WUHAN, CHINY
- Obudź się. - Jezu! Co, do kurwy?
Musimy wyjechać z Wuhan przed 10.00. Zamykają miasto.
Zamykają? Co? Na jak długo?
Drogi już są zamknięte.
Musimy się dostać do tego pociągu.
- Okej. - 11 milionów ludzi ma ten sam pomysł.
- Musimy iść. - Co się dzieje?
Hej.
- Pomiar temperatury. - Pomiar?
- Sprawdzają objawy. - Chodźmy.
Przepraszam.
Mówi, że nie możemy.
Powiedz, kim jesteśmy.
Chodźmy.
Powiedziałeś mu, że pracujemy dla UBA?
Nie, że moja matka umiera w Pekinie.
Czas się obudzić, Ameryko.
Zbliża się coś wielkiego.
W góry, na prerie,
do lasów i burszytnowo-złotych pól.
Od morza do morza.
Przygotujcie się na ważne ogłoszenie.
W poniedziałek, 27 stycznia o 8.00
czasu wschodniego w The Morning Show.
Wasze poranki już nie będą takie same.
Tylko w UBA.
- O rety. - Czad.
Nie próżnowaliście.
To nie byle co.
- Cieszę się, że się podobało. - Tak.
Przez chwilę myślałam, że weszłam do złej sali.
Jak reklama Drugiego przyjścia.
Zatrudniliśmy jego speców od reklamy.
Nie chcę umniejszać Jezusowi, ale to jest ważna sprawa.
- Jesteśmy przeszczęśliwi, prawda? - Jasne.
Reklamy to dopiero początek.
Kiedy spotykasz się z Laurą?
Mamy problem z ustaleniem terminu.
W czym problem?
- Laura chce dwa dni. - Rozmawiałam z nią.
Chce ci towarzyszyć przy pożegnaniu ze spokojnym życiem
i przygotowaniem do powrotu.
Chce być przy tej zmianie.
- Brzmi dobrze. - To spory temat.
Chce popytać o twoje życie.
Laura jest zawodowcem.
Nie potrzebuje na to dwóch dni.
Wystarczy jej popołudnie u mnie.
- Chce to zrobić dobrze. - Doceniam to.
I dostanie za to Emmy.
Następnego dnia wszyscy będą oglądać TMS.
Zrobię to i zdążę przygotować kolację.
- Przekonałaś mnie. - Świetnie.
Stello, zadzwonisz do Laury?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Zdecydowałam, kto będzie moim producentem.
Świetnie. Kto?
Chip.
Chip Black?
Tak. Nie zasłużył na banicję w górach.
Był kozłem ofiarnym Freda.
Był moim najlepszym producentem i to jego chcę.
Stello, zajmiesz się tym?
Oczywiście.
Okej. Cudownie.
Dajcie znać, jeśli czegoś potrzebujecie.
Okej?
Nie mogę się doczekać ogłoszenia w poniedziałek.
Materiał jest świetny.
Pomóż mi. Co jest wyjątkowe?
Przeczytam SMS-a od Mii: „Tydzień ma starczyć.
Alex wraca, wszyscy czekają. Ma być coś wyjątkowego”.
- I jak? - Będzie na czwartek.
O kurwa. Ekstra.
Nim zaczniemy, Alex przekazała nam coś ważnego.
- Chip wraca jako jej producent. - Tak!
To w porządku?
- Zwolniono go bez powodu. - Słuchajcie.
Dużo się tutaj zmienia. To dobre zmiany. Okej?
Bardzo długo pracowałam z Chipem.
Pogódźmy się z tym. Okej?
Zaakceptujcie to.
- Zaraz wrócę. Dziękuję. - Co się stało z Danielem?
Jest na kwarantannie. 14 dni. W Hiltonie w Pekinie.
Nieźle!
Na razie czujemy się dobrze,
ale to dopiero piąty dzień w tym pokoju.
Nie będziemy wiedzieć, czy jesteśmy zdrowi przez kolejnych dziewięć dni.
Trudno to sobie wyobrazić.
W Chinach na kwarantannie jest ponad 50 milionów ludzi.
Myślą, że tak zatrzymają wirusa?
NOWY JORK – PEKIN
Taką mają nadzieję, ale skuteczność tego działania jest nieznana.
Eksperci ds. zdrowia i epidemiolodzy
sugerują ostrożność, dystansowanie społeczne.
CHIŃCZYCY: „DOKŁADAMY STARAŃ, BY ZATRZYMAĆ WIRUSA”
- „Dystansowanie społeczne”? - Co?
Mam wrażenie, że moja rodzina stosuje takie dystansowanie od dawna.
Danielu, wracaj szybko do domu, okej?
Odezwiemy się do ciebie jutro. Uważaj na siebie.
EKSPERCI PROMUJĄ „DYSTANSOWANIE SPOŁECZNE”
- Ja… - To niezwykłe.
To prawda.
A skoro mowa o niezwykłych rzeczach, wybiła godzina ósma
i nadszedł czas.
Zgadza się. Ty, Alison, Yanko.
- Chodźcie tu do nas. - Zaczynamy.
Dołączcie do nas.
O ile nie mieszkacie w głuszy,
wiecie, że przygotowywaliśmy ważne ogłoszenie.
I choć ze smutkiem pożegnam się z programem za dwa tygodnie,
wszyscy zadają sobie jedno pytanie:
kto będzie tu siedział z Bradley Jackson,
by pomóc wam rozpocząć dzień o 7.00 w poniedziałek 10 lutego.
Kogokolwiek sobie wyobrażacie, będzie lepiej.
Nie każmy ludziom czekać.
- Zróbmy to. - Okej. Namówiliście mnie.
Od poniedziałku 10 lutego po mojej prawej stronie zasiądzie
nie kto inny, a jedyna, wyjątkowa…
- Żywa legenda. - Tak. Dziękuję, Ty.
Dłużej nie wytrzymamy.
Okej… Alex Levy!
ALEX POWRACA!
Dajcie tu Alex Levy
I dajcie też Bradley Jackson
To niesamowite!
Po przerwie podamy wam szczegóły
tygodnia Alex i Bradley w UBA. Cały tydzień,
nim Alex usiądzie tu obok mojej koleżanki.
I tak jak Alex Levy, zaraz wracamy.
Fajnie.
I kończymy.
Dwie minuty. Posprzątajmy.
Okej, oświadczenie wydane.
Dobre reakcje na Twitterze i ceny akcji wzrosły o 3%.
- Gratuluję. - Wydajesz się zadowolona.
- Bardzo. - Zostało mnóstwo pracy.
Hej, świetna robota.
Ja się ucieszyłem, a już o tym wiedziałem.
Chcę moderować debatę w Vegas.
I to jest właśnie twoja technika moderacji?
Nie żartuję.
Rozumiem, ale przekażę to Stelli.
- Teraz przekazujesz rzeczy Stelli? - Musimy pogadać?
Gadamy. Moje usta się poruszają i wypowiadają słowa.
I mówię, że nie będziecie mnie odsuwać,
bo zapłaciliście chore pieniądze za bardziej znane nazwisko.
- Wcale tak nie jest. - Nie, gdy ja tu jestem.
To stacja telewizyjna.
Potrzebują kogoś, o kim ludzie wiedzą, że myśli samodzielnie.
Alex Levy zawsze będzie kojarzona z The Morning Show.
Ale w przyszłości w kwestii reportaży politycznych chcę,
by ludzie myśleli o mnie.
Tak, i Laura Peterson przeprowadzi z tobą wywiad,
gdy będziesz relacjonować prawybory w Iowa.
To jest polityka.
Ponoć jesz dziś z Alex lunch.
Będę moderować tę debatę.
Masz włączony mikrofon?
- Nie. - To dobrze.
Bo nie możesz tak do mnie mówić
w studiu pełnym moich pracowników.
Okej, gotowe.
- Dziesięć sekund. - Dobry program.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
- Sześć. - Weźmiesz? Dziękuję.
Podróżujemy po Włoszech
do tygodnia mody w Mediolanie.
Geneva przyjeżdża co roku i mogę do niej dołączyć.
Mówi, że mogę popatrzeć na modelki,
jakby haute couture miało podniecać.
Gdybym chciał oglądać chude nastolatki
- w kusych… - Stul pysk.
Co ty robisz? Co my robimy? O tym chciałeś rozmawiać?
- Nie, ale dawno nie rozmawialiśmy. - Nie bez powodu.
Obu nas przyskrzynili.
Po co mamy się na siebie wściekać?
Po prostu powiedz, o czym chcesz porozmawiać.
Jesteśmy po tej samej stronie. Jesteśmy współoskarżonymi.
- Chcą od nas wyciągnąć pieniądze. - Od tego są prawnicy.
Nie wiem, ile ci mówi twój prawnik,
ale nasza ugoda była hojna.
Tak, bo jesteś takim dobrym człowiekiem.
Nie, to prawda.
To przegrana sprawa. Nie zabiliśmy tej dziewczyny.
UBA też nie.
Powinni pozwać sprzedawcę prochów.
Nie masz poczucia winy.
Współczucia? Tak. Winy? Nie. Nigdy w życiu.
Pozwól, że o coś spytam.
Na ile była stabilna, nim się z tobą przespała?
Twój kutas jest tak potężny, że pomieszał jej w głowie?
To nie jest śmieszne.
Była bystra i zdolna. Jeśli była niestabilna, nie okazała tego.
Raz wydawała się zdenerwowana,
bo relacjonowaliśmy strzelaninę.
I to nie w porządku…
Pieprzyć to. Nie muszę z tobą rozmawiać.
Możesz się dąsać, ile chcesz.
Ale nie jesteśmy za to odpowiedzialni.
I nie ma mowy, że wyłożę dziesiątki milionów,
bo jakaś dziewczyna nie radziła sobie w prawdziwym świecie.
- Ona ma imię. - Tak.
Tak, i zostanie zmieszane z błotem w sądzie i prasie. I po co?
Stacja się zastanawia, czy złożyć wniosek o oddalenie pozwu.
Musimy trzymać się razem i żądać, żeby to zrobili.
Nie mieszaj mnie w to.
Mitch…
Alex, jakie to uczucie wracać do The Morning Show?
Świetne, dlatego tu jestem.
- Trump zostanie oskarżony? - Już został.
- Przyjaciółka czeka. - Alex!
- To Alex Levy! - Cześć.
Co? O Boże!
Dzięki.
Okej.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Cześć. Roi się tu od dziennikarzy.
Nie martw się o to. Przecież nie mamy romansu.
Ale chcę z tobą omówić parę rzeczy.
Mam wrażenie, że rozstałyśmy się w niezgodzie.
- Wiem. - Tak?
Tak było. Myślałam o tym samym.
Mogę pierwsza?
- Pewnie. - Okej.
Przez ostatnie dziewięć miesięcy wiele się zastanawiałam.
I zawsze wierzyłam w złotą regułę.
Ale wydaje mi się, że moje życie tak bardzo różniło się od życia innych,
że trudno mi było postawić się na ich miejscu.
Straciłam kontakt z rzeczywistością.
I chcę, byś wiedziała, że się staram.
Naprawdę, Bradley.
I dotarło do mnie wszystko, co powiedziałaś.
I próbowałam sobie przypomnieć,
jak to było, gdy ja zaczynałam.
I jeśli…
jeśli Mitch by mnie zostawił i nie dzwonił…
to by naprawdę bolało.
Wiedz, że jest mi bardzo przykro.
Dziękuję, że to powiedziałaś.
Tak.
Doceniam to.
Naprawdę.
Tak. Dobrze.
Ale żeby była jasność, i tak będę rywalizować.
Ja też. Będziemy się nawzajem inspirować.
- Podoba mi się to. - Mnie też.
Ale chciałam…
- Kurwa. - Co?
Przepraszam, Maggie Brener do nas idzie.
- Kogo to obchodzi? - Ja będę mówić, okej?
- Potrafię mówić za siebie. - Maggie?
- Alex. - Cześć.
- Bradley. - Cześć.
Nawet dynamiczny duet musi jeść.
Tak. Zdaje się, że widziałaś reklamę.
W taksówce.
To ekscytujące, prawda?
- Bardzo. - Bardzo ekscytujące.
Miło was widzieć. Będę was oglądać 10 lutego.
O Boże, jak ona mnie wkurza.
Wydawała się miła.
- Bradley. - Co to ma znaczyć?
Nic. Posłuchaj. Zamówmy coś.
Okej.
Czy ty…
Rozmawiałaś z nią w ramach książki?
Tak.
- A dlaczego nie? - Tak się zastanawiam.
Nie powiedziałam o tobie nic złego.
Oby.
Jezu, nie zaczęłam istnieć od chwili, gdy mnie zobaczyłaś.
Pracuję w tej branży od lat.
Nie pozwolę, by ktoś zmusił mnie do powiedzenia nieprawdy.
Wiem, że robisz to od dawna. Ale możesz nie być przyzwyczajona
do kobiet takich jak Maggie Brener i Laura Peterson.
O Boże, Alex.
Możesz mi nie narzucać opinii o Laurze
przed moim wywiadem?
Niczego ci nie narzucam. Dlaczego dramatyzujesz?
Boże. Słuchaj, przeżyłam swoje i wiele doświadczyłam.
Niektóre z tych doświadczeń dotyczą Laury Peterson, okej?
Której nie ufam
i która mnie nie lubi.
Próbuję cię chronić.
Przed czym wydaje ci się, że mnie chronisz?
Okej.
Wydaje mi się, że musimy wyjaśnić pewne fakty.
Musimy ustalić, jaka jest prawda.
- Słyszałaś, co powiedziałaś? - Tak, słyszałam.
Mnóstwo ludzi spekuluje, jak to się stało, że zaczęłyśmy razem pracować.
I uważam, że to niczyja sprawa, tylko nasza.
Nie, to znaczy…
Na przykład, co powiemy?
Co się stało w mój ostatni dzień pracy?
Że chciałam cię zwolnić,
bo się dowiedziałam o wywiadzie z Mitchem?
To nie byle co.
Albo że przeprowadziłaś wywiad z Hannah w dniu jej śmierci?
I czy ludzie muszą wiedzieć,
że ogłosiłam naszą współpracę, bo chciałam zemścić się na stacji?
Nie jestem pewna, czy…
Właśnie. Dlatego musimy porozmawiać.
Nie muszę nikomu mówić, jak cię zatrudniono,
jeśli nie chcesz, by myśleli, że nie masz kwalifikacji.
Okej. Rozumiem.
Okej?
Okej.
Zamówmy.
Naprawdę jesteś przeciwny złożeniu wniosku o oddalenie?
Tak. Może będzie lepiej, jeśli to my będziemy kontrolować sytuację,
by móc doprowadzić do ugody.
Nazwisko Freda zawsze będzie kojarzone z UBA.
Powtarzanie go przez gazety nam nie pomoże.
Tak? Wybacz, kazałem im przyjść o 16.00. Wejść.
Mamy wzrost o 1%.
Indeksy Dow i S&P spadły o 1,6%, więc 1% to całkiem nieźle.
Dzięki.
Lubię twój optymizm.
Powróciły szczęśliwe dni.
Hej. Kto tam jest?
Cory, Mia, Stella, Teresa…
- Wchodzą sobie w tyłki. - Hej.
- Cześć, dziękuję. - Widzisz? Ludzie się cieszą.
Chcą skorzystać na reputacji gwiazd wiadomości UBA.
Idź tam.
Przywitaj ich.
Tak zrobię. Skończyłyśmy?
- Wyglądasz świetnie. - Dziękuję.
- Jest tam Laura? - Chyba nie.
To po co ja mam tam iść?
Okej.
- Znam ten wybieg. - Co?
Rozpocznijmy to w odpowiedni sposób.
Nie róbmy niczego, co przypomina zachowanie diwy…
Jeśli chcesz iść i wszystkich zabawiać,
gdy Laura się szykuje, to śmiało.
A potem po mnie przyjdź.
Okej?
Tak.
Idź o nią walczyć.
Zabawne, bo wciąż nie potwierdzili mi umowy.
- O rety. - Może nie powinno mnie tu być.
Czekanie tego nie ułatwi.
Dzięki za pomoc w organizacji.
Obyśmy dostali coś dobrego.
Harmonogram Alex jest pełny,
bo wraca za 13 dni.
Laura jest ważnym członkiem rodziny UBA.
Jesteśmy wdzięczni, że znalazła na to czas.
Przepraszam na chwilę.
Charlie Black. Wróciłeś.
Charlie Black wrócił.
Wiesz, że przyjaciele mówią mi Chip.
Czyli nazwałeś mnie odpowiednio.
Szla… Nie rób mi tego.
Wiesz, że żartuję. W większości.
- Chip. Nadchodzą kłopoty. - Mia!
Okej.
Program jest świetny.
Gordon, kopę lat.
Ponoć się nie nudziłeś. Fajnie, że wróciłeś.
Pozwól, że przedstawię moją zdolną zmienniczkę, Stellę Bak.
Miło cię poznać.
- Cieszę się na pracę z tobą. - Tak.
Dzięki. Będzie dobrze.
Okej. Pójdę sprawdzić, czy Alex jest gotowa.
- Dobrze. - Okej.
Przepraszam.
Pani Laura Peterson, jak mniemam.
Lord Cory z Ellison. Wpisałeś swoje inicjały w CEO.
A ty wpisałaś L do LGBTQ.
UBA365 daje czadu.
Wyobraź sobie, jakby było, gdybyś wróciła na pełny etat.
Poświęciłam temu prawie 20 lat.
Mogę być nieobecnym rodzicem.
Mojej matce to świetnie wychodziło.
Tylko cztery godziny, a ona się spóźnia.
Znasz Alex.
Ale jesteś geniuszem i z tych czterech godzin wyciśniesz, co się da.
Obyś miał rację.
Tak, chcę cię prosić o przysługę.
Kolejną?
To część tej samej. Są ze sobą marginalnie powiązane.
Spędzisz z Bradley w Iowa jakieś 36, 48 godzin.
To jak siedem długości życia w Iowa.
To wystarczająco dużo czasu, żeby…
nie wiem…
pouczyć ją trochę.
Twierdzisz…
że reportaże z fabryk nie do końca pasują do The Morning Show?
Tego nie powiedziałem.
Może widziałaś, że to pomyślałem.
Wrzucono ją na głęboką wodę.
Ty miałaś okazję obserwowania Blair Todman z bliska przez wiele lat.
Uczyłaś się od niej, nim zostałaś prezenterką.
Dałabyś radę zrobić to, co zrobiłaś w YDA,
gdyby cię tak wrzucono?
Dobrze mi poszło, co?
To inna historia.
I tak jedziesz z nią do Iowa.
Tylko się jej przyjrzyj, proszę.
I może bardzo delikatnie zaoferuj radę.
Patrz, kto przyszedł.
Musimy iść.
- Oto ona. - Oto ja.
Cześć, Alex.
Cześć, kochana.
- Co u Lizzy? Jest tu? - O Boże, nie.
Nie chce już brać w tym udziału.
Cory, widzę cię.
- Chodź tu. - Ekstra.
Stello, ty też. Chodź.
Okej, wystarczy. Alex, ty siedzisz tutaj.
Wezmę wodę i już siadam.
- Dziękuję. - Jestem gotowa.
Niech ci, którzy nie muszą tu być, sobie pójdą.
Mamy trzy godziny i 37 minut.
Dużo czasu.
- W porządku? - Tak.
Co?
Powrót Chipa to zły pomysł.
Nie chciałam nic mówić, ale musimy porozmawiać z Alex.
Gdy nie będziemy pod ścianą, wtedy możesz kombinować.
Ale teraz potrzebujemy Alex.
Ja nie kombinuję.
To nie tak, że chcę tylko chodzić i na wszystko narzekać.
Naprawdę mi na tym zależy.
Chcę tu coś zbudować,
ale nie mogę, jeśli fundamenty są złe.
Rozumiem.
Naprawdę.
A tym, co da nam możliwość wprowadzania tych zmian…
jest sukces.
W tej chwili
musimy uszczęśliwić Alex, by ten sukces odniosła, okej?
Masz dość tego, że ludzie cytują ci Paddy’ego Chayefsky’ego?
„Oszalałem i dłużej tego nie zniosę”.
Tak, wolałabym, by mówili po prostu: „Cześć, Alex”.
Cieszę się, że to tyle znaczyło dla tak wielu ludzi.
Ty sama powiedziałaś tego dnia, że byłaś częścią problemu.
Gdybyś dziś mogła porozmawiać ze sobą 15 lat temu,
to co byś sobie powiedziała?
Po pierwsze: „Nie uwierzysz, kto jest prezydentem”.
Mózg na ścianie.
A potem chyba powiedziałabym, że…
„Sukces to nie koniec”.
To niekoniecznie nawet jest droga.
Ale chyba wszyscy zrozumieliśmy, co się działo…
Powinnam mówić tylko za siebie.
Gdy ja martwiłam się o mój własny sukces.
Od tego dnia stacja wprowadziła ogromne zmiany.
Uważasz, że zajęli się ważnymi tematami?
Tak.
Wszyscy się staramy. To jest niedoskonała nauka.
Ale odnajdujemy swoją drogę w ciemności
i wiem, że to, co było, już nie wróci.
Nikt nie powinien się czuć zagrożony.
Wiem, że ukochana członkini rodziny TMS zmarła rano
w dniu twojego przebudzenia.
Nie czuję się komfortowo, by o tym mówić.
Ceniła swoją prywatność i chcę to uszanować.
- Oczywiście. Żaden problem. - Dziękuję.
Wiele napisano o tym, jak wyglądała sytuacja w UBA,
łącznie z książką Maggie Brener.
Udostępniła mi fragment książki i…
daje on fascynujący wgląd w świat The Morning Show w tamtym czasie.
Opowiada historię programu i stacji
przepełnionych seksizmem i ageizmem,
makiawelicznymi intrygami,
pragnieniem dobrych notowań, które pozwalało na najgorsze zachowania.
To się pokrywa z twoimi doświadczeniami?
W pewnym stopniu tak.
Mogłabyś opisać charakter swojej relacji z Mitchem Kesslerem?
Był moim przyjacielem.
Ale Mitch był kimś innym dla wielu różnych ludzi.
- Wciąż z nim rozmawiasz? - Nie.
Zatrudniali twórcę filmów dokumentalnych,
by kręcił klipy do wiadomości.
Tak byś siebie określiła? Jako dokumentalistkę?
W zasadzie tak.
Ale chciałabym więcej spójności w życiu.
- Konkretnych terminów. - Rozumiem.
Mogę sprawdzić, czy mógłbym wysłać komuś twoje prace.
- Odbierzesz? - Nie, to…
Zjawił się stary kolega i bezustannie do mnie pisze.
Nieistotne.
Może to twoje dzieci.
Okej.
ALEX LEVY WRACA DO THE MORNING SHOW
ALEX LEVY I BRADLEY JACKSON ZNOWU RAZEM
W THE MORNING SHOW!
- Pójdę już. - To…
- Co? Wychodzisz? - Tak.
Nie, proszę. Nie bierz… Okej.
- Nie bierz telefonu. - Przestań.
Nie chcesz, żeby krzyczała, prawda?
Wybacz, ale tym się zdenerwowałeś?
Tak.
Powinno być ci jej żal.
Wybrała życie przeszłością.
Ty masz szansę iść naprzód.
Poszedłem.
To była ważna część mojego życia.
- Chodzi o to… - Biedactwo.
Nigdy nie pozbędziesz się smutku, więc wyhoduj jaja.
- Okej. Tak zrobię. - Tak.
Nie potrzebujesz, by świat ci wybaczył,
by użyć mózgu do czegoś pożytecznego.
Nie chcesz czegoś zrobić, nim stanie się pokarmem dla robaków?
Nim wróble go wydziobią i stanie się ich kupami?
To okropne. Dzięki.
Wiem. Prawda jest okropna.
To spotkanie to sama radość.
- To robimy… - Dziękuję…
- …pokazujemy okropne prawdy. - …za spotkanie.
Nie, ja to robiłem.
No może nie do końca.
Ja brałem udział w udawaniu pokazywania okropnych prawd.
Posłuchaj, możesz tylko patrzeć w przyszłość.
Nie cofniesz tego, co zrobiłeś.
Ale możesz zrobić coś dobrego.
Pomóc ludziom.
Nikt nie chce mojej pomocy.
Mnie by się przydała.
Nakręć ze mną film dokumentalny.
Chcesz usłyszeć, o czym jest?
Poważnie.
Sąd apelacyjny we Włoszech obalił wyrok skazujący za gwałt,
- bo oskarżony powiedział, że… - Nie jestem…
…że ofiara była zbyt brzydka, by ktoś chciał ją zgwałcić.
Powodzenia. Życzę ci wszystkiego dobrego.
- Nie trzeba. - Ja stawiam drinki.
Miłego dnia.
- Dzięki! Pa. - Dziękujemy.
Co to, kurwa, było?
Żeby była jasność, którym „co to, kurwa, było” mówimy?
„Mogłabyś opisać charakter swojej relacji z Mitchem?”
O tym, kurwa, mówię.
