10 MARCA 2022
Dziennikarka, pisarka i siła napędowa zmiany.
Alex Levy zawsze będzie ikoną.
Po latach prowadzenia The Morning Show wygrała Emmy dzięki Alex Unfiltered
i zbliżyła nas do świata i do siebie nawzajem.
Wiele dla mnie znaczyliście przez te wszystkie lata
i chcę wam wszystkim za to z całego serca podziękować.
Wyglądam zbyt dziarsko. Nie wyglądam zbyt dziarsko?
„O Boże, ona nie żyje”.
- Znajdę alternatywy. - Zgadzasz się?
- Tak. - Ten nekrolog jest makabryczny...
- Wiem. - ...i niepotrzebny.
Lecisz rakietą suborbitalną przez 13 minut.
Nie dokończysz orzeszków.
Nie zdziwiłoby mnie, gdyby Cory
wysadził mnie w powietrze dla oglądalności. Sukinsyn.
Co zrobiłby przy maksymalnej oglądalności?
Jak bardzo dziewiczy jest ten rejs?
Oni testują te rakiety, prawda?
Nie testują ich.
Zszywają razem i wystrzeliwują w kosmos.
Jasne, że testują.
Lecisz z konstruktorem.
Chyba chce wrócić w całości, co?
Mam nadzieję. Nie wiem.
O mój Boże. Okej.
Gość ma wiele umów z NASA. Nic ci nie będzie.
To powiedzieli załodze Challengera.
- O rety. Serio? - I Apollo 1.
- Okej. - I 13.
Trzynastka wróciła. Mieli Toma Hanksa.
Cory, mówi Alex. Czemu mnie unikasz? Znak zapytania.
Skurwiel.
- Alex. - Tak?
- Jesteśmy gotowi. - O Boże. Dobrze.
- Pogadajmy z Esther. - Do dzieła.
Dołączy dziś do mnie uznana psychoterapeutka, Esther Perel,
autorka bestsellerów i gospodyni podcastu: Od czego mamy zacząć?
- Cieszę się, że jesteś. - Dziękuję. Miło mi.
Dwa lata po zamknięciu się świata,
dopiero zaczynamy wracać do normalności.
Rozmawiasz z wieloma parami.
Co teraz czują ludzie?
NIE MOGĘ TERAZ ROZMAWIAĆ.
ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ.
Wymykasz się z własnego łóżka?
Chyba kiepsko mi poszło.
Wybacz, jestem spóźniona.
Czyli bez lunchu?
Muszę iść do pracy.
Masz coś do jedzenia?
Leki przeciwbólowe?
Wczoraj byłaś zabawniejsza.
Niedługo muszę tam być.
Okej.
To nie był tylko lockdown fizyczny.
Ale też emocjonalny.
Byliśmy w trybie przetrwania, a teraz chcemy rozkwitać.
Ale by to zrobić, musimy doświadczyć różnicy między niebyciem martwymi
a byciem żywymi.
„Niebycie martwym”. Jak mamy to zrobić?
Jak mamy znowu czuć się żywi?
Nawet nie wiem, jak to wygląda.
Dla każdego to oznacza coś innego.
Pozwól, że spytam, Alex,
jak dokończyłabyś zdanie: „Najbardziej żywa czuję się, gdy...”?
Co byś powiedziała?
- Gdy pracuję nad czymś... - Jasne.
...co mnie interesuję, wtedy czuję, że żyję.
- Czujesz się zaciekawiona i zaangażowana... - Tak.
...ciekawa i obecna,
- podejmujesz ryzyko. - Tak.
Moje pytanie brzmi: dlaczego tylko w pracy?
Kiedy ostatni raz pozwoliłaś sobie
na takie zaangażowanie i intensywność, ale z drugim człowiekiem?
Okej.
To bezpieczne?
A gdy ktoś się zorientuje, że to ja?
Nie. Zrozum, proszę, ukryjemy twoją tożsamość.
Obiecuję, że nikt cię nie rozpozna.
Ludzie muszą wiedzieć, co się dzieje w Teksasie.
Nie jestem w stanie wyjaśnić, jakie to jest ważne.
Muszę jechać za tydzień. Wtedy wyrwę się z pracy.
Żaden problem. Zobaczymy się za kilka dni.
Okej.
- Bradley. - Cory.
Jak się masz?
Dobrze. Tak. Jestem zajęta.
Przygotowałaś przemowę na jutro?
Kiepski pierwszy szkic, ale tak.
Wszyscy będziemy ci kibicować.
- Świetnie. Wchodzę za godzinę. - Jasne.
- Tak. - Daj czadu.
Okej.
Widziałaś poprawiony tekst o powodzi w Australii?
Tak. Dostaliśmy potwierdzenie liczby ofiar?
Rząd mówi, że przynajmniej 21 osób. Ogłosi stan zagrożenia.
Potwierdzone?
- Tak. - Dzięki.
- Dobry wieczór. - Hej, Bradley.
- Udanego programu. - Dobry wieczór.
