Maddie, nie ruszaj się. Suknie ślubne nie są stworzone do biegania.
Mają pół godziny spóźnienia. Tato?
Od razu poczta głosowa.
Cześć, Evan. To znowu twój ojciec.
Twoja siostra wychodzi dziś za mąż
i chciałaby, żebyś tu był.
Gdybyście przyprowadzili pana młodego, byłoby super.
- Buck właśnie podjechał. - Dobrze! Chimney jest w smokingu?
Nie widziałam.
W porządku. Dobrze. Jak wyglądam?
Pięknie.
Niech tu nie wchodzi. Nie może mnie zobaczyć przed ceremonią.
- Co wy macie na sobie? - To była impreza tematyczna.
Co to było? Pastel i rzygi?
Nie, lata 80. Ja jestem Crockett, a to Tubbs.
On jest Tubbs, a ja Crockett. A to nie moje rzygi. Chyba.
Nieważne. Możecie się przebrać?
Spóźniliście się.
- Gdzie Chimney? - To skomplikowane.
- Nieźle. - Hej.
Spóźniłeś się.
Musiałem zawieźć Christophera do kuzyna. O, hamburgerki.
- Nie. - Nie zrobiłeś tego.
Czekamy na Chimneya.
- Możemy się chociaż napić? - Tylko nie szampana.
- Hej. - Hej.
Fajnie, że jesteś.
Nie ma sprawy.
To można było przyjść z kimś?
Znam Chimneya od dawna.
I nie mam z nim oficjalnej randki aż do jutra.
Dziś chodzi o Chimneya.
A na ślubie ma chodzić o ciebie?
- Napijesz się? - Sok pomarańczowy. Mam dyżur.
Co to? Mówiłem ci, że mają być lata 80.
W latach 80. były koszulki Henley.
Co to jest? Od wesela do wesela?
- To lata 90. - Crockett i Tubbs. Miami Vice.
- Który to Crockett? - Ja.
- Który to pokój? - To chyba tutaj.
- Hej. - Cześć.
- Cześć.
- Hej. - Hamburgerki!
Sięgnij po nie, a będzie po tobie.
Po prostu czekamy na Chimneya.
- Pyszne! - Odłóż to. Natychmiast.
Nadal nie odbiera.
Rozpoznawanie numerów...
Może mogłabyś do niego zadzwonić?
Nie zadzwonię do niego. Mówił ci, że nie chce tej imprezy.
Jak to? Nie mówił.
Nie. Ile razy mam powtarzać, że nie chcę wieczoru kawalerskiego?
Na pewno chcesz. To twoja ostatnia noc na wolności.
Tę noc spędzę w hotelu, a potem wrócę do kobiety,
z którą mieszkam od dawna.
Nie mówię o striptizerkach i rozpuście.
Zupełnie przyzwoite karaoke w stylu lat 80.
- Przyprawiasz mnie o ból głowy. - Świetnie. Wszystkim się zajmę.
Pójdziemy jako Crockett i Tubbs.
Zdecydowanie.
Czekajcie. Dajcie spokój. Serio? Dobra, słuchajcie.
- Zostańcie na karaoke. - Musimy zluzować naszą opiekunkę.
- Dzięki. Było bardzo... Bardzo. - Ravi!
Do jutra.
Muszę już iść.
- Ty też? Gdzie się pali? - Na Angeles Crest.
- Będziesz musiał być na służbie? - Niestety.
Zrobię, co mogę, by dotrzeć na ślub.
Dobra.
Uważaj na siebie.
Nie przyszedł na swój własny wieczór kawalerski.
Może mówił serio, że go nie chce.
Pomyliłyśmy pokoje.
Czekajcie. Macie ochotę na hamburgerki?
Na zdrowie, Chimney!
Nie wierzę, że przegapi najlepszy wieczór kawalerski w swoim życiu.
Powinien tu być. Uwielbiają go.
- Tak. Uwielbiają go tu. - Naprawdę.
Wiesz co? Jeśli nie może przyjść na imprezę,
może przenieśmy imprezę do niego.
Zamówimy Ubera!
Musimy zamówić Ubera. Uber!
Chimney!
No nie. Zamknięte.
- Masz klucz? - Po co klucz? Jesteśmy strażakami.
Jesteśmy.
- Tak! - Chimney!
Pewnie jeszcze jest w łóżku.
