ŁUT SZCZĘŚCIA
Musisz być moją szczęśliwą gwiazdą
Bo oświetlasz mnie Gdziekolwiek jesteś
Myślę o tobie I zaczynam lśnić
Potrzebuję twojego światła Kochanie, ty wiesz
- I spójrz w kamerę! - Jasne światło gwiazd…
Dajesz! I dajesz!
Teraz szczęśliwy skrzat dołącza na chórek!
Jasne światło gwiazd Pierwsza gwiazda, którą dziś widzę
I hop, i hop! I po dwa ruchy w lewo!
Załapałaś!
No nie mogę.
Cięcie!
Naprawdę masz ogromnego pecha, Sam Greenfield.
Kto, ja?
Sorki, Sam!
Zanim znów spróbujemy, musimy poszukać trochę szczęścia.
No chodź.
DOM DLA DZIEWCZĄT
Może któreś z nich pomoże?
Widzę, że kolekcja ci się powiększyła.
- Tak. Mój szczęśliwy żuraw… - Fajny.
…szczęśliwa świnka z Niemiec.
Mój japoński, machający kot.
- Przynosi super szczęście. - Super.
A ten konik jest ze Szwecji. Trzymam moje amulety razem,
żeby ta weekendowa wizyta wypadła doskonale.
Bardzo sprytnie.
- Przyjadą po ciebie w ten piątek, tak? - Tak.
Widzę, że masz też gotowe miejsce na szczęśliwy grosik.
Właśnie! Tylko jego mi brakuje do kolekcji.
Grosik znajdź, podnieś go…
Wtedy szczęśliwych lat czeka cię sto.
Chodźmy dokończyć teledysk.
- Tak zrobimy. - Sam? Tutaj jesteś.
Pracownica socjalna już czeka.
Pa, Sam. Powodzenia!
Gdzie ona idzie?
Przyszła jej pora.
Cóż, wszyscy będziemy za tobą tęsknić.
A nie mogłabym zostać jeszcze na parę dni?
- Sam, rozmawiałyśmy o tym i… - No wiem, wiem.
Pomyślałam, że dla dobra Hazel
mogłabym tu zostać nieco dłużej, do następnej wizyty.
Niestety to nie zależy ode mnie, masz już osiemnaście lat.
- Tak działa system. - Tylko dwa dni.
Stresujesz się. Ale wyprowadzasz się do swojego mieszkania.
Będzie wspaniale.
No i możesz wpaść w piątek w godzinach odwiedzin.
Spotkasz się z Hazel.
Tak, okej.
Widzimy się na dole.
Chyba nie jestem na to gotowa.
Kocham przytulasy.
Ja też.
Tylko sobie nie myśl, że nie skończymy naszego teledysku.
W międzyczasie obiecuję poćwiczyć nasz układ.
Widzimy się w piątek, przed ich wizytą.
A jak znajdziesz szczęśliwy grosik?
Na pewno go przyniosę.
Witaj, Samantho. Ważny dzień.
Tutaj są dokumenty.
Moje życie w pudełku.
- Gotowa? - Gotowa.
AKTA
PIERWSZA WEEKENDOWA WIZYTA SAM!
DOM COLEMANÓW
USAMODZIELNIENIE
AGENCJA ADOPCYJNA
DOM COLEMANÓW DOM PARKERÓW
Ominął nas łut szczęścia i nie znaleźliśmy ci właściwej rodziny.
Tak, akurat ta okazja mi umknęła.
Są też plusy, teraz mogę już porzucić całą nadzieję.
Cóż, spodoba ci się nowe miejsce.
Ale musisz chodzić do szkoły lub pracować, by zachować mieszkanie.
Zaczęłam szkołę on-line tydzień temu,
a nową pracę zaczynam jutro o ósmej rano.
Wspaniale.
Te klucze mogą ci się przydać.
Dziękuję.
Myślę, że dlatego pani Rivera kazała mi wziąć zapasowe.
Tutaj będą bezpieczniejsze.
To będzie mnie pani sprawdzać co tydzień, czy…
Ktoś z agencji powinien zadzwonić za miesiąc,
a tak w ogóle, to jesteś oficjalnie na swoim.
Dzięki.
Powodzenia.
101 ZASAD BIZNESU
WSTĘP DO BIZNESU
8.00 KWIATY I DODATKI
„Nie spóźnij się”.
Okej, kosmosie, tak ze mną pogrywasz?
A masz, kosmosie!
KWIATKI I DODATKI
Dzięki, Bill. Pamiętałeś, żeby podlać żonkile?
I jeśli możesz,
rozpakuj lampki jednorożce i wyłóż urodzinowe balony.
Obiecuję, że to wszystko.
Możesz sprawdzić łazienki, zanim otworzymy?
Postaraj się, by sklep wyglądał pięknie.
Dzień dobry, panie Hammond… Harmon.
Sam! Punktualnie. I tak ma właśnie być!
Mam nadzieję, że notujesz, Bill!
Tylko proszę, mów do mnie Marv.
Marv, jasne.
Możesz być moim najlepszym wyborem.
BROKAT NIECH TWÓJ PROJEKT LŚNI
Cześć, Marv.
Hej! Sam, nie wspominałaś, że…
posiadasz cyrkowe zdolności.
Chyba że przegapiłem w CV.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Jak to się stało?
Wiesz, co ci powiem?
Nie martw się. Mam robotę w sam raz dla ciebie.
Proszę bardzo, Sam. Bezpieczna praca na zewnątrz.
Sprzątanie wózków.
Jutro będzie już dużo lepiej. Na sto procent.
Mam nadzieję, Marv.
DOM DLA DZIEWCZĄT IMIĘ I NAZWISKO – GODZINY
Miło, że przyszłaś.
- Czy coś się stało? - Ktoś właśnie odwołał jej wizytę.
O nie.
Tak. Czekała już na ganku, gdy zadzwonili.
Czy przełożyli wizytę?
Nie. Jest inna para, która chce przyjść ją zobaczyć w niedzielę po południu.
WIZYTY DOM KELLEYÓW
Hej, mała.
Jednak nie przyjadą.
Tak, wiem. Tak mi przykro, Hazel.
A jeśli nigdy nie znajdę prawdziwej rodziny?
Miałaś tylko małego pecha.
W końcu ją znajdziesz.
Tobie się nie udało.
Tak, ale ty nie jesteś mną.
Jesteś szczęśliwym skrzacikiem, pamiętasz?
I zawsze znajdujesz garniec złota. I teraz też tak będzie.
Na pewno znajdziesz swoją rodzinę.
Kto wie?
Może ta para, która przyjdzie w niedzielę?
Może to właśnie oni?
No, może.
A może znajdziesz mi wcześniej ten szczęśliwy grosik.
KAWIARNIA DWIE SIOSTRY
Spadaj, kocie! Zabieraj stąd swojego pecha!
A zatem mamy stolik dla dwojga.
Dlaczego znowu się jej nie udało?
Sorki, nie wyjaśniłam ci, o co chodzi.
Moja przyjaciółka, Hazel, mogła być dziś o jeden krok bliżej do adopcji,
ale się nie udało.
Odwołano jej kolejną wizytę,
chociaż może ci się to wydawać drobnostką,
to uwierz mi, że nie jest.
Masz tylko kilka małych okazji, by znaleźć prawdziwą rodzinę,
a im jesteś starsza, tym jest trudniej.
Spotyka się z nową parą w niedzielę.
Gdybym mogła jej jakoś przekazać odrobinę szczęścia…
Ale przecież nie dasz komuś czegoś, czego sama nie masz.
Chociaż, gdybym mogła
i gdyby szczęście dało się naprawdę złapać i utrzymać w ręce,
oddałabym je Hazel.
Może wtedy znalazłaby swoją nową rodzinę
i nie skończyła samotnie jak ja.
Na krawężniku.
Gadając do kota.
Bardzo proszę!
I co ty na to, Hazel?
„Grosik znajdź, podnieś go, wtedy szczęśliwych lat czeka cię sto”.
PRACA DOMOWA PRZESŁANA
Szczęśliwy grosik istnieje!
Pani Rivera, hej! Mogłabym wpaść dzisiaj chwilę po pracy?
Mam dla Hazel coś ważnego przed wizytą jutro.
O, wspaniale.
Tylko proszę nic nie mówić. Chcę jej zrobić niespodziankę.
Tak! Tak!
Szczęście z rana jak śmietana!
Cześć, Marv.
Czyżby ktoś tutaj złapał rytm?
Jutro nie będziesz sprzątała wózków.
Paleta szklanych wyrobów będzie czekać na ciebie.
- Wspaniale! - Miłego wieczoru.
Dzięki. Taki mam plan. Chcę zrobić niespodziankę mojej przyjaciółce Hazel.
AUTO-SPŁUK 9000
„DZIAŁA ZA KAŻDYM RAZEM”
Mój głupi wredny pech.
Wróciłeś.
