SERIAL NETFLIX
Jeśli dane osobowe to ropa XXI wieku,
to dane najważniejszych rodzin są złotem.
To nie jest warte takiego ryzyka.
Zysk będzie kolosalny.
Chcesz wszystko dla siebie?
Dla siebie i swojego ukochanego holdingu?
Nie wiem, o czym mówisz.
Mam dowody.
Dowody, które mogą cię zniszczyć.
Ciebie i wszystkie twoje firmy.
Więc lepiej podziel się skarbem.
AUKCJA CHARYTATYWNA
Dzień dobry.
Przyjaciele, witam na aukcji.
Dochód przeznaczymy na stypendia,
tak by zdolni uczniowie, którym brakuje środków,
mogli uczyć się w Las Encinas.
Uczniowie, którzy na to zasługują.
Bo ludzie, którzy zmieniają świat, to ci,
którzy mają talent, a nie dobre nazwisko.
Proszę was o hojność
i mam nadzieję, że będzie to niezapomniany wieczór.
Bardzo dziękuję.
Gdzie Patrick?
Nie wiem.
Omar.
- Gdzie upominki dla gości? - W magazynie.
- Przekąski? - Za dziesięć minut.
Super. A dokumenty są…
- Chyba tam. - Tak, dzięki.
Nie ma sprawy.
Ojej.
Cześć.
Mencía, to Jess. Jess, Mencía.
Więc to jest Menci, tak?
Menci?
- Opowiadałaś o mnie? - Nie.
Tylko tak ogólnie.
Miło cię poznać, Yass.
Jess.
Właśnie.
Oto one.
Dzięki.
- Daj ten telefon. - Puść mnie!
- Jaki telefon? - No już! Dawaj.
Przepraszam. Upuścił pan telefon.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chciałem go oddać.
- Jak mój laptop? - Wal się!
Omar narażał się dla ciebie, a ty wbiłeś mu nóż w plecy.
To dla niego ważny dzień.
Jeśli coś spieprzysz, on dostanie po dupie. Rozumiesz?
- Co robiłeś? - Wyrzucałem Bilala.
Był tu?
Kradł.
Jasne.
Ukradł telefon.
Bzdura. Nie chcesz powiedzieć, co robiłeś.
Myśl, co chcesz. Umiem oddzielić pracę od spraw osobistych.
Ty nie potrafisz.
Przyszedłeś do mnie?
- Tylko na sekundę. Nie mogę dłużej. - Tylko na sekundę?
Pokłóciłem się z Omarem. Jak zobaczy, to mnie zabije.
Gdy się nie uczysz, pracujesz. A jak pracujesz, jesteś zmęczony.
Chciałbym tylko być z tobą i się uczyć, ale nie mogę.
Proszę.
Do zobaczenia.
Dzięki.
Proszę.
Dziękuję.
Dobra…
Co?
Zapoznajmy się z kimś. Ty wybierasz.
Może z sektora biznesowego?
- Wyglądają na nudziarzy. - Trochę.
- Ktoś z uczniów? - Nie.
Proszę, żadnych uczniów.
A zatem…
może ktoś z tamtej grupy?
Kto to? Dilerzy narkotyków?
Prawie. Piłkarze.
Matko droga.
Ten w środku to ojciec Ivána Carvalho.
Żartujesz?
Żeby nacieszyć oczy i za dużo nie myśleć, wystarczą.
Ciekawa rozmowa nie wchodzi w grę.
- Mogą nas zaskoczyć. - Nigdy nie wiadomo.
Jak się macie?
Możemy do was dołączyć?
Oczywiście, gatinhas.
Słucham?
To znaczy „piękne dziewczyny”.
Kotki. Takie małe.
Małe kotki, super.
Piłkarze są bardzo bezpośredni. Zawsze próbują strzelić gola.
Przepraszam.
To frustrujące, że tak wielki potencjał się marnuje
przez brak wiary w siebie.
Potencjałem nie zarobię na życie.
Boisz się?
Jestem realistą.
A ja nie?
Osiągnąłem sukces, choć byłem biedny jak ty.
- Wiesz, o czym mówię. - Nie. Wyjaśnij mi.
Więc się boisz i wymyślasz wymówki.
Szkoda.
Jest tu wielu wpływowych ludzi.
Chciałem cię przedstawić, żebyś mógł u nich odbyć staż,
ale skoro jesteś kelnerem, a nie gościem…
Chcesz, żebym rzucił tę pracę?
