SERIAL NETFLIX
Najważniejsze, że mamy to.
Kto to? O tej porze?
Muszę z tobą porozmawiać.
Na osobności.
Od śmierci mamy nasza rodzina jest na skraju upadku.
Ale istnieje pewna nić,
która łączy nas wszystkich i…
choć często wydaje się, że zaraz pęknie, zawsze wytrzymuje.
Jeśli dasz tę kartę policji, nić pęknie na zawsze.
Zaakceptuję każdą twoją decyzję.
Jeśli postanowisz chronić siebie,
zrozumiem.
Dobrze?
Znam Samuela i wiem, jak na mnie patrzył.
Kocha mnie i lubi ciebie.
Nie przekaże karty. Możesz być spokojny.
Niczego nie pamiętam.
Dlatego że tak świetnie się bawiliśmy.
Paradoks Ibizy: im mniej pamiętasz, tym lepiej.
Zawsze trzeba żyć chwilą.
Dzień dobry.
Cześć.
Pamiętasz cokolwiek z Ibizy?
Nie.
Łyknęliśmy za dużo prochów.
Iván, czym tak się martwisz?
Sprawdź swojego Instagrama. Było super.
Wydarzyło się coś dziwnego?
O co pytasz?
Polecieliśmy do mojego imperium i zajebiście się bawiliśmy.
Byłoby miło, gdybyście podziękowali.
Może ty sobie coś przypomnisz.
Ja próbuję, ale nie mogę.
Chodź, stary, dołącz do nas!
Co ja wtedy robiłem?
A ty?
Przyłączyłeś się do nich?
Rzecz w tym,
że Isadora wygląda na taką wyluzowaną.
Wyluzowaną?
Gdyby stało się coś złego, nie byłaby taka.
Iván, proszę.
Nie mąć mi w głowie.
Nie mogłem tego zrobić.
Nie jestem taki!
A ja? Ja taki jestem, prawda?
Nie to chciałem powiedzieć. Phillipe.
Musisz zniknąć.
Muszę cię, kurwa, wykasować
ze swojej głowy,
Patrick.
Co? Spaliście ze sobą?
- Mogłeś mi powiedzieć. - A ty mi powiedziałaś, że go zaliczyłaś?
Słucham? Czy tylko ja go nie przeleciałam?
Jest aż tak dobry w łóżku?
Skup się na Rebece.
To już przeszłość.
Nagranie wysłał tobie.
Pomylił się, bo był na haju.
Może więc pomylił imiona
i chciał powiedzieć: „Muszę cię wykasować z głowy, Ari”.
Raczej nie. Pomylił numer.
- Tak. - Na pewno.
Chrzańcie się obie.
Nie spieprzę im życia, zwłaszcza Ari.
Benjamín obiecał, że pomoże mi w sądzie.
Ustawi mnie na przyszłość i każdy będzie zadowolony.
I w ten sposób zdycha uczciwość.
Przez fałszywe obietnice lepszego życia.
Kocham Ari, chcę się rozwijać i przeżyć. Dlatego jestem sukinsynem?
Oddaj kartę Mencíi.
I przy okazji spróbuj ją odzyskać.
- To jest, kurwa, niewiarygodne. - Co?
Nie pozwolę, żebyś za nic trafił do paki. Chcesz widzieć w nich rodzinę.
Jesteś zaślepiony ich basenem i obietnicami.
Ale twoja rodzina jest w Maroku.
Omar zostanie przy tobie bez względu na to, co zrobisz.
A ja dla ciebie zaryzykowałam wszystko.
Straciłam miłość życia.
Nie winię cię. Zrobiłam to, bo chciałam.
Miłości są i znikają, ale przyjaciele zostają.
A ty jesteś moim najlepszym przyjacielem. Wiesz, kim jesteś dla Benjamína?
Kłopotem, którego trzeba jak najszybciej się pozbyć.
Wbij to sobie do jebanego łba.
Tak?
Musisz mi pomóc.
Nie mogę.
- Zwolnili mnie. Zbieram swoje rzeczy. - To pilne. Proszę.
Ona mówi, że nic się nie stało.
Ale wiem, że się stało.
Lub nie. Sam nie wiem.
Nie pamiętam.
Dlaczego tak sądzisz?
Byliśmy naćpani, staliśmy wokół niej i…
nie panowaliśmy nad tym, co robimy.
Nie patrz tak na mnie.
Może to wszystko mi się zdawało.
Teraz mówisz, że ci się zdawało?
Cholera, Phillipe.
Staram się zachować przyzwoicie.
Gdzie ona jest? Porozmawiam z nią.
Chciałem cię o to poprosić.
Może przed tobą się otworzy.
I to jakoś obgadacie.
Jeszcze tego mi trzeba.
Jak było na Ibizie?
Zajebiście. Dzięki.
Mówiłem to wczoraj i dziś powtórzę. Zostaw mnie w spokoju.
Jasne.
Już oprzytomniałeś po prochach, które wziąłeś na Ibizie,
i o wiadomości zapomniałeś.
Jakiej wiadomości?
Tej, którą wysłałeś Ari.
Przez pomyłkę, bo była dla mnie.
„Muszę cię, kurwa, wykasować ze swojej głowy, Patrick”.
Pomyliłem imiona.
Bo byłem naćpany, a ty naprawdę mnie zraniłeś.
Ale wiadomość była dla Ari.
W każdym razie
to nieistotne, do kogo ją wysłałem, bo…
przenoszę się z ojcem do Kataru.
Co?
Będę mógł korzystać ze słońca i plaży przez cały rok.
Mam dość tej gównianej pogody.
Isadora?
Jestem naga.
Domyśliłam się, że nie bierzesz prysznica w skafandrze.
Będę mówiła stąd.
O co chodzi?
Chcę tylko,
żebyś wiedziała, że jestem z tobą.
I że…
możesz na mnie liczyć.
Uwierzę ci
i będę cię wspierała do końca.
O czym mówisz?
Teraz ty łykasz prochy w szkole?
Mówię o Ibizie.
Plotkujesz z Phillipe’em za moimi plecami.
Przyszedł do mnie, bo się o ciebie boi.
Mówiłam już tysiąc razy,
teraz będzie tysiąc pierwszy.
Nic się nie stało.
Rozumiesz? Nic.
Dobrze.
Nie stresuj się. Masz prawo milczeć.
Ale masz też prawo mówić, jeśli chcesz.
Postąpisz tak, jak będziesz chciała.
Isa?
Kochana…
Wiem, że pragniesz zemsty,
że tylko czekasz, aby powiedzieć: „A nie mówiłam?”,
i chcesz, żebym była ofiarą jak ty.
Ale nie jestem ofiarą
i nie dam ci tej satysfakcji.
- Jesteś pewna? - Tak.
Phillipe nic nie pamięta, bo zemdlał w środku imprezy jak reszta.
Koniec historii. Nie wracajmy do tego.
W porządku.
Jak wolisz.
Moja propozycja pomocy pozostanie aktualna.
Zawsze.
Nie jestem już sprzątaczką.
Benjamín mnie zwolnił, bo zakradłam się do gabinetu.
Mogę ci opowiedzieć przy drinku.
Możemy być przyjaciółkami, jeśli zechcesz.
Lub będziesz tego potrzebować.
Po prostu zadzwoń.
Daj mi kartę SIM. Zaniosę ją na policję.
Nie ufam ci.
Oszukasz mnie dla Ari.
Powiedziała, że przyjmie każdą decyzję.
Oby mówiła szczerze.
Dokąd się tak śpieszysz?
Samuel!
Samuelu.
Gdzie jesteś?
W komisariacie.
Rozumiem.
Posłuchaj.
Zanim to zrobisz,
chciałbym porozmawiać z tobą osobiście.
Zrób to ze względu
na zaufanie, którym się darzyliśmy,
i którego twoim zdaniem nadużyłem.
Błagam cię,
żebyś to zrobił dla mnie i mojej rodziny.
Mam nadzieję, że się spotkamy twarzą w twarz.
Samuelu?
Zgoda.
Spotkajmy się u ciebie.
Dziś wieczorem wyjdziesz z rodzeństwem z domu.
Nie wracajcie, dopóki nie zadzwonię.
Pomówię z nim sam na sam.
Chłopaki…
Chyba jest nieprzytomna.
Zupełnie odleciała.
Chodź, stary, dołącz do nas!
Było zajebiście, co?
- Nie było? - Zamknij się.
Co robisz, kretynie?
Nie nagrywaj!
Wyluzuj, książę.
To jest zajebisty widok!
Przestań!
Iván!
Musimy pomóc Isadorze.
Hej! Pilnuj drzwi.
Przecież ona zemdlała!
Co ty gadasz? Była chętna. Wszyscy łyknęliśmy prochy.
- To żadna wymówka. - Słuchaj.
Powiedziała, żebyśmy się rozebrali i robili, co chcemy. Była napalona.
Nie szkodzi! Mogła nawet całować się ze wszystkimi!
- Zemdlała, rozumiesz? - Serio?
Akurat ty będziesz mi wypominał takie detale?
- Co powiesz na ten detal, skurwielu? - Przestań!
Phillipe.
Zabiję cię!
Wy też byliście na tej imprezie!
- Nic nie zrobiliśmy! - Bo byliście za bardzo naćpani.
- Przestań! - Puść mnie!
Zrobimy to jak należy. Wyluzuj.
Sukinsyn. Chodźmy.
Moja pokręcona Barbie.
Będę tęsknić.
Ja też.
Bez ciebie te korytarze…
- Ale gdzie indziej się zobaczymy, prawda? - Oby!
Pewnie!
Skupię się na tym, czego chcę, ale będziemy się widywać.
Mogłybyśmy zacząć coś razem.
Na przykład co?
Porcelanowe paznokcie.
- Porcelanowe paznokcie? - Mówię serio. Nie śmiej się!
- Słuchaj. - Dobra.
Forsę wyłoży moja stara, ja jestem spłukana.
Zrobisz projekty i zarobimy fortunę, bo jesteś genialna!
Mówię całkiem poważnie.
- Nie myślałam o tym, ale kto wie? - Właśnie.
- Rany! - Będzie lało.
Chyba tak.
Posłuchaj.
Co z Mencíą?
Rebe, życie jest za krótkie.
Wiem.
Nie ma co marnować czasu na gdybanie. Napisz do niej.
Przerzucił się na facetów i jedzie do Kataru? Ivána czeka szok.
- Wyskoczymy gdzieś razem? - Tak, proszę!
- Poczekajcie na zewnątrz. - Dobra.
SPOTYKAMY SIĘ U SAMU NA DRINKA. WPADNIESZ?
Idziemy?
Idzie.
Idiotka ze mnie.
A więc Katar?
- Tak. - Mogę tutaj usiąść?
To chyba nie jest dobry pomysł.
Kiedy wyjeżdżasz?
W ten weekend.
Chciałbym się pożegnać.
Pożegnać się z tobą.
Czekam na zewnątrz.
Nie rozmawialiśmy o niczym specjalnym.
Iván.
Skąd ta niespodzianka?
Cóż…
Słuchaj…
Prosiłeś, żeby napisać, gdy zechcę przejść na twoją stronę.
Przyszłam bez pisania.
Przepraszam.
Nie jesteś w pracy?
Zwolnili mnie.
Serio?
Opowiem ci przy drinku, jeśli chcesz.
Ale mówiąc krótko, to musiało się stać.
Byłam nieszczęśliwa.
A jednocześnie szczęśliwa. Sama nie wiem.
Ale zaczęło mnie to dołować.
Przestałam walczyć o to, czego naprawdę chciałam.
Dobrze, że powiedziałam „mówiąc krótko”.
Zanudzam cię tym gadaniem. Przepraszam.
A zatem witaj, Cayetano, z powrotem.
Niczego tak bardzo bym nie chciała, jak zrobić coś zwyczajnego
z tobą.
Zwykła kawa albo zwyczajne piwo.
Niczego tak bardzo nie chcę, jak słuchać twojego gadania.
To doskonały pomysł.
Wiesz co?
Obok jest bar,
w którym serwują ogromne tapas. Chcesz iść?
- Pewnie. - Tak?
Słuchaj…
- Co? - Wystarczy już.
Załatwmy to, bo napięcie jest nie do zniesienia.
Przynajmniej dla mnie.
Jestem na miejscu.
Cześć, Patrick.
Ojciec jeszcze nie dał ci kluczy?
Już chyba tylko to mu zostało.
Dzięki, że pogadasz z ojcem.
- Czeka przy basenie. - Dobrze.
CRUZ: CHCĘ CIĘ ZOBACZYĆ.
- Wypadło mi coś ważnego. - Co?
- Biorę taksówkę. Zadzwonię później. - Serio?
- Patrick! - Daj spokój!
- Cały on. - Dokładnie tak.
Weźmy drugą taksówkę. Dokąd?
Mam pomysł.
Cześć, przystojniaku.
Nie tu.
Więc gdzie?
W środku.
Co on tu robi?
Przestańmy uciekać, dobrze?
Dobrze, że pożyczyłam twoje klucze, bo Samu jeszcze nie ma.
To trwa za długo i zaczynam się stresować.
Idzie straszna burza.
Zaraz zacznie padać.
Samu.
- Jestem u Benjamína. Nie mogę rozmawiać. - Co tam robisz?
- Oddzwonię. - Samuel.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Domowe sprawy.
- Jest u Benjamína. - Widzisz?
Mówiłam ci. Wszystko spieprzy przez tę cholerną Ari.
Czekaj. Ktoś dzwoni do drzwi.
Rany, to Mencía.
I cholerna Ari.
Co? U mnie w domu?
To nie twój dom, ale są tutaj.
- Po co przyszły? - Kto wie? Zaczekaj.
- Cześć. - Cześć.
- W końcu przyszłam. - Cholerna Ari też przyszła.
Samuela nie ma.
Wiem. Jest u nas.
Prowadzi kulturalną rozmowę z moim ojcem.
Nie martw się o niego.
Wy pogadajcie, a ja się napiję.
Dawno tego nie robiłam, więc czemu nie?
Zadzwonię później. Nie mogę teraz rozmawiać.
Nie powinienem był zakradać się do twojego domu.
Tonący brzytwy się chwyta.
To ja postawiłem cię w takiej sytuacji.
Od pewnego czasu
zdaję sobie sprawę, że moja rodzina się rozpada,
a ty jako jedyny jesteś ze mną bezwarunkowo.
I co ci dałem w zamian?
Nierealne obietnice, z których nigdy się nie wywiązałem.
W ten sposób chciałbym spłacić dług.
W bardziej namacalnej formie.
Wstępne przyjęcie do Saïd Business School
na Uniwersytecie Oksfordzkim.
Mieszkanie, czesne…
Pokryję wszystko.
Plus 3000 euro miesięcznie na wydatki.
Żadnych pytań, wyjaśnień…
Całkowite zaufanie.
Płacisz mi za milczenie?
Gdy skończysz studia,
wejdziesz do zarządu mojego holdingu.
Kontrakt już podpisany.
Samuelu, proponuję ci
życie w miejscu, do którego należysz, na które zapracowałeś.
W tej chwili
w twoich rękach jest życie moje, a także twoje.
Tak funkcjonuje świat? Mam porzucić swoje zasady dla pieniędzy?
Daj spokój. Cały czas pozostawałeś po mojej stronie,
bo oczekiwałeś tego w zamian.
I bo widziałem w tobie ojca.
Chcesz pogadać o Ibizie? Więc pogadajmy.
Jeśli to, co sugerujesz, naprawdę się wydarzyło,
to jestem ofiarą.
Prawda?
A ty kim jesteś? Recydywistą.
Nic nie zrobiłem.
Co za zbieg okoliczności. Akurat ty nic nie zrobiłeś.
Jeśli o tym opowiem, na pewno uwierzą mnie.
Lepiej będzie dla nas obojga, jeśli to zostawisz.
I nie.
Nic się nie stało.
Zapomnij o tym.
Wyrzuć to z głowy, proszę. Już wystarczy.
Isa,
nie wiem, czy ci mówiłem…
ale naprawdę cię lubię.
O co ci chodzi?
O to, że chcę dla ciebie jak najlepiej.
Zależy mi, żebyś dobrze się czuła.
Możesz mi zaufać.
Możesz poprosić mnie o pomoc.
Cokolwiek zrobisz,
cokolwiek postanowisz,
nieważne, czy to się stało, czy nie,
czy chcesz zapomnieć, czy nie,
wciąż będziesz moją cesarzową.
Nie zapominaj o tym.
Nikt mi czegoś takiego nie powiedział.
Dziękuję.
Mówię poważnie. Dziękuję.
- Znowu ze sobą spaliście? - Przepraszam.
- To był błąd. - Tak?
Wielkie dzięki.
Jeśli o mnie chodzi, możecie uciec i wziąć ślub na jebanym Bali.
To był twój plan? Żebyście obaj mnie skrzywdzili?
Chciałem ci podziękować,
bo pomogłeś mi dostrzec w sobie coś,
czego całe życie się wypierałem.
Jest to coś, czego w sobie nie lubię
i na co nie jestem gotowy.
Ale…
dzięki tobie to istnieje.
Prawda wyszła na jaw,
a ja muszę sobie z nią poradzić.
Nie wiem jak,
ale to zrobię.
Na pewno nie będę już z tobą sypiał,
bo, i nie zrozum mnie źle, jesteś dzieciakiem.
A ja mam już swoje lata
i nie będę się bawił w tę chorą grę, w której…
biegniesz do mnie, gdy mój syn cię skrzywdzi.
Bo tak naprawdę
to w nim jesteś zakochany.
Iván.
Wybacz.
Słuchaj, tato. Mam to gdzieś.
Chcę tylko, żebyście obaj zostawili mnie w spokoju!
Nic do niego nie czuję. Możesz go sobie zatrzymać! Mam tego dość!
- Iván. - Zostań tu.
Nie odchodź.
Odrzuciłem Katar.
Zostaniemy w Madrycie, jeśli chcesz.
Wszystko, co mówiłeś o tym, że Patrick cię nie interesuje,
miało mnie tylko uciszyć. Chcesz zostać dla niego.
Chcę zostać ze względu na ciebie.
Pierwszy raz widzę, że jesteś szczęśliwy,
że masz przyjaciół.
I znalazłeś kogoś wyjątkowego.
Synu, spójrz na mnie.
To historia, którą musisz sam przeżyć.
Nigdy sobie nie wybaczę, jeśli przeze mnie coś stracisz.
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
Żebyśmy mieli dom, jak normalni ojcowie i synowie.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham, synu.
Zostaniemy.
Żebyś miał szansę być szczęśliwy.
Żebyś miał coś, czego ja nigdy nie zaznałem.
Wróć tam
i walcz o niego.
Idź, synu.
Przepraszam.
Patrick?
Ten chłopak, który z nami siedział…?
Zapłacił i poszedł.
Nie wiesz dokąd?
Nie jestem twoim ojcem,
ale jeśli oddasz mi tę kartę SIM,
nigdy ci niczego nie zabraknie.
A jeśli to za mało,
podaj swoją cenę.
Nie wszystko da się kupić.
I ty się dziwisz, czemu jesteś sam?
Daj spokój, Samuelu.
Daj mi tę pieprzoną kartę.
Bo co? Nie masz nic więcej do zaproponowania.
Odbierzesz ją siłą?
Nie.
Ubrudziłbyś sobie ręce. A ty wolisz, jak inni odwalają za ciebie brudną robotę.
Dawaj tę kartę!
Dawaj!
- Puszczaj! - Karta!
Słucham cię.
Przyszłam…
zgłosić przestępstwo.
Zostałam zgwałcona.
Pomóż mi go wyciągnąć.
Kłóciliśmy się i się poślizgnął. To był wypadek, przysięgam.
Dzwoń po karetkę. Dalej! Zrób coś!
Co robisz?
- Muszę pomyśleć. - O czym?
- Musimy mu pomóc! Szybko! - Nie widzisz, że już za późno?
Obwinią mnie za to.
Jeśli mnie oskarżą, nasza rodzina będzie skończona.
Słyszysz mnie?
Synu, musimy sami się tym zająć.
Razem. Ojciec i syn.
Nie zostawiaj mnie samego.
Dziękuję.
Kocham cię.
Zaczekaj tutaj, dobrze?
Co się stało?
Lepiej to sobie odpuśćmy.
To znaczy co?
To całowanie się?
Czy nas w ogóle?
Mencía, zdałam sobie sprawę, że…
kocham siebie i ciebie nie potrzebuję.
I że teraz muszę być sama.
Patrick?
Co?
Tak, już jedziemy.
Nie teraz.
Musimy wracać do domu.
Patrick dzwonił. Coś się stało między tatą a Samuelem.
- Co? - Chodźmy.
Cześć, Rebe. Samu już jest?
Co?
Przebieram się i jadę.
Dobrze.
Prawie gotowe.
Wsadzimy go do auta i podrzucimy przed szpital.
Jak psa? Nie.
Nie mogą nas zobaczyć. Bez gadania.
Tato?
Co one tu robią?
Patrick? Samuel?
Ukryj ciało.
Zadzwoniłem do nich.
- Co? - Zadzwoniłem do nich.
Dlaczego? Ukryj ciało za krzakami.
Szybko! Ja się nimi zajmę.
- Tato! - Co się dzieje?
Gdzie jest Samuel?
Wyszedł.
Jak to? Patrick dzwonił, był zdenerwowany.
Dzwonił do ciebie? Po co?
Co przed nami ukrywasz?
Co?
Ari.
Samu.
Samu!
Samu, nic ci nie jest?
Co się stało? Gdzie Samuel?
Mówiłem, wyszedł.
Jego rower stoi na zewnątrz.
Tato!
Nie wołaj go.
Spokojnie. Potrzebujesz pomocy.
Twój ojciec to zrobił.
- Puść mnie. - Nie. Masz urojenia.
Puść mnie, proszę.
Samu!
Samuel, zaczekaj!
Wyjdźcie z mojego domu.
Jeśli mu coś zrobiłeś, zabiję cię!
Patrick!
Patrick…
- Samu! - Samu!
Co on ci zrobił?
To był wypadek.
Wypadek.
To był wypadek.
Powiedz im.
- To wina Samu. - Nie! Dosyć!
- Coś ty zrobił? - Nic. Poślizgnął się!
To bardzo pilne.
Poślizgnął się. Samu!
- Powiedz im, że się poślizgnąłeś. - Przestań!
Dosyć!
Wezwałam policję.
To on. On to zrobił.
Samu…
Spójrz na mnie, stary.
Nie!
Samu.
Spójrz na mnie.
Samu.
Samu, spójrz na mnie.
Jedziemy do domu, stary.
Samu.
Trzymaj się. Zaraz pojedziemy.
Napisy: Przemysław Rak