A pamiętasz, jak mówiłam, że chcę przynieść szczęście przyjaciółce
przed jutrzejszym spotkaniem?
Więc niespodzianka!
Dosłownie sekundę po tym, jak uciekłeś, coś znalazłam!
Tak jest! Znalazłam najprawdziwszy szczęśliwy grosik!
I co z nim zrobiłam? Spuściłam go w toalecie.
Coś zrobiła?
Żeś spuściła mój grosik w jakiejś muszli?
Po co go tam w ogóle wrzucałaś?
To ty gadasz?
Grosik był twój.
To ty dałeś mi szczęśliwą monetę.
Błagam, potrzebny mi jeszcze jeden.
Czekaj!
Czekaj! Wracaj!
Potrzebny mi ten grosik dla mojej małej Hazel.
Ha?
Jak tam mój dzionek? Wyśmienicie! Dzięki! Przepyszny!
Zgubiłem podróżny grosik i ścigało mnie przez miasto
nieubłagane, ludzkie zombie.
Zawsze te niedorzecznie długie hasła.
O, jazda.
A jeśli chodzi o problem z grosikiem. Dlaczego gadasz do siebie, Bob?
Tak tylko se ćwiczę, żeby mieć z kim pogadać, gdy mnie na zawsze wygnają.
Nie, nie.
BŁĄD
Co z ciebie za wściekłe ludzkie szaleństwo?
Co z ciebie za szalone gadające kocisko?
Szczęśliwym Sz-Kotem jestem, chyba widać.
Czarne koty przynoszą pecha.
W Szkocji, czarny kot to oznaka szczęścia, pięknie dziękuję.
- Jestem w Szkocji? - Nie!
I ludziom wstęp surowo wzbroniony!
- To gdzie jesteśmy? - Musisz stąd iść! Ruchy!
Ta, pójdę sobie. Nie ma sprawy.
Jak tylko podarujesz mi kolejny szczęśliwy grosik.
Nie dałem ci żadnego grosika.
Wysunął mi się z obroży, gdy zwabiłaś mnie tym przepysznym chlebkiem z mięsem.
To było panini.
Nieważne. To był taki twój podstęp, żeby ukraść mi podróżny grosik.
Podróżny grosik?
My, stworzenia z Krainy Szczęścia, mamy pecha w waszym świecie,
więc nosimy je ze sobą dla bezpieczeństwa.
Czy powiedziałeś: „Z Krainy Szczęścia”?
Kryj się!
Dobry wieczorek, panowie.
Jak się masz, Bob. Powrót osiemnasta zero zero plus sześć minut.
To naprawdę skrzaty?
Były jakieś niespodzianki po drugiej stronie?
Co ty.
SEKTOR: A113 ZWROT GROSIKA
Chyba namierzyłeś zablokowaną linię szczęścia.
To plac budowy. Nic dziwnego.
Tak, zdaje się, że stoisko z popcornem Pauliego zapuszcza korzenie.
Żaden problem. Dwa ruchy i to ominiemy.
Myślę, że trzy załatwią sprawę.
Masz rację, Quinn.
Szczęście znów płynie bez przeszkód.
Nie widzieliście tutaj Gerry’ego? Zawsze jest, by mnie zameldować.
Poszedł do Magazynu Grosików. Potrzebowali pomocy.
Magazyn Grosików?
My ogarniamy jego linię powrotów.
I Gerry wspomniał, że zawsze oddaje za ciebie podróżny grosik,
więc możesz nam go teraz dać.
A wiecie co… Być może sam go dzisiaj zaniosę.
Skoro tak wolisz, Bob. No to powodzenia.
Tak. Pozdrów od nas panią Kapitan. Wiemy jak bardzo cię kocha.
Ona go nie znosi.
- Tak ironicznie rzuciłem. - Jesteś taki bystry.
Co ja narobiłem?
Nie powinienem się zatrzymywać, żeby jeść ludzką karmę.
Na pewno nie powinienem gadać przy człowieku.
Nie powinienem pozwolić człowiekowi, który zgubił mój podróżny grosik,
przedostać się przez portal!
Okej, ale te skrzaty wspominały coś o jakimś Magazynie Grosików.
Może nowy jest właśnie tam?
Wyłącznie skrzatom wolno tam wchodzić, a ty nie jesteś skrzatem!
Przecież mogłabym nim zostać.
Co?
Myślisz, że ot tak pomaszerujesz do przebieralni skrzatów
i pożyczysz sobie ciuchy?
- Wspaniały pomysł! Idziemy. - Nie, zaraz! Stop!
Weź, stój!
Hej, Bob. W porząsiu, stary?
Tak, tylko prostuję nożyce.
Oki doki.
Nawet jeśli zdołasz przebrać się za dziwacznie wielkiego skrzata,
nie mogę przejść obok szefowej bez oddania jej grosika.
W takim razie może oddasz to?
To jest guziczek.
I w którymś momencie to zauważą.
Jeśli nie będę mieć szczęśliwego grosika, gdy to się stanie, zostanę wygnany.
Okej, ale może ten guzik da nam trochę czasu,
zanim znajdziemy nowy grosik w Magazynie Grosików.
- Wtedy pożyczę go dla mojej przyja… - Mojej przyjaciółki Hazel.
Tak, to załapałem.
Co? Powtarzasz to już setny raz.
Pójdziemy do magazynu, żeby zabrać jeden grosik.
Ja go użyję, a potem będzie twój.
I wtedy zniknę.
I nigdy więcej mnie nie zobaczysz.
Świetnie. Jestem Sam, tak nawiasem.
Łączą nas tylko interesy. Imiona nie są konieczne.
Ale ja już usłyszałam, że mówią ci Bob.
Dobra. Jestem Bob.
Witajcie, koty liniowe. Wrzucajcie grosiki i przechodźcie.
Tak jest. Naprzód kiciusie.
Wrzucajcie podróżne grosze.
Ruchy, ruchy.
Dzisiaj sektor sześćdziesiąty czwarty, Joanie.
Nigeria.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
- To jest ta Kapitan? - To ona.
Naprawdę mnie nie znosi.
Może po prostu nie jest wielbicielką kotów.
Inne koty jakoś jej nie przeszkadzają.
To jaki masz plan?
Taki. Ty skradasz się do tamtych drzwi. A ja czymś zajmę Szefową.
Gdy będziesz bezpieczna, ja wrzucam guzik i widzimy się po drugiej stronie.
Proste. Kciuki za nas trzymaj.
To słodkie pobrzękiwanie szczęśliwych grosików.
Lepszego dźwięku nie zna świat.
Bob, na co jeszcze czekasz? Wrzucaj grosik.
Mam go tu, pani Kapitan.
Ale najpierw… jak pani mija dzionek?
Okej, Bob, co ty knujesz?
Knuję? Dlaczego kot nie może spytać, jak mija dzień jego szefowej?
Bo to dziwaczne, Bob.
Bo jeszcze nigdy mnie o nic nie zapytałeś, Bob.
Bo my się nawet nie lubimy, Bob.
Bo przez ciebie mam swędzące ciary i to za każdym razem gdy cię widzę, Bob.
I to wszystko? No to w porząsiu.
Pani Kapitan, lubi pani żarty?
Tylko, gdy są zabawne, Bob.
Jasne. No to ten panią rozbawi.
Dlaczego grosik poszedł na całość?
Nie mam bladego pojęcia. Czemu?
Bo nie chciał się rozdrabniać!
Niezbyt śmieszny.
Tak, nienajlepszy.
- Złapiemy się później. - To ja cię złapię pierwsza, Bob.
Przebieralnio skrzatów, nadchodzimy.
Witaj z powrotem, Shirley. Przesuwajcie się.
Nie chcę się czepiać, ale masz palce?
Kciuki. Mam polidaktylię.
„Gerry.” Kumpel, o którym mówiłeś?
To raczej mój asystent.
Nie będzie miał pretensji?
Gerry się nie czepia.
Dosyć już mam tych pytań.
Interesy, pamiętasz? Uwierz mi, nie musimy się lepiej poznawać.
Tak, okej.
Zagadał: „Gdybyś była rzodkiewką, to już dawno bym cię wyrwał”.
Nie sprawdziliśmy kibelka.
Szybko, zanim ktoś nas zobaczy.
- A wtedy zaczął dla mnie tańczyć. - Tańczyć? Nie. Musisz mi pokazać.
Witam szanowne panie.
A ty co tutaj robisz, Bob?
No, koty liniowe mają swoje przebieralnie.
Ja tak tylko…
- Wiecie… - Tylko mi pomagał.
Jest moim szczęśliwym przewodnikiem po Krainie Szczęścia.
- A niech mnie, jaka wielka dziołcha. - Fakt.
Jestem Sam.
Skąd pochodzisz?
Jest z… No wiecie…
Z Łotwy! Tak jest! Ona jest z Łotwy.
Saoirse, chyba Clodagh mówiła, że spotkała pewnego Łotysza we Włochatej Cytrynie.
I że on też był potężnym gościem?
Fakt, tak mówiła.
No, brawo dla Łotwy, gdzie rosną na potęgę.
Nie wszystkie szczęśliwe stworki są takie malutkie jak my, co nie?
- Miło się gadało. - Życzymy udanej wycieczki.
- Nie rób niczego, czego my nie robimy. - Ty bezwstydnico.
Były takie słodkie i malutkie.
I zaskakująco mniej bystre niż zazwyczaj.
Dały się tak nabrać.
A teraz po grosik.
- Tak. - A wtedy ty znikasz.
- Tak. - Powtórz na głos.
- „A wtedy ty znikasz”. - Nie, ty znikasz.
Tak, no wiem. To taki żarcik był.
Witamy w Krainie Szczęścia.
Niesamowite.
Hej.
Siemka.
Tędy. Będziemy w Magazynie, nim mrugniesz.
- Skaczesz za mną prosto na ten dysk. - Okej.
To lecimy.
Uśmiechaj się i machaj.
- Hej, Bob. Może lunch? - Tak zróbmy.
Okej, czas na przesiadkę.
- Czołem, Bob. - Cześć, Betty.
Świetnie ci idzie, Sam. Na razie nikt nie zauważył.
Sam?
Sam!
Słyszałaś o Joe? Ponoć wstąpił do Związku Szczęściarzy.
Wspaniale. Jest przezabawny.
Naprawdę tak bardzo pechowa jesteś?
Tak, superstrasznie pechowa.
Szkoda, że mi nie powiedziałaś, zanim się dogadaliśmy w sprawie grosika.
Czołem.
My tylko sprawdzamy te szyny.
Tutaj nie ma żadnych pechowców.
Więc jak chcesz zdobyć grosik dla swojej małej przyjaciółki, to lepiej się dopasuj.
Właśnie staram się to robić.
I to był twój pierwszy błąd.
Szczęśliwe stworki się nie starają.
Bo nie muszą.
I przestań się pocić. Tego też nie robimy.
Tak, okej.
Postaram się.
Znaczy, postaram się udawać, że się nie staram.
Dobra odpowiedź.
Musimy znaleźć Gerry’ego.
On wie, jak działa ten cały system z groszami.
To będzie rozradowany koleś w zielonym.
Wszyscy tak wyglądają.
Sláinte, kochani. Co tam nowego słychać?
O tam jest.
O'Neill!
O'Reilly, O'Donoghue.
Barry.
O tobie też nie zapomniałem, Clarisse.
- Mam twoje majkrobru, o tutaj. - Dzięki, Gerry!
- Ależ on jest troskliwy. - Gerry!
Sam, Gerry.
Ale wielgachna.
Czy to moje ciuchy?
Wybacz, Bob mówił, że nam pożyczysz.
Sam przyjechała z Łotwy. Zgubiła swoje ciuchy na przylotach…
Więc mieszkasz w człowieczym świecie?
Zazwyczaj.
O rany! A czy próbowałaś grillowanego sera?
Owszem.
Dobra. Więc, Gerry, jak sam wiesz, koty nie wchodzą do magazynu,
a Sam się nieco obawia swojej pierwszej zmiany.
Więc pomyślałem, że może mógłbyś ją oprowadzić i wszystko pokazać.
No pewnie. Oczywiście.
Więc to bardzo proste.
Siedzisz na krześle, łapiesz grosik,
polerujesz go i posyłasz dalej.
Powinnam sobie z tym poradzić.
No pewnie, że tak.
Szczęśliwe skrzaciki są stworzone do takich prac.
To my.
Idź przodem. Dogonię cię.
Oki doki.
Powinniśmy odpuścić.
Co? Czemu?
Nie jesteś szczęśliwym skrzatem.
Jesteś obłędnie pechowym człowiekiem.
- Naprawdę zapomniałaś? - Zaufaj mi. Nie zapomniałam.
Spowodujesz katastrofę.
Może nie. Gerry mówił o siedzeniu na krześle i polerowaniu.
A żeby wypolerować grosik, trzeba go trzymać w ręce.
A skoro będę go trzymać w ręce…
Już łapię. Będziesz mieć szczęście.
Zwinięcie grosika. To musi być łatwe.
Sam, tu jestem.
- Klapnij sobie obok mnie. - Dzięki, Gerry.
Dobrze, moje skrzaty, będziemy polerować nasze monety.
Pani Kapitan na nas liczy.
Czas na grosiki!
Pamiętaj, to jest superłatwe. Tylko nie ruszaj się z miejsca.
Łap ten grosik, Sam.
PRZYLOTY I ODLOTY
Tylko bez paniki.
Myślisz, że to była jakaś szczypta pecha?
Chyba raczej pełen worek!
Sam!
Mówiłem, że to będzie katastrofa.
Skąd niby miałam wiedzieć, że dostanę guzik. Widziałeś to, prawda?
O tak, widziałem!
A teraz ten nieszczęsny guzik poleci z powrotem do przylotów i odlotów,
gdzie na sto procent znajdzie go Szefowa.
To skąd teraz weźmiemy szczęśliwy grosik?
Znikąd!
To było to, nasza jedyna szansa.
A teraz musisz znikać.
Nie. Była umowa, odejdę dopiero, jak dostanę grosik.
Koniec z umową. Nie ma już skąd wziąć grosika.
Komuś potrzebny grosik?
Bobowi.
Zgubił swój, a ja spuściłam go w toalecie…
- Sam! - No co? To przyjaciel.
- Asystent. - Przecież to straszne, Bob.
Znów zatrzymałeś się na ludzką karmę, nieprawdaż?
- Tak, moją ludzką karmę. - Sam!
Co masz na myśli? Twoją ludzką karmę?
Wcale nie jestem skrzatem z Łotwy, Gerry. Jestem człowiekiem.
Ludziom wstęp surowo wzbroniony!
Wiem, Bob o tym wspominał.
Nie dość, że zgubiłeś grosik, to jeszcze przepuściłeś człowieka przez portal.
Pani Kapitan się to nie spodoba.
A jeśli się o tym dowie, skaże cię na Krainę Pecha!
Więc jest tu też Kraina Pecha?
Nie całkiem tutaj, ale tam w dole faktycznie jest.
Na drugim końcu świata.
Szczęście na górze, a Kraina Pecha na dole.
Tyle że w ich połowie nie jest tak miło.
Pewnie, że nie jest. Pech niszczy wszystko na swojej drodze.
Dlaczego nie powiedziałeś, że mogą cię tam zesłać, Bob?
- Bo nie pytałaś. - Powiedziałaś, że nie chcesz pytań.
Wezwali speckróle.
To Szefowa. Szybko, kryj się.
Może być trudno.
Dobra, moje skrzaty, odsuńcie się.
Ewakuować strefę, żeby speckróle mogły działać.
Bob, czy to ty?
Ależ skąd.
To ja, Gerry, z działu Przylotów i Odlotów, pamięta pani?
- Pracuję dla pani już ze sto lat… - Gerry. Kiedy wyrósł ci ogon?
- Jak to? To ja mam ogon? - Pani Kapitan! Znów się widzimy!
Tak szybko. Szczęściarz ze mnie.
A co ty tutaj robisz?
Tylko odwiedzam zaprzyjaźnione skrzaty.
Ty nie masz przyjaciół, Bob.
Sprawdzili miejsce zbrodni. Nie ma żadnych śladów pecha.
Sprawdźcie jeszcze raz.
Jedna szczypta może zainfekować całą górę szczęśliwych groszy.
Lepiej stąd znikajmy.
Naprawdę nie możemy już wytrzasnąć grosika?
Nie!
A co się dzieje z tymi, które giną w ludzkim świecie?
Skoro są takie cenne, czemu ich nie szukacie?
- Szukamy. - Szukamy?
Raczej szukaliśmy.
Ale żaden nie zaginął, odkąd Szefowa przejęła ochronę.
W dawnych czasach, gdy grosik ginął w waszym świecie,
- wysyłaliśmy tam króli-drona. - „Króli-drona”?
Tak. Takiego sprytnego robota. Trzymają je w Przylotach i Odlotach.
To weźmy go stamtąd.
Okej! Tyle że dawno ich nie używano.
Więc potrzebny jest kryształ szczęścia, by go naładować.
- Gdzie można taki zdobyć? - Na piętrze szczęścia.
Zaraz, jedną sekundkę.
Ja pójdę do Przylotów i Odlotów, żeby odpalić królidrona,
a wy zakradniecie się do centrali.
Chwila. Po co?
Tam trzymają joystick, którym steruje się dronem.
Świetnie. Ale najpierw kryształ.
Więc lećmy na piętro szczęścia.
Ale one leżą na górze. Tylko ktoś wysoki dosięgnie.
- A ja? - O nie, nie ma mowy.
- Ona jest zbyt pechowa. - To prawda.
Musi złapać tylko jeden. Myślę, że da radę.
No dobra, w sumie, co się może stać?
I o to chodzi, szefie.
Zdaje się, że nasza umowa znów działa.
- Tak, a potem znikasz. - Możesz mi zaufać.
Więc jak mamy zdobyć ten kryształ?
Przejdziemy się korytarzem i go zawiniemy.
Bułka z masłem.
Wszyscy się gapią wprost na Sam. I co teraz, szefie?
Ona jest z Łotwy. To stamtąd pochodzą największe skrzaty na świecie.
A my jesteśmy jej przewodnikami po Krainie Szczęścia.
Prowadź, Gerry.
Jasne!
Więc to dział Kreacji i Rozwoju, gdzie powstaje całe szczęście.
Znaleźć zgubioną obrączkę między ciastkami?
Shirley zawsze wymyśla najlepsze miejsca.
Zaraz. Oni naprawdę wymyślają tutaj szczęście?
Tak. Te dwie pracują przy „Szczęśliwych Wypadkach”,
jednym z bardzo wielu działów jak: „Szczęście w miłości”,
„Miejsce na parkingu” i „W dobrym miejscu i czasie”.
Wy ludzie to uwielbiacie.
A mówiąc „ludzie”, masz na myśli żyjących w ludzkim świecie,
prawda Gerry?
Właściwie to tak.
Następnie zaakceptowane pomysły drukuje się na tych liściach
i wysyła na Piętro Szczęścia.
A szczęście odlatuje za pięć, cztery, trzy, dwa…
Przenieśmy się może na wyższy poziom, dobrze?
Biedronki dostarczają liście do Świnki brygadzisty.
I on tworzy kryształ?
Nie, to akurat one.
Łotwa. Ona jest z Łotwy.
To na kryształ. Janice mówi, że mogę pożyczyć.
No dobra, Szczęściarze!
Mamy dzisiaj pełne obłożenie!
Witajcie, magiczne świnki!
Smoczyca?
Tak. To szefowa Krainy Szczęścia.
Jedyny stwór, który potrafi wywąchać nawet szczyptę pecha.
Pewnie dlatego tu jest.
Musieli jej powiedzieć, co się stało w Magazynie.
Z twoim szczęściem, za bardzo bym się nie zbliżał.
Nie ma tu ani szczypty pecha.
A to znaczy, że znów nadszedł czas.
Czas byście otworzyły serca, by robić to, co możecie tylko wy.
- Wszyscy razem! - Przynosimy światu nadzieję i radość!
Tak właśnie działa szczęście.
Szczęście stworzone dziś, może odmienić jutrzejsze życie.
Szczęśliwego dnia, Phil.
I wzajemnie.
No dobra, słyszeliście!
Mamy dziś pełne racice roboty, wy tworzące szczęście świnki!
Kucnij!
One to robią. Tworzą kryształy.
A nam wystarczy tylko jeden.
- Twoja kolej, Sam. Szykuj się. - Gotowa.
Teraz, Sam! Łap go!
Nie mogę dosięgnąć.
- Skacz! - Nie! Jest zbyt pechowa!
Niezły skok, Bob!
Doskonała robota!
Ja pędzę do Przylotów i Odlotów, żeby znaleźć drona.
A wy lećcie prosto do centrali.
To dzięki tobie Bob ma prawdziwą szansę.
Możesz zatrzymać żakiet, jak chcesz!
Masz przemiłych przyjaciół.
Jak już mówiłem, to tylko mój asystent.
Wiem, że musimy ci znaleźć nowy grosik,
ale dlaczego nie mogę dać Hazel takiego kryształu?
To tak nie działa.
Pomysł na szczęście jest zamknięty w krysztale, aż coś go uwolni.
A tylko jedna rzecz może go uwolnić.
- Jaka rzecz? - To Fortunator.
Rozbija kryształy na szczęśliwy pył
i losowo wysyła liniami szczęścia do twojego świata.
Zaraz. To znaczy, że szczęście to fortuna?
No. Stąd ta nazwa: Fortunator.
Spójrz, właśnie się zaczyna.
- A to co? - Antyczne kryształy szczęścia.
Takie baterie, które napędzają te śmigła.
Kryształ szczęścia ściąga szczęście z góry,
a w tym samym czasie pechowy kamień zasysa pecha od spodu.
A to muszą być linie szczęścia.
Racja, to one.
Są jak przewody łączące nasze światy.
Więc kto tworzy pecha?
Głównie Korzenie i Gobliny.
Korzenie i gobliny?
No oczywiście, że jakieś potwory.
Gerry, odbiór.
Jestem. Słyszę głośno i wyraźnie, szefie.
Gdzie jesteś?
Właśnie wchodzę do działu Przylotów i Odlotów.
Dobra. Pospiesz się.
- Hej, Gerry. - Gael. Quinn.
CENTRALA
- Znalazłem drona. - Dobrze. Jesteśmy.
- Obok centrali. - Świetnie.
- Na wszystkich stolikach są joysticki. - Super!
Użyjmy tego z tyłu. Wtedy króliki nas nie zauważą.
Tylko jak zamierzasz zmylić królika?
Może ja spróbuję?
Żadnego próbowania, pamiętasz? Widzieliśmy, co się wtedy dzieje.
Okej.
Ja się zajmę joystickiem. Ty poczekaj tutaj.
Poważnie. Nawet mi tu nie mrugnij.
Namierzają szczęście na całym świecie.
To dopiero łut szczęścia.
A to wygląda znajomo.
I to naprawdę nie jest przypadek?
Hej. I jak ci mija dzionek?
Dobrze.
Marchew!
Zgubiłeś klawiaturę.
Chyba musisz lecieć do IT i zgarnąć nową.
Joystick aktywowany, Gerry.
Prawie gotowe.
Wkładam kryształ do środka.
Gotowy do startu, szefie.
Świetnie! Cel został namierzony.
Zmuśmy króliczka do lotu.
Operacja „Szczęśliwy Grosik” rozpoczęta!
Dron jest twój.
Tak!
Musisz go podprowadzić na odległość strzału.
Gdy będzie dość blisko, sam się nakieruje.
Otwieram portal.
O nie! Bob, uważaj. Uważaj.
Musisz być moją szczęśliwą gwiazdą
Bo oświetlasz mnie Gdziekolwiek jesteś
Myślę o tobie I zaczynam lśnić
Potrzebuję twojego światła Kochanie, ty wiesz
Jasne światło gwiazd Pierwsza gwiazda, którą dziś widzę
Jasne światło gwiazd Niech wszystko się ułoży
Jasne światło gwiazd Pierwsza gwiazda, którą dziś widzę
Jasne światło gwiazd O tak!
Tak jest!
O tak!
WYDZIAŁ ROBÓT PUBLICZNYCH OCZYSZCZALNIA
Zaświecił! To znaczy, że już namierzył grosik!
Skąd będę wiedział, że go złapał?
Wtedy zatańczy. Króliki kochają tańczyć.
Co ty nie powiesz.
Niech twoje boskie ciało dziś zalśni…
Zatańczył! Czyli ma grosik!
Bo wiem…
Naciśnij guzik „do domu”.
Niech wszystko się ułoży
Ja zaczekam na grosik, a wy stamtąd wiejcie.
Musisz być moją szczęśliwą gwiazdą
Co ty mi robisz, kochanie? O tak
Mam najwięcej szczęścia
Dlaczego nie mówiłaś, że umiesz śpiewać?
Bo nie pytałeś. Bez pytań, pamiętasz?
No tak, bo wcale nie musimy się poznawać.
Uwaga, mieszkańcy.
Wyjątkowo podejrzany przedmiot został podrzucony w magazynie grosików.
To guzik.
Liniowy kot użył guzika, myśląc, że to szczęśliwy grosik
i został rozjechany przez trójkołowiec w ludzkim świecie.
Spokojnie.
Magiczne stworzenia błyskawicznie się kurują.
Widzisz?
Ktokolwiek podrzucił ten guzik, nie oddał swojego podróżnego grosza.
To znaczy, że mamy wśród nas złodzieja grosików.
Oj tam, ja go nie ukradłem, tylko zgubiłem.
A winowajcą jest jedno z tej trójki.
POSZUKIWANI
Każdy z was wie, że jedyną słuszną karą za kradzież grosika
jest wygnanie do Krainy Pecha.
Idę po ciebie, złodzieju grosików.
Bob, jeśli okaże się, że to ty,
to sprawi mi to wielką frajdę.
Musimy oddać ten grosik.
- Króli-dron wrócił! - Czy ma grosik?
Czy widzisz ten grosik, Gerry?
No widzę.
To go łap, Gerry!
Muszę tylko włożyć rękawice.
Nie! Co ty wyrabiasz?
Łap za grosik, zanim włączy się wentylator.
Masz ten grosik, Gerry?
- Wyłączyłeś głos? - Nie.
Jestem, ale grosik przepadł.
- Co? - Całego drona tam wciągnęło.