Priorytety, Samuelu.
Mam nadzieję, że wszystko ci się podoba.
Przeprosimy cię.
- Cały czas mam cię pilnować? - To on do mnie zagadał.
Masz pracę. Teraz też nie robiłeś sobie przerwy?
Za wszelką cenę chcesz mi dowalić.
- Co robisz? - Odchodzę.
Zobaczymy, co zrobisz bez jednego kelnera.
Samu!
Samuel, do cholery!
Kurwa…
Halo?
Poproszę wodę gazowaną z limonką, nie z cytryną,
i ze szczyptą kurkumy. Dzięki.
Kochanie!
- Co się stało? - Rzuciłem tę gównianą robotę.
Poważnie?
Wspaniale, kochanie.
- Uczcijmy to. - Nie mogę.
Muszę pogadać z szefem i znaleźć twojego ojca.
Chce mnie komuś przedstawić. Gdzie jest?
- Mój ojciec? - Tak.
- Nie wiem. Gdzieś. - Dobra.
Zostań ze mną na chwilę.
Później, dobrze?
Później to uczcimy.
Rezygnuję z wody. Poproszę gin z tonikiem.
Marka obojętna.
Niech będą dwa giny z tonikiem.
Potrzebuję trochę tlenu.
Chciałabym oddychać, nie umrzeć. Rozumiesz?
Każda minuta, gdy cię nie całuję, bezpowrotnie przepada.
Z której części Zmroku się zerwałaś, słonko?
Moja namiętność się przytłacza?
Nie.
Nie, ale…
wyluzuj.
Wyluzuj trochę.
- Jestem wyluzowana. - Idę po drinki.
- Chcę gin z tonikiem. - Nic z tego.
- Przyniosę ci wodę. - Nie.
Musisz wyrównać poziom pH i przepłukać filtry.
Zaczekasz tu?
Na ciebie zawsze.
Dobra.
Ja pierdolę.
Po co ci laptop?
Organizuję aukcję. Licytację, kupno, sprzedaż…
Ten twój stary! Przedtem ci nie ufał, a teraz ufa bezgranicznie.
Widocznie zasłużyłam.
Tego chciałaś. Być córką tatusia.
Jak ci idzie z dziewczyną?
Taniej byłoby kupić pudło przyssawek.
Przynajmniej nie musiałabyś z nimi gadać.
Przykleiła się do ciebie.
Jest bardzo uczuciowa.
- Uważna. Skupiona na mnie. - Kula u nogi?
- Nie, tego nie powiedziałam. - Nie?
Nie przywykłam do tego, że ktoś poświęca mi tyle uwagi.
Wiesz co?
Przeszła mi ochota na drinka. Powodzenia na aukcji.
Szukałem cię.
Coś się stało?
Nie, to przez tą całą presję. Nic poważnego.
Świetnie sobie radzisz.
Naprawdę?
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Nie wiedziałem, że pijesz.
Bardzo rzadko.
Po co do mnie pisałaś?
Żeby się przewietrzyć.
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Ty i twój ojciec jesteście nadziani, prawda?
Co?
Pewnie nie wiecie, co robić z forsą.
O co ci chodzi?
Proszę, powiedz.
Jesteście obrzydliwie bogaci czy nie?
Mój ojciec jest, oczywiście.
Wiedziałam.
Czemu pytasz?
Szukasz chłopaka z forsą?
Nie.
Szukam takiego, który jej nie potrzebuje.
Który nie potrzebuje mnie.
Rozumiesz?
Chodź.
Co robisz?
- Nie jest twoja, prawda? - Nie.
Umiesz prowadzić?
Nie.
Halo?
Hej!
Nie wolno pływać motorówkami, do cholery!
Bilal!
W Las Encinas chcę rozbić szklany sufit
dla wielu młodych artystów,
którzy mają talent, ale brakuje im środków.
To ciekawe i bardzo potrzebne.
Tato, muszę zająć się aukcją. Zaraz się zacznie. Dobrze?
- Lepiej się czujesz? - Tak, dzięki.
Tym się zajmowałem przez ostatnie miesiące.
Możemy zamienić słowo?
Tak.
Przepraszam.
Posłuchałem cię.
Rzuciłem pracę.
Skupię się na szkole, stażach i wszystkim, co ważne.
O ile zechcesz mi pomóc.
Proszę przysłać dwuczęściowy garnitur do Lake Club. Granatowy w prążki.
Rozmiar?
Boże.
Nie żyje od długiego czasu.
To niemożliwe.
Zaginął.
Ukrywał się.
Co?
Ten gość.
Znam go.
Wybuchł skandal.
Gdyby mój ojciec ożenił się z moją matką, byłby to pierwszy…
plebejusz…
Nudzę cię?
- Co? - Nudzę cię?
Nie.
Wysyłałam bardzo ważną wiadomość, ale już skończyłam.
- Mów dalej. - O czym mówiłem?
O swojej rodzinie i tak dalej.
I tak dalej.
Skoczę po drinka.
- Nie słuchałaś. - Słuchałam. Nie utrudniaj.
Whisky, rum, wódka?
- Co chcesz? - Żadnego alkoholu.
- Weź Long Island. Jesteś spięty. - Nie.
Nie słuchasz?
W porządku. Sok pomarańczowy?
Sok pomarańczowy.
Dzięki.
Przejdźmy zatem do pierwszego przedmiotu na aukcji.
Ta wyjątkowa rzeźba
została wykonana ze szkła Murano
- przez Angela Davide… - Przepraszam. Tato!
Przepraszam.
- Jest to dar od rodziny Monte. - Już jestem.
Przepraszam.
Przepraszam. Przesuniesz się?
Cena wywoławcza to 10 000 euro.
Rusz się, do cholery.
- Cholera. - Przepraszam.
Patrick.
Bardzo przepraszam.
Co z tobą?
Każ to sprzątnąć i zapłać za rzeźbę.
Jak mam zapłacić?
Przeze mnie wyrzucił cię z domu?
Nie, Bilal. Zmyśliłem to.
Dzwonię na policję.
Poczekaj, aż pójdę, bo zwalą to na mnie.
Cholera!
Telefon mi padł. Ty nie masz swojego, prawda?
Jasne, inaczej byś ich nie kradł.
Nie mogę wejść do klubu w mokrym ubraniu.
Mogę się wślizgnąć i kogoś poszukać.
Dobra.
Poszukaj Rebeki.
Brunetka, w dresie, długie paznokcie, dużo błyskotek.
Będzie się całować z dziewczyną.
Z dziewczyną? Naprawdę?
Zostaw tę homofobię na czas, kiedy nie będzie tu żadnych trupów.
Przepraszam.
Dzięki. Przyprowadź Rebekę.
Może Samuela?
Boli mnie, że się kłócicie przeze mnie…
Przyprowadź Rebekę.
- Idź. - Dobrze.
Kurwa.
Nie zaprzeczysz, że rozmawiasz ze mną, bo jestem młodą dziewczyną,
którą mógłbyś wziąć do łóżka,
i myśleć, że masz 20 lat, prawda?
Nie mam zwyczaju sypiać z dziewczynami
z kręgu mojego syna.
Rozumiem.
Szkoda.
Masz zasady moralny.
Owszem.
Może ja zrezygnuję ze swoich i zacznę się rozglądać za facetami,
którzy są dojrzali, starsi i rozsądni tak jak ty.
Świetny pomysł.
I przestanę ganiać za niedojrzałymi, zdezorientowanymi, kapryśnymi bachorami,
jak to mam w zwyczaju.
Dopiłam drinka.
Widziałeś pomost?
Nie.
Jest tam cudownie. Musisz zobaczyć.
Może weźmiemy drinki i ci je pokażę?
Teraz?
Jeśli to ci pasuje.
- Pasuje. - Super.
Siadaj.
Wiesz, ile to kosztowało?
Przecież zapłacisz. Dla ciebie to grosze.
Jesteś na haju?
Nie.
Widziałeś swoje oczy?
To alergia.
Alergia na brak wstydu?
I tak cię to nie obchodzi.
Masz już swojego lizusa Samuela.
Możecie się bawić w tatę i idealnego syna.
Bo prawdziwy syn jest samolubnym pedziem.
I codziennie przynosi ci wstyd.
Zamierzasz się rozpłakać? Co za bachor.
Pewnie przeżywałeś katusze,
kiedy mama umarła i musiałeś się z nami użerać.
Masz wszystkich za miernoty,
nawet własną rodzinę, od dzieci poczynając.
O mamie też myślałeś, że jest słaba. Ale ona widziała w nas to, co dobre!
Nawet w takim żałosnym megalomanie jak ty!
Tato!
Przestań!
Nigdy nas nie uderzyłeś.
Benjamín namawia mnie na karierę prawnika.
Teraz szukamy najlepszej uczelni.
Przepraszam na chwilę. Zaraz wrócę.
Przepraszam.
Co tu, kurwa, robisz?
- Wybacz. - Kazałem ci wyjść.
- Posłuchaj. - Wezwę policję.
- Omar cię potrzebuje. - Już tu nie pracuję.
W jeziorze wypłynął trup. Omar mówi, że go zna.
Co?
Ale zimno!
Pomogę ci.
Zimno.
To cię rozgrzeje.
Tak.
Lepiej?
Czego?
Patrick!
Co jest?
Mogę ci pomóc?
Zostaw mnie, kurwa, w spokoju!
Przepraszam za tę przerwę.
Przejdźmy do kolejnej pozycji.
Podarował ją jeden z naszych znamienitych gości,
Cruz Carvalho,
który jest tu dziś z nami.
Cruz?
Nie widzę go, ale zapewniam, że tu jest.
Jest to rzeźba
współczesnego artysty Carlosa Mocasa, z autografem autora…
- Cześć. - Cześć.
Co słychać? Wszystko gra?
Jestem szczęśliwy.
Bardzo.
Zajebiście.
Nie za dużo tego szczęścia?
- Nie. - Nie?
Nic mi nie jest.
Jesteś na haju?
Caye…
Nie mogę być szczęśliwy bez ciebie?
Królewska arogancja. Stonuj trochę.
- A ty? - Co ja?
Z księcia przerzuciłaś się na króla futbolu?
Rozumiem. O to chodzi.
Dwa razy Long Island.
Nie było nic mocniejszego?
- Kontrolujesz mnie. - Skądże.
- Nie pijesz? - Zamówiłam dwa razy gin z tonikiem.
Gin z tonikiem.
Idealne, żeby kogoś poznać.
Dokładnie tak.
Dziękuję.
Może właśnie to powinniśmy zrobić.
Co?
Otworzyć się na innych.
Przestać się fiksować na sobie nawzajem.
To, co czujemy,
jest wyjątkowe.
Ale donikąd nas nie zawiedzie.
Bo ciebie ogranicza potrzeba, żeby się mną opiekować,
a mnie, żeby cię nie zawieść.
Lepiej niech każde pójdzie swoją drogą.
Żebyśmy mogli oddychać.
Prawda?
Pewnie.
Dziękuję.
Cholera, Bilal.
Skoro jesteście tu obaj, przykro mi, że przeze mnie się pokłóciliście.
Zamknij się.
Muszę pomyśleć.
Zastanawiałem się, czy dzwonić do Ari i Mencíi,
czy po prostu na policję.
Nie wiem. To nie należy do moich obowiązków.
Uważam, że trzeba wezwać policję.
Jasne, że trzeba. Daj telefon.
Nie.
Nie policję.
Do kogo zadzwonisz?
Do jebanego Benjamína? Wykluczone.
Do Rebe.
Pomogliśmy Guzmánowi wrzucić go do jeziora.
Co?
Ten piękny szklany kielich
jest w rękach szacownej rodziny Herrera de Miguel od sześciu pokoleń.
Cena wywoławcza to 15 000 euro. Kto zaoferuje 15 000 euro?
Sprzedane!
Następna pozycja. Technika mieszana, obraz olejny i kolaż,
autorstwa argentyńskiej wirtuozki Gabrieli Rosales.
Cena wywoławcza to 12 000 euro.
Wyjątkowy naszyjnik z oliwinu z wulkanu Kīlauea na Hawajach,
inspirowany dawnym carskim imperium.
Cena wywoławcza to 200 000 euro.
Co tam, Samu?
Co?
Sprzedane!
Naładuj mi telefon. I miej na niego oko.
Dobrze.
Przepraszam. Możesz naładować mi telefon?
Tak? Dzięki.
Menci,
mam prośbę.
- Mam dość na głowie. - Wiem, ale to pilna sprawa.
Muszę wyjść. Chwilę mnie nie będzie.
Ale wrócę.
To może trochę potrwać, ale wrócę.
Możesz zostać z Jess?
Żartujesz.
Spójrz na nią. Jest kompletnie pijana.
Zatacza się.
Może skręcić kark albo…
Prosisz swoją eks,
żeby się zajęła twoją…
- Kim ona jest? Twoją dziewczyną? - Koleżanką.
Twoją koleżanką.
Mam to gdzieś.
Nie prosiłabym, gdyby to nie było ważne.
Proszę.
Pójdę po nią, dobra? Dzięki.
Przepraszam za wcześniej.
W porządku.
Nie ma sprawy.
Lepiej ci?
Tak.
Co się stało z twoim tatą?
Zawsze czułem, że jestem w tej rodzinie obcy. Wiesz?
Że muszę przepraszać, że przeżyłem wypadek, w którym zginęła matka.
Ojciec chciał innego syna.
Wszyscy chcą innego Patricka.
Wszyscy.
- Nikt mnie nie kocha takim, jakim jestem. - Nie gadaj bzdur.
Mówię serio. Mam dość.
Nikt na mnie nie zwraca uwagi.
Jakbym żył tylko dla siebie, mógł mieć, co tylko chcę,
bez niczyjej pomocy.
Mam tego dość.
Nie wierzę, że nikt nie zwraca na ciebie uwagi.
Nikt.
To niemożliwe.
Cholera.
Wyglądasz na mądrą.
Bo jestem mądra.
Jesteś mądra.
To czemu pozwoliłaś jej uciec?
O co ci chodzi?
Wciąż ci się podoba, prawda? Trochę.
Rebe ciągle o tobie gada.
„Menci to, Menci tamto”.
- Mówi na ciebie Menci. - Wiem.
Jak się domyślasz, wkurza mnie to.
Słuchaj, muszę pracować.
Więc jeśli możesz…
Super. Dzięki.
Przepraszam!
Mogę dostać jeszcze jeden?
Dzięki.
Podoba ci się, że o tobie mówi.
Jeśli ci się podoba, możesz ją mieć. Ja nie mam z tym problemu.
Jeśli chcesz z nią być, usunę się na bok. Serio.
Dziękuję.
Ale powiedz to.
Żeby było jasne.
Nie możesz zaprzeczać,
a potem dalej…
krążyć w pobliżu.
Powiedz jej, że jesteście przeszłością,
bo ja mam dość słuchania o tobie cały dzień.
Nic nie powiesz?
Więc wolisz dalej niszczyć, a przy tym zgrywać ofiarę.
Cudownie, skarbie.
Co mam powiedzieć?
Ale uważaj, dobrze?
Możesz spotkać się ze mną.
I jeśli staniesz między Rebe a mną,
dopilnuję, żebyś zniknęła.
Dowie się, jakim jesteś zerem,
i nigdy więcej jej nie zobaczysz.
Mówię poważnie.
Jasne?
Idę się odlać. Długo już wstrzymuję.
Cholera, ale cuchnie!
- Rebe, proszę. - Nie mogę.
Ten smród przenika mi do szpiku.
- Omar ci pomoże. - Nie.
Spróbujmy. Złap go.
- Nie mogę! - Już raz to zrobiliśmy!
Wtedy był świeży. Teraz rozpadnie się nam w rękach.
Spróbujmy. Chwyć go i nie myśl.
Chodź.
Naprawdę nie mogę.
Hej! Omar się wkurza.
Ukrywaliśmy to przed tobą, żeby cię chronić.
Kto o tym wiedział?
Guzmán, Rebe i ja.
A Ander?
Nie wiem. Może Guzmán mu powiedział.
Kiedy dokładnie zostaliście mordercami?
- Nie zabiliśmy go. - Jesteście wspólnikami.
Każdy ma to, na co zasłużył. Nie ma po kim płakać.
Ten skurwysyn był gwałcicielem, prześladowcą, alfonsem… Mówić dalej?
A ty mi wypominasz jakiś laptop.
Możesz nam pomóc?
W czym?
Jaki miałeś plan? Znów go utopić? To jazda.
Jesteśmy bandą dzieciaków!
Nie wiemy, co zrobić z naszym życiem, a co dopiero z trupem. Dosyć.
- Dzwonimy na policję. - Nie. Pomyśl o nas.
A możesz pomyśleć o mnie?
Co ze mną?
- Znalazłem go. Wiem wszystko. - Słuchaj.
Jest jak jest. Jesteś moim przyjacielem. Na zawsze.
Twój przyjaciel każe ci zadzwonić na policję.
ZACZNIJMY OD ZERA. ARMANDO
Dobrze.
Zadzwonię.
Ale musisz coś dla mnie zrobić.
Udawaj, że nic nie wiesz.
Szybko, uciekaj.
NUMER ALARMOWY
Napisy: Przemysław Rak