SERIAL NETFLIX
ARI 10 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Mencía?
Martwiłam się. Gdzie jesteś?
Nie wiem.
Jak to?
Wszystko w porządku?
Nic nie pamiętam.
Co się stało? Uspokój się.
Przyślij mi namiary, przyjadę po ciebie. Ivána potrącił samochód.
- Co? - W pobliżu klubu.
Sprawca zbiegł.
Mencía, co z tobą? Uspokój się.
Ari, pomóż mi!
W czym?
Ari, to ja…
Co?
To ja potrąciłam Ivána.
O czym ty mówisz?
Gdzie Patrick?
W szpitalu. Powiedziałam, że źle się czujesz.
Musisz mi wszystko powiedzieć.
Nie pamiętam, co się stało.
Byłam na imprezie i nagle poczułam się zmęczona.
Ktoś powiedział, że wsiadłaś pijana do samochodu.
Więc pojechałam za tobą.
Musiałam zemdleć za kierownicą.
Ari, ja wszystko niszczę.
Wszystko, czego dotknę…
Mencía, nie czas na to.
Ale to prawda.
O czym myślisz?
Zaczekaj tutaj.
- Pilnuj auta. - Dokąd idziesz?
Nic nie mów Patrickowi.
Ani o samochodzie, ani o tym, co zrobiłaś.
A ty gdzie, kurwa, byłaś?
- Ja… - Zawsze robię, co chcesz.
Moglibyśmy zdechnąć, a ty miałabyś to gdzieś.
Byłam bardzo pijana.
Zemdlałam, musieli mnie cucić.
Przykro mi. Naprawdę.
Kurwa!
Jesteście rodziną Ivána Carvalho?
Tak.
Skończyliśmy operację, ale utrzymujemy go w śpiączce.
Możecie go zobaczyć.
Chodźmy.
Chodź.
Ari…
Nie.
Musi pan wyjść.
Już?
Nie mogę z nim zostać?
Jestem jego rodziną.
Tu nie można przebywać. Przykro mi.
Nigdzie nie idę.
Nie zostawię Ivána.
Spróbuję przekonać lekarkę,
żeby pozwoliła mi go odwiedzić, choćby na pięć minut.
W żaden sposób mu nie pomożesz.
Nie lepiej iść do domu i odpocząć?
Patrick, zostań tutaj. Przyniesiemy ci ubranie i resztę.
Ale Ari…
Przecież wiesz, jaki jest. W domu będzie się denerwować.
Lepiej, żeby został i jak najczęściej widywał Ivána.
Ty też możesz tu zostać na noc.
Ja?
Muszę wcześnie wstać, żeby odwiedzić tatę.
Tylko ja do niego jeżdżę.
Nie zostawiaj go. Nawet na chwilę.
Nigdzie nie idź, chyba że ci powiem.
Zostaniesz tu, żeby poczuł miłość i wsparcie, których potrzebuje.
A co najważniejsze, będziesz nad nim czuwać.
Dobrze?
Zachowujesz się jak tata.
Spróbuj się przespać.
Kocham cię.
Zaopiekuj się nim.
Pozbyłam się auta.
Jeśli policja je znajdzie,
powiem, że nie byliśmy pewni, czy zostało skradzione,
więc tego nie zgłosiliśmy.
Jak się czuje Mencía?
A jak myślisz?
Musimy cię wyciągnąć, żebyś nas stąd zabrał.
Gdzieś, gdzie będziemy bezpieczni.
Masz odpowiednie wpływy i kontakty.
Musimy znaleźć miejsce, w którym spróbujemy…
znów być rodziną.
Przyjechaliśmy tu wszystko naprawić, a jest tylko gorzej.
Co cię tak bawi?
Chyba w końcu rozumiesz, co to znaczy być rodzicem.
Ostatnio poznałam rodziców, którzy są zupełnie inni niż my.
Każda rodzina to inny świat.
Ale każdy rodzic zrobi wszystko, żeby pomóc swoim dzieciom.
Ja zawsze tak postępowałem. I ty robisz to teraz dla nas.
Ari…
Musicie zeznawać w mojej obronie.
A kiedy wyjdę, obiecuję, że znikniemy bez śladu.
