SERIAL NETFLIX
Nie wiem, czy dam radę.
Kurwa. Jego ojciec właśnie zmarł.
HUGO: ON ALBO MY.
ÁLEX: PO CZYJEJ JESTEŚ STRONIE?
- Czego chcesz? - Opowiedzieć ci o Ivánie.
Nie chcę słuchać.
Przechodzi przez piekło. Chcę być przy nim.
Nie szkodzi. Prawda na ciebie zaczeka.
Czemu ciągle o tym mówisz?
To nie fair, że obwiniasz tylko nas.
Dobrze. Mów więc.
Tamtej nocy na Ibizie…
To prawda, Hugo, Álex i ja tam byliśmy.
Ale pamiętaj, że Iván i Phillipe też.
Tak, wiem. Co z tego?
Oni nic nie zrobili.
Tak ci powiedzieli.
O nie.
Nie dam się na to nabrać.
Wiem, że w tym nie uczestniczyli.
Nie dziwi cię, że wymyślili historyjkę z nagraniem,
którego poza nimi nie widział nikt, nawet policja?
Uwierzyłaś w alibi, które przedstawili, bo to twoi znajomi.
Na twoim miejscu postąpiłbym tak samo.
Co chcesz powiedzieć?
Potem Phillipe wrócił do domu,
a Iván tu został, udając twojego najlepszego przyjaciela.
Możesz przejść do sedna?
Oni brali w tym udział.
Nie.
To nieprawda.
Nie, ufam im i wiem, że to nieprawda.
Co mieli zrobić? Przyznać się?
Przy takiej przeszłości Phillipe’a?
Iván i Phillipe brali w tym udział. Mało tego. To był ich pomysł.
Mieli gdzieś to, że jesteś nieprzytomna.
Prowadzili całą akcję.
Akcję?
- Tak to nazywacie? - Wiesz, o co mi chodzi.
Nie wiem. I obchodzi mnie, jak to nazywacie.
Ważne, że to oni byli prowodyrami.
Zwłaszcza Iván.
Po prochach zachowywał się jak zwierzę.
On pierwszy na ciebie wskoczył.
Iván i Phillipe byli prowodyrami. Zwłaszcza Iván.
Po prochach zachowywał się jak zwierzę.
On pierwszy na ciebie wskoczył.
Hej. Nie przyszłaś na pogrzeb mojego ojca.
Nie.
Nie mogłam. Przepraszam.
Wiem, że ludzie nie wiedzą, jak się zachować,
ale nie poradzę sobie bez najbliższych przyjaciół.
Patrick na pewno się tobą zajmie.
Zaczekaj.
Nie opuścił mnie i jestem wdzięczny.
Ale chyba potrzebuję przestrzeni.
Ciągłe towarzystwo Patricka przypomina mi to całe gówno, które się stało.
Wiem, jak to jest, gdy jakieś gówno odbiera chęć do życia.
KILKA TYGODNI PO POGRZEBIE CRUZA
ZABÓJCY CRUZA CZEKAJĄ W ARESZCIE NA PROCES
- BEZ SARAUL TO NIE TO SAMO. - COŚ JEST NIE TAK.
- CO Z SARAUL? - WRACAJCIE!
RAÚL PIĘĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
RAÚL: POROZMAWIAJMY, KOCHANIE, PROSZĘ.
CZEŚĆ, RAÚL
- Cześć. - Cześć.
Co słychać?
Znów źle spałaś?
Znowu pisze, prawda?
Bez przerwy.
Co mogę zrobić?
Mogłabyś to zgłosić albo chociaż go zablokować.
Nie znasz go. To byłoby gorsze.
Gorsze niż co?
Niż kiedy cię nękał?
Izolował?
Bił?
Przepraszam.
Zrób to w swoim tempie, kiedy będziesz gotowa.
Ale nie możesz tkwić w próżni.
Musisz podjąć decyzję.
Chodź do mnie.
- Iván znowu zaspał? - Tak.
Całą noc oglądał wiadomości o aresztowaniu.
To mu nie służy.
Nie ucieknie od tego.
Wszędzie o tym mówią.
To prawda.
„Zaprzeczenie, targowanie się, depresja…”
Iván musi przejść wszystkie etapy żałoby, aż się z tym pogodzi.
