WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
NOWY PAPIEŻ
REŻYSERIA
- Wiesz, co to jest? - Wij.
Nie. To Bóg.
- Rodzice nas szukają. - Nie możemy wrócić.
- Dlaczego? - Bo obserwujemy Boga, John.
- Czas ich nagli, sir. - Mnie nie.
„Na wysokościach jest inaczej,
lecz tutaj żyć to się zmieniać,
a być doskonałym to zmieniać się często”.
Aleś ty podstępny, Danny.
Chwytać mnie w pułapkę słów ukochanego Newmana.
Zabierzemy jedynie Valencię.
I szkatułkę.
Miałeś rację, jak zawsze. Jest wyborna.
To Megan. Nie wie, co założyć.
Zawracanie głowy.
Powiedz, że zadzwonię później.
Za mało.
Będziemy musiały sięgnąć wyżej.
Wyrzuca mnie ksiądz.
Gdzie z Piusem pójdziemy? Na ulicę?
Ester, nie ja cię wyrzucam, tylko właściciel.
Dzięki mnie żyłaś tu za darmo, odkąd Peter cię rzucił.
Ale właściciel chce odzyskać dom.
- Chyba ma prawo? - Mogę płacić czynsz.
Szwajcarsko-włoska TV robi program o cudach Piusa XIII...
Nie możesz żyć z przypadkowych wystąpień.
- Potrzebujesz stałej pracy. - Sprzątam kościół, to stała praca.
Dwie godziny dziennie.
- Za mało, by się utrzymać. - Poszukam sprzątania w Rzymie.
A co zrobisz z Piusem? Kto go przypilnuje?
To co mam zrobić?
Potrzebujesz kolejnego cudu.
Wszyscy mnie opuściliście.
Nawet ty, Lenny.
Palnąć ci w łeb?
Ostrzygłbyś się.
Cudowny... ale stary.
Jak ja.
Moi ulubieni znani ludzie to Dennis Hopper, Jack Nicholson,
Sean Penn, Sharon Stone i...
Marilyn Manson.
- Za co ich Eminencja lubi? - Wydają się wolni.
- A Eminencja lubi wolność? - Proszę nie pytać o oczywistości.
Jako papież nie mógłby Eminencja nosić szat wolności.
Ale panią widywałbym codziennie?
Proszę nie pytać o oczywistości.
Przypomina Eminencja mojego ulubionego aktora, Johna Malkovicha.
Na mnie nie działa.
Ale tamci, gdybym został papieżem...
- miałbym okazję ich poznać? - Wszystkich. Oprócz Hoppera.
Z resztą nie powinno być problemu. Spotkanie z papieżem to zaszczyt.
Nareszcie, rozsądny argument za aspirowaniem do pontyfikatu.
Znalazłam w pokoju zdjęcie, schowane w szufladzie, Eminencji z królową.
I co pani sugeruje? Że podrzuciłem je, by zrobić wrażenie?
Starzeję się, a starość
być może skłania nas do stosowania tych żałosnych sztuczek.
- Jaka jest królowa? - Czarująca.
Bo jest blada jak pani.
Tak, włóż żółtą Diora.
Bo podkreśla kontrast z twoją karnacją.
Nie.
Nie, Megan, jestem przekonany. Żółty Dior.
- To była Megan? - Niestety.
Chcą być influencerkami, a nie mają pojęcia o łączeniu kolorów.
Dzwoni 25 razy dziennie w sprawach urodowych.
Myśli, że jestem gejem.
A... jest Eminencja?
MOGADISZU, SOMALIA. 9 OFIAR.
Słyszałeś o zamachu w Somalii?
Jestem zdruzgotany.
Czy wydaję ci się nadęty?
- Skądże. - A jednak taki właśnie jestem.
To defekt, którego nie potrafię się pozbyć,
jak wszyscy Anglosasi.
W wiadomościach mówili, że do zamachu mogli wykorzystać chłopca.
Wiem. A ja wcale nie jestem zdruzgotany
ani nie odczuwam żadnych wyrzutów z tego powodu.
Afryka jest daleko.
Być może boli Eminencję cierpienie tylko tych, którzy są blisko.
Wiem, jakie wyrobiłeś sobie o mnie zdanie, Gutierrez.
