W Kalifornii ogłoszono stan wyjątkowy.
W okolicy Los Angeles kilka pożarów sieje spustoszenie, niszczy domy
i każe mieszkańcom uciekać.
Największy jest pożar Huntley w bogatej dzielnicy Malibu,
którą władze porównują do strefy wojny.
Strażacy walczą z płomieniami w trzech okręgach.
...zapłakani mieszkańcy, którzy nie wrócą do...
Niszczą wszystko na swojej drodze.
Napięcie rośnie, podobnie jak liczba tragedii.
MALIBU, KALIFORNIA
Fred, ewakuujemy się. Obowiązkowo.
Niech zabiorą zwierzęta. Konie, osiołka.
Zabierzcie jebane zwierzęta.
Robi się, szefie.
Boże.
TMS powinno lecieć do LA i zrobić relację.
Może te cholerne baby przestałyby gadać o Me Too przez pięć minut.
Hej, Cory. Mam pomysł.
Skontaktujesz się z Bradley?
Jesteśmy w tym samym hotelu, może z nią pogadam.
Zadzwonię do Chipa w drodze na lotnisko.
Niech dziewczyny lecą do LA relacjonować pożary.
Okej.
Co się dzieje?
Lindy wylądowała bezpiecznie w Paryżu?
Wiem, moja twarz bywa przerażająca w intymnym otoczeniu.
O mój Boże.
Czuję się okropnie.
- Przepraszam. Byłam pijana. - Nie.
Nie przepraszaj.
Śmialiśmy się, płakaliśmy, jedliśmy tosty.
Było spoko.
Spałem w salonie.
Martwiłem się, żebyś nie udusiła się wymiocinami.
Tosty się nie przyjęły.
Zastrzel mnie, proszę.
- Hej, Bradley? - Co?
- Bradley?
Żaden problem. Cieszę się, że mogłem pomóc.
Nie chciałbym, żebyś była wczoraj sama.
Dziękuję, Cory.
Samotność jest przereklamowana.
Jesteś zaskakująco miły jak na szefa stacji.
Tak naprawdę wcale nie jestem. Po prostu cię lubię.
Masz, zjedz tosta.
Przyniosłeś mi tosta?
- I kawę. - Kawa. Dzięki Bogu.
- Proszę. - Dziękuję.
A co więcej, będziemy relacjonować pożary w LA.
Dlatego jak najszybciej masz być w samolocie. Chip do ciebie wydzwania.
O mój... Jasna cholera!
Nie martw się. Nie wie, że tu jestem.
Zadzwonisz z samochodu.
Mimo że czuję się koszmarnie, to świetna wiadomość,
bo muszę tylko dotrzeć tam osobiście.
W tym jestem dobra.
Ja muszę wracać do LA. Nowe seriale, rozumiesz.
Zbliża się prezentacja ramówki, więc lecę.
Spakuję się. Załatwię ci coś na ból głowy i jedziemy na lotnisko.
Dziękuję. To miłe.
Ale czy to nie będzie dziwne, gdy przyjedziemy jednym samochodem?
Słuszna uwaga.
Załatwię ci tabletkę i wsadzę do taksówki.
- Do LA! - LA!
Otwarta przestrzeń, wiatr Santa Ana i pożary.
Wszystko może się zdarzyć. Szczególnie gdy się pali.
O mój Boże.
To przez tosty.
Wiesz, że jest niedziela?
Dzień dobry. Lecimy do LA relacjonować pożary.
YDA wymiatają dzięki Jimmy’emu i płaczliwym babciom.
Chip, proszę. Jest wcześnie. Zwolnij.
Wcześnie? Przepraszam. Tak, wszyscy mamy kaca.
Ale za kilka godzin masz być w samolocie.
Poważnie? Pożary w LA.
To brzmi jak desperacja. To nie 11 września.
Nie rozumiesz. To ważna sprawa.
Jest tu wiele ogromnych pożarów, ewakuacje, ludzie tracą domy.
Ludzie umierają w autach, próbując uciec przed ogniem.
Jezu.
A programowi przyda się delikatna zmiana.
Do roboty. Rozkazy przychodzą z samej Gwiazdy Śmierci.
Chip, nie będę relacjonowała pożaru.
Wyślijcie Bradley. Będę miała spokój przez kilka dni.
Próbuję się do niej dodzwonić. Ale Alex!
To pewnie... Zaczekaj.
Co ty...
Wiem, że mam nie wchodzić nieproszony. Daj mi to.
Hej! Co...
Ty też się pierdol.
Mam tego dość, Alex.