Od kiedy masz dyplom z psychologii?
O co ci chodzi?
Widziałaś, że to wyguglowałam.
Właśnie.
Czemu ostatnio tak mnie traktuje?
Jest ugotowana.
Już się upiła? Tak wcześnie rano?
Nie o to mi chodzi. Może przechodzi fazę gniewu.
Myślisz, że jest pijana?
Co jest?
Z automatem – nie wiem, ale wiem, co jest tobie.
To wszystko tutaj…
Śmierć Cruza, pogrzeb, stan Ivána
przypomina ci o Samu, prawda?
Upiłaś się czy co?
Ja? Chyba ty.
Ostatnio rzadko bywasz trzeźwa.
Nie oceniam cię.
Ta cała sytuacja dla mnie też jest skomplikowana,
ale ty i Samu byliście…
Przestań!
Nie chcesz słyszeć jego imienia?
Wiem, że ostatnio skupiam się na Sarze, bo mnie potrzebuje,
ale nie chcę, żebyś przeżyła to samo, co ja, gdy zginęła mama.
Gdy tylko zechcesz mnie posłuchać
albo przestać żyć w zaprzeczeniu,
będę przy tobie.
Fałszywy alarm. Z automatem wszystko w porządku. Ze mną też.
Po co ci one?
Pamiętajcie, że musicie wybrać partnera
do przyszłotygodniowego projektu.
Słuchaj.
Chcesz to ze mną zrobić?
Pewnie.
I projekt też.
Patrick, przyniosłeś zwolnienie od lekarza Ivána?
On nie chce iść do lekarza.
Nic nie chce robić.
Bez zwolnienia nie może opuszczać lekcji.
Wiem, że próbujesz się wszystkim zająć,
ale nie jesteś superbohaterem. Nikt nie jest.
Więc jeśli to cię przytłacza i potrzebujesz pomocy…
Namówię go, żeby wrócił.
Zamień ten stół na tamten.
Jeśli nie siedzi w rogu, awanturuje się.
Co?
Tylko się przyjaźnimy.
Wyświadczyła mi przysługę i zatrudniła mnie z powrotem.
Jasne.
Spędzamy razem dużo czasu, ale jako przyjaciele.
Czy chciałbym, żeby to było coś więcej?
Nie wiem.
Nie przyznaję, nie zaprzeczam.
Ale to oczywiste, że nie jest gotowa.
Nie będę jej naciskał.
Dobra. Zajmij się tym.
Przepraszam.
Pau!
- Trochę młoda na szefową. - To lokal jej rodziców.
Ona udaje szefową.
Rozumiem. Czyli kabluje rodzicom, tak?
Dobrze wyglądasz!
Naprawdę! Wyglądasz świetnie.
Jak zawsze.
- Zaczynałem zapominać, jak wyglądasz. - Jasne.
Nie zaglądasz do Jávei. Nie chcesz mieć z nami nic wspólnego.
Malujesz paznokcie? Co jest?
- Co? - Jestem zajęty, Pau.
Tak.
Wczoraj gadałem z tatą. Nie mówił, że będziesz.
- Niespodzianka! - Długo zostaniesz?
Przenoszę się tu.
Tata cię przysłał, żebyś się zajął interesem?
Cholera.
Prosiłem, żebyście pozwolili mi żyć w spokoju w Madrycie.
- Mówiłem wam. - Wiem, ale biznes to biznes.
Wiem, o co prosiłeś.
Ale w Madrycie pojawiła się wielka okazja.
I nie my pierwsi chcemy z niej skorzystać.
Ale musimy być jedyni.
Spójrz na mnie.
Tata pozwoli ci robić swoje.
Dlatego tu jestem. Wszystkim się zajmę.
Zadbam, żeby zostawił cię w spokoju.
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze.
Spokojnie. Będziesz miał swoje życie i robił to, co robisz.
Jako kelner.
Dalej możesz być biedny, skoro chcesz.
Nie odbierasz telefonu.
Nie widuję cię poza szkołą, nie byłaś na pogrzebie Cruza
i nie odwiedziłaś Ivána.
- Nie rozumiem cię. - Mam dużo na głowie.
To twój przyjaciel.
Tak.
O, Dídac! Chcesz się napić?
