NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przykro mi, dziecko nie przeżyło.
To nieprawda.
Nie wierzę w to.
AMBULANS
Gdzie leży Angelica Anacleti?
- [Po romsku] [Oszalałeś?] - Gdzie jest?
[To zbyt ryzykowne.]
Mam to w dupie. Gdzie jest?
Muszę ci coś powiedzieć.
[Straciła dziecko.]
Nie.
- Jak się czuje? - Dobrze, żyje.
[Wypiszą ją za parę dni.]
Widzisz, co zrobiłeś?
To twoja wina.
Wszystko zniszczyłeś.
Próbowałeś zabić brata i Bóg ci odpowiedział.
Odejdź stąd, jeśli i ty nie chcesz umrzeć.
Rodzina cię szuka.
Tak mi przykro.
Dzięki, że tu jesteś.
Zrobiłaś dla mnie to samo.
Czekaj.
Chcesz?
- Jak długo palisz? - Nie wiem.
Od pół godziny.
Myślisz czasem o Lelem?
Czuję, jakby to było wieki temu.
Wiele razem zrobiliśmy, nie?
Kojarzysz, jak masz koszmar i mówisz sobie:
„I tak się zaraz obudzę”?
Nie mogę się obudzić.
Czułem to samo, gdy trzymałem w ramionach umierającą Livię.
Jak sobie z tym poradziłeś?
Nie wiem, czy się obudziłem.
To była pomyłka. Aureliano nie wiedział, że jesteś w aucie.
To mój mąż się pomylił...
powinien był zabić tego dupka.
Wszyscy popełniliśmy błędy.
Każdy z nas.
Goniliśmy za nie naszym marzeniem.
Mnie też się nie udało.
Nawaliłem z Angelicą.
Wszystko naprawimy.
Jeśli będziemy we dwoje.
Spójrz na mnie.
Uda się, jeśli zrobimy to razem.
Dobra?
Jesteś moją przyjaciółką.
Pamiętaj o tym.
Szkoda, że nie poznałam cię wcześniej.
Chodź.
...daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas...
Zostałem postrzelony, a to mnie gliny zawracają dupę.
Trzymali mnie na komendzie całą noc.
Ale już jestem.
Możemy rozmawiać.
[Po romsku] [Co zrobimy?]
Na początek...
wrócę do swojego pokoju.
[Co zrobimy ze Spadinem?]
Poczekam tu na niego.
Żywy czy martwy… na pewno wróci.
Chwała ojcu i synowi…
Teraz i zawsze, i na wieki wieków, amen.
Alice?
Co tu robisz?
Przyjechałem po ciebie.
Tęsknię.
- Czy coś się stało? - Nie.
Nic się nie stało.
Jestem o krok od zdobycia wszystkiego.
Rozumiesz, co to znaczy dla naszej rodziny?
Udało nam się.
Nic już nas nie łączy.
Jeśli na mnie doniesiesz, zniszczysz zarówno moje życie,
jak i życie dzieci.
Nie rozumiesz.
Chcę cię uratować.
Pamiętasz, co mi mówiłaś?
„Rób, co musisz, byś był szczęśliwy”.
Nie to miałam na myśli.
Gadasz bzdury, zaszyłaś się w klasztorze.
Recytujesz modlitwy.
Kogo ty chcesz uratować?
Zawsze tego chciałaś.
- Wcale nie. - Tak.
Alice, proszę.
Alice!
Amedeo!
DO AMEDEA: ŻEGNAJCIE KOCHANI
WYSYŁANIE
Jeśli Cinaglia nie załatwi kasy, znajdziemy inny sposób.
Ale i tak go spiorę.
Padnij!
Skurwiele.
- W porządku? - Tak.
Ci dranie się zgadali. Zjednoczyli się
przeciwko nam:
Cinaglia, Badali, kardynał, ta menda Sibilla i mój brat.
Bo kto go wyciągnął z paki?
Jedno z nich.
- Chodźmy, chcę zobaczyć Angelicę. - Dobra.
Na co się gapisz?
Coś wymyśliłem, powiem ci później.
Nie odchodź.
Proszę.
Teraz wygraliśmy
i możemy zmienić wszystko, co nam się nie podoba w Watykanie.
Mnie nic się tu nie podoba.
Proszę.
Nie jestem kryminalistą, wykorzystałem ich…
Prawda jest taka,
że wolałem nie wiedzieć, kim jest mój ojciec.
Po coś tu przylazł?
Bałem się, że cię więcej nie zobaczę.
Pomogę ci uciec.
Poradzę sobie.
Dokąd mnie zabierasz?
W jedyne bezpieczne miejsce.
Do twojego ojca.
Tylko on nas obroni.
Zawsze stał po naszej stronie.
A teraz mój brat zabił mu wnuka.
Spróbujemy jeszcze raz.
Kiedy chcesz.
Możemy mieć i czwórkę dzieci.
Miałeś go zabić.
Powinnam cię przeklinać.
Gdybyś zrobił, co trzeba, nie byłoby nas tu.
Wiesz, o co chodzi?
Problem tkwi w nas.
Staraliśmy się.
Ale nie będziemy prawdziwą parą.
To nieprawda! Jestem tu i zawsze będę!
Dobrze wiesz, że twoje serce jest gdzie indziej.
Ja już nic nie czuję.
Twój ojciec to dobry człowiek.
Chciałam tu wrócić z córką.
Pokazać jej mój pokój.
Chodź do taty.
To wina Manfrediego.
To on zmusił mnie, bym wsiadła do auta.
Chcę odzyskać wszystko, co straciliśmy.
Jest na to tylko jeden sposób.
Musisz wystawić mojego brata.
My z przyjacielem zajmiemy się resztą.
Już próbowaliście go zabić.
Nie udało wam się.
Dlaczego teraz ma się udać?
Bo teraz będzie inaczej.
Zrobię to dla Angeliki
i dla dziecka.
Przyniosę ci głowę tego zwierzęcia, powiesisz ją sobie w ogródku.
Co mam zrobić?
Obwiniasz się za to, co się stało.
Ale to nie w porządku.
Nikt nie wie, co jest w porządku, a co nie.
Odsuwanie mnie od siebie nie jest w porządku.
Umiera wszystko, czego tknę.
Nawet dziecko.
A co, jeśli coś ci się stanie?
Zabiję się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodź.
Hej.
Liczę na ciebie.
Spokojnie. Zadzwoń, gdy mamy wracać.
Dam znać.
Dobra? Uważajcie.
Zgodził się spotkać ze mną tam, gdzie chciałeś.
Ale dziś wieczorem.
Ma wizytę u fizjoterapeuty jutro rano.
Po tym, co się stało wczoraj,
dla bezpieczeństwa zmienili mu termin wizyt.
- Chodźmy. - Kurwa.
Spadino, jeśli chcesz odzyskać rodzinę,
zasługa za to, co robimy,
powinna przypaść tylko nam.
Dzięki, Vincenzo.
Czuję się tu bardziej jak w domu niż u mnie.
Twój czas nadszedł.
[Po romsku] [Do roboty.]
[Najpierw jedziemy do składu broni, a potem do Rzymu. No już!]
Alberto.
Co się dzieje?
Gdy wrócę, pojedziemy do domu.
Jeśli tego chcesz.
Strzel mu w twarz również ode mnie.
Masz szczęście.
Nigdy nie zaatakowałem kobiety. Nigdy.
Ale co ja mam z tobą zrobić?
Pomyliłeś adres.
- Nie mam z tym nic wspólnego. - A kto ma?
Cóż...
Rozejrzyj się.
Badali i Cinaglia kazali mi przekazać im całą dokumentację.
To robią tacy ludzie jak ja.
Dłużej tak nie mogę.
Odkąd zabiliście Samuraja,
to miejsce... to biuro...
jest dla mnie niczym więzienie.
To było jego ubezpieczenie na życie.
Folder numer 418.
Znajdziesz tam brudy na rodzinę Badalich.
To klucz do miasta.
Chcę ci go dać,
bo Rzymem należy zarządzać, by przetrwał.
I może jesteś w stanie to zrobić.
Przewinęło się tutaj mnóstwo osób.
Ale ty jesteś inny.
Bo swoje wycierpiałeś.
Jak Samuraj.
Widać, że nie jesteś już taki jak inni.
Zrozumiałeś, że da się przetrwać.
Samuraj też o tym wiedział.
Ile kosztuje ten prezent?
Niewiele.
Zostawcie mnie w spokoju.
Zadzwoń do Badaliego.
Umów się na spotkanie.
Pójdziesz ze mną dobić targu.
Jeśli wszystko pójdzie gładko, puszczę cię wolno.
Dzięki.
Nie ma mnie dla nikogo.
Nic ci nie zrobię, Manfredi chce cię widzieć.
Zawsze byłeś po jego stronie.
Nie zmuszaj mnie, bym zrobił coś, czego nie chcę.
Ludzie ojca cię wpuścili?
Próbujemy załatwić wszystko rozsądnie.
I kim są ci rozsądni?
Twój ojciec, Manfredi, wszyscy.
Mój ojciec?
Co chcą zrobić?
Hej. Proszę.
Daj mi się przygotować.
Nie rób głupstw.
Abonent jest w tym momencie…
Kurwa, Alberto.
- Angelica? - Nadia.
- Chodźmy. - Idę.
Nadia?
Dobra.
Co jest?
Mam problem.
- Czekają na nas. - Nie mogę tam jechać.
- Zaczekaj tu na mnie. - Aureliano.
To nie pora na uczucia.
Jeśli sobie pójdziesz, ryzykujesz, że dokumenty trafią w inne ręce.
Masz tu czekać.
Pójdę się ustawić.
Nie ma potrzeby.
Popełniłeś zbyt wiele błędów.
Ale i ja się pomyliłem,
pozwalając ci poślubić córkę.
Rzuć broń, Alberto.
Wiedziałem, że kogoś brakuje.
Odwaliłeś świetną robotę.
Sam wykopałeś dla siebie grób.
Chciałeś mieć wszystko:
imperium, żonę, córkę.
Na nic nie zasługujesz.
Dziś wszystko się skończy.
No to jestem.
Oddaję ci przysługę.
No dawać, chuje!
- Łajzo! - Uważaj!
Jak się czujesz?
Wybacz mi.
- Znalazłaś się w samym środku. - Milcz!
Zawsze stajemy po przeciwnych stronach.
Ale zależy mi na tobie.
Dawaj! Chodź!
Jedź!
Teraz to ty musisz umrzeć.
Leć po broń!
No już!
Pierdolony!
Wypierdalaj.
Zdążymy?
Tak.
Spodziewałam się ciebie.
Zawsze byłeś przewidywalny.
Spalcie wszystko.
To koniec!
Kanalie! Sukinsyny!
Pa, stary.
Nie, Aureliano! Nie!
No dawać, mendy!
To nic.
Hej.
Wstawaj.
No już.
Dobrze.
Hej.
Dawaj, nic ci się nie stało.
Nic się nie stało.
Zabiorę cię do domu.
Jedźmy do domu.
Boli.
Wcale nie.
To nieprawda.
Wszystko schrzaniliśmy, co?
Wstawaj.
No wstawaj.
Wstawaj, Aureliano!
Wstawaj!
Nie zostawiaj mnie.
Tatusiu!
Chodźmy.
Gdzie mama?
Przyszedłeś tu umrzeć.
Jesteście głodni?
Kiedy wróci mama?
Już o tym rozmawialiśmy.
Źle wam to wyjaśniłem?
Niech przyjdzie nam dać buzi przed snem, potem wróci do nieba.
Wejdźcie.
Usiądźcie.
Dobry wieczór.
Cześć.
Włączysz telewizję?
Mam dla pana kopertę.
Cena ropy nie spadnie poniżej 112,34 $ za beczkę.
A teraz wiadomości z zagranicy.
DLA AMEDEA CINAGLII
„Kościół to narzędzie Boga, by gromadzić swoją rodzinę
pod krzyżem”.
To słowa Ojca Świętego wypowiedziane kilka minut temu
podczas mszy w Waszyngtonie.
Niespodziewanie ogłosił, że Nadzwyczajny Jubileusz
odbędzie się za kilka miesięcy w Rzymie…
Zrób im dwa tosty.
Chodźmy stąd.
Tatusiu?
Tak?
Czy to twoja wina, że mama poszła do nieba?
Posłuchajcie mnie uważnie.
Mama nigdy nie wróci.
Nigdy.
Ale to niczyja wina.
Nie tylko patrzy na nas
z nieba, ale również nas słyszy.
Wiesz o tym, nie?
…ostatni Nadzwyczajny Jubileusz ogłoszono prawie 30 lat temu.
I co?
Tata nie kupił wam czipsów?
Kup im.
Daje im tosty!
Tata pójdzie na chwilę porozmawiać z tym panem.
Zostałeś listonoszem?
Najwyraźniej.
Odwiedzi też Meksyk i Brazylię,
a później wróci do Watykanu, by nadzorować organizację…
Dobre wieści: Aureliano Adami nie żyje.
Złe wieści: Spadino żyje, a Manfredi nie.
Znajdziemy kogoś, kto pokieruje rzymskim światem przestępczym.
Dziś wiemy na pewno, że nowe tysiąclecie
wiele zmieni w Wiecznym Mieście.
Jubileusz to okazja, by ożywić gospodarkę stolicy.
Co mówi Ojciec Święty?
…dzięki turystyce religijnej…
A co mam mu kazać?
Ratusz będzie musiał zbudować
nową infrastrukturę, by ugościć wiernych.
Zwłaszcza w Rzymie,
który w ostatnim roku przeżył spore reorganizacje,
począwszy od rezygnacji burmistrza
i szybkim rozpisaniu nowych wyborów,
by ustabilizować sytuację w mieście.
Gdzie on jest?
Hej!
Gdzie on jest?
Odpowiadaj, kurwa!
Gdzie jest?
Powiedział, że chce dołączyć do siostry.
Masz, zatrzymaj to.
Jedźmy do domu.
Proszę.
Miałaś rację.
Teraz jest inaczej.
Wcale nie.
Rodzina cię potrzebuje.
Potrzebuje nas.
Ale ja ich już nie potrzebuje.
Nikogo nie potrzebuje.
Ja ciebie tak.
Nie dam ci miłości, na którą zasługujesz.
Nie mogę.
To niczyja wina, Angelico.
Alberto!
Napisy: Marta Przepiórkowska