- Dźwięk? - Dziesięć sekund.
Trzy, dwa, jeden.
Słyszysz mnie?
Tak. Słyszę cię.
- Cztery, trzy, dwa. - Udanego programu.
Witamy w Wieczornych wiadomościach. Nazywam się Bradley Jackson.
Prezydent Biden rozmawiał dziś z chińskim prezydentem Xi Jinpingiem,
gdy USA bada powiązania Chin z Rosją w związku z inwazją na Ukrainę.
Za gorąco?
- Nie. Co cię nie zabije... - To cię prawie zabije.
Kilka lat temu wspinałem się sam na Annapurnę.
Zepsuł się zbiornik tlenu.
Pogoda się popsuła, śnieg mógł mnie pogrzebać.
Czekaj, nie mów. Przeżyłeś?
Natrafiłem na wspinaczy, którzy mieli zapasowy zbiornik.
Dali mi go, a ja opłaciłem ich dzieciom studia.
Szlag, tak. To jest dobra historia.
To ludzie, którzy potrzebują ludzi, i to możemy być my, Paul. Ty i ja.
Musisz przyznać, byłby to świetny komunikat.
Gdy wszyscy czytali negatywne newsy, siedząc w łóżku podczas pandemii,
ścieżki dwóch gości skrzyżowały się w Hamptons,
by zaowocować największą umową w mediach od dekady.
Teraz jesteś spragniony?
Dosłownie jestem spragniony.
Jestem otwarty. Moje pory też. To co robimy?
To znaczy? Mogę podpisywać.
To ty wszystko wstrzymujesz.
Czas zatańczyć albo spadać.
Zgódź się na moją cenę. To pójdę na studniówkę.
- Chcę być królem balu. - Cena jest zawyżona.
Mówi skurwiały bogacz.
UBA ma kłopoty. COVID uratował wam tyłek,
a ja oferuję 20% powyżej wartości rynkowej i masz szczęście, że tyle dostaniesz.
Masz szczęście, że mnie masz, bo podczas pandemii zbudowałem piramidę.
Temu się nie da zaprzeczyć.
Uruchomiłeś platformę streamingową na początku lockdownu.
Pospekulujmy, co się stanie,
gdy świat zdecyduje, że czas stanąć na nogi?
Zaczynam od wysłania pierwszej dziennikarki w kosmos.
- Nie słyszałeś? - To ja ją wysyłam. To moja rakieta.
Ale moja dziennikarka.
Przemyśl to.
Ulubienica Ameryki w dziewiczym rejsie Hyperionem One.
Sprawi, że kosmos wyda się tak bezpieczny i kuszący,
jak ciepła bułeczka z kubkiem kawy.
Na czym polega magia Alex Levy?
Możesz mi to wyjaśnić?
Jest ocalałą. I tyle. A to ludzie chcą teraz oglądać.
Rozpad małżeństwa, molestowanie przez współprowadzącego,
a potem przeżywa biblijną plagę w telewizji i staje się człowiekiem,
z którym ludzie się utożsamiają w tej kpinie zwanej demokracją.
Nie odkryłem Alex, ale przywróciłem ją do żywych.
Odpowiadając na twoje pytanie, Alex Levy jest Łazarzem,
a to oznacza, że ja jestem Jezusem.
Choć jestem w większej liczbie domów.
Przykro mi to mówić, Jezusie, ale masz problem.
Przesadziłeś. Nie będzie więcej chleba i ryb.
Potrzebujesz cudu, kolego. Ja nim jestem.
Jutro rano zobaczymy, jak Alex Levy kontynuuje szkolenie
przed przyszłotygodniowym dziewiczym rejsem Hyperiona One.
Alex i twórca Hyperiona, Paul Marks, dotrą na krawędź kosmosu
w środę, 16 marca, co obejrzymy na żywo w The Morning Show.
Jest to częścią świętowania dwóch dekad spędzonych przez Alex w UBA.
Wiem.
Musimy przestać się tak wcześnie budzić.
To jest najgorsze. Okropne.
ZAUFANIE
- Hej, Mel. - Dzień dobry, Alex.
Wyścig jest fajny.
- To trening jest do bani. - Tak.
Mieszkasz na siłowni.
Zero życia towarzyskiego...
- Jasne, tak. - ...zero bekonu.
- Chwila. „Zero bekonu”? - Nie.
- Nigdy? - Nie.
Przegrałam wyścig po porządnym śniadaniu w Denny’s.
Nigdy więcej.
Nie wiem, czy to wina bekonu.
- Kamera na Chris. - Alex!
Kamera druga.
Najgorsze w treningu jest to,
- że nigdy nie masz nastroju. - Cóż.
- Okej. - Jesteś zbyt zmęczona. Obolała.
- Odwodniona. - Okej.
- Wszystko jasne. - Tak. Zrozumieliśmy.
- Dzięki. - Łapiecie.
- Zmiana tematu. - Idziemy dalej.
- Okropna zmiana. - ...ale jedźmy z tym.
- Tak. O mój Boże. - Skoro mowa o jeździe. Fotel.
- Jest. - Kamera na Alex.
- Spójrzcie na to. - Dwójka.
Wspomnienia z leczenia kanałowego.
Moje maleństwo.
- Dawaj, Jim. - Ćwiczyłam na nim.
Gdy jesteś w kosmosie,
- musisz używać mięśni korpusu... - Kamera trzy, czekaj.
...napiąć je...
Olimpijka, proszę bardzo. Złoty medal.
Podoba mi się.
To jest dobre. Dawaj.
- Podoba ci się? - Bardzo.
- Okej. - Houston, gotowi do startu.
Jeśli chcesz się zamienić,
będę ci grzać tamten fotel, aż wrócisz z orbity.
O nie.
- Dopiero się przyzwyczajam. - Tak myślałam.
- Dobra. - O Boże. Prawie ją przekonałam.
- Gorące krzesła. - Prawie.
Leigh, jaka będzie pogoda podczas startu?
Tak. Gorące krzesła...
- W Teksasie będzie czyste niebo. - Kamera jeden.
I będzie ciepło.
- Alex... - Tak?
Będziesz miała świetny widok.
Baw się dobrze.
Spójrzmy na...
Nie mogą się tak lubić.
Nie bądź zazdrosna.
Nie jestem.
Chcę je pobić.
Hej, Lizzy. Tu mama. Pamiętasz mnie?
Urodziłam cię.
Dzwonię w sprawie Teksasu.
Mogę ci załatwić bilet.
Wiem, że jesteś zajęta, ale jeśli zechcesz.
Kocham cię.
- Oto ona. - Hej, nieznajoma.
- Cześć. - Jak nowe mieszkanie?
Świetne.
Kupiłaś ten dywanik?
Tak, i miałaś rację.
- Wygląda cudnie. - Chętnie zobaczę.
- Wpadnij do mnie. - Tak.
Wiem, że masz napięty grafik.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Okej. Zaplanujmy coś.
- Tak. - Mam ekspres.
Naciskasz guzik i robi cappuccino.
Nie.
- Mam taki. - Tak?
Tak. Nazywa się Chip.
Jak idzie szkolenie? Wariactwo, co?
Gotowa pokonać grawitację?
Boże. Robię to od 15 lat.
Denerwuję się. Tak.
Będziesz świetna.
Wiesz, że musiałam nagrać swój nekrolog?
Całe życie skrócone do 90 sekund do coveru Beach Boys.
Nie zapłacą za oryginalną piosenkę?
Nie, cięcia budżetowe.
Okej. Przyjdę.
- Do zobaczenia. - Przyjdź.
- Hej. Jak leci, Kyle? - Alex!
No proszę. Lekarz przyjmuje.
Hej. Proszę odpoczywać. Widzimy się za dwa tygodnie.
Hej, Cory, twój telefon nie działa?
Jestem trochę zajęty.
Daj spokój. Mówiłeś, że dokończymy naszą rozmowę,
a muszę cię ścigać. Co się stało z naszą miłością?
Daj spokój.
Załatwiłem ci lot rakietą.
Szansę na obcowanie z kruchą planetą Ziemią.
David Attenborough udusiłby panterę śnieżną, by dostać twoje miejsce.
I mam dobre wieści. Lecę z tobą.
Paul dał mi zaproszenie.
Mały bromans z panem Miliarderem?
Lubi mnie. Cóż mogę rzec? Niektórzy mnie lubią.
Mówię poważnie, Cory.
Uratowałam tyłek twojego cennego UBA+,
wylewając krew, pot i łzy, i wszystko inne,
- gdy chorowałam na COVID. - Jestem dozgonnie wdzięczny
- za płyny ustrojowe... - Okej.
To pozwól, że pomówię na temat, który cię zainteresuje.
Jak myślisz, ile ta firma zarobiła dzięki mnie na reklamach
od 20 lat, gdy tu jestem?
Trudno oszacować.
Tak myślałam, dlatego poprosiłam Douga, żeby spróbował.
Około dwa miliardy.
Doug.
Agenci lubią okrągłe kwoty.
Muszę być prawdziwą partnerką.
Muszę mieć wpływ na przyszłość tego miejsca.
Żyłam w prawdziwym świecie przez ostatnie dwa lata
i wiem, czego chcą ludzie.
Oni sami tego nie wiedzą, póki im tego nie damy,
nie nakarmimy ich tym jak dzieci.
Oto czego ja chcę.
Podwojenia produkcji,
udziału w zyskach i miejsca w zarządzie.
- Alex. - Wiesz, że nadszedł czas.
Zasłużyłam na to, Cory.
Tak. To, o co prosisz, jest bezprecedensowe.
Ja jestem bezprecedensowa.
Jestem wszędzie w tej stacji i chcę, by tak pozostało.
Ale teraz będę z tobą szczera.
Pójdę gdzie indziej, jeśli coś się nie zmieni.
Alex, rozumiem
i zamierzam cię uszczęśliwić.
Nie wydymaj mnie, Cory.
Wykopię cię z tej rakiety tak szybko,
że będziesz jak Clooney w Grawitacji. Znikasz.
Na razie.
Dobry.
Miło, że przyszedłeś.
Pytanie.
Wielkiej gwieździe kończy się paliwo. Co się dzieje?
Staje się czarną dziurą.
Kujonka. Zgadza się.
Wybaczcie spóźnienie. Napadła mnie nasza astronautka.
Czemu dzwonią do mnie wkurzeni szefowie działów stacji,
narzekając na twoje cięcia kosztów?
A dzwonił kiedyś do ciebie zadowolony szef działu?
Zabierasz im pieniądze i dajesz je UBA+, wpędzając nas w długi.
Nie. To bardziej mgiełka,
delikatne pryskanie, by było nam chłodno w ciepły, letni dzień.
Wiadomości dają sobie radę.
Chcę zobaczyć prognozy na kolejny kwartał,
bo są gorsze, niż myśleliśmy.
I w końcu będzie bunt.
Możemy siedzieć i liczyć fasolki albo...
Nie byłoby fajniej je zasadzić,
pozwolić wyrosnąć i zmienić UBA+ w olbrzyma?
Olbrzym umiera.
Utrzymujemy kurs.
To ciężki okres. Przetrwamy go,
ale nie możemy przepalać rezerw.
Stello, chcę przejrzeć te dane w tym tygodniu.
Muszę zapanować nad oczekiwaniami zarządu.
Czego chciała Alex?
Za dużo, jak zwykle.
Lubię sobie wyobrażać Cybil na krze, jak płynie w stronę horyzontu
i jest coraz mniejsza.
Ma trochę racji. Nasze finanse są w dupie.
Czekają nas zwolnienia?
Jeszcze nie szukaj pracy.
- Dokąd idziesz? - Do Bradley.
- Czego chce? - Za dużo, jak zwykle.
Z żakietem czy bez?
Z żakietem.
- Proszę. - Hej.
Hej.
Ładna sukienka.
Nie wiem. Za duży dekolt?
Z żakietem nie.
- Tak myślałam. - Tak.
Możesz nas zostawić?
- Pewnie. - Dziękuję.
Dzięki.
Zgaduję, że to złe wieści.
O co chodzi?
Musisz odpuścić reportaż o aborcji.
- Co? - Przykro mi.
Liczba aborcji gwałtownie wzrosła podczas pandemii.
Pigułki to kolejny temat.
Musimy stać na czele tej rozmowy.
Tak. Mówiliśmy o ustawach SB4 i SB8.
Wszyscy wiedzą, że nie jesteś neutralna.
Dlaczego? Bo mam własne doświadczenia?
Więc nie mogę o tym mówić? To bez sensu.
Yanko posiada broń.
To nie może mówić o strzelaninach w szkołach?
Wiesz, że to nie to samo.
Jeśli przesadzisz i złamiesz prawo,
narazisz UBA na pozew i bojkot przez reklamodawców.
Nie stać nas na to. Przykro mi.
Naprawdę.
Miałyśmy coś zmienić, prawda?
Ty i ja. Dlatego nas ściągnęli.
Nazywali mnie karierowiczką. Gdy przyszłaś, powiedzieli:
„Spodoba ci się. Lubi burzyć porządek”.
Miałyśmy coś zmienić w UBA, a spójrz na nas.
Trzy lata później osiągnęłyśmy status quo.
„Odpuść ten reportaż. Zmień to. Nie możesz tego powiedzieć”.
Co jest, do kurwy? To jak kara tysiąca cięć.
Z powodu tego, kim jesteś i skąd pochodzisz,
możesz mówić do wszystkich w tym kraju.
Nie ma innego prezentera w Stanach, który może to robić.
Jeśli kolejne wybory zostaną zakwestionowane, widzowie muszą ci ufać.
Wszyscy. To staram się tu ochronić.
Rozumiem.
ROZDANIE NAGRÓD
Wyglądasz niesamowicie.
- Dziękuję. - Jeszcze jedno?
- Jeszcze jedno. - Dziękuję, Yanko.
Wyglądasz świetnie.
Tutaj, Bradley.
Dziękuję, Yanko.
Jeszcze jedno.
Uśmiech, poproszę.
Przyszłaś.
Gwiazda wieczoru.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Myślałam, że tego nie lubisz.
Nie lubię sztucznych nagród.
Ale ta dotyczy etyki w naszym zawodzie.
Myślałam, że to dobry pomysł
spotkać się, bo obracamy się w tych samych kręgach.
Nie musi być dziwnie.
Między nami.
Nie jestem zła.
A czemu miałabyś być?
Gdybyś została w Montanie, to by się nie wydarzyło.
Sama nie wiem. Czuję się częściowo odpowiedzialna za twój sukces.
Jasne.
Co?
Nie chciałaś, żebym została. Wyraziłaś się jasno.
Tej wersji się trzymasz?
Wersji? Nie, wybacz, Lauro. To nie jest...
Odepchnęłaś mnie. Nie chciałaś tam być.
Chciałaś być tutaj z tym wszystkim.
- Jeśli tak uważasz... - Bradley, Laura.
Można?
Uśmiechnij się. Ludzie patrzą.
Świetnie. Dziękuję.
Wiedziałam, że czeka cię więcej niż telewizja śniadaniowa.
Ty w niej jesteś.
YDA nie ma nic wspólnego z tym, co się między nami stało. Wiesz o tym?
Przepraszam. Widzę dno.
Takie przemowy
zwykle wygłasza się na trzeźwo.
Nie jestem w nastroju.
Okej. To jest tylko twój szef, który chce, byś się cieszyła.
Doprawdy?
Może zwolnij trochę, dopóki...
- Nie pouczaj mnie. - Okej. Wystarczy tych bąbelków.
- Nie rozporządzaj mną. - Bradley.
Wiem, że Stella powiedziała ci o reportażu.
Miesiącami nawiązywałam tam kontakty.
Wiadomości to dział Stelli.
Ale ci powiedziała.
Mówi mi wiele rzeczy. To nie znaczy, że się wtrącam.
Wtrąciłbyś się, gdybyśmy byli razem?
Tego by to wymagało?
Bradley Jackson mówi prosto z mostu, a w tych czasach podziałów
jej oddanie prawdzie znaczy więcej niż kiedykolwiek.
Szóstego stycznia 2021 nasza demokracja wisiała na włosku.
Oglądaliśmy w telewizji,
gdy akty przemocy miały miejsce w naszej najważniejszej instytucji.
Ale Bradley Jackson nie oglądała. Bradley tam była... w Kapitolu.
Oddzielona od swojej ekipy w chaosie,
uzbrojona jedynie w telefon komórkowy,
Bradley uchwyciła tego dnia obrazy, które pozostawiły niezatarty ślad.
I właśnie taka jest Bradley. Dla niej sprawa zawsze jest osobista.
A jej pasja do szukania historii sprawia, że jest głosem godnym zaufania
w telewizji i najlepiej ocenianą prezenterką wieczornych wiadomości.
Jest moją inspiracją. Moją dobrą przyjaciółką.
To dla mnie wielki zaszczyt przekazać Bradley Jackson
nagrodę American Alliance of Journalists.
Okej.
Dziękuję, Alex.
Ostatnie trzy lata były szalone.
Jako dziennikarka nauczyłam się jednej ważnej rzeczy,
zawsze będzie...
zawsze będzie ktoś, kto chce cię uciszyć.
Nie pozwólcie mu.
- Cześć. - Cześć.
To była ładna przemowa. Dziękuję.
Twoja była krótka.
Tak.
W Teksasie jest kobieta.
Co miesiąc jeździ przez granicę do Meksyku.
Przywozi tabletki wczesnoporonne kobietom, które nie mogą jechać do kliniki.
Wykonuje pracę, która ma znaczenie,
a ja nie mogę o tym powiedzieć.
Nie możesz o tym powiedzieć,
czy nie możesz tam pojechać i sama ją zawieźć?
Prowadzisz wieczorne wiadomości. Jesteś jak Dan Rather.
Jak Diane Sawyer.
Chciałaś tego, odkąd trafiłaś do UBA.
Nie rozumiem, czemu nie możesz przez chwilę się tym zająć.
Rozumiem. Jestem niecierpliwa, niewdzięczna.
Tak, jesteś.
Ale jesteś też zajebista w tym, co robisz.
Chcę, by moja praca była ważna.
Orzeczenie Sądu Najwyższego w czerwcu?
Wybory w 2024 roku?
Prezentujesz jedne z najważniejszych wydarzeń.
Kluczowych. Nie wiem.
Może tę jedną historię odpuść.
Nie możemy...
walczyć w każdej bitwie.
Po prostu nie możemy.
Hej, Luna, mówi Bradley.
Posłuchaj, nie sądzę, że...
będę mogła jechać do Teksasu.
Sprawy w pracy trochę się pokomplikowały.
Przepraszam. Naprawdę bardzo cię przepraszam.
Ale chcę, byś coś wiedziała.
Naprawdę cię podziwiam.
Podziwiam to, co robisz.
Gdy byłam w ciąży jako nastolatka,
wiedziałam, że nigdy nie mogę powiedzieć mamie.
Poznałam kobietę, taką jak ty, i ona uratowała mi życie.
ZAUFANIE
Chciałam, by inne kobiety wiedziały, że są ludzie tacy jak ty,
i że nie muszą czuć się samotne.
Jeszcze raz cię przepraszam.
ZAUFANIE PRAWDA
- O tym mówiła Bradley. - Tak.
Jakim cudem to jest rok 2022?
To porąbane jak Strefa mroku.
Powinnaś się przespać.
Ze 120 klinik aborcyjnych w Teksasie, jak myślisz, ile jest fikcyjnych?
Nie wiem, 30?
Według tego artykułu sto.
Sto klinik regularnie okłamuje ciężarne kobiety,
jak długo są już w ciąży,
by myślały, że jest za późno, by przerwać ciążę.
Mogą być w ciąży trzy tygodnie,
a powiedzą im, że osiem,
- bo granica wynosi sześć tygodni. - To jest chore.
Popierdolone.
To jest straszne, tak.
Ale skąd ci się to teraz wzięło? Zaczynasz wariować?
Takie statystyki są porąbane. Wkurza mnie to.
Nie chcesz, by lekarz cię okłamywał.
Zgadzam się. Zgadzamy się.
Wiele rzeczy w Teksasie jest do bani.
Ale nie wiem, może cieszmy się z grillowania.
Tak, pychota.
Pieczeń upieczona nad popiołami autonomii kobiet.
Okej.
HYPERION ODDZIAŁ AERONAUTYKI BRAMA GŁÓWNA
- Boże. Może być goręcej? - Tak.
Jest dopiero marzec.
Witaj w przyszłości, Mia. Spójrzcie na to.
O mój Boże.
To on.
Jest wysoki.
Witam w Hyperionie.
Jutrzejszy krótki lot będzie początkiem nowej ery.
Te testy suborbitalne pomogą nam opracować technologię niezbędną
do przewożenia człowieka daleko za Księżyc.
Znowu to słowo. „Test”.
UBA jest istotną częścią tego projektu.
Pokazując ludziom to, co robimy, na żywo w The Morning Show,
mamy nadzieję tak zaciekawić ludzi,
że zdobędziemy nowe wsparcie dla kolejnej ery kosmicznej.
Dziękuję.
Mamy Chris w gotowości, jeśli chcecie coś sfilmować.
Okej.
Czemu się na to zgodziliśmy? Ostatnim, czego mi trzeba,
jest ekipa telewizyjna.
- Mam ich odesłać do domu? - Tak. Możesz?
Nie. Ci mili ludzie pomogą nam zdobyć
kontrakt z NASA, na którym ci tak zależy.
Co o niej myślisz?
Nie wiem. Chodzi po wodzie w Milwaukee.
A jaka jest w stanie nieważkości?
- Alex. - Tak.
- Paul Marks. - Cześć.
- Jak się masz? Miło poznać. - Ciebie też.
To wszystko jest bardzo imponujące.
Dzięki.
Nie mieliśmy czasu porozmawiać.
- Mogę ci pokazać obiekt? - Tak.
- Daj mi chwilę. - Tak.
Mój Boże. Takiej wycieczki się nie spodziewałam.
- O Boże. - Już prawie jesteśmy.
Świetnie. Jezu!
O mój Boże.
- Nie jest świetnie? - Niesamowicie.
O co chodzi z bogatymi chłopcami i ich zabawkami?
Dobry Boże.
Życie ci niemiłe, czy co?
- Nic ci nie jest. - O Boże.
Czemu to się musiało stać?
Rakieta leci dużo szybciej.
Tak, ale nie będziesz jej pilotował, prawda?
Nie wyjechałaś z Bośni na motocyklu?
Tak, sto lat temu.
Czytałeś moją książkę.
Tak.
Wszyscy myśleli, że cię znają, a pokazałaś im, że się mylą.
Przydałby mi się taki rebranding.
Tak, na pewno jesteś źle rozumiany.
Tak. Inni miliarderzy spierdolili mi życie.
Ci miliarderzy.
To wszystko jest twoje.
Ponad 80 000 hektarów dziewiczej ziemi i chcę, by tak zostało.
Lubisz swoją przestrzeń osobistą, co?
Tak, lubię.
Tu jest naprawdę pięknie.
Tak uważam.
Czytałeś moją książkę?
Moja asystentka czytała.
Okej.
Oczywiście, że czytałem.
Może kiedyś mi powiesz, czego w niej nie ma.
Muszę spytać, o co tu chodzi?
- Co? Nie możemy pogadać? - Nie... Chodzi mi o to wszystko.
Co ci daje 13 minut w The Morning Show?
Pomyślałem, że powinniśmy się lepiej poznać,
nim umowa się sfinalizuje?
Jaka umowa?
- Hej. - Cześć.
Sprzedajesz UBA Paulowi Marksowi?
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Czy miałam o tym przeczytać w prasie branżowej?
To tylko rozmowa, Alex, i wtrącasz się w nieswoje sprawy.
- Wtrącam się? Pierdolę to. - Tak.
O rety. Już wszystko rozumiem.
Czemu wsadzasz mnie do tej rakiety.
Żeby domknąć umowę.
Dlatego muszę być partnerką. Chcę wiedzieć takie rzeczy.
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Chcesz wiedzieć takie rzeczy. Okej. Dobra.
Świat, który znaliśmy, już się skończył. Jesteśmy pod Kopułą Gromu.
Za pięć lat połowa serwisów streamingowych
zniknie lub zostanie kupiona.
Za dziesięć lat internet będzie w 3D.
Dosłownie będziesz w salonach innych ludzi.
Musimy zbudować wehikuł czasu, by zabrał nas do przyszłości,
a do tego potrzeba naprawdę głębokich kieszeni.
Kogoś bogatszego od Boga.
A Bill Gates nie odbiera ode mnie telefonu,
odkąd spuściłem mu łomot w deblu w Sun Valley.
Więc Paul Marks.
Takie karty otrzymaliśmy w grze zwanej kapitalizmem.
I szczerze, cieszę się, że w ogóle gram.
Chcę grać. Chcę wygrać.
Chcę zbudować coś, co ma znaczenie, gdy nic innego nie ma.
Z tym gościem? To jego widzisz w przyszłości UBA?
Jakiegoś dupka z potrzebą prędkości z Doliny Krzemowej?
Nie spodoba nam się oferta, to ją odrzucimy.
Alex, daj spokój.
Mogłabyś zaufać, że robię to, co dla ciebie najlepsze.
Racja. Mogłabym. Zapominam o tym.
Zapominam, że zawsze robisz to, co dla mnie najlepsze.
Odbyliśmy z Paulem kilka rozmów. I tyle.
Tak.
Nie powiedziałeś o tym Cybil.
Jeszcze nikomu nie powiedziałeś.
Obiecuję, że jeśli to dojdzie do skutku,
nie zostaniesz na lodzie.
NAGRODA
Boże, mam dość mężczyzn.
Dziękuję.
- Nie ciebie. Tych u władzy. - Dziękuję ponownie.
To miłe.
Pieprzony Paul Marks. Pieprzony Paul Marks? Jezu.
On nie lubi się dzielić zabawkami, wiesz?
Co Cory sobie myślał?
Że poprawi swój wizerunek,
jeśli dogada się z cholernym miliarderem.
Wykorzystuje mnie jako przynętę.
Ten skurwiel, któremu trzy lata temu nie udało się mnie pozbyć.
Zainwestowałam tyle czasu.
Dwadzieścia lat. I to nic nie znaczy.
- Zupełnie, kurwa, nic. - Wiem.
Jesteśmy tu tylko po to, by udziałowcy byli zadowoleni.
Mam dość bycia rozstawianą po kątach.
Prosisz o coś grzecznie, jak dorosły człowiek,
- a niczego nie dostajesz. - Tak.
Czemu muszę coś podpalić, by ktoś mnie posłuchał?
Bo Cory jest piromaniakiem
i to jedyny język, jaki rozumie...
Nie robiłam tego wszystkiego, by zostać korporacyjną żoną ze Stepford.
Boże.
Pieprzyć ich. Wiesz? Pieprzyć ich.
Pieprzyć ich rakietę.
- Pieprzyć ich. - Mówię poważnie.
Okej.
Szlag.
Co? Co, szlag?
To Bradley.
Co? Co się stało?
„Aresztowali Lunę. Jadę do Del Rio. Masz wolnego operatora kamery?”
Szlag.
Czekaj, co?
O co chodzi, Earl?
Bradley Jackson jedzie na lotnisko JFK.
Powiedziała, że nie wróci na jutrzejsze wiadomości.
Jedzie do Teksasu.
No jasne.
ALEX LEVY PRZEPRASZAM.
O Boże.
Alex? Tu Mia.
Gdzie ona jest?
To nic osobistego.
- Chce, byś to wiedziała. Ja pierdolę. - O Boże.
Alex zniknęła.
Jak to zniknęła?
Tak, że budzę cię na cztery godziny
przed startem rakiety.
- Mogę cię winić? - Co?
Nie! Zwiała celowo.
- Dlaczego? - Co za różnica? Nie ma jej.
- Okej. - Okej?
Okej.
Potrzebujemy kogoś, kto przekaże wiadomości z kosmosu.
Yanko to zrobi. Jest naukowcem. Da się za to zabić.
Nie. To Miesiąc Historii Kobiet.
Nasi reklamodawcy się wściekną.
Jest tylko jedna opcja.
To niewiarygodna szansa.
Olimpijka w kosmosie.
Zrobimy z tego segment.
Będziemy uczyć widzów
- o lotach w kosmos. - Mówiłaś...
Chciałaś więcej kobiet w nauce.
- Pewnie. Tak. - Tak mówiłaś.
Paul Marks chce Alex. Jak wszyscy inni. Nie szkoliłam się.
- To bzdura. - Nie musisz.
Dasz sobie radę. Jesteś mistrzynią.
- Spałam trzy godziny. - No i?
Chcesz, bym weszła do metalowej rury
wypełnionej litrami paliwa rakietowego
podczas pierwszego lotu załogowego?
- Cóż... - Tak.
- Tak, ale... - To nie takie trudne.
Podziękuję za bycie królikiem doświadczalnym.
- Na pewno? - Do zobaczenia.
Świetnie nam poszło.
I co teraz?
Hej, mamy problem.
Witamy na lotnisku San Antonio.
LOTNISKO SAN ANTONIO
Cory. Co ty tu robisz?
- Musimy pogadać. - Nie. Muszę lecieć.
- Moje źródło ma kłopoty. - Luna?
- Wiem, że ją aresztowano. - Co?
Próbujesz mnie powstrzymać?
Nic nie możesz dla niej teraz zrobić.
Nasi prawnicy się tym zajmują.
Bo nas wspieracie.
Hej, nie próbuję cię karać.
Nigdy bym tego nie zrobił. Ale musisz coś zrobić dla mnie.
Okej.
Hej. Pomogłem ci, pamiętasz?
Potrzebuję, żebyś się zrewanżowała.
Tak. Okej. O co chodzi?
Skoro jesteś w okolicy,
chcesz lecieć w kosmos?
O Boże. Nie wierzę, że cię do tego namówił.
Nie wierzę.
Czemu tam nie jedziesz?
To twój reportaż, Bradley.
Teraz jest twój, więc zrób go porządnie, okej?
I przeproś ode mnie Lunę.
A jeśli wszystko trafi szlag, masz moją garderobę.
A twoje mieszkanie?
To, którego nie widziałaś?
O Boże. Wiesz, że nie musisz tego robić, prawda?
Wiem. Ale jak powiedziałaś.
Może nie muszę się bić w każdej bitwie.
Proszę, tylko bądź ostrożna. Niech nic ci się nie stanie.
Okej. Pa.
Mamy małą zmianę planów.
Alex doznała małego urazu
podczas porannego treningu.
Dlatego, by zachować ostrożność,
nasza prezenterka, Bradley Jackson, zajmie jej miejsce.
Alex czuje się dobrze.
Mimo tej zmiany planów...
Kamera trzecia.
...Bradley udało się szybko ukończyć szkolenie,
więc może lecieć.
A ja się bardzo cieszę, że jestem z wami w Teksasie.
- Spójrzcie na to niebo. - Tak.
Wyobrażam sobie, jak podekscytowana jest Bradley.
Wiem, że bardzo się cieszy.
Moje ciało, mój wybór.
Jestem w Del Rio w Teksasie. To miasto przy granicy z Meksykiem,
gdzie przetrzymywana jest dziewiętnastoletnia kobieta...
SPRAWIEDLIWOŚĆ
...od momentu aresztowania wczoraj wieczorem.
- Jest częścią... - Proszę się cofnąć.
Jest częścią podziemnej organizacji wolontariuszy,
którzy przywożą tabletki wczesnoporonne z Meksyku do USA.
Taka aborcja jest bezpieczna i skuteczna,
a tutaj w Dolinie Rio Grande często jest jedyną opcją.
Moje gratulacje, Paul. To jest Bradley Jackson.
Właśnie załatwiłeś sobie widzów na południe od linii Masona-Dixona.
Dzięki za przejażdżkę. Spróbuję nie zwymiotować.
Pod siedzeniem jest woreczek.
Tylko go dobrze zamknij.
Cory Ellison, cudowny chłopiec. Jednak nie dotrzymujesz słowa.
CHWILE PRZED STARTEM HYPERIONA ONE
Rotacja uruchomiona.
Zbiorniki gotowe.
Kamera piąta.
Inicjacja GLS.
Do całego personelu, rozpoczynamy odliczanie.
Dobra.
Przeciążenia mogą być duże, ale tylko przez kilka minut.
To nic takiego. Latałem liniami Spirit.
Piętnaście sekund.
Gotowi do startu.
Dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy...
- dwa, jeden. - Dwa, jeden!
Hyperion One wystartował.
- Czuć, jak ziemia się trzęsie. - Utrzymać.
To jest coś niesamowitego. Ta moc...
Trzeba sporo mocy, by się przebić.
Zobaczymy nagranie
- widoku Ziemi z rakiety. - Dalej, piątka.
Hyperion One osiągnie prędkość 3620 km/h.
To imponujące.
Zgadza się. I wzniesie się na wysokość 100 000 metrów,
czyli około 100 km nad powierzchnię Ziemi.
Hyperion One zbliża się do linii Kármána.
To linia pomiędzy atmosferą Ziemi a kosmosem.
- Wszystko wygląda dobrze. - Tak.
„Wszechwiedzący umysł, pusty i promienny”.
Żałujesz?
Gotowi? Czas polatać.
Bradley, to niesamowite.
Powiesz nam, co widzisz?
Jak to wygląda z góry?
Cześć.
Po dwóch latach pandemii, a teraz wojnie w Ukrainie...
BRADLEY JACKSON NA ŻYWO
...to coś niesamowitego patrzeć, jak jesteśmy ze sobą połączeni.
To prawda.
Halo, przepraszam...
Chyba cię straciliśmy. Jesteś tam?
- Co się stało? - Bradley...
- Słyszysz mnie? Słychać mnie? - Nie wiem.
Słyszysz mnie?
Bradley?
Napisy: Agnieszka Otawska