Nie spałem całą noc po tym, jak mnie porzuciłaś na swojej imprezie.
Byłam zdenerwowana...
Zawsze jesteś zdenerwowana, ale mam tego dość, okej?
Kocham naszą córkę.
Ale lata związku z czarującym narcyzem
mnie wykańczają.
Nie kochasz mnie.
A ja nie kocham ciebie.
No i?
Chcę rozwodu.
Nie.
Wierz lub nie, to nie zależy tylko od ciebie.
Jason, dlatego jesteśmy w separacji.
Nie musimy prowadzić kalendarza.
Nie musisz organizować ze mną imprez.
Nie, Alex. Jesteśmy w separacji, bo wciąż się tak kłócimy.
Kłócimy się.
Bo ja jestem wściekły na ciebie, że nie stawiasz mnie na pierwszym miejscu,
a ty na mnie, bo ja się o to złoszczę
i dlatego, że uważasz, że masz jakieś boskie prawo
zawsze mieć najważniejszy problem.
Alex, przysięgam, jeśli odbierzesz, nie odezwę się do ciebie...
nigdy więcej.
Dobrze.
Posłuchaj.
Nie możemy się rozwieść.
- Moja sytuacja z Ameryką jest delikatna. - Boże.
A rozwód... całkowicie mnie pogrąży.
To się stanie, Alex.
Musimy powiedzieć Lizzy, a ty swoim PR-owcom.
Bo muszą się tym zająć tak samo
jak resztą rzeczy w naszym życiu.
Ale żeby była jasność, to się stanie.
Rozmawiałem z prawnikiem. Pojadę dziś powiedzieć Lizzy.
Jeśli chcesz jechać, powinnaś.
- Nie, ja... Nie! - Spotkamy się o 17. Pojedziemy razem.
Przepraszam, że to zrobiłam. Że zostawiłam cię na przyjęciu...
- Nie możemy powiedzieć Lizzy. - Dlaczego?
Ponieważ...
muszę dziś lecieć do Kalifornii.
Relacjonujemy pożary. Dlatego Chip do mnie wydzwania.
Alex.
Proszę. Pożary trawią domy.
Z aut wyciągane są ciała. To jest ważne. Jason.
Powiemy jej, gdy wrócę.
Dobrze. Powiemy jej, gdy tylko wrócisz.
Ale nie robię sobie jaj.
Nie ochłonę i nie zmienię zdania.
Nie uważam, że zmienisz.
Po prostu muszę zająć się pożarami.
To nie moja wina. Nie wywołałam ich.
Tak?
Hej, przepraszam. Mocno spałam.
Masz rację.
To ważne. Oczywiście, będę.
Fantastycznie. Dziękuję. Samolot odlatuje o 11.
Okej, do zobaczenia. Nie zabieraj Bradley.
Dopiero co powiedziałaś... Wiesz co? Nieważne.
Ona już leci. Fred ją chce. Obie lecicie.
Oglądalność skoczy. Pakuj się. Auto będzie za godzinę.
Kurwa, dobra!
Dobra, jestem. Startujmy.
Właśnie pojawił się tekst.
Dziękuję.
Cieszę się, że wyjeżdżamy na kilka dni.
Przyda nam się zmiana otoczenia, nawet jeśli na zabójcze pożary.
A to jest dość wymowne.
Dobrze, że tam wczoraj byłaś.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wiedziałam, że połowa ekipy mi nie ufa.
Czuć ode mnie tequilę?
Sprawdzę.
Rety. Nie, żartuję. Nie czuć.
Ledwo cię znają. Minął dopiero tydzień.
Daj im czas, okej? Ciebie da się lubić.
Dzięki.
Potrzebuję kawy. Chcesz?
Nie trzeba.
To człowiek od rezerwacji.
Co?
Większość hoteli jest pełna z powodu ewakuacji.
A w jedynym dostępnym nie ma apartamentów.
Nie mogą wyrzucić wysiedlonej rodziny?
Potrzebuję miejsca na moje brylanty.
- Czyli okej. Spoko. - Jezu.
Kto mówi ludziom, że tego potrzebuję?
Właśnie dlatego celebryci mają beznadziejne reputacje.
I dlatego, że trudno się z nimi pracuje.
Minęły dwa dni od wywiadu z Ashley Brown.
Do czego pijesz?
Co robimy? Musisz w końcu pogadać z Bradley.
Albo nawiązać kontakt wzrokowy.
Chip, mam to gdzieś. Daj mi z tym spokój, okej?
Mam inną katastrofę, którą muszę się zająć.
Okej. Przepraszam.
Dobra, została nam godzina lotu,
nim wylądujemy w Burbank.