- To mogło mieć różne znaczenia. - Nie bądź dupkiem.
Wiesz, co to znaczyło i było niestosowne.
Dobrze sobie z tym poradziłaś.
Oczywiście, ale nie w tym rzecz.
To było oskarżenie.
A nie pytanie.
Nie powinno tego być w wywiadzie, który będzie w krajowej telewizji.
- Od kogoś z naszej stacji. - Okej, masz rację.
Tak.
- Jak mogłeś to zatwierdzić? - Nie zatwierdziłem.
To, które zatwierdziłem, brzmiało: „Jaką miałaś relację z Mitchem?”.
Nie było tam nic o charakterze i nie było nic o książce Maggie.
Jezu!
- Jak mogło ci to umknąć? - Nie jestem bramkarzem.
Co mam zrobić? Mam torturować Gordona?
Co to ma być?
Nie sądzę, że stacja to wyemituje.
Nie chcę ryzykować.
Myślę, że może przesadzasz z reakcją…
Mówię tylko,
że mamy dużo do zrobienia przed 10 lutego.
Nie musimy się tym martwić.
Mówię szczerze, okej?
To i tak wielka bzdura, prawda?
Nie pytam. Stwierdzam, że to bzdura.
Nie musimy się martwić.
Hej. Dobra.
Nie idzie mi najlepiej. Postaraj się nie martwić.
Masz premierę swojej książki. Będzie świetnie.
Opowiesz wszystko, tak jak się wydarzyło.
Prosto ze źródła.
Wiem, że pracujesz nad rozdziałem o Mitchu i jest ciężko, ale dasz radę.
Jeśli chcesz, by ktoś ją przeczytał, bez presji,
- jeśli chcesz opinii przyjaciela… - Jak miło.
Skończyłam notatki na ten temat.
- Chciałabym, żebyś je przeczytał. - Musisz się przespać.
Jutro ważny dzień o 8.00?
Okej, tik, tak.
Tik, tak. Nie przestajemy.
Dobra robota.
Dziękuję.
Mówię o Punxsutawney Phil z Punxsutawney w Pensylwanii,
bo dziś jest Dzień Świstaka.
Kartkówka, Ty.
Co to znaczy, gdy Phil zobaczy swój cień?
Kolejne sześć tygodni zimy.
Czy Phil zobaczył swój cień,
czy możemy wszyscy odwiesić zimowe kurtki do szafy?
Panie i panowie, Punxsutawney Phil.
I tak, drodzy wierzący, nie ma cienia.
Nie zobaczył cienia!
Czyli zaczyna się wiosna.
Możecie trzymać niedźwiedzie, małpy czy tygrysy,
ale dziś moim zwierzęciem mocy jest świstak.
I sądzę, że dla osób, które mają dość odśnieżania,
świstak też może być ich zwierzęciem mocy.
Wracamy po przerwie.
I koniec.
Oglądaj w UBA365
specjalny wywiad z Alex Levy i Bradley Jackson,
które łączą siły, by pomóc ci rozpocząć dzień.
Program prowadzi Laura Peterson. W niedzielę w UBA.
Hej, wsiadam do samolotu. Co jest?
Tak, wiem.
Muszę ci coś powiedzieć, nim będzie za późno.
Prosiłam, żebyś tego nie robiła.
- Niczego nie robię. - Co jest takie ważne?
To nie jest pochwała, jak ci się wydaje. Okej?
Ona ma własny motyw, ze mną przegięła.
Jak to?
Zadała pytanie w taki sposób, by zasugerować,
że miałam kontakty seksualne z Mitchem.
Chwila, co? Dlaczego by o to pytała?
Bo nie jest miłym człowiekiem.
Nie wiem, co motywuje takich ludzi. Okej?
Ale musisz na siebie uważać. Dobrze?
I żebyś wiedziała, nie miałam.
- Nie miałam. - Nie zakładałam, że miałaś.
Okej, dziękuję. Cześć.
Pa.
W samą porę. Wszyscy są gotowi.
Tak, okej.
Jak się pozbyć stu nowojorczyków z basenu?
„Pieprz się”.
Jak się pozbyć stu Kanadyjczyków z basenu?
- Poproś. - O mój Boże. Okej.
- Nie słyszałam tego. - Dobre.
Czyż to nie Bradley Jackson.
Tak, to ja. Wiele o tobie słyszałam.
- Oby tylko to, co dobre. - O tak. Tylko dobre rzeczy.
Witaj. Zapraszamy.
Cześć.
- Okej. Dzięki. - No i?
Powiedz, że się do mnie odezwą.
Nie.
Co? Nie? Pozbywają się mnie?
Przepraszają. Brakło im czasu. Spróbują jutro.
Będziemy w UBANC za dwie godziny.
Co jest takie ważne, że nie wystąpię w swoim programie?
Jestem z profesorem Marcusem Debsem,
dziekanem wydziału nauk politycznych na Uniwersytecie Iowa,
by pomógł mi wytłumaczyć, co się dziś stanie
w jednym z miejsc przeprowadzania prawyborów.
Właśnie organizują wszystko na sali gimnastycznej…
O Boże.
…atmosfera już jest ożywiona.
Ilu ludzi się tu dziś spodziewacie?
To twoje pierwsze prawybory?
Byłam jedynie na wyborach w Wirginii Zachodniej.
Nigdy na prawyborach.
To był duży skok w twojej karierze, prawda?
Od dziennikarki w Wirginii Zachodniej do wyborów państwowych
dla najbardziej znanego programu porannego w historii.
Wiem, że tak się wydaje,
ale naprawdę bardzo długo na to pracowałam.
Wiele się o tym mówi.
Jak to się stało, skoro nikt się tego nie spodziewał.
Wiele o tym napisano.
Tak.
Jest dla mnie w tym coś fascynującego,
że nikt nigdy nie zgłębił tematu.
Jakie to uczucie?
Być w tym punkcie kariery i w takim momencie w życiu.
Sama przyznałaś,
że harowałaś w małych stacjach w całym kraju.
Tak.
A nagle dostałaś taką szansę,
choć pewnie czułaś, że nigdy nie nadejdzie,
jakie to uczucie?
Wiesz co… Dorastałam z przekonaniem,
że nie będę miała w życiu dużo możliwości.
Że niektóre drzwi nigdy się nie otworzą.
Ale znalazłam coś, w czym jestem dobra
i nagle okazało się, że mogę marzyć.
A potem różne rzeczy się dzieją.
I dotarłam do punktu,
w którym pomyślałam, że taki sukces jest dla mnie nieosiągalny.
Że się nie uda.
Przekonałam sama siebie, że…
Przekonałam siebie, że tego nie chcę.
To było kilka naprawdę ciężkich lat.
Długo tak robiłam.
Aż do chwili, gdy wszystko się zmieniło miesiąc temu.
Jak ten miesiąc zmienił twoje życie?
Ten miesiąc?
Znalazłam się w miejscu, w którym poczułam,
że mam kontrolę nad swoim życiem, przeznaczeniem.
I wtedy zrozumiałam… bałam się…
myślałam, że w ogóle nie mam kontroli.
Zrobiłam coś pochopnie, źle się zachowałam.
I każdego kolejnego dnia
myślałam: „A co jeśli to stracę?”.
Dotarcie tu zajęło mi dużo czasu. A jeśli nie wrócę?
Jasne.
I wtedy zrozumiałam…
Gdy zrozumiałam, jak się czuję,
pojęłam, ile ta praca dla mnie znaczy.
O cholera.
Rzucasz kawą? Upuszczasz ją tam, gdzie stoisz?
- Nie, przysięgam, Już podnoszę. - Nie.
- Idiotka ze mnie. - Bo cię przyłapałam.
- Kupię ci nową. - A ja tobie buty.
Nie potrzebuję nowych. Lubię poplamione.
I tak mnie na takie nie stać.
- Która jest tam godzina? - Tu czas nie ma znaczenia.
Jest 2.36 w nocy.
Ale mój czas dla was nic nie znaczy.
Wysłaliście mnie miliony kilometrów w sam środek wybuchu epidemii wirusa,
przez którego muszę czekać 14 dni w tym zapomnianym przez Boga hotelu.
Hilton taki nie jest.
Właśnie, że jest.
Hej, jak się masz? Poprosisz Daniela do telefonu?
Odwołałaś mnie.
Trwa trzeci impeachment w historii USA.
Dziś są prawybory.
Shaq mówił o Kobe Bryancie. To jest ważne.
- To jest ważne. - I sam powiedziałeś.
Jesteś po drugiej stronie świata.
Słyszę telewizory, które ludzie wyłączają w Wyoming.
Ludzie muszą wiedzieć, co nadchodzi.
Wiadomości to nie tylko to, co chcesz usłyszeć.
Jesteś 13 godzin przed nami, to są wiadomości tam.
Idę właśnie przez centrum Manhattanu.
Na ulicy jest milion ludzi. To nie wpływa na nasze życie tutaj.
Alex wraca za tydzień
i wszystko musi pójść świetnie.
Cholera, potrzebuję poprawy notowań,
wiesz, Danielu?
Danielu?
Słyszę, jak oddychasz.
Cholera. Danielu.
Moje życie nie może polegać na ratowaniu ci tyłka.
Zrobisz coś dla mnie choć raz i będziesz mężczyzną?
Pieprz się.
Kurwa.
Yanko?
Podobno nie można już mówić, że coś jest zwierzęciem mocy.
- Nie? - Chryste, znowu coś?
Nie powiedziałem nic obraźliwego.
To głupota. Ale dzięki za cynk, młody.
- Hej. - Hej, Chip.
O Boże, Chip!
O Boże. Jesteś w ciąży.
Mówili, że zmyślasz, by zwrócić na siebie uwagę.
Nie, moje życie było puste, bo nie miałam dziecka do opieki.
Ja jestem dzieckiem.
Tak. Rozumiem.
- Layla. Cześć. - Hej, Chip.
Miło cię widzieć.
Nie bierz tego do siebie.
Niektórzy ludzie uważają,
że nie powinni ściągać cię z powrotem.
- Rozumiem. - Przejdzie im.
Potrzebują trochę czasu.
Nie szkodzi. Rozumiem. To żaden problem.