Nie. Dziękuję.
Chcę, żebyś pomogła Ivánowi.
Nie wiem jak.
Jak tylko się da. Nie wiem, co mam robić.
Całymi dniami leży w łóżku, nie odzywa się…
Siedzi u mnie, wygląda jak zombie.
Nawet nie odebrał rzeczy Cruza.
Jakby nic do niego nie docierało.
Rozumiem, ale nie mogę nic zrobić.
Może zorganizujemy tu pożegnanie Cruza
dla ludzi, którzy go kochali?
To tylko pomysł.
Moim zdaniem świetny.
Od kiedy kelnerzy urządzają imprezy w moim lokalu?
To lokal twoich rodziców.
To może pomóc Ivánowi.
Może dzięki temu się z tym pogodzi.
- Jest za mało czasu. - Nie martw się, Isadora.
Pogadam z kelnerami. Nie będzie problemu.
Wszystko dla Ivána.
Dziękuję, Isa. Serio.
- Dobry pomysł, co? - Tak.
Iván? Jesteś pewna?
Nie.
Niczego nie jestem pewna.
Tak.
Trudno uwierzyć, że Iván to zrobił.
Że Javi to zrobił, też nie wierzyłeś.
Nie wiem, co jest wspomnieniem, a co snem.
- Chyba wariuję. - Nie.
Nie wariujesz.
I nie jesteś sama.
Wszystko będziemy robić razem.
- Mamy odwołać pożegnanie? - Nie.
To impreza dla Cruza.
To, co mu zrobili, było straszne i niesprawiedliwe.
Wiesz, jaki jest mój problem?
Nie mogę nikomu ufać.
Chciałabym komuś zaufać i czuć się bezpiecznie.
Poczuć spokój.
Zaczekaj.
Możesz zostać ze mną?
Nie wierzę, że wynająłeś ten apartament.
Chciałem tu przyjść z kimś wyjątkowym.
Czyli mam się czuć wyjątkowo?
Chcesz mnie tylko pomacać?
Nie, ale zrobimy to po mojemu.
Po co to?
Dla higieny.
I dla doświadczenia.
Masz ochotę?
Zaczekaj.
Cholera, przepraszam.
Nic się nie stało.
Czekaj.
Spróbuj tak.
Cholera!
Zdejmij to i zajmijmy się czymś innym.
Nie potrzebuję tego.
Nico, co się stało?
Kiedyś to lubiłeś.
Już nie.
Chcę operacji.
- Skąd ten pomysł? - To przez tę dziewczynę?
Sonia cię do tego namówiła?
- Nie. - Więc co się stało, synu?
Na początku roku szkolnego byłeś szczęśliwy i pewny siebie. Nie rozumiem.
Nikt mnie nie namówił. To mój wybór.
Obawiamy się, że to jest pochopna decyzja.
Nie jest!
Operacja korekty płci jest skomplikowana. Rekonwalescencja również.
Trudno. Robiłeś wszystkie moje operacje.
- Nie zrobisz tej? - Nie.
Nie możesz ulegać kaprysom.
- To nie jest kaprys! - Jest. To przez tę dziewczynę.
- Alfonso, pomóż mi. - Tato.
Dopóki nie skończysz szkoły lub nie staniesz się dorosły,
nie będę cię operował.
Jako lekarz i ojciec uważam, że tak będzie lepiej.
- Ja zdecyduję, co dla mnie dobre. - Gdy będziesz dorosły.
- Więc znajdę kogoś innego. - Wiesz, ile to kosztuje?
Nico, usiądź, proszę.
- Nico. - Proszę.
Nico!
Hej.
Proszę.
Zjedz śniadanie i chodźmy do szkoły.
Nie przestają.
Dziennikarze?
I kibice.
I hejterzy.
Nawet martwy ma hejterów.
Dobra. Ale na dzisiejsze pożegnanie przyjdą tylko jego bliscy.
Ci, którzy cię kochają.
- Przyjdzie cała drużyna… - Przestań.
Co?
„Chodźmy do ciebie. Pomogę ci ogarnąć rzeczy”.
„Chodźmy na spacer, żebyś nie myślał o tacie”.
„Zaplanujmy pożegnanie”.
Ciągle gadasz o moim ojcu!