Mam nadzieję, że się dobrze bawicie.
Miło było z wami lecieć.
Mamusiu!
BURBANK, KALIFORNIA
Trzymaj mnie za rękę. Nie puszczaj.
Woda... Jest tu, jeśli potrzebujecie.
AMERYKAŃSKI CZERWONY KRZYŻ
Wybaczcie, że to tyle trwało.
Jezu.
Jak każdy port w czasie sztormu.
Jesteś pewien?
Dobra, czas ucieka. Przygotujmy się.
- Yanko, pójdziesz do helikoptera? - Tak.
- Alex Levy? - Cześć.
Cześć.
Dziękuję.
Pracujemy nad konferencją z komendantem straży z Malibu.
Mamy dzieci, które przeżyły, bo były w basenie.
Eksperta od zmian klimatu. Mamy kogoś ze szpitala?
Pielęgniarka jest wystraszona. Pracuję nad tym.
Będę mieć coś rezerwowego.
Na koniec potrzebujemy też pokrzepiającej historii.
Skłaniam się ku dobremu Samarytaninowi, który uratował psy.
Czy to nie zbytnia asekuracja?
Lubię psy, ale na koniec programu?
Może jeden z psów miał aborcję.
A o czym myślisz, Bradley?
Nie wiem, może coś o alokacji zasobów,
jak wybierają domy, które ocalą.
Liczby pokazują brak równowagi
między bogatszymi a biedniejszymi dzielnicami.
Może to nieświadoma stronniczość, a może jawna korupcja.
Tak czy siak, to złe.
Claire znalazła nagranie na Twitterze.
Celebryci zatrudniają strażaków, by ratować swoje posiadłości.
To ciekawy wątek. Prześlesz mi link?
Tak.
To jest ciekawe.
Ale może wyglądać, jakbyśmy oczerniali służby ratunkowe.
To nie jest w naszym tonie.
Podajemy wiadomości.
Nasz ton to prawda, nawet gdy jest niewygodna.
O mój Boże! Będziesz robić to codziennie?
Co?
Zachowywać się jak niby empatyczna wywyższająca się dziennikarka.
To nieznośne.
Nie szanujesz programu ani naszej pracy.
Przynajmniej nie oszukuję się co do jakości programu,
który produkujesz od 15 lat.
Jesteśmy najlepszym porannym programem w kraju.
Dlatego jesteście idealną platformą, by pokazać ludziom,
co naprawdę się dzieje,
zamiast wciskać im urocze bzdury,
przez które myślą, że życie jest super,
bo uratowali jakieś psy.
Po co? Żebyśmy wszyscy strzelili sobie w łeb?
- Dobra. - Zapewnijmy to widzom! Jezu.
Jesteśmy zmęczeni, mamy kaca.
Nie można potępiać ludzi za to, że chcą się czuć lepiej.
To element tej pracy. Czy ci się to podoba czy nie.
Z całym szacunkiem, Alex,
myślę, że mamy odmienne wizje znaczenia tego programu.
Myślę, że dziś wykorzystamy historię o psach.
A sprawę prywatnych strażaków zbadamy dokładniej na jutro.
Super, dziękuję.
Musimy zorganizować sobie jakąś bazę.
Do roboty, ludzie. Dziękuję.
Spróbuj odpocząć.
Potrzebujemy większej przyczepy. Nakręcimy tu cały program.
Widać zniszczenia.
Wiele kilometrów spalonej ziemi i pozostałości domów.
Ten jest tylko kilka kilometrów od pożaru Woolsey
z jesieni 2018 roku.
A w międzyczasie Santa Ana...
Wiatr nie ustaje a pożary są opanowane w niespełna 10%.
Pani Rosen? Chwila, zgubiłam panią.
Halo. Pani Rosen?
Kurwa.
Słyszę panią. Poruszyła nas pani historia.
Chcielibyśmy...
Pani Rosen? Jest pani tam?
Jeśli wiatr się będzie wzmagał, będziemy musieli wrócić.
Na pewno?
W mitologii większości starożytnych kultur ogień miał magiczne właściwości.
Mówi się o nim jak o stworze, którego trzeba oswoić.
Gdy widzi się taki pożar,
to, jak się przemieszcza,
wydaje się to celowe, jakby miał umysł, który myśli i planuje.
Po prostu opowiadasz mi o mitologii czy chcesz to w tekście?
Nie opowiadam. Chcę to w tekście.
- Claire, daj mi klucze. - Jasne.
Pani Rosen!
Nie będę udawać, że rozumiem pani ból.
Mówię tylko, że pani historia może być ostrzeżeniem,
by inne rodziny nie cierpiały tak jak pani rodzina.
Tak, proszę to przemyśleć.
Niedługo się odezwę. Do widzenia.
Oczyśćcie ten teren.
Jakim cudem jesteś w tym taka dobra?
W rozmawianiu z ludźmi, którzy doświadczyli tragedii.
Po prostu nie unikasz bólu.
Moja mama zmarła, gdy miałam dziesięć lat.
Można powiedzieć, że znam się na tragediach,
co pomaga w pracy w wiadomościach.
Ale nie da się nic powiedzieć, co pomoże.
A wiele słów tylko pogarsza sytuację.
Ja staram się jej nie pogorszyć.
Nie będziemy spać przez najbliższe 30 godzin.
Mam Adderall, jeśli chcesz.
Tak. Okej.
Poza tym pracą w terenie można zaimponować przełożonym.
Mniejsza ekipa, więcej czasu przed kamerą. Ludzie są podekscytowani.
W powietrzu czuć podniecenie. Wiele się dzieje w terenie.
Oby tylko wiatr osłabł.
Pani Rosen. Tak.
Już jedziemy. Niedługo będziemy.
SCENARIUSZ
PRODUKCJA
REŻYSERIA
Nie działa.
Wykonali kawał dobrej roboty...
przenosząc tekst na ekran.
To dokładne odwzorowanie, ale ono nie działa.
Dałeś zielone światło.
To prawda.
Dlaczego, skoro ci się nie podoba?
Oglądasz baseball?
A wyglądam, jakbym oglądała?
Tak.
Pogadamy o baseballu.
Czasem gracz skacze po drużynach ligi minor,
średnią uderzeń ma niższą od wagi i nazywają go nieudacznikiem.
Ale widzisz w nim coś, więc dajesz mu szansę.
Przerzucasz go do ligi major i na pierwszym meczu
gość wykonuje imponujący home run z pola środkowego boiska.
Jest pięknie. Jest zawodnikiem.
Więc gdy jemu lub jej dobrze idzie,
zaczynasz znowu wierzyć w grę.
I w wiadomości. I w życie. To cię uszczęśliwia.
Przez to chcesz wrócić, bo to się może powtórzyć.
I wiecie co? Powtarza się i wszystko się układa.
Głód, bieda i zaraza są reliktem przeszłości.
Drzewo rośnie na Brooklynie. Tęcze...
Wciąż mówimy o serialu?
A o czym innym, Kate?
Czasem dajesz gościowi szansę,
żeby zobaczył, że baseball to nie sport dla niego.
Ty to wiedziałeś, ale on nie.
Nabrał zbytniej pewności siebie, gdy zdobywał punkty w Triple-A.
I co wiesz? Nie trafia w trzy kolejne piłki.
A potem się to powtarza. Znowu i znowu.
Teraz już wie. Nie jest zawodnikiem wielkoligowym.
Ale co ważniejsze, łowca talentów,
który zawsze go wspierał,
też to wie.
I to są dobrze wydane pieniądze.
Więc nie, nie zapłacę za produkcję kolejnych odcinków.
Przyjechał Charlie Black. Chce z tobą rozmawiać.
Okej. Koniec zajęć.
Chipper. Co słychać? Co mogę dla ciebie zrobić?
Dziwnie cię widzieć wykonującego inne obowiązki.
W ogóle dziwnie wyglądam wykonując obowiązki.
Jestem całkowicie oddany wiadomościom,
na dobre i na złe.
Powodzenia. Mówi się, że wiadomości to okrutna pani.
Skoro o tym mowa, rozumiem, co się tu dzieje.
Jeśli przyjdzie co do czego, to moja głowa poleci.
Nie mylisz się. Przykro mi.
Może nie powinienem z tym przychodzić,
ale mam mało opcji i coraz mniej do stracenia.
Więc pieprzyć to. Powiem.
Telewizja jest...
niczym mafia.
Mamy szefa mafii w niepewnej sytuacji,
przez co najpewniej mnie zwolni.
I potrzebuję ochrony.
Więc przychodzisz do zastępcy zaproponować przewrót?
Jakimś cudem spadłeś na cztery łapy.
Na pewno przeszło ci przez myśl, że to Fred jest za to odpowiedzialny
i wymiatasz w pracy,
więc pewnie niedługo zajmiesz jego miejsce.
Przeszło mi to przez myśl.
Sprawa wygląda tak. Chcę ci w tym pomóc.
A jak to się stanie?
Szczerze mówiąc, nigdy nic takiego nie robiłem.