Nie musisz się już mną opiekować, pamiętasz?
Chciałem się z tobą zobaczyć i przywitać.
Miło cię widzieć. I ciebie też.
Ciebie też.
Okej.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Mogłabyś opisać charakter swojej relacji z Mitchem Kesslerem?
Był moim przyjacielem.
- Ale… - Przepraszam, możesz przewinąć?
Mitch był…
Nie zatwierdziłem tego pytania.
Sprawdźmy, czy możemy to skrócić.
Mogłabyś opisać charakter swojej relacji z Mitchem Kesslerem?
Tak, Noorean, rozmawiałam z osobą z DNC.
Powiedziała mi, że nie otrzymamy dziś ostatecznych wyników.
To nie jest początek, na jaki liczyli Demokraci,
ale jutro wstanie nowy dzień.
Jeśli tego nie uporządkują, może wszystko odwołają.
Zobaczymy. Dzięki, Bradley. Dobra robota.
Dziękuję, Noorean.
Po przerwie porozmawiamy
z kierownikiem kampanii senatorki Elizabeth Warren, Rogerem Lau.
- Okej. - Omówimy reakcje na kampanię.
Zostańcie z nami.
ROZDZIAŁ SZÓSTY (POPRAWIONY) – MITCH SKURWIEL
Jak poszło z Laurą?
Wszyscy idą spać?
Nie wiem. Nie jestem śpiąca, a powinnam.
- Jestem zmęczona, ale nie śpiąca. - Dzięki.
Ja jestem zmęczona i śpiąca, więc idę spać.
- Okej. Dobranoc. - Dobranoc!
Branoc.
No więc?
Tak sobie wyobrażałaś prawybory?
W związku z tym, że nie było wyników,
- nie wiem. - Rozumiem.
- Co się, kurwa, stało? - Nie wiem.
Ale z drugiej strony, odbędą się jeszcze tylko 49 razy.
Nie.
- Cory… - Tak?
…którego uwielbiam.
Prosił, bym się tobą zaopiekowała.
Okej. Czekaj. Jako mentorka?
O nie. Nie użył takiego słowa, ale… tak.
Miał dobre intencje i pewnie nie powinnam ci mówić.
Ale oglądałam cię cały dzień i nie sądzę, że tego potrzebujesz.
A wcześniej uważałaś, że potrzebuję?
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, że mnie pozytywnie zaskoczyłaś.
- Tak? - Tak. Byłaś wulkanem energii.
Tej strony ciebie nigdy nie widziałam w TMS.
Umiesz się bawić. Wiedzą tam o tym?
Umiałam. Dlatego zaszłam w ciążę w wieku 15 lat.
To nie brzmi dla mnie jak zabawa,
ale to kwestia gustu.
Chodzi mi o to, że nie wykorzystują twojego potencjału.
Naprawdę?
Ludzie, którzy zostają w The Morning Show na zawsze,
to ludzie, którzy nie potrafią robić nic innego.
Ty potrafisz.
- Dziękuję. Doceniam to. - Nie ma za co.
Laura Peterson.
Szczerze mówiąc, ty też mnie zaskoczyłaś.
Niech zgadnę. Alex ci o mnie opowiadała.
Mam rację?
Rozmawiałyśmy.
- Jesteśmy partnerkami. - Nie ma w tym nic złego.
Jak to naprawdę wygląda?
Zmienił ci się ton głosu? Wydaje mi się, że tak.
Gdy znasz kogoś bardzo długo,
zmienia ci się ton głosu.
- Jezu, zimno tu. - Chodźmy do środka.
Jak poszło z Laurą?
Świetnie.
Boże.
Nie pytała o nic prywatnego?
Sądzisz, że masz wszystko, czego potrzebowałaś do wywiadu?
O tak. Mogłam wyjechać wczoraj,
ale zbyt dobrze się bawiłam.
Hej…
- Kamery są wyłączone… - Tak.
…i widzę, jaka jesteś fantastyczna…
mogę ci zadać osobiste pytanie? Tak tylko między nami.
Możesz pytać o wszystko.
Zweryfikowano cię przed zatrudnieniem?
Przepraszam. Ja…
ORĘDZIE O STANIE PAŃSTWA
Jeśli oferta jest aktualna, chętnie pomogę ci przy tym dokumencie
BĘDZIEMY TĘSKNIĆ!
- Do widzenia, E.! - O tak.
- Eriku, było miło. - Dziękuję.
- Gratuluję. Będziemy tęsknić! - Dziękuję.
Powodzenia. Okej.
Ale chyba wszyscy zrozumieliśmy, co się działo…
Powinnam mówić tylko za siebie.
Gdy ja martwiłam się o mój własny sukces.
Jaką miałaś relację z Mitchem Kesslerem?
Był moim przyjacielem.
Ale Mitch był kimś innym dla wielu różnych ludzi.
Witaj z powrotem.
PROSIMY O CISZĘ!
WITAJ Z POWROTEM, ALEX
Witaj z powrotem.
Ostatnie poprawki. Wchodzimy!
Zaczynamy!
Osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy.
Dwójka. Zaczynaj sekwencję.
Napisy: Agnieszka Otawska