Ale chcesz, żebym o nim nie myślał.
Tylko chcę ci pomóc.
To przestań mi o nim przypominać!
I nie chcę żadnego pożegnania.
- Więc powiedz mi, co mam robić… - Nic, Patrick!
Nic nie rób.
Dziękuję ci, ale nic nie rób.
Iván!
Przepraszam.
Ari, zostaw mnie w spokoju.
Jesteś delfinem czy rekinem?
Co?
Aby nabrać powietrza, delfin raz na jakiś czas się wynurza.
Rekin, żeby napełnić skrzela, musi pływać,
bez względu na wszystko.
Musisz być jednym z nich, aby oddychać.
Nie mogę.
Ja też nie.
Ale nie można nie oddychać.
Jaki jest twój sekret?
- Jak oddychasz po stracie Samu? - Nie.
Nie wymawiaj jego imienia.
Rozumiem.
Twój sekret to pływać bez względu na wszystko.
- Rozmawiałem z Ivánem… - I podziałało.
Brawo, Patricku.
Też chcę być rekinem.
Zacznijmy lekcję.
Skłóciliśmy Isadorę i Ivána wtedy, gdy bardzo się potrzebują nawzajem…
Że co?
Może myliliśmy się co do ciebie i to ty powinieneś za wszystko beknąć.
Pau. Jak się masz? Co za niespodzianka.
Cholera, Javi! Minęło tyle czasu!
Macie tu niezłą szkołę!
On chciał tu przyjechać dla ciebie.
Żebyśmy byli razem, jak w te wszystkie wakacje w Jávei.
Możemy pogadać?
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Co z wami?
Nic. Musimy coś wyjaśnić.
Dídac, tęsknię za tobą.
Nie mogę cofnąć tego, co się stało z Isą, ale płacę za to.
Nie rozumiem, jak możesz spać w nocy.
I jeszcze obrzucasz gównem Ivána. Nie wierzę w ani jedno słowo.
Co się tu, do cholery, dzieje?
Nic.
Nie jesteśmy już przyjaciółmi.
Zdarza się.
Chodźmy.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Dobrze cię widzieć.
- Skąd wiesz, że Javi to zrobił? - Powiedział mi. Chcesz posłuchać?
Myślisz, że nie cierpiałem, kiedy się dowiedziałem, że Javi…
Właśnie. Javi.
Twój przyjaciel.
Dídac, nic w życiu nie trwa wiecznie. Ani pieniądze, ani zdrowie czy młodość.
Wiesz, co trwa?
Rodzina i przyjaciele. Prawdziwi przyjaciele.
Dlatego nasza miłość i lojalność wobec nich muszą być najważniejsze.
- Stajesz po jego stronie? - Posłuchaj. To ważne.
Nikt nie daje drugiej szansy.
Jesteś z kimś albo przeciwko niemu.
Raz coś spieprzysz i cię wymazują. Bez procesu, bez dowodów.
Wiesz, jak to jest, gdy wszyscy się od ciebie odwracają?
Gdy jesteś samotny?
Javi nawalił.
I to grubo. Gorzej postąpić się nie da.
Ale co ma zrobić? Zabić się?
Uciec na bezludną wyspę?
„Zjebałeś. Już nie jesteś idealny.
Weź rakietę, poleć w kosmos i orbituj tam do śmierci”.
Tak powinien zrobić?
Nie mogę mu wybaczyć. I nie chcę.
Nie rób tego, jeśli nie chcesz. Nie ma sprawy.
Ale pogadaj z nim.
Stanąłeś po jej stronie, bo ci się podoba. Dobrze.
- To nie tak. - Stary.
Podoba ci się. To oczywiste.
Każdy kiedyś stracił rozum dla kobiety. Rozumiem to. Spokojnie.
Ale Javi to twój kumpel.
Twój przyjaciel.
Prosi, żebyś go wysłuchał.
Znajdź sposób, by wesprzeć tę dziewczynę i pomóc przyjacielowi.
Sara.
Raúl, co tu robisz?
Daj mi pięć minut. Na osobności.
Nie możesz tu przychodzić.
Nie odbierasz moich telefonów.
Nie możesz ot tak zerwać kontaktu.
Oczywiście, że może.
Jeśli będziesz tak robił, wystąpimy o zakaz zbliżania się, prawda?