Dajmy mu trochę pospać. Jutro bierze ślub.
Tak.
Hej. Słuchajcie.
Tylko musimy być cicho.
Eddie!
- Eddie! - Nie.
Chodź. Musimy iść.
Chim, chodź. Czas wstawać.
Chimney!
Chyba go tu nie ma.
Nie ma go.
To niedobrze.
- Dzwonisz pod 911? - Ja jestem 911. Dzwonię do Chimneya.
- Nie odbiera. - Dobra.
- Masz go na Find My Friend? - Tak.
Jest na Century Park East. Ale dlaczego?
Czemu jest na Century Park East? I czemu nie odpowiada?
Hej, kolego. Wszystko w porządku?
Powinienem gdzieś być, ale nie pamiętam gdzie.
Jak masz na imię?
- Nazywam się... Howard. - Howard.
Dobra. Dzięki. Muszę już jechać.
Hej. Nie powinieneś chyba prowadzić.
Tak, ale muszę pojechać na... Na to coś. Co?
Posłuchaj.
Może ja poprowadzę? Zawiozę cię tam.
- Wiesz, gdzie to jest? - Tak. Wiem.
No dalej, wysiadaj.
Tak. Dziękuję. Coś jest z moją głową, wiesz?
Jasne.
Dobra.
- W porządku? - Tak.
CZTERY DNI TEMU
Kevinie Lee, najdroższy bracie, wzywam twoje imię, bo mija kolejny rok
i dzień, w którym zgasłeś, znów nadszedł.
Jako że dozgonnie cię kocham i nie zapominam o Twoim miłosierdziu,
pokornie oferuję ci posiłek z winem i różnymi potrawami.
Jest tutaj. Czuję jego obecność.
A więc w niedzielę ślub. Z pewnością bardzo się cieszysz.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy. Tak.
Trochę też się denerwujesz, co?
Nie mam tremy. Trochę jestem roztrzęsiony i mam ból głowy,
którego nie mogę się pozbyć.
- Chcesz aspirynę? - Nie.
Gdy powiem „tak”, na pewno poczuję się lepiej.
Chyba mieliście z Maddie urządzić coś prostego w domu?
Plany się zmieniły.
Nawet jeśli uważasz, że coś będzie proste, nigdy takie nie jest.
Rodzice Maddie płacą za miejsce, więc to jakaś ulga.
Zamierzają przylecieć?
Nie byli na
pierwszym ślubie i próbują to nadrobić.
Moim zdaniem poczekali na ten właściwy.
Nigdy nie doprowadzę jej do tego,
żeby chciała mnie zadźgać.
Umieszczę to w przysiędze małżeńskiej.
Słyszysz, Kevin? Twój brat się nie zmienił.
Maddie zachowuje się, jakby jej rodzice się narzucali,
ale tak naprawdę chce oficjalnej powtórki. Nie dziwię się jej.
I nie możemy się widzieć przez 24 godziny przed ceremonią.
- Tradycja. To ważne. - Tak.
To prawda. Ale mógłbym się obejść bez jednej tradycji.
Mój przyszły szwagier chce urządzić dla mnie wieczór kawalerski.
To mnie naprawdę przyprawiło o ból głowy.
Co pan do cholery wyprawia?
CENTRUM LOS ANGELES
Chyba jestem spóźniony do pracy.
Co masz?
Komórka jest, ale nie ma pana Hana.
- A jego samochód? - Samochodu też nie ma.
Dobra. Wrzućcie pana Hana na listę osób poszukiwanych.
Czy widzi pan tam kamery drogowe?
Nawet kilka.
Sprawdzę te kamery. Może go znajdę.
Ja sprawdzę, czy były telefony
z tej okolicy w ostatnim czasie.
- Uciekająca panna młoda? - Pan młody.
Bolą mnie nogi. Mogę tu usiąść?
- Jasne. - Tak.
Zrobiłeś już świąteczne zakupy?
Co roku mówię sobie: „Zrób to wcześniej”.
I zawsze czekam do ostatniej chwili.
Czy to już Święta?
Zawsze są Święta, Howie.
- Znamy się? - Oczywiście.
Możesz zapomnieć o wszystkim innym, ale nie o mnie, prawda?
Jasne. Chyba tak.
- Pokażę ci, co jej kupiłem. - Jej?
Naszej ukochanej. W tym roku wreszcie znalazłem dla niej prezent idealny.