Pomożemy twojej siostrze i nas wszystkim.
Mencía to zrobi.
Patricka będzie trudno przekonać.
Cześć.
Mogę usiąść?
- Co z Ivánem? - Stan stabilny.
Ale utrzymują go w śpiączce.
A co z tobą?
Co ze mną?
Ari…
Wszystko gra.
Umówiłam się na wizytę w klinice.
Jesteś pewna?
Jeśli czegoś potrzebujesz…
To dziecko Ivána.
- Którego Ivána? - Tego, który leży w szpitalu.
Chłopaka mojego brata. Chyba byłego.
Cholera.
Niezły bajzel.
Masz wątpliwości, bo to jego dziecko?
Przepraszam. Zadaję za dużo pytań.
Tak, to wszystko komplikuje.
Jego ojciec nie żyje.
On też może nie przeżyć.
Może to wszystko, co po sobie zostawi?
Nie wiem, co zrobi mój brat, jeśli Iván…
Posłuchaj.
Jesteś odpowiedzialna wyłącznie wobec siebie, jasne?
Zadam ci pytanie i chcę, żebyś ty odpowiedziała.
Chcę odpowiedzi Ari.
Czy chcesz to dziecko?
Daj znać, kiedy idziesz do kliniki.
Wezmę cię za rękę i nie puszczę.
Pójdziesz ze mną?
Jasne.
Dziękuję.
- Muszę już iść. - Dobrze.
Ari, co się stało?
- Płakałaś. - Nie.
Możemy porozmawiać?
Nie teraz.
Rozmawiasz z Sonią, a ze mną nie?
Nie wszystko kręci się wokół ciebie. O pewnych sprawach wolę pogadać z nią.
Unikasz mnie, odkąd spaliśmy ze sobą.
Powiedz, że nie jestem w twoim typie…
Nico, dosyć.
Powtarzam: nie wszystko kręci się wokół ciebie.
Nie jestem dla ciebie dobra.
Wybacz, że mówię w ten sposób, ale powinieneś o mnie zapomnieć.
Biedny Iván.
Serio.
Czemu to zawsze on musi cierpieć?
To najmilszy facet na świecie.
Zawsze dba o innych.
To niesprawiedliwe, że go to spotyka.
Co?
- Też się o niego martwisz? - Tak.
To normalne.
Sonia mówi, że stan Ivána jest stabilny.
Tak, dzwoniłam do szpitala.
Utrzymują go w śpiączce.
Serio? To dobra wiadomość.
Tak. Dobra.
Wybaczcie.
Cześć.
Pora na dojrzałą rozmowę, którą zamówiłaś.
Jak mówiłem, nasze rodziny działają w tej samej branży.
Twoja na Ibizie, moja na wschodzie kraju.
Najwyraźniej wpadli na siebie w Madrycie.
Moja rodzina również chce tu robić interesy.
- Powiedz, żeby wracali do domu, bo… - Nic im nie powiem.
Po pierwsze, nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.
A po drugie, nie obchodzi mnie, kto chce przejąć czyje terytorium.
Po prostu nie chcę, żeby popsuli to, co nas łączy.
To, co nas łączy?
Co?
A od kiedy nas coś łączy?
Myślę, że tak jest.
Słuchaj, Dídac.
Mam serdecznie dosyć kłamstw.
Mam dość tego, że moja własna rodzina mnie lekceważy.
A przede wszystkim mam dość facetów,
którzy zyskują moje zaufanie tylko po to, żeby mnie wykorzystać.
Chyba udowodniłem, że możesz mi ufać.
I że jestem po twojej stronie.
Wciąż przyjaźnisz się z Javierem, nawet jeśli się od niego odcinasz.
Wciąż należysz do rodziny,
która walczy z moją, nawet jeśli się od niej odcinasz.
Mam wrażenie, że to powinno być trochę łatwiejsze.
Dlatego lepiej zapomnijmy o tym, co nas łączy,
zanim będziesz musiał się odciąć również ode mnie.
Cześć.
Możemy porozmawiać?
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
Wciąż ci nie ufam tak, jak kiedyś.
To zrozumiałe.
Krok po kroku.
To moja wina, że mi nie ufasz.
Ale Isadora popełnia wielki błąd, że ci nie ufa.
Nie. Ma rację.
Nie potrafię zerwać kontaktów z przyjaciółmi i rodziną.
Mimo kłopotów, jakie na mnie ściągają.
Czyli jesteśmy przyjaciółmi?
Idiota.
Przepraszam.
Już miałem nadzieję.
Gdybym był przyzwoitym facetem,
zamiast czekać, aż ty coś zrobisz,
sam bym poszedł na policję i doniósł,
że zgwałciłeś Isadorę.
Może nagranie zostałoby odrzucone jako dowód,
a ty byś się nie przyznał.
Ale przynajmniej czułbym, że zrobiłem, co mogłem.
Ale tego nie zrobiłem.
Nie zrobiłem.
Ktoś tu potrzebuje pomocy.
Ja to zrobię.
- Nic? - Daj mi chwilę.
- Dobra, dajmy spokój. - Nie.
Pewnie nigdy wcześniej ci się to nie zdarzyło…
Zamknij się!
- Darujmy sobie. - Mówię, że nie.
Puszczaj. Już nie mam ochoty.
Pieprznięta suka.
Może ci nie staje przez stres.
Sprawa z Isadorą musi cię dręczyć.
Nie stresuję się, jasne?
Pewnie, stary.
Wydaje mi się, że nie podnieca mnie już to, co kiedyś.
Co? Laski cię już nie kręcą?
Nie. Nie o to chodzi.
Ale taki zwykły seks nic mi już nie daje.
Wiesz, kiedy ostatnio miałem fiuta twardego jak skała?
Nie.
A jak myślisz?
Czekaj. Ja pierdolę. Na Ibizie?
Co?
Co tak patrzysz? Ciebie też to kręciło.
Myślę o tym,
jak byliśmy tam razem…
jako kumple,
napaleni…
Cześć.
Co on tu robi?
Pisał do mnie, żebyśmy się spotkali.
Więc go zaprosiłem.
Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego, Javi.
Nie możemy posiedzieć tak jak kiedyś? Tylko przez jeden wieczór.
Dídac też się na ciebie wypiął? O to chodzi?
I zostałeś sam. Zasługujesz na to.
Daj spokój. Strzelmy parę drinków, będzie fajnie.
Tak jak kiedyś.
Nie.
Poszukam jakichś dziewczyn.
Czekaj, stary.
Nico miał mi pomóc pogodzić się ze stratą Samuela.
A ja go skrzywdziłam.
Czemu mu tego nie powiesz?
Nie mogę. To, co powiem, nie ma znaczenia.
Nico myśli, że odrzucam go za to, kim jest.
Nie powiem, że go użyłam, by zapomnieć o Samuelu.
Prawda?
Tak. To mogłoby tylko pogorszyć sprawę.
Ariadna?
Tak?
Możesz wejść.
Dobrze.
Spokojnie.
Dziękuję.
Idziemy do baru. Chcesz coś?
Idź po drinki dla wszystkich.
Sam nie dam rady ich przynieść.
Więc zamów coś dla siebie i Álexa.
Ja nie będę pił.
Álex, idziesz?
Idź. Poczekamy tu, dobra?
No więc? Co jest?
Zapoznamy się.
Stary, ona jest ledwo przytomna.
Wcale nie.
Chodźmy.
Dokąd idziecie?
Gdzie drinki?
Przy barze był tłok.
Dokąd idziecie?
Napić się z tamtą dziewczyną.
Bez złych zamiarów.
Z tamtą dziewczyną?
Tak. Z tamtą. Jakiś problem?
Spójrz na nią. Ledwo trzyma się na nogach.
Zajebiście się bawi.
Zabierzemy ją do apartamentu.
Zrobimy sobie spokojniejszą imprezę.
A tak przy okazji, nie jesteś zaproszony.
Chodźmy.
Álex.
Co będziecie robić w apartamencie?
Posiedzimy.
Niczego się nie nauczyliśmy?
Wyniki badań są dobre.
Po drugiej stronie ulicy jest apteka.
Na ból bierz ibuprofen lub paracetamol, ale nie aspirynę.
Gdy źle się poczujesz lub ból będzie za duży, wróć do nas.
I kup wilgotne chusteczki dla higieny.
Dobrze.
- Uważaj na siebie. - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Na pewno?
Chodź, stawiam kolację.
Nie.
Przestań…
Cholera.
Dalej.
Kurwa!
Nie przeszkadzać!
Olej to.
Jest napisane: „Nie przeszkadzać”!
Dawaj dalej.
Kurwa!
Czego?
Hugo Múler i Alejandro Díaz?
Idziemy.
Miałem kopię nagrania z Ibizy.
Mam nadzieję, że zaczniesz żyć normalnie
i znów będziesz ufać ludziom.
Ufać chłopakom.
Zwłaszcza Dídacowi.
Nigdy nie miałem takiego przyjaciela i mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczy.
Znajdź szczęście, Iso.
Przepraszam.
Gratulacje.
Dziękuję.
W końcu sprawiedliwość. Tak się cieszę.
Dzięki, skarbie.
Bardzo się cieszę.
Moje gratulacje.
Dzięki.
Isa, masz chwilę?
Jasne.
Chodzi o te 20 tysięcy.
Chcę, żebyś zapłaciła za moją operację.
- Dobra. - Wszystkiego się dowiem.
Dobrze. Jasne.
Mnie to pasuje.
Na pewno chcesz to zrobić?
Bo z tego, co wiem, to poważna sprawa.
Możesz zmienić zdanie.
Dam ci pieniądze, ruszymy dokoła świata i będziemy się bawić.
Tak, chcę tego.
Dobrze. Daj znać, co mam robić.
Dobra.
Nie chcesz tego robić dla siebie.
Co tu robisz?
Powstrzymuję cię.
Dlaczego?
Gdy byliśmy razem, akceptowałeś to, kim jesteś.
Robię to, bo tego chcę.
Jesteś pewien?
Co z ubraniem, które wczoraj przyniosłam?
Nie wiem.
Jest jak w transie. Nie chce się przebrać.
Dobrze się czujesz?
Kiepsko wyglądasz.
Jestem zmęczona.
Odwiedziny w więzieniu, Iván, wy dwoje…
Za dużo.
Ari,
myślałam o tym i ucieczka z kraju z tatą
wydaje się przesadą.
Chodź ze mną.
Posłuchaj.
Prowadziłaś nie swoje auto,
bez prawa jazdy, byłaś pijana i na haju.
Potrąciłaś Ivána, który może nie przeżyć.
- Jego stan jest stabilny… - To może się zmienić w każdej chwili.
Iván może umrzeć.
Musisz zrozumieć, że robimy to, aby cię chronić.
Gdy policja znajdzie…
wrak samochodu Patricka i go zidentyfikuje, będzie za późno.
Nie ma sensu zostawać w Madrycie.
Nic nam tu nie zostało.
Ani nikt.
Patrick ma Ivána.
Musisz się przespać.
Najpierw niech Iván się obudzi.
Rozmawiałam z tatą.
Nalega, żebyśmy zeznawali w jego obronie.
Już to przerabialiśmy.
- Ani Mencía, ani ja nie… - Mencía…
będzie zeznawać w jego obronie.
Skąd ta zmiana?
Możemy zacząć od nowa.
Razem, z dala od tego całego dramatu.
Chcesz wyjechać?
O co chodzi?
Patrick, tata musi zacząć od zera.
- Nic nam tu nie zostało. - Mów za siebie.
Ja mam wszystko, czego chcę.
Ty masz.
Ale Iván nie.
Nie wyszedłeś, bo się pokłóciliście?
Bo ci powiedział, że nie chce z tobą być.
Ani teraz, ani nigdy.
Był na haju.
Uciekasz od prawdy, ale Iván wyraził się jasno.
Chciał, żebyście się przyjaźnili, ale nic więcej.
- Gdy się wybudzi… - To może być w każdej chwili.
Tak, w każdej chwili.
A kiedy to zrobi, nawet jeśli ciebie zobaczy pierwszego…
i tak nie zechce być z tobą.
Iván ma prawo decydować, z kim chce być.
Wyraził się jasno.
Nie chce być z tobą.
Chciał, żebyś zostawił go w spokoju. I właśnie to musisz zrobić.
Wybacz, że tak mówię,
ale im szybciej to zaakceptujesz, tym lepiej.
Nie mogę się pogodzić, że nigdy go nie zobaczę.
Próbuję to jakoś ogarnąć,
ale nie potrafię.
- To mnie… - Przeraża.
Wiem.
Kręci ci się w głowie.
Wiem, jak to jest, gdy tracisz kogoś, kogo kochasz.
Rozumiem cię.
Musi być sposób, żebyśmy do siebie wrócili.
Musi być.
Może jest.
Ale może to się stać tylko wtedy, jeśli znikniesz.
Ale zniknij naprawdę.
Wyjedź daleko stąd i zerwij wszystkie kontakty.
Kto wie?
Może musisz mu dać trochę czasu i przestrzeni.
Cześć, mój ukochany.
Napisałem tysiące listów na telefonie
i wymyśliłem tysiące argumentów, dlaczego powinniśmy być razem.
Ale ostatecznie to ja się żegnam.
Nie chcę cię tracić na zawsze.
Nawet jeśli to konieczne.
Pozwól mi żyć z nadzieją, że kiedyś się spotkamy.
Nie proszę o coś, czego nie było.
Nie proszę o coś nowego.
Chcę wrócić do tego, co mieliśmy.
To było prawdziwe.
Ale żeby to się stało,
muszę zniknąć.
Wszyscy o tym mówiliście.
A więc dopóki się nie zobaczymy…
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Zawsze kochałem i zawsze będę.
Mencía, co robisz? Dokąd jedziesz?
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Jedziesz do szpitala?
Ari…
Co z nią?
Wyszła…
Zadzwonisz do niej później. Jedziemy do szpitala.
Za dużo alkoholu i dragów.
- Ari… - Chodź.
Idziemy.
Szybko. Wsiadaj.
Cholera, jak to działa?
Gaz, hamulec…
Dobra.
Fajniej się jeździło twoim autem.
Kiedy nie byłaś na haju.
Mencía?
Co się stało? Obudź się.
Tutaj!
- Sara? - Raúl?
Co się stało?
Potrzebuję cię. Przyjedź.
Mencía.
Spokojnie, jestem przy tobie.
Nic ci się nie stanie.
Nie pozwolę na to. Nigdy.
Dobrze?
Raúl, nie wiem, czy powinniśmy.
Zaufaj mi.
Nie możemy tego zrobić Mencíi.
Tata Mencíi ma duże wpływy.
- Nic jej się nie stanie. - Jest w więzieniu.
Rodzina Mencíi ma pieniądze i władzę.
Iván to chłopak jej brata. Jakoś to sobie wybaczą.
A syn Cruza będzie miał najlepszych prawników.
Wszystko mu załatwią.
W porządku?
Nie wiesz tego na pewno.
Wpływowi ludzie tacy są. Chronią swoich.
Jeśli złapią ciebie, to cię zniszczą.
Wszystko, o co walczyłaś i o czym marzyłaś, przepadnie.
Mówię poważnie.
Zaufaj mi.
Hej. To ja.
Raúl.
Twój Raúl.
Kocham cię, skarbie.
Patrick.
Dídac.
Nic nas nie łączy.
Tak, zrozumiałem.
Przynajmniej na razie.
Nie w tej chwili.
Przestałam ufać.
Tak ogólnie.
Zawsze będę kwestionować wszystko i wszystkich.
Przepraszam.
To mój bagaż.
Dziękuję za ostrzeżenie.
Jesteś na to gotowy?
Chodźmy.
Do zobaczenia, piękna.
Gotowy na co?
Żeby to znosić.
Nie.
Skoro nic nas nie łączy.
To chyba normalne, prawda?
Całkowicie normalne.
Tak.
Dídac, musimy jechać.
Pogadamy później.
Co się stało?
- Nic. - Nic?
- Nic. - Jasne.
Myślisz, że za mało się staram?
- Nie powiedziałem tego. - Ale widzę to w twoich oczach.
- Nic nie mówiłem. - Ale twoje oczy…
Napisy: Przemysław Rak