Masz mnie za człowieka z towarzystwa.
Życie towarzyskie jest ważne.
Ileż niezwykłych rzeczy spotkało Jezusa podczas ostatniej wieczerzy.
To było wydarzenie towarzyskie.
Gdybym pojechał do Rzymu, chciałbym zostać twoim przyjacielem.
Byłbym zaszczycony i szczęśliwy.
Zatem powiem ci coś od razu, jak przyjacielowi.
Moi rodzice wróżyli wielką kościelną karierę
mojemu bratu, ale nie mnie.
Mnie mówili codziennie, że niczego nie osiągnę.
Czemu byli tak okrutni?
Nie jesteśmy jeszcze tak zaprzyjaźnieni, żebym ci to wyznał, Bernardo.
Przyszedłem wam tylko powiedzieć,
że ja, John Brannox,
mogę zostać następnym rzymskim papieżem.
Wiem, zawsze uważaliście, że to przeznaczenie Adama.
Ale zdaje się, że może być moim.
I choć to ostatnia rzecz, jakiej byście sobie życzyli,
będziecie musieli być ze mnie dumni...
nieszczęśnicy.
Bóg cię nie lubi.
Całe życie zapierałem się siebie
w żałosnej próbie ulżenia wam w cierpieniu!
Na próżno! Stałem się własnym bratem,
w nadziei, że wywołam wasz uśmiech,
choć raz! Na próżno!
Ale teraz nabiera to sensu, albowiem dzięki temu zostaję papieżem.
Ja, nie Adam!
Ja będę papieżem!
I nadal będę zapierać się siebie,
jak czyniłem to dla was przez te wszystkie lata!
Tyle, że teraz będę to robił dla wszystkich katolików świata!
Bo tym jest dla mnie miłość: zapieraniem się siebie!
Wy mnie tego nauczyliście, nienawidząc mnie każdego dnia!
A zatem, przeżywszy całe życie
w służbie matki, ojca, brata
i otrzymawszy w zamian wyłącznie wzgardę,
będę teraz żył
w służbie Kościoła i wiernych,
po raz pierwszy licząc na okruch uczucia!
Mogę być papieżem.
Bo wiem, jak znosić cierpienie.
Inni nie wiedzą.
Za wolno.
Już kończę.
John, zapiąłem.
Adamie, jestem tylko fałszem i próżnością,
tą zbroją przykrywam prawdę.
Boleję jedynie nad tym, co mi bliskie, to prawda.
Bo cierpię tylko nad tobą, Adamie.
Pozwalam rodzinie wymrzeć.
Nic się nie liczy, nic mnie nie rusza, wszystko mnie brzydzi.
I dlatego Bóg mnie nie lubi.
Mnie też nie lubił.
Bo Jego miłość nie jest dana łatwo.
Trzeba ją zdobywać, krok po kroku, rosnąć.
Jesteś gotów na pierwszy krok?
Czy jesteś gotów dorosnąć?
Proszę, wejdźcie, usiądźcie.
Zaprosiłem was, by powiedzieć wam coś osobiście.
Postanowiłem odrzucić waszą propozycję.
Nie mam najmniejszego zamiaru być waszym kandydatem na konklawe.
Mogę spytać, dlaczego?
Albowiem, wbrew pozorom,
zadanie mnie przerasta.
Szczerość i pokora Eminencji
zyska wielkie uznanie Kolegium Kardynałów.
I wiernych na całym świecie.
Bóg ci pomoże, sir Johnie.
Tylko Jego to nie przerasta.
Postanowiłem nie podejmować decyzji.
Niedecydowanie to jedyna rzecz, w której osiągnąłem doskonałość.
Nie mamy czasu. Musimy natychmiast wracać do Rzymu.
Jutro jest pogrzeb Franciszka II.
- Świat czeka. - Voiello,
może cofnij się o krok i pozwól wybrać Hernandeza.
To chyba najrozsądniejszy plan, Eminencjo.
Z pewnością osiągnęlibyście porozumienie.
Hernandez chętnie gwarantuje Eminencji sekretariat stanu za pontyfikat.
Hernandez ukrywał wszystkie przypadki molestowania w jego diecezjach.
Wiedziała pani? Nie. Ale ja tak.