Ale takie rzeczy bywają samospełniającą się przepowiednią.
Ludzie wyczuwają zmianę.
Wyczuwają, że młody mądrala Cory Ellison wygryzie Freda Micklena.
I zanim się obejrzysz... Masz spore szanse.
Jesteśmy wiadomościami.
Nie mogę tego powiedzieć w naszym programie,
ale liczę się w środowisku, jestem wiarygodny.
Ludzie wiszą mi sporo przysług
i mogę je wykorzystać, żeby opublikować tę historię...
w wielu miejscach.
To intrygujące.
Ale Fred nie straci pracy,
o ile nie wyjdzie na jaw coś na jego temat.
- Na przykład? - Nie wiem, Chip, na przykład co?
Będę szczery, nie wiem.
Muszę to przemyśleć.
Zorganizowana przestępczość jest trudniejsza niż wygląda.
To prawda.
Przemyśl to.
W porządku.
Dzięki za rozmowę.
Tak. Powodzenia z kwestią kręgosłupa moralnego.
- Jasne. - Tak.
To na bloku C.
Nie musisz zakładać maski, ale musisz ją wziąć.
Pomogę.
Weź je i rozdaj.
Dasz jedną Bradley? Jest w przyczepie.
To wpleciemy tutaj. Będzie pasowało. Może tak być?
- Nie chodzi o mnie, tylko o pożary. - Co?
- To mi się podoba. - Okej.
Tyle mogę zrobić.
Maska.
Mam dać ci maskę. Zasady stacji.
Dzięki.
Znalazłaś artykuł o aktorze, który zatrudnił strażaków?
Tak.
Świetny materiał. Fascynujący. Pojebany, ale fascynujący.
Dzięki.
Jeśli znajdziesz coś podobnego, to koniecznie mi pokaż.
- Okej. - Okej.
- Pokażę. - Dzięki.
- Claire? - Tak.
Co chcesz tu osiągnąć?
Szczerze mówiąc, to wciąż się nad tym zastanawiam.
Wiele mnie interesuje. Może występy na żywo, może produkcja.
Widzę siebie, jak zarządzam całą stacją.
Okej, szukam asystentki.
Jak ci idzie?
Kiepsko, szczerze mówiąc.
Wciąż podrzucają mi stereotypowe...
Zatrudnij mnie! Jestem bardzo bystra i potwornie pracowita.
Ja wiem już wszystko o programie i jak tu coś załatwić.
Bardzo chcę się od ciebie uczyć.
Wiem, że pewnie nie chciałaś zaproponować mi pracy
i przepraszam, jeśli się ośmieszyłam.
Ale mówiłam poważnie.
Widziałaś, ile mostów spaliłam?
Tak, i podziwiam to.
Okej. Jesteś zabawna i masz dziwny gust,
ale podoba mi się, że mówisz to, co myślisz.
Chcę zaproponować ci pracę.
- Naprawdę? - Jeśli chcesz.
Tak! Mam zacząć od razu?
Rozdaj resztę masek i wróć, to porozmawiamy o pracy.
Niesamowite. Dziękuję. Nie zawiodę cię.
Wiem.
- Wiesz co? - Hej.
Właśnie dostałam awans.
Co? naprawdę?
Masz romans z asystentką Bradley Jackson.
Daj spokój, Claire. Proszę.
To świetne wieści, ale pomyśl, nim coś powiesz.
Okej. Rozumiem.
Jestem z ciebie dumny.
Ja z siebie też.
Tak.
W dziczy wyglądasz seksownie. To wręcz nie do zniesienia.
Idź sobie. Już.
Spójrz w górę. Zamknij oczy.
Wiem, że jesteś na mnie zła od wywiadu z Ashley.
Boże, Bradley. Moje życie nie kręci się wokół ciebie.
Przepraszam, jeśli moje pytanie było niemiłe.
Niemiłe?
Zejdźcie z planu!
Zasugerowałaś, że biorę udział w zmowie milczenia.
To miałoby być niemiłe?
Dobra. Poniosło mnie. To było pytanie.
Mój instynkt kazał mi cię zapytać.
Wspaniale. Twoja ciekawość mnie cieszy.
I podziwiam twój instynkt. Możemy rozmawiać szczerze?
Proszę.
- Nie lubię cię, a ty mnie. - Lubię cię.
Daj spokój. Dlaczego? Przestań udawać.
Musimy razem pracować.
Wiem, że siedzimy w tym bagnie.
Ale wykonywanie tej pracy wymaga, byśmy się przyjaźniły
przez dwie godziny dziennie.
Przez resztę czasu musimy być profesjonalistkami,
które się nawzajem tolerują.
Myślę, że sobie z tym poradzimy.
Ja dam radę. Sprawdź, czy ty też.
Dawaj, Greg! Co się dzieje?
Wchodzimy za 30 sekund. Cisza na planie.
Cholera.
No dalej. Dźwięk, mikrofony, ruchy.
Kto zabiera mój płaszcz?
Wchodzimy za dziesięć sekund.
Jezu, takiej wartości produkcyjnej nie da się kupić.
- Od której kamery zaczynamy? - Czekaj, dwójka. Zaczynaj.
Za trzy, dwa...
POŻARY ZAGRAŻAJĄ MALIBU TMS NADAJE Z OBU WYBRZEŻY
Dzień dobry i dziękujemy, że z nami jesteście.
Nadajemy dla was na żywo z obu wybrzeży
z reportażem na temu pożaru Huntley, który spustoszył Kalifornię.
Alex, Bradley.
LOS ANGELES – NOWY JORK
Dzień dobry. Bradley i ja stoimy
w górach Santa Monica w pobliżu kanionu Huntley,
gdzie rozpoczął się pożar, a zniszczenia są przerażające.
Oto co w tej chwili wiemy.
Siedem osób nie żyje, a dziesiątki są ranne,
w tym czterech strażaków, którzy przebywają w pobliskich szpitalach.
Ogień strawił co najmniej 40 000 akrów,
a urzędnicy szacują, że spaliło się prawie 1500 domów.
Te liczby wciąż rosną, bo ogień szaleje,
a opanowano jedynie 10%.
Sto tysięcy mieszkańców zostało przymusowo ewakuowanych.
Aż trudno sobie wyobrazić ludzkie cierpienie.
To prawda, Alex. To wstrząsające.
Okropne.
Mamy nadzieję, że jesteście tam bezpieczne.
Dziękujemy.
Nie jest łatwo tu być w samym centrum wydarzeń,
ale uważamy na siebie nawzajem.
Tak. A teraz przejdźmy do konferencji
z komendantem straży pożarnej, kapitanem Grahamem Sealym,
który poinformuje nas o postępach akcji.
- I kończymy. - W porządku.
Proszę.
- Dzięki. - Wszystko okej?
Tak. To przez ten dym.
To przez dym. Nic mi nie jest.
Okej.
Następny jest gość od psów. Za pięć minut.
Okej.
No dalej. Okej. Musisz być gotowa do pracy.
Dobra. Wchodzimy za pięć, cztery...
Jesteśmy tu z Timem Eaversem.
Witaj w The Morning Show, Tim.
Dziękujemy, że przyszedłeś.
Przyjemność po mojej stronie.
Oglądam was od 15 lat w każdej sytuacji
i jestem wielkim fanem.
NA RATUNEK PSOM
Oglądałem, jak dorastała twoja córka.
- Super. Dziękuję. - Tak.
Jest już dorosłą kobietą.
A ja odczuwam syndrom pustego gniazda.
Tim, to był akt niebywałego heroizmu.
Ile psów uratowałeś?
- Osiemnaście. I dwa koty. - Niesamowite.
Opowiedz nam o tej chwili.
Gdy dowiedziałem się, że moja żona odebrała córkę ze szkoły
i są razem bezpieczne w motelu,
- pojechałem do domu po cenne rzeczy... - Gość jest świetny.
...i by zabrać nasze dwa psy,
Marge, starą labradorkę, i Tilly, jej szczeniaka.
To słodkie. Więź matki z córką została zachowana.
Nie należy rozbijać rodziny.
Ten dym naprawdę... Przepraszam.
Co to było?
Tak, sporo tu dymu.
Co się stało, gdy zabrałeś psy do samochodu?
Ogień był już blisko, więc w okolicy wyły syreny.
Wszędzie szczekały psy.
Wtedy zrozumiałem,
że jest wiele osób, takich jak moja żona i córka,
które były w pracy i w szkole.
Zacząłem jeździć po okolicy
i sprawdzać wszystkie podwórka,
i znajdowałem porzucone psy.
Greg, przejdźmy do bezdomnych zwierząt.
Okej, teraz bezdomne zwierzęta.
Tak. Okej.
Są tu dziś z nami cztery z psów, które uratowałeś.
Opowiedz nam o nich.
Należały do rodziny, której dom niestety spłonął.
Wiem, że nikt nie lubi czuć się samotny.
Więc jeśli ktoś cierpi, odczuwa emocjonalny ból albo potrzebuje rodziny,
to może niech adoptuje jednego z tych aniołków.
Chcę dać ci dom.
