia?
- Jak mogłaś ją tak potraktować? - Tego też żałuję.
Dlaczego to robisz?
Naprawdę chcę cię zrozumieć.
Możesz odpowiedzieć? Czemu krzywdzisz tych, którzy cię kochają?
- Nie powiem. - Bo?
- Bo wrobiłabym matkę. - Co ona ma do tego?
Nie mogę ci powiedzieć. Przykro mi.
Ile bierzesz za godzinę?
Ile wyciągasz?
Zarabiam kupę kasy.
Czemu pytasz?
Wciągnąć cię w to?
Mogę wziąć forsę Carmen i wyjechać.
Ale to kanciara, a poza wami nikogo nie mam.
Zaszantażuj ją jeszcze raz.
- Nie. - To cię ustawi na całe życie.
Nie zrobię tego.
Nie.
Słuchaj.
To nie jest łatwe.
Rozumiesz?
Trzeba załapać, o co chodzi.
Ale myślę, że zrobiłbyś furorę.
Naprawdę.
Jedyną wadą jest ten twój mały defekt.
Jaki defekt?
Jestem przystojny, a do tego mam…
Jesteś hetero, głupku.
To co? Wynajmują cię tylko faceci?
Nie. Kobiet jest mniej, ale lepiej płacą.
Dlatego musisz być uniwersalny.
ZABÓJCZYNI RAÚLA, PRZYJDŹ DZIŚ DO CRUZ9.
Dalmar.
To bardzo dziwne.
Dałam mu szansę, żeby się wycofał z podniesioną głową.
Doniosę na niego i wtedy zrozumie, co i jak.
Dobrze.
A poza tym, że na niego doniesiesz, co zrobisz?
Mamo, znam cię.
Spotkam się z nim.
Dobrze.
Pójdę z tobą.
Omar! Bardzo za tobą tęsknimy.
Tyle się wydarzyło w tym miesiącu.
Po pierwsze nie ma już Isadora House.
Teraz klub nazywa się Cruz9.
Trochę zmieniliśmy wystrój, dodaliśmy lustra, ekrany…
A wszystko to dzięki temu panu. Przywitaj się.
Omar, musisz to zobaczyć. Jest pięknie. Będziesz zachwycony.
Spójrz!
Jest tu jeszcze ktoś, kto chce ci powiedzieć „cześć”.
Cześć, Omar. Musisz do nas wrócić. Jesteśmy zdołowani.
Oczywiście, że wrócisz. Tęsknimy za tobą.
Jak się ocknie i zobaczy to nagranie, poprosi lekarzy, aby go z powrotem uśpili.
Co tu się dzieje?
Wzywają mnie do baru.
Pokłóciliście się?
Nie. Później ci powiem.
Poproszę białe wino.
Idziesz na imprezę szkolną?
Odzywasz się do mnie?
Oczywiście.
Nie pamiętasz, co mi powiedziałaś?
Że cię wykorzystałem, bo byłaś upalona.
To nie było tak.
Właśnie tak powiedziałaś.
Chciałaś przestrzeni. Daję ci przestrzeń.
- Widzisz Dalmara? - Nie.
To bardzo dziwne.
- GDZIE JESTEŚ? - SPÓJRZ W GÓRĘ.
Joel?
- Czekaj tu. - Nie.
- Idę z tobą. - Zaczekaj tutaj, proszę.
Co twoja mama tu robi?
Więc to ty.
Myślałam, że Dalmar.
Słucham?
Wysoko tu, nie?
Co robisz?
Mogłaś pomóc Dalmarowi, zamiast dawać mu okruchy.
- Wy bogaci tacy jesteście. - Puszczaj, gnoju!
Wiesz co? Zapłacisz.
Ćwierć miliona.
Tak.
Dziś ćwierć miliona, a potem kolejne ćwierć.
Tyle mi wystarczy.
Masz dwa dni, potem idę na policję.
Pośpiesz się.
To najlepszy wieczór od wielu miesięcy.
Jeszcze kilka takich i remont się zwróci.
Wspaniale. Dziękuję!
Nie dziękuj mi.
Podziękuj prawnikom mojego ojca, to oni przygotowali plan i resztę.
Jasne, ale to wszystko dzięki tobie.
Dziękuję ci. Uwielbiam cię.
A ja ciebie.
Przepraszam.
Isadora, pójdę już, jeśli mnie nie potrzebujesz.
To bardzo dziwne.
Wczoraj się do siebie kleiliście, dzisiaj na siebie nie patrzycie.
Co się stało?
Dajemy sobie czas. Ja daję czas sobie.
- Czemu? - Mam powody.
Muszę pomyśleć.
O czym?
Przecież się kochacie.
Tak, bardzo go kocham.
Ja jego też.
To miłość mojego życia.
To, co powiedziałeś, jest piękne.
Więc co?
Nie chcę znów przez kogoś cierpieć.
A za nim ciągną się różne sprawy…
- Cholera. - Skarbie.
Życie to ryzyko.
Czasem trzeba skoczyć.
Śmiejesz się, płaczesz, upadasz, podnosisz się.
Inaczej jaki sens miałoby życie? Byłoby nudne.
Jasne.
Więcej miłości, mniej myślenia.
Chodź tu na sekundę.
Zamówiłam wam apartament, żebyście mogli spędzić miło czas.
Niedługo przyniosą wam zimnego szampana.
Dzięki.
Myślisz o matce?
Nigdy nie widziałam jej tak zmartwionej.
Albo przestraszonej.
Wszystko przez to nagranie.
Filmik, który Dalmar nagrał tak, jak chciał.
I nagrał to, co chciał.
To normalne, że ludzie wierzą w to, w co chcą wierzyć.
Cholera.
Może pogadamy z Joelem?
Tak, oczywiście.
Z gościem, który ci zjebie życie, jeśli mu nie zapłacisz.
Na pewno go przekonamy.
- Oczywiście. - Nie.
Mówię o tym, żeby go postraszyć.
Co?
Żartujesz?
Nic mu nie zrobię.
Tylko nastraszę.
Nie wiem, czy się przestraszy.
Na squacie mieliśmy problemy ze skinami.
Wyjmowałem nóż, bam, bam, bam, i uciekali.
Serio?
Co im robiłeś?
Bam, bam, bam.
- Kręcisz. - Nie wierzysz?
Nie.
Gangster.
Potnę cię.
Można się przestraszyć.
Zrobiłbyś to dla mnie?
Jasne.
Dlaczego?
Po pierwsze, bo cię kocham.
To mi wystarczy.
I to nie fair, że chcą was wrobić przez Raúla,
skoro to nie wy.
Co?
Mam tyle forsy, że nam wystarczy.
Tobie i mnie.
Czemu musisz to robić?
Bo…
też nie chcę się martwić o pieniądze.
Nie chcę myśleć, że wszystko, co mamy
lub kupujemy, zawdzięczamy tobie,
a ja jestem tylko ciężarem.
Nie jesteś…
Wiesz, co o tym myślę.
Wiesz.
Tak.
Kochany.
Przyjmuję propozycję, pieniądze,
przysługi od innych.
Sprzedaję się im, bo mi na nich nie zależy.
Interesuje mnie to, co mają i co mogę od nich dostać.
Ale od ciebie…
chcę dostać tylko ciebie.
Chcę, żebyśmy byli sobie równi.
Mniej, więcej.
Nigdy tak do końca nie będzie, ale wiesz, o czym mówię.
Chcę, żeby między nami był tylko Joel i Iván.
Powiedz, że przynajmniej spróbujemy.
I mówisz, że to się niedługo skończy?
Jeśli mój plan wypali,
rzucę to jak najszybciej.
Przyrzekam.
Jesteś bardzo naiwny.
Myślisz, że to tylko praca.
To zostawia ślad.
Niszczy cię.
Nie mówię tego z zazdrości.
Poważnie.
Radzę sobie.
Naprawdę.
Mogę cię pocałować?
Poproszę.
Hej.
Kto to?
Chloe.
Znów są razem?
Znów jesteś z Chloe? Serio?
Oszczędź sobie wykładów, mam je gdzieś.
Co to?
Nic. Prezent od kumpla ze squatu.
Jeszcze jakieś pytania?
W ogóle nie spałem i chciałbym chwilę odpocząć.
Co tu robisz?
- Miłe przywitanie. - Nie wchodź.
Jestem służbowo.
Nie możesz tak wchodzić do mojego domu.
Co?
Ile dostajesz za to, że pozwalasz na prostytucję w klubie?
Widzę to od miesiąca. Mam dowody.
Dowody na co?
Masz coś nie tak z głową, wiesz?
Podrzucałem telefon do kilku apartamentów.
Przez kilka nocy.
Nigdy tego nie widziałam.
Nie okłamuj mnie.
Wiesz, jaka jest kara za stręczycielstwo?
Pięć lat. I oczywiście zamkną klub.
Nie kłamię. Nigdy tego nie widziałam. Nie mam z tym nic wspólnego.
Widzisz?
Co?
Tylko ci pomagam. Robię to, o co prosisz.
A ty mnie okłamujesz.
Unikasz mnie.
Nigdy nie dziękujesz.
Nie mówisz: „Tyle ci zawdzięczam, Luis”.
Odejdź.
Na pewno mam sobie iść?
Nie chcesz, żebym cię uratował jak zawsze?
Proszę tylko, żebyś choć raz powiedziała: „Doceniam cię, Luis”.
Nie proszę, żebyś wyznała mi miłość, Nie jestem głupi. Ale może…
powiedz: „Jesteś dla mnie ważny, Luis”.
No więc?
Powiedz:
„Jesteś dla mnie ważny, Luis”.
Dalej.
Jesteś…
dla mnie ważny, Luis.
Naprawdę?
Dziękuję.
Nie było tak trudno, co?
Po trochu zbliżamy się do tego, czego pragniemy.
Do zobaczenia.
Twoi rodzice już jadą.
Telefon na pięć minut, pamiętaj.
Nie nadrobisz od razu wszystkich zaległości.
Dobrze.
Zaraz wracam.
Cześć! Po pierwsze,
to nagranie, którego nie da się zarejestrować.
Do tego w policji mamy więcej kontaktów niż w Las Encinas.
Hejka, Omar! Witaj w świecie żywych.
Lepiej byłoby osobiście, ale najważniejsze, że wiadomość dotrze.
A ta wiadomość to…
Twoja siostra straci staż, jeśli coś powiesz.
Gdzie ma staż? W kebabiarni?
W ONZ.
Dostała go dzięki Alumni, więc jeden telefon i wylatuje.
- Z ONZ i innych przyszłych stanowisk. - Z wyjątkiem kebabiarni.
To jej zostawimy.
Coś nie tak?
Omar!
Jak się czujesz?
- Omar… - Omar…
Nic mi nie jest.
Muszę porozmawiać z Joelem.
- To może zaczekać do jutra? - Nie może zaczekać ani chwili.
Coś nie tak?
Chodzi o pracę. Musimy pogadać.
Dobra.
- Do jutra? - Do jutra.
Chodź, Joel.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Stary!
Denerwuję się.
Ja też. Ale nic się nie stanie. Tylko go nastraszymy.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
- Do zobaczenia na miejscu. - Dobra.
Kocham cię.
Mamo…
W sprawie z Raúlem to ja nawaliłam.
Od tamtej pory mamy kłopoty.
To moja wina, że się w to wpakowałyśmy, więc ja nas z tego wyciągnę.
Dobrze?
Isa, proszę. Posłuchaj mnie.
Nie chcę cię słuchać. Groził, że zamknie klub. Rozumiesz?
Że pójdę do paki.
Zmusza mnie do okropnych rzeczy i nie przestanie, póki mnie nie zgwałci.
Będzie przychodził, kiedy zechce. To twoja wina!
- Przykro mi. - Wcale ci nie jest przykro.
Jesteś pieprzonym egoistą.
Przysięgam na Boga, będziesz tego żałował do końca swojego zasranego życia.
Przysięgam.
Hej, Isa!
- Wszystko gra? - Nie.
Chyba widzisz, że nie.
Chcę się upić i brać dragi, aż umrę.
Chodź.
Joel, błagam cię.
Rzuć to i uwolnij mnie od Luisa.
Mówię poważnie.
Ale Luis to inspektor policji.
Masz kontakty z Alumni. Wyciągnij mnie z tego gówna.
Ty mnie w to wpakowałeś. Spójrz na mnie.
Wyciągniesz mnie.
Byłam dla ciebie okropna.
Nie radziłam sobie z sytuacją i mi odbiło.
Z jaką sytuacją sobie nie radziłaś?
Z tym, że czuję coś do kogoś innego niż Raúl.
Gdybyś nie była pijana, nie mówiłabyś mi tego.
Rano temu zaprzeczysz.
Powiesz, że musisz nabrać dystansu i tylko mnie wkurzysz.
Przykro mi, ale nie jestem pijana.
Czuć od ciebie alkohol.
Może trochę wypiłam.
Ale dobrze wiem, co mówię.
Wcześniej tego nie mówiłam, bo się bałam, że mi każesz spadać.
Co właśnie robisz.
Ale jest mi naprawdę przykro.
Przepraszam.
Weź usiądź.
Co?
Mówię „weź usiądź”, a nie „weź spadaj”.
Jaka jest różnica?
Taka, że usiąść możesz tutaj.
Jeśli chcesz.
Spotykasz się ze mną.
Nie z nią.
O co chodzi?
Zostaw Isadorę w spokoju, bo cię wykończę.
Tak. Idź obskoczyć paru klientów, jeśli nie chcesz spać dziś w mamrze.
Myślisz, że się boję, bo jesteś gliną? Co?
Znam wpływowych ludzi,
którzy cię zgnoją i zabiorą ci tę gównianą robotę.
Grozisz mi?
Wiesz co?
Nie będę czekał, aż mnie posłuchasz.
Gnoje jak ty zasługują na mniej niż śmierć.
Załatwię cię.
I zrobię to teraz.
Tędy, chłopaki.
Ubranie do plecaka. Niczego tu nie zostawiajcie.
I jak?
Stresuję się.
Słuchaj.
Znam niezawodny sposób, który pomoże ci się odprężyć.
Co to?
G.
Czyli?
GHB.
Co to robi?
Jak powiedziałem,
rozluźnisz się i będziesz bardzo napalony.
Dawaj.
Bierz.
Dzięki temu będzie ci o wiele łatwiej.
Bierz.
Gotowi?
Spokojnie. Zaraz zacznie działać.
Brakowało mi takich spotkań z tobą.
To ty przestałaś się odzywać.
Przebaczysz mi?
Trochę ci już przebaczyłem.
Zwodziłaś mnie, bawiłaś się mną i mnie spławiłaś.
Tak.
I średnio mi się podoba twoja obsesja na punkcie Chloe.
Nie jest moją ulubienicą,
ale te oskarżenia w sieci są bardzo toksyczne.
Co byś zrobił na moim miejscu?
Rozumiem, że jest ci źle z powodu Raúla. I że myślisz, że to wina Chloe, ale…
Powinnaś to zostawić za sobą. Robisz sobie krzywdę.
Próbuję.
Obiecuję, że dla ciebie bardziej się postaram.
Widzieliście Chloe?
Co ona tu robi?
Widziałaś Chloe?
Przed chwilą coś obiecałaś!
Co ona tu robi?
Nie obchodzi mnie to. Ciebie też nie powinno.
Jak się czujesz?
Denerwujesz się?
Możemy się jeszcze wycofać, jeśli chcesz.
Nie.
Chodźmy.
Zostaw je, bo pożałujesz.
Czemu się śmiejesz? Nie żartuję!
Nie, tylko że…
wyglądasz jak faceci w starych gangsterskich filmach.
Puść go, ty skurwy…
Kurwa!
Skurwielu.
- Puść go! - Dosyć!
- Zostawcie nas w spokoju! - Co?
Przestańcie!
Macie z matką jeszcze jeden dzień.
- Zabiję cię. - Chodź.
Idźcie.
Szantażowałeś Carmen?
Dla ciebie.
Moje zdanie się nie liczy?
Mówiłem, że zrobię dla ciebie wszystko.
Jesteś moim przyjacielem.
Chloe?
Co się stało? Kto ci to zrobił?
Kto jej to zrobił?
Joel i Dalmar.
Naprawdę?
Tak.
Co to?
Nic. Taka głupia rzecz.
Idziemy?
Tu nic się nie dzieje. Cała zabawa jest tam.
To zależy.
Prawda?
Lepiej cię oceniałem.
Nie wziąłem cię do Alumni, żebyś był dziwką.
Nie? Powiedz to swojej siostrzyczce.
O czym mówisz?
Umówiła mnie z Pierem i Guillerminą,
którzy lubią młodych chłopców.
Ale ty wiedziałeś. Dlatego nie chciałeś, żebym ich widywał.
Czemu Emilia to zrobiła?
Bo chciała im zaimponować, jak sądzę.
I mnie nienawidzi.
I chce, byś przestał o mnie myśleć.
I wiesz co?
Tak będzie lepiej.
Teraz mam inne priorytety.
Stać mnie, żeby kupić stu chłoptasiów jak ty.
Tak? Więc to zrób.
Podaj swoją cenę.
Masz kontakty w policji, prawda?
Na jakim szczeblu?
Na najwyższym.
Szefowa Komendy Głównej jest z Alumni.
Bawi się za tymi drzwiami z resztą.
Mam cię przedstawić?
Nie teraz.
Ale chcę, żebyś poprosił ją o przysługę.
To moja cena.
Załatwione.
Iván!
Wstawaj.
Ale się upiłeś.
Kurde.
Ostatni drink mi zaszkodził.
Czas iść do domu.
Umówiłem się z Joelem.
Wysłał mi dziwną wiadomość.
Nie rozumiem, o co chodzi.
Patrz. Przysłał mi to.
„Mam dość twojej zazdrości. Musimy zerwać. Przyjdź”.
Widzisz?
To bez sensu.
Dlatego nie rozumiem, o co chodzi.
Chcę z nim porozmawiać.
Pójdę z tobą. Sam nie dasz rady.
- Chodźmy. - Cholera.
Ostrożnie.
To tutaj.
Lepiej usiądę.
Iván.
Iván. Hej!
Iván.
Iván!
Kurwa.
Cześć, kochany.
Co u ciebie?
Muszę się z tobą…
Napisy: Przemysław Rak