Całe życie zbieram informacje
i póki żyję, Hernandez nie zostanie papieżem.
Mamy tylko jednego kandydata, sir Johna Brannoxa.
Figurkę z kruchej porcelany, tak, ale konsekwentnie bezgrzeszną.
Ja nie jestem z porcelany,
jestem grzesznym człowiekiem ze stali,
lecz posiadam również niewyobrażalną moc perswazji.
Spójrzcie na te dwie róże.
Czy coś dostrzegacie?
Kwiaty są próżne.
Sir John, chciałem się pożegnać
i podziękować za wspaniałą gościnność, jaką nam okazano.
- Dziękuję z głębi serca. - Kiedy wyjeżdżacie?
Jutro z samego rana. Konklawe czeka.
Wybaczysz, że nie wezmę udziału?
- Jestem wykończony. - Oczywiście,
to nie żaden problem. Poza tym, głos Eminencji byłby zbyteczny.
Na szczęście jednogłośnie uzgodniliśmy innego kandydata.
Nie muszę mówić, jak bardzo nam ulżyło.
Cieszę się, że sprawa się rozwiązała
i mój opór nie zaszkodzi przyszłości naszego umiłowanego Kościoła.
Wcale. Duch Święty znów nas oświecił
i Kościół będzie podążał swoją drogą.
Żegnaj, Voiello. Miło było cię poznać.
To mnie było miło, sir Johnie.
Eminencjo...
zastanawiam się, z czystej ciekawości,
jak nazywa się kardynał,
na którego jednogłośnie się zgodziliście?
Hrabia Francois de Bougainville.
- Normańska szlachta. - Otóż to.
Do widzenia.
Chwileczkę!
Chwileczkę.
Valencia cierpi na chorobę lokomocyjną. Pozwolicie, że usiądzie z przodu?
W razie niepewności co do decyzji,
- jestem do dyspozycji. - Zgoda.
Przy okazji, wczoraj usiłowałem znaleźć Francois de Bougainville'a
w roczniku pontyfikalnym, ale go nie było. Dlaczego?
Bo zmarł. Sześć lat temu.
Ale z ciebie szelma.
Co Megan zrobi beze mnie?
Tomasso Viglietti, czy śpisz?
Papież zaprawdę umarł.
Jestem!
Marcellino, graj! Piłka!
Ojcze, nowy parafianin?
Fabiano. Mój przyjaciel.
Byliśmy razem w seminarium, ale on odszedł.
Właśnie trafił do naszej parafii.
Wcześniej mieszkał w Santa Marinella, niedawno owdowiał,
dlatego chciałbym, żebyście wprowadziły go do naszej wspólnoty.
- To pani syn ma urodziny? - Tak. Pius.
- Wybaczy mi pani, że nie mam prezentu? - Oczywiście.
Gdyby moja żona żyła, nie dopuściłaby do tego.
Słyszałam.
Przykro mi.
Bóg tak chciał.
Czym się pan zajmuje?
Uprawiam stary, bezużyteczny zawód.
Naprawiam zegarki.
Czemu bezużyteczny?
Bo niczego się już nie naprawia.
Tylko zastępuje.
Nie wszystko da się zastąpić.
Mogę panią o coś prosić?
- Pewnie. - Rzuci pani okiem na mojego Marcellina?
Muszę na chwilę odejść.
Dokąd?
Obejrzeć zachód słońca.
John Brannox, 115 głosów na 116.
Lenny Belardo, 1 głos.
Habemus papam!
Kiepski żart: głos na Lenny'ego Belardo.
Czy przyjmujesz swój kanoniczny wybór
na biskupa rzymskiego?
Przyjmuję.
Jakie wybierasz imię?
Wybieram Jan Paweł III.
Pamiętasz mnie, Ojcze Święty?
Tak.
Byłeś entuzjastyczny i ambitny.
Nie zmieniłem się.
- Wiedziałem, że przyjdziesz. - Skąd wiedziałeś?
Bo jesteśmy tacy samotni.
Dziękuję, bracia i siostry.
Patrząc na was, widzę ukrytą łaskę,
która jest prawdą.
Oto, czym jesteście.
Wy patrzycie na mnie
i widzicie kruchego starca z brodą.
Oto, czym ja jestem.
Myślicie: „A więc to jest papież, nowy biskup Rzymu.
Musi tak wiele wiedzieć”.
Nie. To nieprawda.
Nie wiem.
Dlatego chcę się uczyć.
Uczmy się razem, bracia i siostry.
Ja tu, w nowym domu
i wy, razem z waszymi rodzinami.
Nie możemy zapominać o pięknie i sile rodziny.
Gdy go nie dostrzegamy,
to dlatego, że prawda pozostaje ukryta.
Odkryjmy ją więc,
postawmy na kuchennym stole,
a wasza rodzina urośnie w siłę. Oto, kim jesteście.
I starajmy się wyeliminować uprzedzenia.
Kto hołduje uprzedzeniom, nie zna faktów.
Nie tacy jesteście.
Rośnijmy w czułości naszej intymności
i w intymności naszej czułości.
Oto, kim jesteście.
I nie myślcie, bracia i siostry.
Nie możemy myśleć.
Kościół nie może myśleć.
Musi jedynie chronić kruchych.
Naszą misją jest rozpoznawanie,
ocalanie i poważanie kruchości,
tej która kryje się w mrocznym chłodzie nocy
lub krystalicznym chłodzie południa.
Gdziekolwiek jest kruchość, tam jest i Kościół.
Oto, kim jesteśmy.
Jesteśmy prawdą.
Pobiegłem do warsztatu i znalazłem idealny prezent dla Piusa,
na dnie szuflady.
Klient nie odbiera go od roku.
Nie powinieneś był.
A jednak, w głębi duszy, czułem, że powinienem.
- Przypominasz anioła. - Nie jestem Angelo, ale Fabiano.
Chodziło mi o to, że wyglądasz jak anioł.
To samo powtarzał mi ojciec duchowny.
Czemu nie usuniesz sobie włosów? Byłoby ładniej.
Mam dla was wspaniały prezent!
Dwa bilety w 5. rzędzie na musical o sądzie ostatecznym w Sistinie.
- Musical, w Kaplicy Sykstyńskiej? - Nie, w teatrze Sistina.
Ojcze, jesteśmy zakonem zamkniętym.
Głupiec ze mnie.
Wciąż zapominam, że nie możecie opuszczać klasztoru.
Więc nie przyszłyście w sprawie musicalu?
Przyszłyśmy, bo matka siostry Lisette ma ostatnie stadium raka
i pragnie odwiedzić Lourdes z córką.
Siostry zrobiły zbiórkę,
ale mamy tylko 90 euro. Potrzebujemy jeszcze 200.
Oczywiście. To sprawa najwyższej wagi.
Ale... ale...
muszę być szczery.
Watykan, jak z pewnością wiecie,
boryka się z głębokim kryzysem finansowym
i wszystkim urzędom polecono ograniczyć,
nazwijmy to,
ekstrawaganckie wydatki.
Czy ojciec nazwałby to ekstrawagancją?
Ekstrawagancją jest nowy bentley, którym jeździ kardynał Spalletta.
Mario...
mam dwa bilety na „Sąd Ostateczny” w Sistinie.
Pójdziemy razem? Potem na pizzę.
Osobiście zajmę się waszą prośbą, jak najszybciej, siostrzyczki.
Nie wierzę mu!
- Wieści? - Spaletta kupił sobie bentleya.
Coś jeszcze?
Nie, nic szczególnego.
Coś ty za jeden?
Faisal.
To wszystko, Ojcze Święty.
Co? Bez aktów?
Oszalałyście?
Kardynałowie udają się do Kaplicy Sykstyńskiej.
- Papież wygłosi orędzie. - Chcemy pomówić z Voiello.
- Już z nim rozmawiałem. - I nic ksiądz nie mówił?
- Na co ksiądz czekał? - Na odpowiednią chwilę.
Która nastąpi kiedy?
W odpowiednim czasie.
Voiello!
Przeraża mnie myśl, czym dla was jestem.
Ale pociesza myśl, czym jestem z wami.
Dla was jestem biskupem Rzymu.
Z wami jestem chrześcijaninem.
Witajcie, bracia kardynałowie.
Mamy tylko jeden problem, o innych mi nie wiadomo.
Problemem jest miłość.
Będziecie mi mówić:
„Ojcze Święty, bałwochwalstwo kwitnie w kulcie Piusa XIII,
istnieją niepokojące terrorystyczne odłamy w islamie,
na kurii ciążą przygnębiające zarzuty biznesowe...
Dewiacje seksualne,
kryzys pracy i etyki,
mężczyźni mordują kobiety, kobiety mordują swoje dzieci”.
Będziecie przychodzić do mnie i mówić o całym tym cierpieniu,
a ja będę odpowiadał:
„To wszystko histerie miłości.
Zniekształcenia naszej zdolności do miłości”.
Problemem, bracia, jest miłość. Pytanie zatem, brzmi:
jak mamy kochać?
Oto mój sposób:
z czułością, bez namiętności.
Namiętność jest odwiecznym wrogiem pokory.
Chrześcijańskiej pokory, która jest skromna,
sprawiedliwa i konieczna.
Miłość jest abstrakcją, jak inteligencja, jak szczęście.
Za każdym razem, gdy nasz osąd
mącą zżerające nas namiętności,
nadajemy miłości niebezpieczny konkret,
skandaliczny i nielegalny.
Krótko mówiąc... zadajemy ból.
Sobie i innym.
Zastąpcie tę konkretną miłość czułością.
Bo inaczej, ukochani bracia,
z głębokim bólem...
będę zmuszony zastąpić was.
Bóg tego nie chce.
Tylko Bóg wie, jak słuszne i konieczne jest,
by nasz Kościół pozostał jednością.
Jezus tłumaczył nam, czym jest miłość,
ale nie mamy jego opanowania ani mądrości,
lecz musimy próbować, bracia moi, razem.
Mogę być dla was ojcem,
ale musicie wiedzieć,
że ojcom należy się posłuszeństwo nawet, kiedy błądzą.
Umiłowani kardynałowie,
być może nie potrafimy w pełni wyrażać naszej wiary,
ale możemy wyrażać naszą czułość.
To nasza nadzieja i nasza ambicja.
Dokąd pójdziesz?
Don Mario użyczył nam zakrystii na kilka noclegów.
A potem, nie mam pojęcia.
Czemu nie możemy zamieszkać u ciebie?
Bo byłoby to...
nieznośną traumą dla Marcellina.
Wciąż nie pogodził się z utratą matki i nagle musiałby...
Rozumiem.
Być może mam rozwiązanie.
Co masz na myśli?
Jakiś czas temu, w mojej dawnej parafii,
Santa Marinella, poznałem panią,
bardzo dystyngowaną prawniczkę.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Jest bardzo zamożna... ale ma problem.
Jakiego rodzaju?
Z synem. Jest poważnie zdeformowany.
W jaki sposób?
Nie wiem dokładnie.
Nie pokazuje go publicznie.
Trzyma go w willi, w zamknięciu.
Może się go wstydzi?
Czemu mi o tym mówisz?
Bo ona ma pieniądze.
A ty ich potrzebujesz.
I szuka opiekunki?
Zgłaszam się.
Przykro mi. Nie szuka opiekunki.
To kogo?
Jest gotowa...
hojnie wynagrodzić akt łaski,
jaki ładna dziewczyna mogłaby wyświadczyć jej synowi.
Chłopak ma 20 lat i z oczywistych powodów nigdy nie był z kobietą.
Przepraszam. Zapomnijmy o tym,
dobrze? Przepraszam.
Idź spać, kochany. Idź spać.
Co miałabym zrobić?
Czy wystarczyłoby, gdyby zobaczył mnie nago?
Nie.
Ogląda nagie kobiety całymi dniami w Internecie.
To by nie wystarczyło.
Ile matka mogłaby zapłacić?
Nie wiem.
15... może 20 tysięcy. Jest bardzo bogata.
To prostytucja, grzech.
To nie grzech. Bo to nie prostytucja.
- To akt chrześcijańskiego miłosierdzia. - To grzech.
Jego przyszłość jest warta więcej od twojego grzechu.
Ojcze, co sądzisz?
Myślę, że jesteś szczęściarą.
Bóg uczynił dla ciebie drugi cud.
- Jak masz na imię? - Faisal. A ty?
Caterina.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski