SERIAL NETFLIX
Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję.
Czy kolega może postawić ci szampana?
Z czystej sympatii.
Czy to ma być żart?
Mówię serio.
Dlatego zaprosiłem cię do tak zatłoczonego miejsca.
Wszystko po to, byś czuła się przy mnie swobodnie.
Dobra.
Szampan?
Szampan.
Co się dzieje?
Porozmawiam z kierownikiem.
Czy nagranie, na którym słychać jego głos, będzie wystarczającym dowodem?
Czy to nie Elodie?
Elodie.
Wiem, że pewnie już za późno, ale błagam, wybacz mi.
Teraz masz wiadomość, na której przyznaję, co zrobiłem.
To był błąd.
Wykorzystaj to tak, jak chcesz.
Wiem, że władze Triesen i obrońcy Jego Wysokości powiedzą,
że na nagraniu Phillipe przyznaje, że coś zrobił,
że popełnił błąd,
ale nie mówi, co to było.
Wiem, że obalenie księcia jest niemożliwe.
Ale nie zamierzam milczeć.
I nie zamierzam ukrywać prawdy.
Jedynej prawdy.
A prawda jest taka,
że Phillipe von Triesenberg mnie zgwałcił.
Samuelu.
Jesteś pewien?
Jesteś pewien
swojego zeznania?
Panno Isadoro.
Nie ma jak w domu.
O Boże.
CRUZ NOWY CESARZ
Tato.
Idę do szkoły.
Która godzina?
Za piętnaście ósma.
Cholera.
Daj mi chwilę, odwiozę cię.
1,2 MILIONA OBSERWUJĄCYCH
Weźmiesz astona martina i pojedziesz.
- Tak, kiedy skończę 18 lat. - No tak.
Wychodzę. Dasz radę?
Tak. Dziękuję.
Synu.
- Wezmę witaminy i cię odwiozę. - Kac?
Gdyby klub wiedział o tych imprezach…
Ale co to była za impreza! Widziałeś tę seksowną dziewczynę?
Serio, tato?
W twoim wieku?
W twoim wieku
wyjechałem z Portugalii i pracowałem w Brazylii. Sam!
Miałem dom z basenem, ferrari. A ty co osiągnąłeś?
Gówno! Nic.
Co wiek ma z tym wspólnego?
Wstawaj!
Przestań. Jeszcze pięć minut.
Chodź.
Przestań. Jeszcze pięć minut! I pukaj, zanim wejdziesz!
Nie budź mnie co rano, jakbyś był moim ojcem.
Jeśli tego nie robię, spóźniasz się.
Ale wystarczyło „dziękuję”.
Nie wkurzaj się.
Niektóre z tych zasad już poznaliście
i musicie się do nich stosować.
Wymagana jest absolutna punktualność.
Uczniowie, którzy spóźnią się bez istotnego powodu,
nie zostaną wpuszczeni do końca dnia,
co wpłynie negatywnie na ich oceny końcowe.
Przeglądanie portali społecznościowych na prywatnych i szkolnych urządzeniach
bez uzasadnionej przyczyny jest surowo zabronione.
Telefony komórkowe będą przechowywane w szafkach
na czas trwania zajęć szkolnych.
W miejscach publicznych zakazuje się też zgromadzeń ponad trzech osób
nie mających celu edukacyjnego.
Należy bezwzględnie przestrzegać zasad dystansu społecznego.
Wszelkie przypadki aktów koleżeńskich lub intymnych
łamiących tę zasadę
będą karane.
Mam nadzieję, że będziemy przestrzegali nowego regulaminu
i pamiętali o trzech szkolnych zasadach:
dyscyplina, perfekcja, osiągnięcia.
- Idźcie na lekcje. - Dalej!
Do klas.
To, kurwa, żart.
Debil powiedział, że nie mogę wejść.
Od dwóch lat chodzę do szkoły tak ubrana.
Siemka.
W damskiej jest strasznie długa kolejka.
Dobra.
Kretyn. Nie wie, że kocham złoto.
Cześć, Mencía. Tu Rebe.
Wślizgnęłam się do szkoły. Daj znać…
CAYETANA KUREWKA GWAŁCICIELA
Tutaj. Opraw w ramkę i na wystawę.
Już nie jesteśmy parą.
Phillipe przeprosił.
Ale za to nie zapłacił.
Musisz się jasno opowiedzieć.
To nie takie proste.
- Serio? - Tak.
Jesteś z nim lub przeciwko niemu. Proste.
Phillipe nie może tu zostać. Nawet jeśli Benjamín będzie go krył.
Nie zapytam cię wprost,
ale pomyśl, czy zrobił coś tobie.
Nawet jeśli uznałaś, że to nic wielkiego. Pomyśl o tym.
Ja sądzę, że zrobił.
Pomyśl, opowiedz o tym i pomóż go wyrzucić.
Dobra?
Zgoda.
- Przyniosę coś, żeby to zmyć. - Dobra.
ZRÓB SOBIE DOBRZE I SIĘ WYKASTRUJ
- Atakujesz od tyłu? - Bronisz go?
Powiedz mu to prosto w twarz!
Gwałciciel!
Oszaleliście?
Gwałciciel!
- Co robisz, idiotko? - Nie dotykaj mnie.
Co to ma znaczyć?
Wszystko widziałam.
Napadli go, on upadł…
Dziękuję, Artiñán, wszystko jest nagrane.
Możesz to zgłosić, jeśli chcesz.
I skończyć, wisząc na koszu w sali gimnastycznej?
Wolę odejść.
Nie mów tak, skarbie. To zbyt daleko…
Artiñán.
Porozmawiaj z moimi rodzicami, żeby mnie zabrali.
Mnie odmówili.
Jeśli odejdziesz,
przyznasz się do winy.
Dodatkowo ucierpi wizerunek szkoły.
Racja.
Jeśli mnie zadźgają na ulicy, to będzie twoja wina.
Nie wychodź.
Nie pozwól mu tak odejść!
Jestem dumny, że nie dołączyłeś do linczu.
Stanąłem w obronie kolegi z klasy.
Nie wiem, co o nim myślę. Właściwie wolę nie myśleć.
Klub dyskusyjny otworzył ci umysł na odcienie szarości.
Kiedyś z zemsty zmieniłem komuś życie w piekło.
Teraz wiem, że każdy ma prawo odkupić winy.
Mogę już iść?
Tak.
Czemu nie odwiedziłeś Ari? To do ciebie niepodobne.
Z powodu Nuniera?
Nie.
Właściwie tak.
Dlaczego tak nagle wyjechał?
Ari nie chce, żebym ją odwiedzał.
Aha.
Cóż.
Jest przestraszona i oszołomiona.
Nie miej jej tego za złe.
Wciąż mam wobec ciebie wielkie plany,
ale musisz mi przypomnieć, czemu na ciebie postawiłem.
Więc bądź facetem i ją odwiedź.
Jeden z waszych kolegów padł ofiarą
niedopuszczalnego zachowania.
Szereg bezpodstawnych i oddalonych oskarżeń
wobec Phillipe’a von Triesenberga
sprawiły, że został zaatakowany w sposób haniebnych i tchórzliwy.
Nie będę tego tolerował.
Przepraszam.
Nie przeszkadzam?
Nie.
Jestem tu nowy.
Chodzę w kółko i nie mogę znaleźć szatni.
Korytarzem do końca, potem w lewo.
- Tam? - Tak.
Dzięki.
Też tam idę. Mogę cię zaprowadzić.
Dobra.
Na pewno chciałeś się kąpać? Jesteś taki elegancki.
Spocony też dobrze wyglądam.
Dzięki za pomoc.
Nie jestem gejem.
Co?
Wlepiasz we mnie wzrok, odkąd cię zagadnąłem.
Nie przejmuj się.
Naciesz oczy. Mnie to nie rusza.
- Długo tu jesteś? - Przyjechałem z Londynu na początku roku.
- Do której klasy chodzisz? - Nie do twojej.
Zauważyłbym.
Dzięki, że mnie uratowałeś, gdy się zgubiłem.
Gdyby nie ty…
Wciąż byś błądził. Ludzie często się tu gubią.
Do zobaczenia. Ciekawe, z jakiej lekcji zwiałeś, żeby się ze mną wykąpać.
- Co? - Staje ci. Tak się mówi, kiedy…?
Cześć, Mencía! Jak leci? Szczęśliwego Nowego Roku!
Co u ciebie?
- Zachowaj dystans. - Daj spokój.
Co się stało w te święta? Dostałaś lobotomię w prezencie?
- Co? - Wiesz, co się stało?
Jesteś wisienką na gównianym torcie, który sprezentowałam rodzinie w te święta.
Że co?
- Daj mi spokój. - Chwileczkę.
Zamknij się i słuchaj.
Obwiniasz się za siostrę, tak jak za matkę.
Wiesz co, Mencía?
To nie twoja wina.
To, co im się stało, nie jest twoją winą.
Nie możesz się zadręczać…
Wiesz, czyja to była wina?
Twoja.
Co?
Bo powiedziałaś Ari.
Przepraszam!
Ona weszła nielegalnie do szkoły.
O co ci chodzi?
Proszę ze mną.
Spoko.
Wyjdę sama.
Kim jest ten nowy, który odjechał astonem martinem?
Czemu pytasz?
Trzeba go miło przywitać.
- Nie jest w twojej klasie. - To co?
To nie twoja sprawa.
Co ci do tego?
Czy możesz przestać myśleć o sobie, imprezach i chłopakach?
- O co się czepiasz? - Zainteresuj się rodziną.
Twoja siostra omal nie umarła, a ciebie nie było.
- Tato… - Nikt cię nie pytał!
Przestań być rozpieszczonym bachorem.
Dobrze.
Patrick!
Hej.
Kłopoty z ojcem.
Seks i rozmowa?
Zaraz dojdę.
Dochodzę.
Boże…
Stary,
zawsze pozbywajmy się frustracji w ten sposób.
To było zajebiste.
Tego potrzeba mojemu ojcu.
Dobrego rżnięcia.
Tak.
Jest większym faszystą niż zwykle.
Semen retentum venenum est.
Co to znaczy?
Może przestraszyło go to, co się stało.
Może potrzebuje poczuć się bliżej was.
Nie.
Ojciec nigdy się przed nami nie otworzył.
Może przed Ari.
Ale teraz widzi w niej ofiarę i już jej nie szanuje. Tylko ją chroni.
Mógłbyś się do niego zbliżyć.
Zrób to dla szkoły, żeby nas tak nie cisnął.
Żartuję.
Pomyśl o mnie i Anderze.
On jest bardzo skryty.
Prawie nigdy o nic nie prosi.
Ale udało nam się pozostać razem i jakoś się porozumiewać,
chociaż jest na drugim końcu świata.
Piszemy do siebie, dzwonimy…
Nie, kochany.
On do ciebie nie pisze. Tylko odpowiada, bo ty cały dzień piszesz do niego.
Jesteś zbyt nachalny.
- Co? - Nie zrozumiałeś?
- To nieprawda. - Nie?
- Nie. - Jasne.
Idę… się wykąpać i przewietrzyć, zanim wrócę do domu.
Nie mam nic na swoją obronę.
Nie było mnie przy tobie.
Ale wrócisz do normalnego życia,
bo będę przy tobie i będę cię wspierał.
Jako kto?
Jako… przyjaciel?
Jako twój chłopak.
Chłopak?
Chcę być z tobą.
Więc dlaczego tak długo mnie unikałeś?
Ze strachu?
Bałeś się,
że cię odrzucę?
W takim razie oficjalnie oświadczam, że jesteś idiotą.
Normalnie byś mnie teraz przytulił i pocałował, prawda?
Przepraszam.
W porządku.
Tęskniłam za tobą.
Dziękuję.
Państwo mają rezerwację, prawda?
Tędy, proszę.
Słuchaj, Samu.
Nie chcesz, żeby Ari pokonała swój strach?
Bo ja chcę, żeby Mencía przestała się obwiniać i zachowywać jak klon ojca.
Jeśli jej powiemy o Armandzie, wygrzebie się z tej czarnej dziury.
Co tu robisz?
- Wystraszyłeś mnie! - Nie możesz tu być.
Daj mi chwilę. To ważne.
Nie, ważni są klienci.
Bierz się do roboty.
Ruchy!
Bez tych spojrzeń.
Ujmę to delikatnie. Posada kierownika uderzyła ci do głowy.
- Mnie? - Tak, tobie.
Cały dzień wszystko kontrolujesz. W domu, w pracy, w szkole.
Nic dziwnego, że Ander nie odpisuje. Nie pozwalasz nam oddychać.
Idziesz?
Halo?
Powodzenia.
- Nie wchodzisz? - Czekam na kolegę.
Patricku, zadbaj o swoją średnią.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Dziwnie.
Fajnie, że wracasz.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Idziemy? - Zaraz przyjdę.
- Pa. - Na razie.
Tato!
- Widziałeś moją ładowarkę? - Synu!
- Jaką ładowarkę? - Moją.
Jaką ładowarkę?
Tę ładowarkę.
To twoja wina, że budzik mi nie zadzwonił!
- Przykro mi. - Gówno prawda. Zawsze jest tak samo!
- Muzyka musi grać. - I gra!
- Non stop. Codziennie! - Uspokój się.
Odwiozę cię do szkoły.
Zawiozę cię, synu.
Pięć minut, Omar.
Caye.
Mam sprawę.
- Zachowaj dystans. - Dobra.
Chcecie, żebym odszedł, prawda?
Ty też, bo ucierpiałaś.
- Nie powiedziałam tego. - Ale chcesz, żebym zniknął.
Jeśli wrócę do kraju, twoje problemy się skończą. Moje też.
Pomóż mi wyjechać.
Co miałabym robić?
Księstwo i szkoła mówią, że jestem niewinny w sprawie Elodie,
więc nie mogę nic zrobić.
„Sprawa Elodie”. Tak to nazywasz?
Wiesz, o czym mówię.
Nie.
A jak…
Jak nazywasz to, co się stało w limuzynie?
Nazwij to, jak chcesz.
W porządku?
Ale powiedz wszystkim.
Jeśli będą dwa oskarżenia, nie pozwolą mi tu zostać.
Chcą mojej głowy.
Tam też mnie nienawidzą, ale będę bezpieczniejszy niż tu.
Nie wiem, jak sobie dam radę, jeśli cały rok będę ofiarą.
Spytaj Elodie.
Ona ma ten rok za sobą.
Ona jest ofiarą, nie ty.
Ja mogłam być ofiarą, nie ty.
Ty tego nie dostrzegasz?
Może nie potrafię.
Rozumiesz?
Dlatego musisz powiedzieć wszystkim i…
zakończyć to wszystko.
Wszystko gra?
Jak mogłaś być ofiarą Phillipe’a?
Wybacz, głośno mówiłaś.
Jesteś cieniem Phillipe’a?
Nie. Tylko wkurza mnie niesprawiedliwość, jaka go spotyka.
Jasne.
Więc walcz ze szkołą, a mnie daj spokój.
Przestań. Nie!
Nie rób mi krzywdy!
Zamknij się! Nikt nie robi ci krzywdy!
Nie zbliżaj się!
Oszalałaś? Nikt ci nie robi krzywdy. Uspokój się.
Widzisz? Też mogę powiedzieć, że jestem twoją ofiarą,
tak jak ty Phillipe’a.
Byłaś przy tym?
Dobra, nieważne.
Nie do wiary.
- Chcesz, żeby Phillipe odszedł? - Nie wiem.
Może tak będzie lepiej dla wszystkich.
Ja też tego nie chcę. Ale nie bądź jak ci histeryczni hejterzy.
To same ohydne lewaki.
Słucham?
Nie obrażaj się, skarbie. Nie mówię, że taka jesteś, tylko żebyś taka nie była.
Wybacz, Paris Hilton, ale mam robotę.
Czy postąpił źle?
Możliwe.
Czy przeprosił?
Tysiąc razy.
Czy chce się zmienić? Moim zdaniem tak.
Ale trzeba mu to umożliwić,
a nie skreślać na zawsze, jak to robią te wariatki.
Wystraszyły Phillipe’a na śmierć.
Nie pozwól, by nastraszyły ciebie.
Nie pomagaj mu uciec.
Wspieraj go. Wspieraj swojego faceta.
Nie. Przyjaciela, tak?
Nie będę wnikać. To nieistotne.
Ale wspieraj go. I bądźcie szczęśliwi.
Żyj tak, jak chcesz.
A to…
To jest feminizm.
Cóż…
HEJ! GDZIE JESTEŚCIE?
MÓGŁBYŚ ODPOWIEDZIEĆ.
NIE MÓW, ŻE NIE MA ZASIĘGU. CHOCIAŻ POTWIERDŹ, ŻE ODEBRAŁEŚ.
Skoro nawet syna nazisty nie wpuścili,
nic nie da się zrobić.
- Wiesz, kim jestem? - Cała szkoła wie.
Popytałem. Polubiłem cię.
Patrick, tak?
Ja wiem tylko, że jeździsz
astonem martinem.
Bardzo stylowym.
- Dziś nim nie przyjechałeś? - Nie.
To auto ojca.
Ale wolę o nim nie mówić. Ostatnio strasznie mnie wkurza.
Mój jest wkurzający od świąt.
Więc cię rozumiem.
Więc ty też dziś nie wszedłeś.
Zostałeś tutaj.
Czekałeś na mnie, prawda?
Nie wiem, czy się z tego cieszyć,
czy czuć zażenowanie.
Już mnie znasz.
Można mnie tylko lubić.
Może pójdziemy na drinka
i ponarzekamy na starych?
- W porządku. - Fajnie.
ZRYWAMY SIĘ Z LEKCJI? POTRZEBUJĘ CZUŁOŚCI.
Nawet nie wiem, jak ci na imię.
Iván.
Patrick.
Wy całujecie się w dwa policzki, prawda?
My?
Czyli kto?
Wiesz, o czym mówię.
Dwa buziaki.
Chodźmy.
Ale dokąd?
Upić się.
Pan Blanco?
Dzień dobry.
Możemy porozmawiać z dziećmi?
- Patrick nie odbiera. - Przejdę do rzeczy.
Patrick gdzieś zniknął,
w czasie gdy zaginął De la Ossa.
Nie miał z tym nic wspólnego.
Skąd wiesz?
Sugeruje pan, że mój syn ma związek ze zniknięciem tego sukinsyna?
Wielu świadków twierdzi, że widziało De la Ossę z Mencíą
na koncercie organizowanym przez jednego z uczniów.
Ich relacje były bardzo…
zażyłe.
Z kolei Patricka widziano wzburzonego…
On nie ma z tym nic wspólnego.
- To ja… - Nie.
Mencía.
- Skąd go znałaś, Mencía? - Proszę cię.
Ari, bardzo ci dziękuję,
ale przestań mnie kryć.
Całe to gówno jest wyłącznie moją winą.
- Wszystko powiem. - Dobrze.
Słucham.
Jest pan ojcem dziewcząt, które były ofiarami De la Ossy.
Gdyby chciał pan opuścić miasto lub kraj, proszę mi dać znać.
Miłego dnia.
Wszystko w porządku?
Tak.
Chętnie pomogę, jeśli tylko będę mógł.
Straciłem żonę, omal nie straciłem Patricka.
Teraz podobnie było z Ari, a Mencía… Wszystko się sypie.
Wiem, że zawiodłem swoją rodzinę.
Starasz się
mieć życie pod kontrolą, myślisz, że wiesz…
I po co to?
Wszystkich dotykają nieszczęścia.
Nic na to nie poradzimy.
Mogłem być uważniejszy.
Mogłem…
kontrolować sytuację z Armandem.
Był u mnie w domu, poznał moje dzieci, a ja nie…
Niczego nie podejrzewałem. Powinienem…
Nie wiem.
A teraz…
cały się trzęsę, gdy myślę, że może znów skrzywdzić moje córki.
A ja nie będę mógł nic zrobić.
Armandem się nie przejmuj.
Nie wróci.
Wszystko będzie dobrze.
Wy, nastolatkowie, macie skłonność do naiwnych, pozytywnych haseł.
Mówię poważnie.
Zaufaj mi.
Armando nigdy nie wróci.
Tak?
Benjamín, masz chwilę?
Tak, wejdź.
- Idę. - García.
Dziękuję.
Chodzi o Phillipe’a.
Jesteście przepiękne.
To impreza twojego ojca?
Synu.
Co słychać?
Przedstaw mnie koledze.
- Patrick. - Miło mi poznać.
Cześć.
- Jak leci? - W porządku.
Zapraszam.
Chodźmy do mojego pokoju.
Chociaż na chwilę.
- Miło mi było. - Nawzajem.
Co?
Chyba jestem pijany.
- Hej. - Co?
Przykro mi,
ale twój ojciec absolutnie w niczym nie przypomina mojego.
Wygląda jak twój kumpel.
W tym problem.
Prześpijmy się chwilę.
Za dużo wypiłem.
Czekaj.
- Więc nie idziemy na imprezę? - Nie.
Prześpimy się.
Idziemy spać.
Dobra.
Dokąd idziesz?
- Na kanapę. - Nie bądź głupi.
Możesz tu zostać.
Chcę, żeby ci było wygodnie.
Pokaż to…
Pomóż, bo nie mogę.
Podłączę telefon.
Cholera.
Twój tyłek wygląda świetnie w tych majtkach.
Wiele dziewczyn takiego nie ma.
Pewnie chłopaki za tobą szaleją.
Odchodzą od zmysłów.
Przestań.
- Pewnie ci stanął, co? Ty draniu. - Nie.
Idziemy spać. To tylko żarty.
Iván.
Śpisz?
Cholera, światło.
Synu.
Muszę pożyczyć ładowarkę.
Tylko na chwilę.
Potem przyniosę.
Stary!
Cholera!
Kurwa.
Spokojnie.
Przepraszam!
- Leżałem w łóżku i coś mi odbiło… - Wyluzuj.
Jeśli jesteś napalony,
chodź do dziewczyn, są bardzo chętne.
- Co? - Chodź, nie wstydź się.
Nie.
Czemu?
Jestem gejem.
Ale dzięki.
To żaden problem.
Na dole jest gej.
Nie.
Dobra.
Rób swoje.
Patrick, tak?
Tak.
Baw się dobrze.
Ale…
Czy ty i Iván…?
Nie. Jesteśmy kolegami.
- Koledzy? - Tak.
Dobra.
Cześć!
Chciałabym poruszyć temat,
na który na pewno macie wiele do powiedzenia,
ale chcę, żebyście posłuchali też mnie.
Phillipe popełnił okropny błąd,
ale próbuje się zrehabilitować.
Nie da się uniknąć pomyłek. Nikt nie jest ideałem.
Nie próbuję go usprawiedliwiać,
ale bez przebaczenia nikt nie zdoła iść naprzód.
Żadna ze stron.
Phillipe, jeśli wrócisz do kraju, będziesz dalej korzystał z przywilejów
i bezkarnie popełniał te same błędy.
Zostań i się ucz.
Chcę być przy tobie i ci pomagać. Mam nadzieję, że nie będę jedyna.
Wiem, że nie wszyscy się ze mną zgodzą,
ale uważam, że wyrzucenie go nie jest dobrym rozwiązaniem.
Teraz ludzie się uspokoją.
- Za parę dni… - Zostaw mnie!
Jesteś pewien?
Czego?
Swojego zeznania.
Oczywiście.
Zabiłem go.
Napisy: Przemysław Rak