Tego chcesz?
Jeśli tego chcesz, pójdę.
Ale chcę to usłyszeć od ciebie.
Jesteś zbyt silna, żeby ktoś mówił za ciebie.
Dzwoń.
To nie ty.
Manipuluje tobą.
- Co? - Tak jest.
Akurat.
Ćwiczę, ale nie mogę przypakować.
Robisz postępy, stary.
Budowanie mięśni wymaga czasu.
Tobie wystarczyło picie szejków, prawda?
Musi być coś, co to przyśpiesza.
Mogę załatwić coś, co pomaga przypakować.
Za odpowiednią cenę.
- Ty? - Nie będzie tanio.
Ale to towar z najwyższej półki. Jakość medyczna.
Ty nie łykasz, żeby urosnąć?
Mój ojciec jest chirurgiem. Mam dostęp do hormonów.
I potrzebuję forsy.
Możemy sobie pomóc.
Umowa stoi?
Najpierw zdobądź hormony. Potem pogadamy.
Zaczekaj!
Gdyby ktoś jeszcze chciał, daj znać.
SARAUL.GOALS TRANSMITUJE NA ŻYWO
Wielu z was pyta,
dlaczego niczego nie publikujemy i myślę, że jestem wam winien wyjaśnienie.
Sara mnie zostawiła.
Dlatego tak długo nie odpowiadałem.
Nie wiedziałem jak.
Tak.
Napisałem do niej list, ale nie wiedziałem, gdzie go wysłać.
Saro, jeśli tego słuchasz…
Nie będę czytał, znam go na pamięć.
Tak jak znam każdy pieprzyk na twoich plecach.
Saro,
nie mam do ciebie żalu.
Doceniam każdą chwilę miłości, którą mi dałaś.
I przepraszam za te wszystkie chwile, kiedy nie dość cię kochałem.
Ale ten kanał,
ten dom i ja zawsze będą należeć do ciebie.
Przysięgam, że spędzę każdą sekundę życia, próbując stać się lepszym człowiekiem,
więc jeśli kiedyś wrócisz, będziesz mieć chłopaka, na którego zasługujesz.
KONIEC TRANSMISJI
Javi.
To zajmie tylko sekundę.
Posłuchaj.
Jeśli twoi kumple, przy których miałeś się wybić, traktują cię jak gówno,
to nie mój problem.
Ale jeśli tak za mną tęsknisz, udowodnij to.
Napraw gówno, które rozpętałeś między Ivánem a Isadorą.
Jeśli Iván chce to odwołać, musisz mi powiedzieć teraz.
Już ci mówiłem. Nie wiem, co mam robić.
Jeśli się angażuję, przesadzam. Jeśli nie, czuję się jak gówno.
Nie wiem.
Idę pomóc.
Dobrze.
Co się stało?
Wezwij mojego kierowcę.
Natychmiast.
Okłamałem cię. Hugo i Álex mnie zmusili.
Iván nie miał z tym nic wspólnego.
Chcieliśmy, żebyś dała nam spokój i skupiła się na kimś innym.
Bardzo przepraszam.
Zniszczyłem ci przyjaźń z Ivánem, kiedy się potrzebowaliście.
Co tu robisz?
Nie mogę sobie nawet wyobrazić, co teraz przeżywasz.
I nie mam żadnej wymówki,
dlaczego mnie przy tobie nie było.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Słuchaj, Iván.
Nie mogę cofnąć czasu.
I choć bardzo bym chciała, nie mogę przywrócić ci taty.
Ale coś mogę zrobić.
Pójdę z tobą do domu po jego rzeczy.
Jeśli nie dasz rady przejrzeć ich sam, zrobimy to razem.
Albo tam nie pójdziemy.
Zrobimy to, co zechcesz.
Najważniejsze, żebyś wiedział,
że już nigdy nie zostawię cię samego.
W porządku?
Płacz. Płacz jest świetny.
Będę płakać z tobą.
Nie mogę.
Mam ochotę, ale nie mogę.
Wiem. Ale będziesz płakać.
Krok po kroku.
- Idziemy na pożegnanie? - Nie, Isa.
Nie.
Nie chcę żadnych imprez.
Ale może tego potrzebujesz.
To może być dobry sposób, żeby zmierzyć się z bólem.
I zaleczyć rany.
A przynajmniej zacząć.
Musisz je zaleczyć.
Inaczej nigdy nie zaznasz spokoju.
Pójdziemy razem?
Chodź.
Bardzo cię kocham.
- Mam wrażenie, jakby mnie tu nie było. - Jakby to się przydarzało komuś innemu.
Cieszę się, że Isa cię przekonała.
Pójdę się przywitać.
Skoro udajemy, że nic się nie stało, róbmy to dobrze.
Jak się czujesz?
Współczuję ci.
Co on w niej widzi?
To bardzo seksistowskie.
To nie wina Soni, że ci nie wyszło z Nico.
Nie, to twoja wina.
Słucham?
Nie trzeba było mu mówić o Bilalu.
Ale gdy chodzi o faceta, którego lubisz, zapominasz o lojalności.
Bo Bilal ci się podoba, prawda?
Nie zwracaj uwagi na Ari.
Więc mnie nie lubisz?
A jeśli lubię?
Nie jesteś w moim typie. Przykro mi.
Pewnie.
Bo ty lubisz białe milionerki,
nawet jeśli traktują cię jak gówno.
A masz już mnie, siostrę, przy której możesz grać macho,
choć nie jestem w twoim typie.
To się nazywa mizogynoir.
To też suahili?
Nie będziesz mi więcej dokuczał.
Rocío,
ty jesteś po tamtej stronie baru, a ja po tej.
Nie chcę kłopotów z dziewczynami z Las Encinas.
Nie warto.
Cześć.
W imieniu rodziny i przyjaciół Cruza
chcę podziękować, że przyszliście,
aby uczcić pamięć mojego ojca i to, co zrobił dla ludzi i sportu.
Przepraszam.
Klub mojego ojca chce założyć fundację,
żeby promować równość w sporcie,
tak by jego osoba posłużyła za wzór.
Ale mój ojciec nie był wzorem.
Tak by powiedział, gdyby tu był.
Był człowiekiem z własnymi problemami, który próbował żyć po swojemu.
I nie.
Nikt nie powinien za to umierać.
Nikt nie powinien był go za to zabić.
Nie chcę tego zaakceptować
i nie chcę z tym żyć, ale i tak to zrobię.
Nie, Patrick.
Zostaw go.
Musi się wypłakać.
Udziela innym życiowych rad, a sama ich najbardziej potrzebuje.
Rób, co mówię, nie to, co robię.
NIE PRZYJDZIESZ NA POŻEGNANIE?
SARA: NIE. JESTEM U SIEBIE. SPRAWY SIĘ SKOMPLIKOWAŁY.
Myślałam, że pójdziesz na policję.
Nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
Użył emocjonalnego szantażu, żeby cię odzyskać?
Nie wracam do niego.
Wracam do domu, on wychodzi. Nawet je poza domem.
On się stara.
To typowe zachowanie. Chce cię kontrolować.
Lepiej pozwolić, żebyś ty mnie kontrolowała?
Co?
Tak o mnie myślisz?
Robię to, żeby ci pomóc.
Jako przyjaciółka.
Nie chcę niczego w zamian.
Może nie zrobiłam tego dobrze.
Ale idziesz do jaskini lwa i nie mogę na to pozwolić.
Mam dość bycia marionetką.
Chcę odzyskać swoje życie. To moja decyzja.
Przyślę kogoś po swoje rzeczy.
Rozmawiałem z Mencíą.
Nie było łatwo, ale znaleźliśmy.
- Co to jest? - Tam pochowano Samuela.
Nie.
Dla ciebie.
I dla mnie.
Pozwoliłem swojemu chłopakowi opłakiwać ojca.
Proszę, żebyś zrobiła to samo dla Samuela.
Przepraszam.
Dziękuję.
PATRICK: GDZIE JESTEŚ?
Okłamałam cię.
Gadka o rekinach to bzdura.
Pomaga mi tylko to.
Działa?
Kiedyś tak sądziłam.
Że usuwa ból, ale tak naprawdę tylko go ukrywa.
I zostawia go tutaj.
Jeśli nie możemy się go pozbyć…
przynajmniej możemy go dzielić.
Widziałaś Ivána?
Nie.
Taka piękna i taka samotna.
Stawiasz na klasykę, co?
Nie jestem sama.
Jestem z tobą.
- Ile? - Ile co?
Ile bierzesz?
Hej, co robisz?
Ciesz się, że nie dostałeś w ryj, rasisto.
- Bo się pomyliłem? Wyglądasz… - Jak kto?
Ją pytałeś, ile bierze? A ją?
- Co się dzieje? - Ona mnie zaatakowała.
On zaatakował ją.
Wyprowadźcie go.
- Proszę z nami. - Dobrze.
Spokojnie.
W porządku?
Przyzwyczaiłam się do tego.
Czasem biorą mnie za prostytutkę, czasem za sprzątaczkę.
Oba to normalne zawody, ale… Wiesz, co mam na myśli.
Choć raz cię rozumiem.
Ludzie stąd widzą moją skórę i myślą, że wiedzą, kim jestem.
- Ja jestem stąd. - Ale chcesz być stamtąd.
Ja przeciwnie.
To „cześć” w języku suahili.
Jestem Bilal.
Zawsze dobrze jest poznać siostrę.
Chciałem ci pomóc, Ari.
Wam obojgu.
Tobie też, Iván.
Czemu się ode mnie odsuwasz?
Przyjmujesz pomoc od wszystkich poza mną.
Niby mi dziękujesz, ale czuję, że mną gardzisz.
- Nie gardzę tobą. - Gardzisz!
Zmuszasz się do uśmiechu, ale to widać.
Nie wiem, jak długo to trwa, ale mam to gdzieś.
Bo nie zasługuję na to.
A ty?
Stałaś się pijaczką, która niczego nie szanuje.
W razie czego będę u rodziców.
Jutro lub kiedy zechcesz,
przyjdę nagrać parę filmów, jak ustaliliśmy.
Dobrze.
Pa.
Zaczekaj.
Może…
to bez sensu, żebyś wychodził, skoro jutro masz wrócić.
Ale tak się umówiliśmy.
Jesteś pewna?
Krok po kroku.
Nie będziemy spać razem,
ale zostań.
Dobra.
No weź…
Zadzwoń do Isadory!
Zaraz wracam.
Przepraszam.
Isadora śpi.
Zasługuję, żeby być sama.
- Nie. - Tak.
Ciebie też źle traktowałam. Powinieneś mnie olać.
Wystraszyłam się. Ale nie z powodu tego, co myślisz.
Ari…
Ostatnim razem, gdy czułam do kogoś to, co czuję do ciebie,
a bardzo cię lubię, choć myślisz inaczej, wszystko popsułam.
Miał na imię Samuel.
Pierwszy raz wymawiam jego imię.
Szczerze mówiąc, bardzo go kochałam.
Bardzo.
Ale niszczę wszystko, na czym mi zależy.
Radzę ci trzymać się ode mnie z daleka. Ale nie słuchasz.
A potem do mnie wracasz…
Mówiłam ci.
Twoja dziewczyna czeka.
Czemu do niej piszesz? Jest tam!
Wzywam taksówkę.
Żeby znowu odesłać mnie do domu?
Nie, żeby zabrać cię do siebie.
Dlaczego, Iván? Nie rozumiem.
- Zakochałeś się w Ari? - Nikogo nie kocham.
- Widzisz, jak mną gardzisz? - Nie gardzę tobą!
Czemu mnie odpychasz?
Nie chcesz być ze mną sam, unikasz bliskości.
Unikasz mnie.
Nawet nie patrzysz mi w oczy.
Bo mi przypominasz, że ojciec się ujawnił przez ciebie.
Wyszedł z domu tamtej nocy, bo do niego zadzwoniłeś.
Gdybyśmy cię nie poznali,
wciąż by żył.
Nie wiń mnie za to.
To nie twoja wina, że mój tata nie żyje.
I nic nie usprawiedliwia tego, co dziś zrobiłem.
Ale wciąż to czuję, gdy cię widzę.
Czuję, że to wszystko twoja wina.
Chciałbym nad tym panować, ale tak się czuję.
To nie fair wobec ciebie…
Nie mogę tego ciągnąć.
Nie zostawiaj mnie.
Proszę.
Iván!
Napisy: Przemysław Rak