Co ty na to? Pomyślałem, że może mnie nim zadźga.
Zawsze tego chciała.
Sprawdźmy go.
O tak. Wchodzi gładko i głęboko. To lepsze niż skalpel.
Wiesz, że byłem chirurgiem?
Doug?
- Tam był jego telefon? - Tak. To trasa,
którą jechałby z domu na wieczór kawalerski.
Dalej.
Mam go.
- O Boże. - Co on robi?
O nie.
Wsiada do tego autobusu?
To Metro Express. Ktoś widział numer autobusu?
Tak.
Zadzwonię do MTA.
Czy on porusza ustami?
Wygląda, jakby z kimś rozmawiał.
Tyle że nikogo tam nie ma. Mówi do siebie.
Może ma halucynacje?
Może to opóźniona reakcja na wcześniejsze uszkodzenie mózgu?
Możliwe, ale nie... Nie sądzę.
Czyli to jakieś załamanie?
Nie wiem. Gdy Chimney się stresuje, zbacza z drogi.
Czasem trudno go rozgryźć.
Ślub ze mną go stresował.
Nieprawda. To jedyna rzecz, którą w ogóle się nie stresował.
Może za bardzo się zaangażowałam w ten ślub.
Tak się cieszyłam, że za niego wyjdę.
Jedno wiem na pewno...
Nie mógł się doczekać ślubu.
Rozmawialiśmy z kierowcą.
Mówiła, że był trochę nieobecny, ale normalny.
Mówił jej coś?
Właśnie to było dziwne.
Mówił, że jest spóźniony do pracy.
Do pracy? To autobus miejski. Nie dojechałby do remizy.
Gdzie go wysadziła?
Wszystko w porządku?
- Tak, tylko spóźnię się do pracy. - Dobra. Gdzie pracujesz?
Tutaj. Tak mi się wydawało.
- Trochę się pogubiłem. - Tak, widzę.
Gdzie pracujesz? Może ci pomogę.
W K-Town Karaoke Skinny Boba. Powinno być tutaj.
Mówisz o barze karaoke, który był na drugim piętrze?
- Ten bar spłonął wiele lat temu. - Spłonął?
Tak. Ta działka od dawna stała pusta. Żal było patrzeć.
A potem zbudowali to.
Sprytne połączenie tanich mieszkań
i wielofunkcyjnych sklepów.
Dalej!
Jesteś niesamowity. Prawdziwy bohater.
Przyjacielu, może usiądziesz?
Nie. Coś jest nie tak.
Co się ze mną dzieje?
Coś jest nie tak z twoją głową.
- Tak. Wyglądasz okropnie. - Coś jest z tobą nie tak.
Coś się stało?
Podobno był poruszony i rozgorączkowany.
Według świadka Chimney myślał, że piekarnia to bar karaoke.
Był tu niedawno.
Policja przeszukuje teren. Zostanę tu z Bobbym.
Może wróci tu albo czegoś się dowiemy.
- Dzięki. - Znajdziemy go, Maddie.
Wiem.
Wieczór kawalerski był w barze karaoke.
Może tam próbował się dostać.
To było wczoraj.
Może nie wie, jaki dziś dzień?
Zastanawiam się, czy wie, który mamy rok.
Chimney powiedział kierowcy, że się spóźni do pracy.
Pracował kiedyś w barze karaoke, dopóki ten nie spłonął w 2005 roku.
Spójrzcie na adres. To tam, na tym rogu.
Myślisz, że mógł zapomnieć 20 lat życia?
I może nie tylko on.
DWA TYGODNIE TEMU
To proste. Jeśli nie chcesz wieczoru kawalerskiego, powiedz mu.
To jak zabronić psu bzykać twoją nogę.
Nasze gołąbeczki zabawiały się w łóżku,
gdy z sufitu doszedł odgłos płaczu.
- Podglądacz? - Wszedł przez szyb w kuchni.
Miał dostęp do całego systemu wentylacyjnego.
- Utknął. - Nie wie o Internecie?
Narzeka na bóle w klatce.
Ktoś musi tam wejść i go zbadać,
a my wymyślimy, jak go uwolnić.
Nieźle, co? Ładnie tu. Nad wodą, jest parkingowy.
Idealnie, jeśli planujesz jakąś imprezę.
- Prawda, Ed? - Ja pójdę.
- Straż pożarna. Jak się pan czuje? - Szczerze? Upokorzony, załamany.
Trochę jakbym miał zawał.
Trzymaj się. Dobra. Mam go, kapitanie.
- Jesteśmy nad wami. - Dobra. Do roboty.
- Jak masz na imię? - Tom.
Hej, Tom. Jestem Howie. Mówią na mnie Chimney.
Chwileczkę, kolego. Mogę pożyczyć twój palec?
Sprawdzę źrenice.
Skarżyłeś się na ból w klatce?
Serce mi wali. Boli mnie w klatce i ciężko mi oddychać.
Postaraj się uspokoić i zrelaksować.
Jak? Właśnie widziałem, jak moja narzeczona bzyka się z innym facetem.
Narzeczona? Więc nie jesteś zwyczajnym podglądaczem, Tom?
Jak ona mogła mi to zrobić?
Hej, Tom. Lepiej dowiedzieć się teraz niż po ślubie, co?
- Tak. - Dobra.
Jesteś trochę ciepły, ale puls jest mocny i równomierny.
- Czy ból się nasilił? - Tak, ból głowy.
Czuję, jakbym serce miał w gardle.
Nie masz zawału. To pewnie atak paniki.
Kanał jest odsłonięty. Jak idzie, Chim?
Jesteśmy gotowi.
- Podasz mi punkt? - Tom, ile masz wzrostu?
- Metr osiemdziesiąt. - Dobra, kapitanie.
Jakieś dwa metry stąd.
- Przyjąłem. - Jedziemy, Chim.
Dobra, Tom. Musisz chronić oczy, dobrze? Odwróć wzrok.
Dobrze.
Jeszcze trochę. Nie chcemy wypadku.
Trzymaj się, Tom. Jeszcze trochę, Hen. Tak jest.
Dobrze. Powoli i spokojnie.
Tak jest. Mamy go.
- Dobra robota, Chim. - Wyciągniemy cię.
- Trzymam cię. - I już.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Był wstrząśnięty, co jest zrozumiałe.
- Narzeczonemu nic nie będzie. - Podawał się za mojego narzeczonego?
Mówił, że jesteście zaręczeni.
Jemu chyba się wydaje, że mamy inny rok. Tom nie jest moim narzeczonym.
To mój były mąż. Dostaliśmy rozwód 17 miesięcy temu.
Nie to, żebym odliczała.
- Przyniosłem ci ubranie na zmianę. - Dzięki.
I coś do jedzenia. Nie martw się o nic.
Wszystkim się zająłem.
Dzięki, że się tym zająłeś. Co u rodziców?
Martwią się o ciebie.
- Z kim ona rozmawia? - Ze szpitalem.
Sprawdza pacjenta. Nie Chimneya.
Pamiętacie akcję jakiś czas temu?
Mąż podglądacz w kanałach wentylacyjnych?
Ten facet? Wciąż jest w szpitalu? Nic mu nie było.
Hen uważa, że zachowywał się podobnie jak Chimney.
Wirusowe zapalenie mózgu. Facet z motelu podróżował
po Ameryce Środkowej. Sądzą, że przywiózł wirus ze sobą.
A Chimney był blisko niego.
Podejrzewamy, że Chimney ma zapalenie mózgu?
- Powinniśmy się przebadać. - Tak.
Ale tylko Chimney rozmawiał z nosicielem twarzą w twarz
w szybie wentylacyjnym.
Jakie są rokowania?
Dobre, gdyby był w szpitalu.
Ale z każdą minutą bez leczenia
opuchlizna w głowie się powiększa,
i rośnie ryzyko trwałego uszkodzenia mózgu.
Hen, a co z tym pacjentem?
Zmarł dziś rano.
Przepraszam.
- Nic pani nie jest? - O Boże.
- Czy on zrobił to celowo? - Nie sądzę.
Proszę zadzwonić pod 911.
Niech wezwą karetki i ekipy ratunkowe.
Proszę nie prostować ręki. Trzymać ją nieruchomo.
Spróbuję tu wrócić, jeśli będę miał czas.
Nie. Proszę pana. Proszę nie wstawać. Jeszcze nie, dobrze?
Ma pan uraz głowy. Niech pani do niego mówi.
W razie potrzeby, proszę mnie odszukać.
Potrzebuję pomocy! Tutaj.
- Słyszy mnie pan? - Ratownicy są już w drodze.
Nie czekamy. Musi mi pani pomóc. Dostał ataku.
Pomoże mi pani odchylić oparcie.
udrożnię mu drogi oddechowe, żeby oddychał.
- Proszę pani. Jak pani ma na imię? - Luanne.
- Poradzimy sobie. - Tak.
Dobrze. Zrobimy to razem. Gotowa? Na trzy.
Raz, dwa, trzy. Dobra robota.
Słyszy mnie pan?
Pomocy! Tutaj.
Miej na niego oko, póki nie przyjadą ratownicy.
Powiedz im, że to napad
- toniczno-kloniczny. - Dobrze.
Pomocy! Proszę, pomóżcie mojej żonie. Jest ranna.
- Jak masz na imię? - Mario.
- A twoja żona? - Valerie.
Rozmawiała ze mną. Jest tam.
- Val. - O Boże.
Valerie, słyszysz mnie? Valerie!
Traci dużo krwi, ale oddycha. Tętnica udowa.
- Po pierwsze, daj mi pasek. - Pasek?
Tak. To będzie opaska uciskowa.
Z francuskiego „tourniquet”. Zatrzymamy krwawienie.
Świetnie.
Wybacz, Valerie. Ale cieszę się, że wróciłaś.
Kochanie, jestem tu.
Valerie, to będzie bolało.
- Już dobrze. - W porządku, Mario.
Uciskaj ranę w sposób ciągły.
- Świetnie ci idzie. - Jesteś lekarzem?
- Nie. Pracuję w barze karaoke. - Nic ci nie jest, kochanie?
Już jadą.
Już jadą. Dobrze, skarbie?
Jeszcze raz... dziękuję.
Dzięki. Była pani bardzo pomocna.
Proszę dać znać w razie czego.
Na pewno tu był.
- Ale to nie on spowodował? - Nie.
Mężczyzna odpowiadający rysopisowi zrobił tu triaż,
zanim na miejsce dotarli ratownicy.
Może więc pamięta, kim jest.
Powiedział świadkowi, że pracuje w barze karaoke.
Może nie pamięta, ale jest, kim jest. To się nie zmieniło.
Nie może być zbyt daleko.
- Chyba że wsiadł do innego autobusu. - Załóżmy, że nie.
Rozproszyć się. Szukajcie.
Wyślę policję także do tej okolicy.
- Znajdziemy go. - Dobra.
Chim!
Chimney! Howard Han! Chim!
Howard Han! Chim!
Chim!
Howard Han! Chim!
Proszę cię, Chim!
Howard Han!
Nie radzę.
Chyba mnie szukają.
Na pewno. Spójrz na swoje ręce.
Spójrz na swoją koszulę.
Zrobiłem coś złego?
No dalej, Chim.
Gdzie jesteś?
Ona jest w twojej głowie, prawda? Znam to uczucie.
Zostawiła cię.
Na pewno masz mętlik w głowie. Czujesz się zraniony i bardzo się boisz.
Była ze mną dłużej, mimo że dawałem jej nieźle popalić.
Może powinieneś był być trochę bardziej surowy. Ona to lubi.
- Jesteś chory. - Nie.
To ty jesteś chory... na umyśle.
Powinieneś był zginąć w nieistotnym wypadku.
A może zginąłeś, ale o tym nie wiesz.
Wszystko, co masz, ukradłeś komuś innemu.
Powinienem teraz być gdzieś.
Gdzie musisz być?
Zabawiałeś się z mężatką.
Skradłeś ją mężczyźnie, z którym miała być.
Nic nie zrobiłem.
Nawet nie pamiętasz jej imienia.
Nie masz dokąd iść.
Odpuść sobie, mały.
Zamknij oczy, przestań walczyć i będzie po wszystkim.
Idź spać. Przestań walczyć. Zaśnij.
Idź spać.
Po prostu zaśnij.
Hej, bracie.
Kevin?
- Jesteś strażakiem? - Musisz wstać, Howie.
Jestem strasznie zmęczony.
Głowa mi pęka. Chcę odpocząć.
Nie możesz. Jeszcze nie teraz.
Jesteś chory. Potrzebujesz lekarza.
Wiesz o tym.
Wiesz, że jeśli teraz się położysz, to na koniec tutaj cię znajdą.
Brakuje mi ciebie.
- Cieszę się, że nic ci nie jest. - Nic mi nie jest.
Tobie też nic nie będzie, ale musisz się podnieść.
- Gdzie Doug? - Nigdy go tu nie było.
- Ale ty tu jesteś? - Zaprosiłeś mnie. Pamiętasz?
- A teraz idź. - Dokąd?
Do domu, bracie. Po prostu idź do domu.
Howard?
O Boże. Nic ci nie jest?
Wszyscy cię szukają. Gdzie byłeś?
Gdzie Kevin?
Nie wyglądasz dobrze.
Gdzie Kevin?
Howard...
Kevin nie żyje.
Nie!
Howard.
Za jasno.
Cześć.
Nie musisz nic mówić.
Wiesz, gdzie jesteś?
Czy wiesz...
Czy wiesz, kim jesteś?
- Przepraszam. - Nie. W porządku.
Przepraszam, że przegapiłem nasz ślub.
Pamiętasz?
Tak.
Żałuję, że ty pamiętasz. Musisz być wkurzona.
Żartujesz sobie? Jestem zachwycona.
- Tatusiu! - Cześć.
- Przepraszam. Wyrwała się nam.
W porządku. Jest jak jej tatuś. Mała, ale szybka.
Prawda, kochanie?
Przez cały ten czas próbowałem do ciebie wrócić.
Do was obu.
Zawsze jakoś się odnajdujemy.
- Mogę cię o coś zapytać? - Jasne.
- Wyjdziesz za mnie? - Jak tylko cię stąd wypuszczą.
Świetnie. Kiedy to będzie?
- Lekarz mówił, że za trzy tygodnie. - A jeśli nie chcę tyle czekać?
A jeśli nie chcę czekać ani minuty dłużej?
Wyglądasz pięknie.
Dobrze. Chodź tu. Nie ruszaj się.
- Ślub w szpitalu wydaje się... - Wiem. Szaleństwem.
- Miałam powiedzieć, czymś właściwym. - Chyba już czas.
Dobra. Pobieramy się.
Wyglądasz bardzo przystojnie.
Dziękuję wam obojgu.
Zaraz się rozpłaczę.
Wiem, że Kevin się w tej chwili uśmiecha.
Na pewno tak.
Drodzy przyjaciele, droga rodzino państwa młodych, zebraliśmy się tu,
by połączyć węzłem małżeńskim Maddie i Howarda.
Weźcie się za dłonie.
Howard, czy bierzesz Maddie za żonę
i ślubujesz jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską,
w zdrowiu i chorobie, na dobre i na złe, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Maddie, czy bierzesz Howarda za męża i ślubujesz mu miłość,
wierność i uczciwość małżeńską,
w zdrowiu i chorobie, na dobre i na złe, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Obrączki?
Te obrączki to symbol waszego związku.
Nieprzerwany krąg nieskończonej miłości.
Niech wam przypominają o waszej miłości i oddaniu.
W obecności tych świadków przyrzekliście sobie dozgonną miłość.
Na mocy uprawnień udzielonych mi
przez stan Kalifornia oraz straż pożarną Los Angeles,
właśnie się chajtnęliście.
Przepraszam za spóźnienie. To była bestia nie pożar.
Też jesteś bestią.
No proszę.
Patrzcie, kto prawie zdążył.
Gratulacje. Przepraszam, że opuściłem ceremonię.
Dzięki, Tommy. Wygląda na to, że miałeś ręce pełne roboty.
Kawałek tortu?
Najwyższy czas.
- Jak się czujesz? - Jak w domu.
Dlaczego? Bo wszystko, co ważne w naszym życiu dzieje się w szpitalu?
To się staje trendem.
Nie, bo jesteśmy razem. Tylko tyle.
Choć to niezbyt romantyczne miejsce na miesiąc miodowy.
- Bywają gorsze. - Wywrócony statek wycieczkowy.
- To niewiarygodne. Wzięliśmy ślub. - Tak. Spójrz na to.
- To był ślub twoich marzeń? - Pewnie, że tak. A twoich?
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
Czy Buck i Tommy byli parą, zanim dostałem amnezji?
Tak, byli.
Więc nie wszystko wróciło.
Gdybyś potrzebował podpowiedzi, służę pomocą.
To dobrze.
Czemu nazywają mnie Chimney?
Napisy: Jacek Barczyński