Przepraszam, szefie. Miałeś rację, powinienem go łapać.
Ale wciąż można to zrobić. W „Pomiędzy”.
- „Pomiędzy”? - Tam, gdzie lądują ludzkie śmieci.
Właśnie! Dron będzie w koszu numer sześć.
Musicie się tylko tam dostać przed Jeffem.
Kim jest Jeff?
Mam nadzieję, że się nie dowiesz. Idziemy.
Dlaczego nazywają to „Pomiędzy”?
Bo to miejsce pomiędzy Krainami Szczęścia i Pecha.
Coś jakby piwnica.
I o to chodzi.
Wciśnij guzik, dobra?
Który guzik wcisnęłaś?
Najniższy, do piwnicy. Czemu?
Mówiłem, że to jakby piwnica. Powinnaś wcisnąć środkowy. „Pomiędzy”.
Kumam, a co oznacza ten dolny?
Krainę Pecha! A dzięki tobie za chwilę tam będziemy.
Co się dzieje?
Zmiana grawitacji! W Krainie Pecha funkcjonuje odwrotnie. Właź na ścianę!
- Że co? - Już!
Sam, szybko. Wracaj do tej windy.
Bardzo chętnie.
Nie! Nie!
Jeśli winda odjedzie, spotkamy się gdzieś w „Pomiędzy”.
Co? Nie, nic z tego. Nie zostawisz mnie tutaj samej.
Tam są małe drzwi. Musisz je tylko znaleźć.
Pójdziesz do wieży trzynastej. Zaraz obok Apteki Zgubionych Skarpet.
- Nie mam pojęcia, o czym gadasz. - Posłuchaj.
Wieża 13, do Centrum Badania Psich Kup i szukaj fioletowego światła.
Tam będą malutkie drzwi,
gdzieś pomiędzy „Wdepnąć w nią”, a „Znaleźć ją w domu”.
Bułka z masłem.
Zrozum, przecież ja nie jestem stąd.
Tak. Okej, może to ci pomoże. Kraina Pecha jest jak lustro…
Wieża 13, Centrum Badania Psich Kup, potem światło i małe drzwi.
Hej! Skrzacie! Co ty tutaj robisz?
Wieża 13.
Mówił, że to będzie gdzieś pomiędzy
„Wdepnąć w nią” oraz „Znaleźć ją w domu”.
Aż trzy poziomy?
Sporo tu tych kupowych badań.
„Poślizgnąć się na niej”. „Poczuć, ale nie móc znaleźć”.
„Wyjść z domu bez torby na kupy. Rozdarta torba”.
„Rzadka kupa”. Fuj.
„Wdepnąć w nią”.
I „Znaleźć ją w domu”. Fioletowe światło!
Bob?
Poradzę sobie. Już prawie… Jestem!
O, nie.
Bob? Czy to ty?
Tak, to ty!
Bob! Hej, tu jestem. To Sam. Popatrz w dół.
Sam! Udało ci się!
- Tak. - Uważaj.
Okej, to teraz skacz.
Co?
Grawitacja pecha funkcjonuje odwrotnie do naszej, pamiętasz?
No tak.
Zeskoczyć w górę. To dość dziwne.
- Tylko skąd to wiedziałeś? - Co?
W jaki sposób się tutaj dostać?
To proste. Pech to lustrzane odbicie szczęścia.
- Czyli to jest to „Pomiędzy”? - Niezupełnie.
Chodź tu. Pomożesz mi.
To właśnie jest „Pomiędzy”.
Gerry mówił, że dron jest w koszu nr 6.
Pechowy pył!
Strzepnij go.
To Jeff.
Nieważne! Kryj się!
Jeff jest okropnym gadułą.
Jak nas zobaczy, to nigdy nie znajdziemy naszego grosika.
Jeff jest jednorożcem?
Rozgrzewamy mięśnie.
Heiliger Strohsack.
To jak malutka strasse pecha.
Co tu się wyrabiać?
Czołem.
Aż serce mi zrobiło hande hoch.
Wielka skrzatoludzka Fräulein! Okej. Natura się spisać.
Tak.
Robert, czy to ty?
Cześć, Jeff.
Och, guten Tag!
Jesteście przyjaciółmi?
Robert nie chce się przyjaźnić,
ale na jego szczęście dla mnie jego nein to nie odpowiedź.
Zip, zip i szur, szur. Przyczepił ci się do butów.
Czasami ucieka mi, ja? Z mojego domowego pechowego apparat.
To jest wyjątkowy maszyno-mikser,
który przesyła pecha prosto do das Fortunator.
- A pokażesz mi, jak działa? - Ja, komm.
Es ist sehr frajda, mieć tu gości. Tak się cieszę, że się śpieszę.
Dogonię was. Bo muszę… sobie znaleźć jakąś gazetę.
Nie chcemy wiedzieć. Pa.
No więc, rzecz w tym, że pechowy pył potrafi się siebie uczepić,
zupełnie jak masło z orzecha do dachu twojej paszczy.
Czyli mówisz, że drobinki pecha przyciągają siebie nawzajem?
- To wiele wyjaśnia. - Ja.
Jak klej. Widzisz? Tak się zazwyczaj dzieje.
Dlatego stworzyłem eine mikser maszynę i voilà! Brak zatorów!
Pechowy pył płynie prosto do das Fortunator.
- Kawał naprawdę świetnej roboty, Jeff. - Danke schön.
À propos, już nie mam na imię Jeff.
Ja, ostatnio postanowiłem wrócić do pierwszego imienia, Heimdall!
Heim-Dall, jak mała laleczka, ale z dodatkiem „Heim” z przodu.
Okej, ja, pasowało mi lepiej, gdy byłem młodszy.
Rozumiem. Nie musisz mi mówić.
Czy to Smoczyca?
Ja, to ona. Meine jedyna miłość.
Zrobiła mi ten medalion i ocaliła mi życie.
Co się stało?
Zanim stworzyłem tę maszynę, musiałem czyścić zatory pecha ręcznie.
Pewnego dnia, ta rura strasznie platzen! Gesprüht mnie pechowym pyłem.
Smoczyca usłyszała i przysłała po mnie sofort. Miłość od pierwszego wzroku.
Pożyczyła mi szczęśliwy grosik, żeby zrównoważyć pecha.
Ale pech potrafi się ciebie uczepić.
Przez cztery miesiące się leczyłem, ale to były beste miesiące w moim życiu.
A potem złamała mi serce.
Dlaczego?
Bo czasem przenosiłem trochę pecha do Krainy Szczęścia
na moich kopytkach.
Ten pech mógłby narobić wiele zamieszania w jej świecie i skrzywdzić jej stworzenia.
Więc wolała zerwać.
Teraz oboje jesteśmy samotni.
Strasznie smutne.
Gdybym mógł rzucić meine pracę, rzuciłbym.
Ale my, Einhorn opiekujemy się tym Fortunatorem od końcówki czasów.
Supcio! Mamy dostawę!
Da bist du, Robert!
Wiesz co? Dzisiaj znalazłem królidrona w tych śmieciach.
Ja, jednego. A chciałem zebrać sześciopak.
I ciągle go masz?
Und tutaj jest.
- A był w nim grosik? - Ja, Robert.
Ale tak strasznie cuchnął. Więc natychmiast wysłałem go do magazynu,
żeby go porządnie oczyścili i znowu puścili w obieg.
Szefowa przesłuchiwała godzinami biedną Ednę w sprawie grosika.
Oczywiście była czysta jak łza.
Zostały już tylko dwa koty, Ernie i Bob.
Już po mnie.
A może nie. Ty się schowaj. A ja pójdę do tej Smoczycy.
Nie możesz, Sam. Wywącha twojego pecha.
Zgadza się, na to właśnie liczę. Poza tym nie zamierzam zdać się na los.
Skoro Smoczyca pomogła pechowemu jednorożcowi,
to może doradzi pechowemu skrzatowi.
Jak odkryje, że jesteś człowiekiem, nie pozwoli ci wrócić do domu.
Muszę zaryzykować.
Nie mogę zawieść Hazel. Ani ciebie, Bob.
Trzymaj się.
Jak zdobędę grosik, to wracamy do gry.
Dzień dobry panu. Chciałabym się zobaczyć ze Smoczycą.
Niech mnie królik! Co za wielka „skrzacica”.
Wpuść ją tu, Hopsberg.
I dawaj wiadomości.
Dwa razy jednego dnia.
Byłaś na Piętrze Szczęścia dziś rano, prawda?
Tak, to byłam ja.
Tak myślałam.
Poziomy szczęścia wyglądają jak zwykle przepięknie.
Widzimy się za tydzień.
Tak się cieszę.
Jest tu mało stworzeń, którym mogę spojrzeć prosto w oczy.
Damy wysokiego wzrostu powinny trzymać się razem, nie sądzisz?
Tak.
Co to jest?
Króliki!
Jest pod jej butem.
Szybko!
Od razu lepiej.
Widzisz, najmniejsza nawet szczypta pecha może zniszczyć naszą całą operację.
Staramy się go trzymać z daleka, ale wiesz,
dziś coraz częściej pech potrafi znaleźć do nas drogę.
Bardzo przepraszam. Nie chciałam pani wystraszyć. Ja tylko…
To nie twoja wina. O nie. To przez pecha.
To okrutny, trujący agent rozpaczy i dekonstrukcji, który…
Zgadzam się. Wiele spraw się wyjaśniło.
Choćby ta dotycząca wydarzeń w Magazynie Grosików.
Więc to byłaś ty.
Tak. To był dość szalony dzień.
Biedny, niewinny, mały skrzacik.
Tak mi przykro, że tyle dziś przeszłaś. A dotknęła cię tylko jedna szczypta.
Pomyśl o tych biednych duszach w Krainie Pecha, które muszą to wymyślać.
Wyobrażasz sobie mierzenie się z pechem i to każdego dnia swojego życia?
- Prawdziwie nieszczęsna egzystencja. - Tak.
Zapewne nie jest to też zabawne dla żyjących z tym ludzi.
No nie jest.
Widziałam ich, kiedy sobie tam skrzaciłam.
Biednych, pechowych ludzi, których, bez względu na podejmowane decyzje,
prześladuje pech i ściąga ich w dół, żeby nigdy nie przestali być tak naprawdę…
Samotni.
Zgadza się.
I dlatego tutaj tworzymy szczęście.
Tak dużo, jak tylko zdołamy.
Tak.
Ponieważ kiedy masz szczęście, to czujesz, że wszystko jest możliwe.
- To pewnie dlatego, że… - Szczęście to radość!
Racja.
Oraz nadzieja. Tak jak mówiłaś, szczęście działa w ten sposób.
Gdybym ja była królową wszechświata… a sprawdziłabym się na tej posadzie,
pozbyłabym się tego całego pecha!
Całkowicie go usunęła.
Szczęście przez cały czas. Istnieje coś lepszego?
Nie ma takiej rzeczy!
Założę się, że ludzie też by tego chcieli.
Tak. Wtedy ich świat wyglądałby jak ten.
To im się należy.
Dobrze zrobiłaś, przychodząc do mnie. A jak się nazywasz?
Sam. Nazywam się Sam.
Sam. Mów mi Mała.
Wiesz, że wiele stworzeń onieśmielają wysokie kobiety, Sam.
Ponosisz go przez kilka dni, a zobaczysz, że wkrótce szczęście powróci.
Ostatni, któremu pomogłam potrzebował czterech miesięcy z grosikiem,
nim opuścił go pech.
Słyszałam, że może się uczepić.
To były najlepsze cztery miesiące mego życia.
Dziękuję, Mała.
Oddaj go do magazynu, kiedy skończysz.
Tak jest.
Niedługo przyniesiesz małej dziewczynce i pewnemu kotu mnóstwo szczęścia.
Wyluzujcie!
Puszczajcie! Nie pozwolę się tak traktować.
Ten zaginiony grosik prowadził do ciebie, Bob.
Nie macie żadnych dowodów.
Zupełnie wystarczy nam ten guzik.
Jest na nim twój polidaktyliczny odcisk kciuka.
- Mogę to wyjaśnić. - Już za późno.
Odsyłam cię do Krainy Pecha, gdzie twoje miejsce.
Zakłócanie czynności? Czyli ciebie też muszę aresztować.
Ja chciałam tylko porozmawiać z Bobem i dać mu to.
Znalazłaś go.
Tak, Bob. Znalazłam.
Musiał mu po prostu wypaść obroży.
Może kiedy zatrzymałeś się na tę przepyszną kanapkę.
I jesteś całkowicie pewna, że to ten, który zgubiłem?
Jestem.
Dziewczyna umie pomóc, nie ma co.
Skoro miałeś swój grosik, czemu podrzuciłeś guzik, Bob?
Przez głupi błąd. Wrzuciłem go tam przez pomyłkę.
Zorientowałem się, co się stało,
i natychmiast ruszyłem do centrali, żeby wyjaśnić sprawę.
I to właśnie wtedy moneta musiała mi się wysunąć albo coś.
Zanim się obejrzałem, grosik przepadł.
À propos.
Zaczynam myśleć, że może to króliki od sprzętu dały mi wadliwą obróżkę.
To nie pierwszy taki przypadek, nie mam racji?
Jasne, faktycznie.
Wadliwy ekwipunek jest nie do przyjęcia, Bob. Tu masz rację.
Całkowicie się zgadzam.
Proszę, pani Kapitan.
Nie wierzę, że to zrobiłaś. Znaczy, dzięki… i to bardzo.
Ale powinnaś zabrać ten grosik prosto do małej Hazel.
Najpierw ona, potem ja. Taki był układ.
Nie pozwoliłabym cię zesłać do Krainy Pecha, by Hazel miała szczęście.
- To przecież tak nie działa. - No to jak to działa?
Bo nie chcę, żebyś wróciła do domu i zostawiła mnie z poczuciem winy,
że ona nie mogła użyć szczęśliwego grosika.
Myślisz, że wracam do domu?
A nie wracasz?
Jestem tu, żeby pomóc Hazel.
I została mi tylko godzina, by zdążyć przed jej wizytą.
Jeśli naprawdę czujesz się winny, możesz mi pomóc.
Tylko skąd niby miałbym wytrzasnąć kolejny grosik?
Wymyśliłam to tak, że nie będzie potrzebny.
No to jaki masz plan?
Zamierzam zatrzymać pecha.
Jeśli wyłączymy maszynę miksującą Jeffa,
pech powinien się zacząć przyciągać i zapchać rurę,
tak że nie trafi do Fortunatora.
A jeśli nawet szczypta pecha nie trafi do Fortunatora…
To pech nie trafi do ludzkiego świata.
Zaraz. Ale co z Jeffem?
Und schneller. Und steil. Ja, steil.
Zjedź z tamtej berg.
Nie ogarniam tej kuwety.
Tak, chyba nam nie przeszkodzi.
Wiesz, że nie może tak zostać na stałe, prawda?
Jasne, że nie. Dlatego cię potrzebuję.
W sensie, znowu odpalę maszynę.
Hazel wystarczą najwyżej dwie godzinki.
A potem ja zrobię swoje. I będzie po wszystkim.
Będziemy kwita. Fini, complet. Po sprawie. Po umowie.
I nigdy mnie już nie zobaczysz.
Świetnie. Zaczynamy.
Popatrz tylko.
Zaczyna się kleić.
To działa.
Gdybym mogła zobaczyć Hazel.
Myślę, że da się to zrobić.
Serio? Mieszka jakieś trzy kilometry od kawiarni.
Przypomnisz mi, dlaczego tak bardzo potrzebuje szczęścia?
Jeśli wizyta się uda, może w końcu znajdzie prawdziwą rodzinę.
A co to takiego rodzina?
To są ludzie, którzy zawsze cię wspierają, w każdej sytuacji.
Którzy cię nie zostawią. Którzy zostaną.
Tam!
- Czy to ona? - No.
Ta para może się pojawić w każdej chwili. Moje marzenie się ziszcza.
Mały łut szczęścia dla Hazel. Udało nam się, Bob.
Normalnie chciałabym cię przytulić.
Koty nie lubią przytulania.
Cóż, a ja uwielbiam.
Więc już po wszystkim. Umowa wypełniona.
Podziękuj ode mnie Gerry’emu.
Przepraszam, że rozciągnęłam mu żakiet.
Hej, Sam. Tak z ciekawości. Na co w tej chwili liczysz?
Nagle zadajesz mi pytania, Bob?
Skoro niedługo stąd znikniesz,
chyba powinienem cię trochę poznać.
Skoro tak mówisz.
Mam nadzieję, że zrobię coś dobrego z moim życiem.
I że mój pech znowu nie pokrzyżuje mi planów, rozumiesz?
Chyba rozumiem.
Tak, cóż… Już czas.
To dochodzi z „Pomiędzy”. Musiało się coś stać.
Nie wiedziałem, że to w ogóle możliwe.
O, nie. Hazel!
Hazel. Nie.
Nie.
Nasz kryształ szczęścia!
To przecież niemożliwe. Potrzebuję szczęścia, by stworzyć nowy.
Koniczynki wyschły. Świnki nie mogą tworzyć szczęścia.
A co z grosikami?
Wystarczyłby nawet jeden czysty grosik.
Wszystkie są zanieczyszczone!
Spróbuj tego.
Jest szczęśliwy czy nie?
Nie.
Zaraz. Skąd ty go miałeś, szefie?
Czy to znaczy, że nie jesteś szczęściarzem?
Cały czas miałam rację.
Jesteś kłamcą i złodziejem, Bob. I pewnie nie jesteś Sz-kotem.
Niestety nie.
W zasadzie jestem Anglikiem.
Przez osiem żywotów żyłem w Krainie Pecha, zanim znalazłem ten grosik.
Czyli to wyłącznie grosik dawał ci szczęście.
Tak.
Jestem pechowym czarny kotem.
I już zawsze nim będę.
Co teraz będzie?
Połączenie pomiędzy ludzkim światem a Krainą Szczęścia
zostało przerwane na dobre.
Musi być jakiś sposób, by je naprawić! I połączyć.
Bez łutu szczęścia nie damy rady.
Ale ja muszę wrócić do Hazel! Muszę wrócić do domu.
Ty jesteś człowiekiem?
Tak. I muszę wrócić do domu.
A co będzie z naszym domem, Sam?
Istniejemy, żeby przynosić szczęście. Co z nami teraz będzie?
Nie powinnaś tutaj przychodzić.
Ona tylko poszła za mną.
Bardzo was przepraszam. Nie chciałam, by tak się stało.
Chciałam tylko pomóc najbliższej przyjaciółce.
Tymczasem doprowadziłaś do tego,
że ani ona, ani żaden inny człowiek nigdy nie zazna szczęścia.
Musimy oboje zesłać do Krainy Pecha.
Tylko co to zmieni? Tutaj też jest teraz Kraina Pecha.
Od zawsze wiedziałam, że z tobą jest coś nie tak, Bob.
Czułam to o tutaj, głęboko.
Tyle że cię nie powstrzymałam na czas.
Będę musiała z tym żyć do końca moich dni.
Powinienem być lepszy, Sam.
Powinienem ci dać grosik dla Hazel.
Gdybym to zrobił, nic złego by się nie stało.
Ale bałeś się, że go zgubię, albo znów spuszczę go w jakiejś muszli.
Po prostu bałem się utracić szczęśliwe życie.
Bałem się zaryzykować.
Dokonałeś słusznego wyboru.
- Wszystkim wokół przynoszę pecha. - Sam…
Pewnie myślisz, że powinnam się czegoś nauczyć.
Żeby choć raz odpuścić
i przestać ciągle próbować, żeby starać się, jak mówiłeś.
Nie powinienem był tak mówić.
Ale to prawda.
Nawet tutaj, w najszczęśliwszym miejscu we wszechświecie,
ja i tak znalazłam sposób, żeby wszystko zepsuć.
To właśnie dlatego wiem.
Co wiesz?
Że za to, co się stało, nie odpowiada mój pech. Że to ja jestem winna.
Nie ma takiego łutu szczęścia, który mógłby to naprawić.
Ja w to nie wierzę, Sam.
A powinieneś.
Nie tylko pogrążyłam Hazel i ciebie, i…
i całą resztę skazałam na życie w pechu, ale także nie mogę do niej wrócić.
Stałam się kolejnym dorosłym, który złamał obietnicę.
Tym, który odchodzi, a nie zostaje.
Przysięgam, byłoby jej lepiej, gdyby nigdy mnie nie poznała.
Ale mnie nie byłoby lepiej.
Nie jesteś zła, Sam.
Jesteś przeciwieństwem zła.
Jak jakieś czyste dobro. Nie myślałem, że ludzie to potrafią.
Twoim pierwszym odruchem jest dzielić się. Jak tą pyszną kanapką.
Lub pomagać, nawet jeśli pomoc oznacza, że nie dostaniesz tego, czego pragniesz.
Najdziwniejsze, że tego tak pragniesz nie dla siebie.
Pragniesz dobra dla wszystkich w sposób, którego nie umiem ogarnąć
i umiesz znieść najgorszego pecha, żeby to osiągnąć.
Myliłem się, mówiąc, żebyś nie próbowała, bo kiedy próbujesz,
świat staje się odrobinę lepszy. Stąd właśnie wiem.
Co takiego?
Że mała Hazel nie potrzebuje szczęścia.
Już jest najszczęśliwszą dziewczynką na świecie, bo ma ciebie.
Mówisz, że chcesz zmienić swoje życie na dobre.
Już to zrobiłaś.
Nie chciałem, żebyś przeze mnie płakała.
Nie martw się, Bob. To płacz ze szczęścia.
Ludzie są strasznie dziwni.
Musi być sposób, by to naprawić!
Tak. I wysłać cię z powrotem do Hazel.
Ale mamy niewielkie szanse.
Chyba, że masz gdzieś schowane trochę szczęścia, które…
Czekaj. Co powiedziałeś?
„Chyba że masz gdzieś schowane trochę szczęścia”?
- Tak jest. - Co jest?
Szczęście znajduje się w Krainie Pecha.
A ty skąd o tym wiesz?
Bo je widziałam!
Czyli planujesz wrócić teraz do Krainy Pecha i je złapać?
- Taki masz plan? - Bingo.
Witamy w Krainie Pecha.
Zupełnie jakbym się stąd nie ruszał.
Łut szczęścia jest gdzieś pomiędzy tą Psią Kupą a naszą windą.
Okej, opisz dokładnie, co widziałaś.
Potwory zebrane wokół zielonego światła, to musiała być drobina szczęścia.
A wtedy zadźwięczał dzwon,
a oni krzyczeli i był tam ogień i…
- Ogień? - Tak.
To może być tylko jedno miejsce.
Ostatnim razem musiałam wejść tylnym wejściem.
Czekaj! Nie wchodź tam jeszcze!
Bob.
Cześć.
No to po nas.
Bob? To naprawdę ty?
Gdzieś ty się podziewał, brachu?
Siema, Korzeń. Co tam u ciebie?
- To Bob. - No, kocie lat, Bob!
- Potwory, tak? - Ty mówisz potwory.
Ja korzenie i gobliny. Bo nimi są.
Hej, Bob.
- I kozy. - Skąd oni cię znają?
Spędziłem tu dosłownie kilka godzin.
Raczej osiem żywotów.
Siedział tutaj, sącząc moje słynne mandarynkowe tornado,
i gadał o tym, że gdyby trafił na łut szczęścia,
to nareszcie byłby szczęśliwy.
Myśleliśmy, że nie żyjesz, Bob.
Korzeń nawet kapliczkę ci postawił.
To jest… Dzięki.
Ale tak, nie umarłem.
Tylko szukałem łutu szczęścia, jak wspomniał Korzeń.
Gdzie moje maniery?
Jestem Korzeń, czyli właściciel tego tropikalnego baru
oraz samozwańczy burmistrz Krainy Pecha.
Miło cię poznać, Korzeń. Jestem Sam.
Hej, ty jesteś tym skrzatem, który zepsuł naszą windę.
Konkretnie to człowiekiem, ale tak. Bardzo przepraszam.
Człowiek, tak? Nieźle, to nasz pierwszy.
Hej, Bob. Przyniesiemy ci twój stołek.
Łapcie lasotaśmę!
Nie martwcie się tym, chłopcy. My nie możemy zostać.
- Potrzebujemy pomocy. - Nawijaj. Czego wam trzeba?
Linie szczęścia są odłączone, Fortunator jest zepsuty,
a my zapadamy się w nicość, nie mając powodu, by istnieć.
Myśleliśmy, że zrobiliśmy tylko małe zwarcie.
Nie wiedzieliśmy, że zepsuliśmy cały świat.
To nie wasza sprawka. Tylko nasza.
Zepsuło się nie z naszej winy? Amen, bracia.
Szukamy sposobu, żeby to naprawić.
Kiedy byłam tu wcześniej, zauważyłam zielone światło
i pomyślałam, że to może kawałek szczęścia.
Tak, mamy trochę. W Szczęśliwym Strzale.
Szczęśliwy Strzał?
Świetny rzut, Śmierdziuchu!
Dobra, chodźcie ze mną.
Po tym, jak już zniknąłeś, Bob,
naprawiałem pęknięcie, kiedy wpadłem na tę rurę,
z której wyleciało trochę szczęścia.
Więc zebrałem je całe i zaniosłem prosto do Szczęśliwego Strzału.
Pomyślałem, że każdy powinien doświadczyć w życiu nieco szczęścia.
- Co nie? - A co oni na to?
Żartujesz?
Chłopaki znajdą sobie jakąś inną zabawę.
Pech akurat uczy nas jednego: bycia gotowym na zmiany.
Faktycznie, nigdy tak o tym nie pomyślałam.
- No nie! - Coś się chyba zepsuło.
Co za porażka.
Okej, zagramy we frisbee golfa?
A nie mówiłem?
Kiedy naprawicie Fortunator,
jestem przekonany, że znajdę więcej szczęścia.
Dzięki, Korzeń! I potrzebowalibyśmy też szczypty pecha.
Bierzcie sobie. Tutaj jest tego pełno.
A jeśli tam w górze przyda się pomoc, powiedzcie słowo.
Słowo.
Tak? No to jazda!
Musimy to zanieść Smoczycy.
To nie najlepszy pomysł. Przecież zniszczyliśmy jej świat.
Myślę, że znamy kogoś, kogo chętnie zobaczy.
Jak mogłam nie dostrzec, że jest człowiekiem?
Ogromna skrzacica?
Jak śmią się tu pokazywać?
Kto przyszedł?
To Bob, dziewczyna i jakiś jednorożec.
Jeff?
Guter Kummer, nie pamiętałem, że to tak wysoko.
Oczywiście wówczas byłem jurnym ogierem.
Minęło już w sumie sto lat.
Schön dich zu sehen, Mała.
Heimdall.
Masz tupet, żeby tutaj przychodzić.
Posłuchaj ich, Mała.
Mamy łut szczęścia. Może wystarczy, żeby naprawić Fortunator.
Skąd to wzięliście?
Z Krainy Pecha.
Jakoś się tam przedostało, a oni się nim podzielili.
Teraz powinnaś tylko wykuć dwa nowe kryształy.
Tak jak zrobiłaś wisiorek.
Wciąż go nosisz.
Nigdy go nie zdejmuję.
Twoje antyczne płomienie posiadają tę moc, Mała.
Wierzę, że wciąż potrafisz rozpalić swój smoczy Feuer?
Czy to wyzwanie?
Przekonajmy się, czy wciąż potrafię.
Was ist das?
Powiedzieliście przecież: dwa kryształy. Voilà!
Ale zrobiłaś trzy.
Kryształ pecha był na rozgrzewkę.
A te są do Fortunatora.
Klepki ci się poprzestawiały pod czaszką, Mała?
Dobrze wiesz, że das Fortunator potrzebuje szczęśliwego
i pechowego kryształu.
Tak uważasz? Trzeba nam dwóch, fakt.
Ale kto powiedział, że nie mogą być szczęśliwe?
To chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Z tymi kryształami możemy wyeliminować pecha
i wszystko, co z nim przychodzi. Tę frustrację, tę samotność…
- Zaraz. Ale… - Sama to powiedziałaś, Sam.
Że bez pecha twój świat wyglądałby tak jak nasz.
No to pa!
Muszę spaść w górę.
Nie możesz włożyć dwóch kryształów szczęścia.
Nonsens! Szczęście dla każdego, przez cały czas.
Możemy tego dokonać, Sam.
W końcu sama powinnaś tego pragnąć.
Dobrze wiem, że pech może być okropny, zwłaszcza jeżeli wciąż wraca.
- Ale jest nam potrzebny. - Potrzebny?
Jedyne co przyniósł mi pech, to zniszczył mój świat i złamał mi serce.
To przecież ja zniszczyłam twój świat.
A zamknięty tutaj pech pomoże nam go naprawić.
Wiem, że się boisz znów wpuścić pecha.
Myślisz, że przez niego jesteś sama. Też tak myślałam.
Obwiniałam pecha za wszystkie swoje życiowe niepowodzenia.
Ale w tym miejscu dotarło do mnie, że pech czyni także dobre rzeczy.
Bez mojego pecha nie poznałabym małej Hazel czy Boba.
A ty nie poznałabyś miłości swojego życia.
O czym ty znowu gadasz?
Przecież spotkałaś Jeffa, ponieważ obsypał go pechowy pył.
Co oznacza, że on wcale was nie rozdzielił.
To właśnie pech was oboje połączył.
Myślisz, że twoje stwory nie zniosą pecha.
Ale to nieprawda. Poradzą sobie.
Ty też sobie poradzisz.
Nie musicie się bać pecha, ponieważ macie siebie.
A to sprawia, że jesteście największymi szczęściarzami.
Cóż, skoro pech i szczęście są w stanie funkcjonować obok siebie,
niczego więcej mi nie trzeba.
Nie chciałabym zniszczyć tajemnicy życia.
Włóżmy oba.
Sam!
My, wysokie szczęściary, powinnyśmy się trzymać razem, nie sądzisz?
O, tak.
Dziękuję, Sam.
No dobra! Jedna okropna, bananowa zjawa.
Sorki, Korzeń.
Nie ma sprawy, Fred. Wiesz, że zawsze robię dwie, tak na wszelki.
A to co?
Stęskniliśmy się za wami.
- Za nami? - Sam!
- Sam. Bob. - Hej, Korzeń.
- Szczęście w Krainie Pecha. - To ta Włochata Cytryna.
I to się nazywa porządny bar z sokami.
Pierwszy sokowy bar tropikalny w Krainie Szczęścia.
Przynieśliśmy wam dary. A raczej jeden prezent.
To do Szczęśliwego Strzału.
Przepiękny ten kryształek.
To drobny wyraz wdzięczności za waszą wielką pomoc.
To była przyjemność, pani Smoczyco.
I naprawdę się cieszymy, że wpadła pani z wizytą.
Powinnam to zrobić dawno temu.
Und musimy podziękować naszej Freundin Sam, że ponownie nas ze sobą związała.
No i brawo, Łotwa!
Łotwa!
Sam! Sam!
A skoro mowa o moim pechu,
chciałabym wam podziękować, że mi go przynosiliście.
Za złapane gumy, za tosty dżemem na dół, za klucze w kanalizacji.
Hej, to byłem ja!
Nie zawsze było fajnie, ale nie zmieniłabym żadnej z tych rzeczy.
Odpalaj ją. I co ty na to, Sam?
Twoja kolej, Bob.
Hej! To co zrobisz, Bob? Wrócisz do domu?
Bo chyba chłopcy naprawili twój stołek
i masz na czym posadzić swój koci zadek.
Wielkie dzięki.
Mieliśmy nadzieję, że Bob zostanie z nami.
Szefowa mówi, że wracasz do pracy.
Mimo nie najlepszej kartoteki, jesteś świetnym liniowym kotem.
Więc wracaj do nas.
Mam coś dla ciebie. To twój własny, szczęśliwy grosik.
Szczęśliwe życie! Zawsze o takim marzyłeś, Bob.
Cieszę się razem z tobą.
Gratuluję, Bob.
Stokrotne dzięki, ale nie mogę go przyjąć.
- Szefie? - Bob?
Nie zasłużyłem na takich przyjaciół jak wy.
To akurat prawda.
A zwłaszcza na ciebie, Gerry. Zostaniemy przyjaciółmi,
ale jeśli chodzi o plany na resztę moich kocich dni…
to jakbym mógł, chciałbym je spędzić z Sam, w jej świecie.
Zostać twoją prawdziwą rodziną.
Ja i ty prawdziwą rodziną?
Bardzo bym chciała.
Ale wiesz, że właśnie się przytulamy, prawda?
Tak. I lepiej zacznij się przyzwyczajać.
Soczki na koszt firmy!
Tak jest! Podgrzej je! Nazwiemy ten drink Szczęśliwym Smokiem.
ROK PÓŹNIEJ
KIEROWNICZKA
Miniaturowa palemka. Trochę fasolki.
Robię poduszki
no i pomyślałam, że to dobra mieszanka.
HALOOOO? GDZIE… JESTEŚ?
I jedno mydło na sznurze, to będzie razem 13,57 $.
Już, tylko znajdę moją kartę.
TO ZNÓW PANI OD FASOLEK?
PRZEKAŻ JEJ POZDROWIENIA. POWIEDZ, ŻEBY SIĘ POSPIESZYŁA!
- Znalazłam ją! - Świetnie.
Proszę bardzo, pani Charles.
Hej, ja się zajmę tą klientką, kierowniczko.
Dziękuję, Marvin.
- Świetnej zabawy! - Do poniedziałku!
Nie powinnam ci kupować tej komórki.
Nie mogę przestać. Przepraszam. Mam problem. Urodziłem się, by tekstować.
Pokazuje dziewięć minut, ale pojedziemy skrótem.
NAJLEPSZA CÓRKA NA ŚWIECIE
Przyjechali!
Sam!
- Chodź tu, Bob. - Cześć, Hazel. Masz mocny uścisk.
Cześć, Sam. Cześć, Bob.
Siad.
Bardzo dobrze, Bingo. Kto jest panem?
Kto jest panem? Tak jest. To Bob. Bob jest twoim panem.
Pa, mamo. Pa, tato.
Troszeczkę się ucieszyła.
Tak, ja też.
Hazel miała mnóstwo szczęścia, że was znalazła.
Jestem pewna, że to my mieliśmy szczęście.
I widzimy się na niedzielnym obiedzie! Siedemnasta.
Ulubione danie Boba.
Przyjdziemy.
Słyszałeś, Bob? Panini w niedzielę.
Kanapeczki z mięskiem.
Bingo.
Nie ty!
Nie tak wyobrażałam sobie moje nowe życie.
To jest lepsze.
Nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem, no jasne.
Chyba że jesteś gotów na zmiany.
Mogę powiedzieć, że pech przyniósł mi najszczęśliwsze rzeczy na świecie.
A może to było szczęście?
Niezależnie od tego, znalazłam prawdziwą rodzinę.
Taką, która nie odchodzi. Która zostaje.
I zrobiłabym to raz jeszcze, by się tu znaleźć.
DOM
KONIEC