Greg, co tu się odpierdala?
Całkiem traci nad sobą panowanie.
Wygląda na to, że ten już znalazł dom.
- Prawda, Alex? - Wszystko dziś jest takie wzruszające.
To, co robisz, jest piękne.
Przetrwamy to razem, a Bóg nam pomoże.
Donny, nie rób zbliżeń na Alex.
- Filmuj Bradley. - Wyłączcie jej mikrofon.
Kończ to. Już.
Jeśli chcecie adoptować jednego z tych psów,
znajdziecie informacje na naszej stronie.
O ile Alex was nie wyprzedzi.
Zostańcie z nami i oglądajcie relację pożaru w kanionie Huntley
w The Morning Show.
Dobra. Koniec.
Dziękuję.
Przepraszam.
Nic jej nie jest?
- Było super. Dziękuję. - Dostanę...
Dostanę to zdjęcie z nią czy...
- Co się dzieje? - Musisz coś zrobić.
- Dajcie jej pięć minut. - Nie mam tyle.
- Gdzie ona jest? - W przyczepie. Jezu.
Alex, otwórz drzwi.
Musi być przed kamerą za osiem minut.
Nic mi nie jest. W czym problem?
- Nic jej nie jest? - Tak powiedziała.
- Pewnie, że coś jej jest. Wchodzę. - Czekaj, ty?
Tak, zaufaj mi. Umiem rozmawiać z ludźmi na skraju załamania.
O Boże. Co z tobą?
Mówię poważnie. Nie chcę cię tu.
Nikogo nie chcę. Co chcesz udowodnić? Jezu.
Jezu.
Okej. Już.
Trzymam.
Wyrzuć to z siebie.
Już dobrze.
Chodź tu.
Okej.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Proszę.
Oddychaj.
Okej.
Możesz już iść. Nic mi nie jest.
Możesz już iść.
Zostanę na chwilę.
Nie. Bradley, proszę.
Chcę, żebyś wyszła. Okej?
Widziałaś to. Widziałaś, jak płaczę.
Obejrzałaś niezłe przedstawienie. Okej?
Proszę, idź.
Proszę, wyjdź stąd!
Dobrze.
Tak i... Potrzebuję kogoś w gotowości...
Co się dzieje?
Uspokaja się.
Dajcie jej kilka minut i zawołajcie makijażystkę.
Ja przedstawię kolejny segment. Poza tym, nie wiem.
Okej. Dziękuję.
Jasne. Spoko.
Hej.
Cześć.
Dzięki.
Co, do cholery?
Jason i ja bierzemy rozwód.
O Boże. Tak mi przykro.
Nie, zanosiło się na to od lat.
Od dawna nie było między nami dobrze.
Ale...
Chodzi o Lizzy.
To moja rodzina i nie wiem, co poza nią mam.
Zajmę się tym, by nie wypłynęło na program bardziej, niż musi.
Na pewno będą jakieś konsekwencje,
bo byliśmy rodziną Ameryki.
Pieprzona bzdura.
Dobrze. Wciśnij to.
Prasa robi, co może,
żeby zbadać załamanie Alex.
Nie pozwól im tego rozdmuchać.
Alex Levy nie ma załamania nerwowego.
Po prostu poruszyły ją pożary, ofiary i słodkie szczeniaki.
- Tego się trzymaj. - Jasne.
Szlag.
Cześć, Fred.
Cholera, Chip.
Dlaczego mój zarządca mówi mi,
że śledczy z The Morning Show
chcą rozmawiać ze strażakami, którzy ratują mój dom?
To historia Bradley na jutro.
Nie wiedzieliśmy, że jeden z domów jest twój.
Fred! Loki jest poparzony.
Jestem w piekle. Mój dom może spłonąć.
Muszę znaleźć miejsce na konie Genevy.
Wycofaj tę historię.
Kurwa.
O Jezu.
- Wszystko śmierdzi dymem. - To seksowne, nie?
O mój Boże. Pożary to z ciebie wyciągają.
Sprawdzę, co chciał Chip i idę spać.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Rozumiem, ale to nie moja decyzja.
Jesteś producentem.
Ale to stacja Freda. Niewiele mogę zrobić.
Co to ma być za stacja?
Nie mam pojęcia, tak szczerze mówiąc.
Żałuję, że nie mam dobrej odpowiedzi.
Wiem, że jestem wkurwiającym wrzodem na tyłku.
Ale jeśli cię to pocieszy,
byłam wrzodem na tyłku dla każdego, z kim pracowałam.
Naciskam. Taka moja natura.
Jezu, czasem proszę Boga, żebym taka nie była.
Ale rozumiem, że nie mogę tego zmienić
i uczę się, że muszę przestać z tym walczyć.
Słuchaj, rozumiem. Nie musisz mnie przepraszać.
Ja nie przepraszam, tylko wyjaśniam.
Rozumiem.
Widziałem cię dziś, gdy mówiłaś o tej historii.
- To zajebista historia. - Świetna!
Tak, a ja jestem dupkiem, który musi cię powstrzymać.
Kiedyś byłem taki jak ty. Ja też zwykłem naciskać.
Ale teraz jestem w pozycji, w której nie mogę tego robić,
bo muszę balansować pośrodku, by nie spaść na drugą stronę
i powstrzymać całą tę strukturę przed zawaleniem.
A potem budzisz się pewnego dnia i myślisz:
„Czy ja naciskałem? Dopingowałem ludzi, by mówili o takich rzeczach?”.
Nie wiem, czemu mówię o dopingu, ale...
Wyjaśnijmy to. Nie mówimy o substancjach zakazanych?
Nie, byłem dilerem. To chciałem ci powiedzieć.
Jesteś zabawny jak na wrak człowieka.
To najsłodsze, co od ciebie usłyszałem.
- Cóż... - Chcę to na moim nagrobku.
Wiatr zmienił kierunek, musimy się pakować i ruszać.
- Natychmiast. - Okej.
Już. Chodźcie. Auta czekają na zewnątrz.
- Hej, Bradley. - Tak.
A gdybyśmy olali Freda i zrelacjonowali tę historię.
Dasz radę na czas?
Tak.
- Zróbmy to. - Okej.
Przepraszam. Możemy chwilę porozmawiać?
Jestem z The Morning Show.
Jak długo pański zespół pracuje tu, by uratować prywatną posiadłość?
Od wczoraj.
Uważa pan, że to uczciwe,
że niektórych bogatych ludzi stać na zatrudnienie prywatnych strażaków,
a pozostali walczą z żywiołem?
Tu nie ma sprawiedliwości. Ludzie chcą ocalić swoje domy.
Nie można ich winić, że robią, co mogą.
W pobliżu widziałam całe sąsiedztwo, które spłonęło doszczętnie.
Małe domy, strażaków było mniej niż tu.
Ludzie zbierali kawałki swoich domów.
Co pan o tym myśli?
Żałuję, że każdego nie stać na zatrudnienie pomocy.
Robimy, co możemy. To jest Ameryka. Pieniądze mają znaczenie.
Dziękuję.
Z Malibu mówiła Bradley Jackson.
Pieprz się, Fred.
Claire.
Czułam, że jesteś za daleko.
Co robisz?
Idę.
Hej.
Cześć.
Chcę, żebyś wiedziała,
że wiem, że byłam dziś całkowicie nieodpowiedzialna.
Okej.
To nie wszystko.
Powodem, dla którego straciłam panowanie nad sobą jest...
Rozwodzę się.
Przykro mi.
W porządku. Przeżyję.
Czy mogę coś zrobić?
Nie.
Po prostu...
moja córka.
Nie chcę jej stracić.
Wiem, że będzie winiła mnie i moją pracę.
No i...
Nie mogę znieść myśli, że moja córka...
będzie źle o mnie myślała.
To trudne.
Tak.
Okej. Dobranoc.
Alex!
- Hej. - Tak?
Życie jest skomplikowane. Wszyscy mamy problemy.
Rodzice, dzieci, to sporo.
Moja mama jest chodzącą katastrofą.
Połowę czasu nie wiem, co z nią zrobić.
To pewnie dlatego, że mój tata był alkoholikiem
i raz prowadził po pijaku, i zabił dzieciaka.
Mówię to, bo byłam na niego wściekła.
Wycięłam go ze swojego życia.
Ale nigdy nie przestałam go kochać.
Tak to już jest z rodzicami i dziećmi.
I zapewniam, że nieważne, czego nie zrobiłaś dla córki,
że uważasz, że nie zapewniłaś jej idealnego życia,
jakiekolwiek by miało dla niej być,
ona bardzo cię kocha.
Dziękuję.
Jesteś całkiem sympatyczna, gdy nie jesteś gburowata.
I chcę, byś wiedziała, że możesz mi ufać.
Możesz mówić różne rzeczy i być bezbronna. To jest okej.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Hej, Cory. Mówi Chip.
Co słychać?
Jestem gotowy pogadać.
BRADLEY – TU MITCH KESSLER. CHCIAŁBYM SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ.
MAM INFORMACJE, KTÓRE CIĘ ZAINTERESUJĄ.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska