Dlaczego się przyznałeś?
Tu nikt mi nie wierzy. Na zewnątrz tym bardziej.
Ivána ludzie nie podejrzewają, ale mnie już skazali.
Carmen mi pokazała, co o mnie piszą w sieci.
Mówiła, że jeśli się przyznam,
- zadba o moją rodzinę. - Co?
Chce ratować tyłek Ivánowi.
Nie zabiłeś Joela. Nie możesz iść do paki.
Jest jeszcze coś.
Próbowałem szantażować Carmen pewnym nagraniem. Joel się w to włączył.
Chciał mi pomóc zostać w Hiszpanii.
Chwila. Jak to „szantażować”?
Jakim nagraniem?
Dalmar, proszę.
Nagraniem śmierci Raúla.
Widać, jak Carmen patrzy z dachu po tym, jak Raúl spadł.
Myślisz, że Carmen zabiła Joela?
Może.
Ale w klubie Alumni kto inny zaatakował go nożem.
To byli Eric i Chloe.
Widać tylko to, że dwie osoby wychodzą z Alumni.
Wybaczcie, ale to, że Dalmar oskarża Erica i Chloe, wydaje mi się dziwne.
Przecież się przyznał.
Łapówka i presja w Internecie. Wyjaśnić to jeszcze raz?
Spójrzcie.
Gdybyśmy kogoś zobaczyli na imprezie, moglibyśmy go wykluczyć.
Ale tutaj nikogo nie można rozpoznać.
Jasne. Jesteś przystojny, bogaty, biały, wpłacasz kaucję, jakby to były grosze.
- Więc szybko cię wykluczyli. - Co?
Szybko też przejąłeś kontrolę nad komputerem.
- Może coś ukrywasz. - Sonia, co z tobą?
Przy komputerze jest nas czworo.
- Iván tego nie zrobił. Kropka. - Dalmar też nie.
Czy ktoś ufa Ericowi i Chloe? Przeanalizujmy sytuację.
Szantażowana matka, atak nożem, Eric, któremu czasem odbija…
- Policja już ich przesłuchiwała. - I co?
Ci pieprzeni faszyści to zrobili.
Zabili go i go przenieśli.
Zrobię wszystko, żeby skończyli w pace.
Wszyscy wiemy, że Héctor i Emilia to kretyni.
Ale żeby kogoś zabili?
A jeśli to naprawdę Eric i Chloe?
SZKOŁA DLA ELITY
Cholera.
Nie masz jeszcze siły na takie ciężary.
Ani na tak dużą zmianę.
Nie stać mnie, żeby tu mieszkać sam.
Mam się zabić?
Co z tym zrobić?
Zabrać czy wyrzucić?
Chodź.
Co się stało?
Niepotrzebnie tu przyszedłeś.
To dla ciebie za dużo.
Chodźmy na zewnątrz.
Wszystko straciłem.
Masz rodzinę.
- Idę po tabletki. - Nie.
Tabletki nie rozwiążą każdego kryzysu.
Zamknij oczy.
Śpij, dzieciąteczko
Póki kolacja nie będzie gotowa
A jeśli u nas kolacja nie będzie gotowa
To będzie u sąsiada
Mama nam to śpiewała, kiedy byliśmy mali.
Tak. Kiedy leżałeś w śpiączce, śpiewałam ci to każdego dnia.
I wydawało się, że reagujesz. Że mnie słyszysz.
Naprawdę miałam wrażenie,
że się uśmiechasz.
MOŻESZ SIĘ JUŻ ODPRAWIĆ.
TWÓJ SAMOLOT DO NOWEGO JORKU ODLATUJE ZA 24 GODZINY.
Dam sobie rękę uciąć, że tego nie zrobił.
Nawet dla Chloe?
Chloe jest w stanie owinąć go sobie wokół palca.
Wykorzystuje to, że ma nierówno pod sufitem, i robi, co chce.
Słyszysz, co mówisz?
Twój kuzyn to wariat. I wariuje też na punkcie Chloe.
Nie nazywaj go wariatem.
Bądźmy szczerzy, najlepiej z nim nie jest.
Wiem. Czy łatwo nim manipulować? Tak.
Ale nie pozwolę na niego pluć za to, że jest chory.
Poza tym to ty ciągle masz obsesję na punkcie Raúla.
Jeżeli ci na mnie zależy, nic nie mów.
Dobrze.
Nic nie będę mówić, bo wiem, że cię to boli, a na to nie zasługujesz.
Ale i tak znajdę to nagranie.
I jeśli ono pogrąży twojego kuzyna, trudno.
Przysięgam, że go nie mam.
Przyrzeknij, że Chloe je wykasuje.
Mówię ci, że Chloe i ja nie mamy tego nagrania.
Skąd ta histeria?
Bo ciągle się boję, że całą winę zwalą na ciebie.
Coś jest nie tak.
- Powiedziałeś komuś? - Nie.
Wcześniej kłóciłeś się z Sarą. Jej też nie mówiłeś?
Nie.
Oddasz klucze do domu każdej lasce, która na ciebie spojrzy.
To przykre, że tak we mnie wątpisz.
Martwię się o ciebie. To wszystko.
Nico fatalnie kłamie.
Znam każdy jego gest.
Nie tylko kłamał, ale też czuł się winny.
On zawsze jest wobec ciebie nadopiekuńczy.
Ja bym go jeszcze nie skreślała.
Dobrze?
Załóżmy, że Nico się nie wygadał.
A jeśli ktoś widział, jak biliśmy się z Joelem?
Nie.
Myślę, że jednak się wygadał. A może to Dalmar?
Nie. Nie nakręcaj się.
Zeznaliśmy, że nie widzieliśmy Joela.
Nawet jeśli Dalmar puścił farbę, to mu nie uwierzyli. Wszystko gra.
Odzyskałaś telefon?
Tak.
Muszę go naładować.
Musiałaś go zgubić akurat wtedy.
- Gdyby go znaleźli, byłoby po nas. - Wiem.
Gapią się na nas. Oni wszystko wiedzą.
Nie wiedzą.
Nie okazuj zdenerwowania, bo będą nas podejrzewać.
Pragnę jedynie zemsty.
Myślę o Joelu i chcę zrobić to samo jego zabójcy.
Wyolbrzymiasz wszystko, bo jest w tobie złość.
To normalne. Ale ty taki nie jesteś.
Chloe i Eric to nasi bliscy przyjaciele.
Nie, tak naprawdę nie jesteśmy tak blisko.
Mówiłam ci, co mi zrobiła?
Aby dostać się do Alumni, pokazała Emilii moje rachunki.
Nie mam dowodów, ale jestem pewna. To cwaniara jakich mało.
Zrobi wszystko, żeby postawić na swoim.
Biedny Eric. Brak mu nie tylko piątej klepki.
Choć nie wyobrażam sobie jej z nożem w dłoni.
Wyobrażam sobie jednak, że zmusiła do tego Erica.
Cholera.
Oni to zrobili.
Ale dlaczego?
Żeby się chronić.
Ją i jej matkę.
To oczywiste.
Gdzie rodzice?
Tacie kręciło się w głowie. Pojechali do szpitala to zbadać.
Ale nie martw się.
Są wykończeni.
I coraz starsi.
Jak się czujesz?
Jak wrak.
Dalmar tego nie zrobił. To Héctor i Emilia.
Zorganizowali kampanię, żeby go wrobić.
Nie masz dowodów.
Nawet gdybym miał, kto ich ruszy?
Nawet ty się ich boisz. Mówiłaś, że to podstępne gnidy.
Ale nie mordercy.
Więc niech zapłacą za to, że mnie pobili!
Co?
Nie mówiłem ci. Grozili, że odbiorą ci staż.
Widziałaś, do czego są zdolni.
To wiesz na pewno. Co teraz?
Poświęcisz swoją świetlaną przyszłość, żeby mi pomóc?
Przepraszam. Jestem egoistą.
Jedź i ciesz się życiem, które cię czeka.
Cześć, mamo. Jak tata?
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Wszystko dobrze. Nie martw się.
Jedziemy do domu.
Na razie.
Do zobaczenia.
Powiedz o nich policji.
Co?
- Nie ma mowy. - Nie martw się o moją przyszłość.
Będę mieć ją wszędzie.
Tutaj też.
Wolę być blisko rodziny.
Héctor.
- Musimy… - Spadaj.
Musimy iść na przyjęcie z okazji końca roku.
Razem. Jako prezes i wiceprezeska.
Odwołaj.
Przyjeżdżają z całego świata. Musimy im pokazać naszą jedność.
Jeśli ci na tym zależy, idź sama.
Powodzenia.
Zależy mi tylko na tobie.
Unikasz mnie. Nie sypiasz w domu.
Dłużej tego nie zniosę. To mnie wykańcza.
Proszę, spójrz na mnie.
Zniknięcie z życia kogoś, kogo kochasz,
jest bardzo okrutne.
I tu się mylisz.
Nie kocham cię.
Rań mnie, ile chcesz.
Ale nie umiałabym
zrobić nic, co mogłoby sprawić ci najmniejszy ból.
Sądzisz, że mogłabym zrobić coś tak strasznego?
Zrobiłabyś wszystko, byle mnie utrzymać przy sobie.
Dlatego poprosiłem o przeniesienie do szkoły za granicą.
Za granicą?
Gdzie?
Jak najdalej od tego wszystkiego.
Od wspomnień o Joelu.
I od ciebie.
Nie.
Powiedz, że to nieprawda.
- Nie mogę… - Spadaj!
Nico twierdzi,
że Eric i Chloe nastraszyli Joela z powodu szantażu.
Joel nie byłby do tego zdolny.
Skarbie, wybacz, że to powiem.
Wiem, że to nie najlepszy moment, ale Joel zrobiłby wszystko dla pieniędzy.
Nie wierzę, że chcieli go tylko nastraszyć.
To nagranie obciąża Carmen w sprawie śmierci Raúla.
Na pewno chcieli się pozbyć Joela.
Nie sądzę, żeby Carmen mogła…
Zrzuciła mojego Raúla z dachu,
więc mogła też z zimną krwią zabić Joela.
Albo przez Chloe namówić Erica.
Widziałam całą trójkę na imprezie. Byli nakręceni, namawiali się.
- Przysięgam. - Dobrze. Więc jaki masz plan?
Połączymy siły i ukradniemy telefon Chloe.
Jest na nim albo nagranie z Carmen, albo obciążające rozmowy.
Jeśli zostaną aresztowane,
w końcu zamknę swoją historię z Raúlem.
Ty mógłbyś zrobić to samo z Joelem. Każdy na tym zyska.
Przynajmniej rozwiejemy wątpliwości.
Zgoda. Jak ukradniemy jej telefon?
W szkole?
Nie.
Tu potrzeba luźniejszej atmosfery.
Co?
W Isadora House będzie impreza.
- W Cruz9. - Tak. Przepraszam.
To luksusowe przyjęcie Alumni.
Chloe na pewno przyjdzie i zabierze Erica jako osobę towarzyszącą.
Właśnie. Już nawet potwierdzili, że będą.
Nie stresuj się. Nikt nas nie obserwuje ani nie oskarża.
Pobawmy się trochę, dobrze?
Tylko trochę.
Jasne.
Cześć.
To przyjęcie Alumni, więc będzie chaos, dragi, alkohol.
Ochronę mamy po swojej stronie.
To idealne miejsce, żeby ukraść telefon tej zdzirze.
Cześć, siostro.
Nazwałeś mnie „siostrą”?
Tak, zgadza się.
Dobra.
Wciąż ci nie podziękowałem.
Za to, co dla mnie zrobiłyście.
Jeśli chodzi o kaucję, areszt…
Twoje wsparcie w Internecie. Wielkie dzięki.
Trochę mi to zajęło, ale w końcu się do was przekonałem.
Życie podarowało mi matkę i siostrę.
Najwyższy czas, żebym was lepiej poznał.
A przynajmniej dowiedział się, dokąd to zmierza.
- Byłoby miło. - Prawda?
Pogadamy chwilę?
- Dobrze. - Tak?
Tylko nie chcę zostawiać Erica samego.
Daj mu trochę swobody. Inaczej bardziej się zestresuje.
- Tak. - Sam nie wiem.
Ty znasz go lepiej.
Masz całkowitą rację.
Lubię, gdy jest z innymi i nie jest zależny tylko ode mnie.
- Jasne. - Ani od nikogo. To mu służy.
Tak.
Bardzo chętnie wypiję drinka ze swoim bratem.
Dobra.
Przepraszam.
Emilia, musimy porozmawiać z tobą i twoim bratem.
Od początku chciał nas obwinić o to pobicie.
Zrobiliście to wy i 20 innych osób.
Jasne, 20. A może 50? Nie, była nas setka.
- Proszę odnotować, że to sarkazm. - Odnotowałem.
A gdzie dowody?
To my sprawdzimy, czy oskarżenie jest zasadne.
Nie zrobiliśmy tego, Omar.
Ty kłamliwy sukinsynu.
Nawet przesłali mi film z pogróżkami.
Tak?
Możemy go obejrzeć?
Skasował się.
Cóż za przypadek.
Na pewno można go odzyskać, prawda?
Zadzwońmy do pana WhatsAppa…
Zamknij się już.
Nie pobiliśmy go.
Ale skoro już tutaj jesteśmy, też chcę wnieść oskarżenie.
Właśnie.
Możemy pozwać Omara o fałszywe oskarżenia?
Nie, nie to chcę zgłosić.
To moje zgłoszenie, nie nasze.
Przeciwko tobie.
Héctor?
O co ją oskarżasz?
O zabicie Joela.
Wiedziałem! I tak, to oni mnie pobili.
- Co ty wygadujesz? - To ty. Ty go zabiłaś.
Widziałeś to? Pomagałeś jej? Masz dowód?
To wy sprawdzacie, czy oskarżenie jest zasadne.
Dalmar już się przyznał.
Jeśli tego nie zbadacie, zadzwonię do szefowej Komendy Głównej.
To moja znajoma. Dajcie mi znać.
- Grożenie nam… - To oskarżenie ma sens.
Opublikowali w sieci nagranie przeciwko Dalmarowi.
To prosty sposób, żeby odwrócić uwagę.
- Zmusiłaś Dalmara, żeby się przyznał? - Nic nie zrobiłam.
Héctor chce mnie skrzywdzić. Lubi to robić.
Ale ja nie…
Dobrze.
Porozmawiajmy w spokojniejszym miejscu.
Urodziłam się tutaj.
Ale mama zaczęła mnie wozić z miejsca na miejsce
za każdym nowym chłopakiem, jakiego znalazła.
Kiedy wróciłyśmy do Madrytu bez żadnego faceta, nie wiedziałam czemu.
Teraz wiem.
Wkurza mnie, bo nie widzi, że nie mogę zapuścić korzeni.
Nie mogę zbudować relacji.
Teraz możesz.
Ze swoim bratem.
Och, Iván. Dziękuję. Naprawdę.
Dziękuję.
Zrobimy sobie selfie?
- Dobra. - Tak?
Zobaczmy.
Ja zrobię. Mam dłuższe ręce.
Jest.
- Szukałam cię. - Co się stało?
- Eric ma atak. - Gdzie jest?
W łazience.
Chodźmy.
Wody?
Nie trzeba. Dziękuję.
W takim razie opowiadaj.
Héctor!
Spójrz na mnie.
Spokojnie. Oddychaj.
Musiałam znaleźć winnego.
Najlepszy był zazdrosny facet, który odkrył, że jego chłopak się prostytuuje.
- Bo Joel… - Tak, wiemy.
Więc tak.
Héctor, pomóż mi!
Rozumiem cię, ale będziesz musiał się wypłakać później.
- Co robisz? - Nie ja, tylko my. Wynosimy go stąd.
Jak? Dokąd?
Goście i dziwki już poszli. Jesteśmy sami.
Daj mi pomyśleć.
Ludzie ze śmieciami.
Co?
Ci z filmu z drona.
Dwoje ludzi wychodziło z klubu ze śmieciami. To oni ze zwłokami.
Sprawdź wiadomości.
I zdjęcia.
Eric!
Eric, jesteś tutaj?
Eric, otwórz drzwi!
Proszę, otwórz drzwi.
Erica tu nie ma!
Kochanie, co z tobą?
- A z tobą? Wszystko gra? - Tak.
Sara mówiła, że masz atak.
Jeżeli taką ma nazwę na dwójeczkę, to owszem.
Ale się przestraszyłam.
Tylko…
- Znów zgubiłaś telefon? - Przed chwilą go miałam.
Wyjęłam go, żeby…
Żeby?
Żeby zrobić selfie z Ivánem.
Potem Sara powiedziała, że masz atak.
Kurwa, mój kuzyn powiedział Sarze.
Cholera.
Sara mnie oszukała, żeby zabrać mi telefon.
Chodź tu.
Pieprzone świnie. Oddajcie mi telefon!
Stój, bo wezwę ochronę i wywalę was oboje w 30 sekund.
Damy radę.
Nóż. Nie zostawiaj go.
- Kurwa, skup się! - On nie żyje, Emi.
Niesiemy trupa, a nasze odciski są w całym pokoju.
Nawet na nożu.
Amoniak albo ogień.
Wszystko spalimy albo wyczyścimy.
Potem wynieśliście ciało Joela z klubu Alumni.
Tak.
Ale zanim upozorowaliśmy miejsce zbrodni…
musiałam to sobie ułożyć w głowie.
I tak zrobiłam.
Poszłam na imprezę.
Zostawiłam brata z ciałem i nożem.
Dyskretnie wtopiłam się w tłum.
I kiedy nikt nie patrzył,
dosypałam Ivánowi pięć porcji GHB do drinka.
To by zwaliło słonia z nóg.
Dlatego Iván stracił przytomność.
Tak, ale musiał zemdleć tam, gdzie ja chciałam.
W ustronnym miejscu. Daleko od tłumu na imprezie.
To się zgadza z tym, co zeznali Dalmar i Iván.
Hej, Iván.
Wstawaj.
Jesteś pijany.
Czekaj. Telefon.
Stary…
Ostatni drink mi zaszkodził.
- Drink? - Tak.
- Czas iść do domu. - Umówiłem się z Joelem.
Wysłał mi dziwną wiadomość.
Nie rozumiem, o co chodzi.
Patrz.
„Mam dość twojej zazdrości. Musimy zerwać. Przyjdź”.
Widzisz?
Ty wysłałaś tę wiadomość?
Gdzie telefon Joela?
Kolejne odciski palców.
Potem go spalimy.
ROZPOZNAWANIE TWARZY
Co ty, kurwa, robisz?
MAM DOŚĆ TWOJEJ ZAZDROŚCI. MUSIMY ZERWAĆ. PRZYJDŹ.
LOKALIZACJA
Wynieśmy go.
A co Dalmar ma z tym wspólnego?
To tutaj.
Muszę usiąść.
Hej! Iván!
Nie sądziłam, że Iván będzie z kimś.
Musiałam improwizować.
Czemu się przyznał?
Nie wiem. Ktoś go musiał zmusić.
A ta kampania przeciwko niemu?
Żeby odwrócić uwagę.
Nie ty go zmusiłaś, by się przyznał?
Nie.
Nie wy to zrobiliście?
Żeby szybko i łatwo zamknąć sprawę dzięki nielegalnemu imigrantowi?
Jesteś aresztowana za zabójstwo Joela Castellano Solera.
Chcieliśmy go tylko nastraszyć.
Joel szantażował naszą matkę.
Chcieliśmy go nastraszyć. Nic nie zrobiliśmy.
Czemu szantażował twoją matkę?
Nie zrobiliśmy tego!
Czemu nagraliście, jak się pieprzył?
Nagraliście też, jak go zabiliście?
- To was podnieca? - Nie zabiliśmy go.
Nagrałam go na wypadek, gdyby nie udało się go nastraszyć.
Nagrałam, jak Joel i jego kumple puszczają się za pieniądze.
Zanim otworzyłam drzwi Ericowi,
zostawiłam telefon w pokoju, gdzie zostawili swoje rzeczy.
Tam się zbierali. Gdyby coś się tam wydarzyło,
mogłam tego użyć przeciwko niemu.
Skończ te bzdury i powiedz nam prawdę.
Kurwa!
Co się stało?
Chloe nagrała zabójstwo Joela.
Jak to za zabójstwo? Ja tego nie zrobiłam.
- Słucham? - Właśnie powiedziałaś…
Jestem tylko wspólniczką.
Robiłam to, żeby ratować Alumni.
Zwłaszcza Héctora.
Héctora?
Po co ratowałaś Héctora?
Żebyście go nie złapali.
On go zabił.
Co?
- Sprawdzacie, czy dobrze wyglądaliście? - To nie oni, Iván.
Héctor.
Mój brat jest kapryśny i niestabilny.
I miał obsesję na punkcie Joela.
Joel to wykorzystywał dla własnych korzyści.
Ja cię kocham!
Wiesz co? Ja cię nigdy nie pokocham.
Możesz o mnie zapomnieć. Im wcześniej, tym lepiej.
A kiedy już nie potrzebował mojego brata, chciał zupełnie się od niego odciąć.
A ponieważ mój brat był kompletnie naćpany,
stracił resztki panowania.
Nad Joelem i nad sobą.
- Na pewno nic nie pamiętasz? - Nie!
Byliśmy naćpani. Pieprzyliśmy się.
A kiedy się ocknąłem…
Emi, co ja zrobiłem?
Być wspólniczką i pomocną siostrą z miłości do brata to jedno.
A być idiotką i wziąć na siebie morderstwo – drugie.
Jestem niewinny. Oskarżyła mnie, żeby się odegrać!
Omar, jak ich wyprowadzić dyskretnie, żeby nie przechodzić przez tłum?
Tędy.
Zapomniałem. Ta część jest zamknięta.
Remont.
Będziecie musieli przejść przez tłum.
Pieprzona suko, wszystko zmyśliłaś.
Nic nie pamiętasz, bo byłeś na dragach.
Do końca próbowałam cię chronić.
Całe życie to robiłam. Chroniłam cię. Kochałam.
I tak mi się odwdzięczasz.
Masz obsesję na moim punkcie.
Przestań.
Nigdy więcej mnie nie wyrolujesz.
Ani nie wyjedziesz daleko ode mnie.
Zostaniesz przy mnie.
Na zawsze.
Zabiję go.
Przyrzekam. Jeśli go spotkam…
- Nie. - Przysięgam.
- Nie mów tak! - Boże.
Co?
Napisy: Przemysław Rak