Dalej. No dalej!
No dalej!
Sprawdź jego puls.
Dalej nic, Maddie.
To już szósta minuta od zatrzymania akcji serca. To drugi pilot?
Jedyny pilot.
Czy kontrola ruchu lotniczego oszacowała, kiedy sprowadzą was na ziemię?
Aktualnie stoi to pod znakiem zapytania.
Wiem, że macie tam inne problemy, ale jeśli jest jakikolwiek sposób,
żebyście kontynuowali RKO do momentu wylądowania,
to zapewni dopływ tlenu do mózgu i może będzie miał jeszcze szansę.
Dzięki, Maddie.
Powinniście zmieniać się co dwie minuty.
- Dobra, ja teraz przejmę. - Dobrze.
No dalej.
Ty. Chodź ze mną.
Kto wie, jak wykonywać RKO?
Dobra, ustal kolejność i pilnuj, żeby się wymieniali.
To jedyny powód, dla którego ktokolwiek wstaje ze swojego miejsca.
Dobrze. Gdzie idziesz?
Wylądować tą maszyną.
9-1-1 08x03
--BlueSquad-- .:StormSubs Team:.
Tłumaczenie: Justi, Forez, Meg Korekta: Fretka
Maddie, dalej rozmawiasz z sierżant Grand?
Nie, rozmawia z kontrolą ruchu lotniczego.
Powinnaś przełączyć się na drugą linię.
To jej mąż.
Bobby, przed chwilą rozmawiałam z Atheną.
Nie martw się, ma się dobrze.
Dobrze. Maddie, powiedz mi, co się dzieje.
Gdy do niej dzwonię, kieruje mnie na pocztę głosową.
Tak, kontrola ruchu lotniczego zajmuje tę linię.
Instruktor lotów uczy ją, jak wylądować na lotnisku.
Tak, właśnie tam jedziemy.
Czy to... Buck? Bobby, jesteś z 118?
Nie, ukradliśmy wóz.
- Ukradliście wóz? - Pożyczyliśmy go.
- Kto to? - Brad Torrance.
- Miło cię poznać. - Słuchaj, Maddie,
muszę porozmawiać z Atheną.
Przez cały dzień próbowała się do mnie dodzwonić.
Chcę, żebyśmy usłyszeli swoje głosy, w razie gdyby...
Bobby, ona wie.
To nie wystarczy.
Buck powiedział, że masz kontakt z innymi pasażerami.
- Możesz spróbować przez któregoś z nich? - Nie rozłączaj się.
Zacznę wybierać numery.
Powiedz to jeszcze raz. Pożyczyliśmy go.
Pożyczyliśmy go?
Niesamowite.
Nie wiedziałem, że jest Brytyjczykiem. Nigdy bym nie zgadł.
To się nazywa gra aktorska, synu.
Jesteś gotowy, Jem? Wracamy do planu B.
- Jaki jest plan B? - My.
Dobrze, kontrolo ruchu lotniczego,
co mam robić?
Zaczniemy obniżanie samolotu.
Później już tylko jeden zakręt
i zrównacie się z pasem startowym.
I dojdziemy do momentu, w którym samolot
sam wyląduje, prawda?
Krok po kroku, sierżancie.
Dobrze, ustaw wysokość autopilota na 610 metrów.
Gotowe.
Poczujecie lekkie drgania,
ale to normalne, biorąc pod uwagę...
Sierżant Grant, co się tam dzieje?
Autopilot odłączony.
Dobra, autopilot! Jem!
Robi się!
Autopilot odłączony.
Autopilot odłączony...
Sierżant Grant, co się dzieje?
Straciliśmy coś!
Wysokość czy szybkość?
Ster kierunku.
Przykro mi, Bobby, nie umiem się z nimi połączyć.
Z nikim?
Maddie, co się tam dzieje?
Nie wiem. Nikt nie odbiera.
Może wszyscy są przypięci?
Co z listą pasażerów? Możemy ją wykorzystać?
Na pokładzie musi być ktoś, kto odbierze telefon.
Zobaczę, co uda mi się zrobić.
Więc ster kierunku zniknął.
Jaka jest szansa, że ich lotki są w całości?
Jeśli nie są, to tak jakby leciała pociskiem rakietowym.
Jest tylko jeden sposób, by się przekonać.
Keystar 63? Spróbujemy czegoś innego.
- Cokolwiek będzie świetne. - Znajdź pokrętło,
którego używałaś wcześniej i przekręć je w prawo,
żeby ustawić kurs zero-sześć-zero.
Nie wiem, czy to cokolwiek zmienia.
Nic. Bez zmian.
W porządku, sierżancie, jeszcze nie skończyliśmy.
Weź drążek i poruszaj nim od lewej do prawej.
Nadal nic.
To nie działa, prawda?
Ponownie włącz autopilota.
Zgaduję, że to moja odpowiedź.
Straciła wiele powierzchni sterowej.
Co to znaczy?
To znaczy, że nie możesz zawrócić samolotu.
Ale lecimy na północ w stronę lotniska LAX?
Które ma cztery pasy startowe,
wszystkie ze wschodu na zachód.
Prostopadłe do ciebie.
Pamiętam naszą geometrię.
Dolatujemy do lotniska LAX, więc co robimy?
Lotnisko LAX nie jest brane pod uwagę.
Dobrze, więc co nam zostało?
Lotnisko Burbank?
Taki sam problem, jak z LAX.
Lotnisko Mojave?
Za bardzo na wschód. Nawet, jeśli udałoby im się dolecieć.
Ile mają paliwa?
Za mniej niż dwadzieścia minut, ten samolot znajdzie się gdzieś na lądzie.
Nigdy nie słyszałem takiej ciszy na lotnisku.
Tak, musieli oczyścić przestrzeń powietrzną
i wstrzymać cały ruch lotniczy.
Czemu mam wrażenie, że nikt nie wierzy,
że uda im się spokojnie wylądować?
No dalej.
Zamiana.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
Dobra, mów do mnie.
Wymyśliliście już coś?
Sierżancie, na twojej drodze nie ma już innych lotnisk.
W całym tym pieprzonym stanie są lotniska.
Nie dolecisz do nich.
Nie masz wystarczającej ilości paliwa.
Ale mówiliście, że mała ilość paliwa, to nie problem.
Tak, w przypadku lądowania na lotnisku LAX.
Aktualnie mamy ograniczone opcje.
Szukamy innych rozwiązań.
Macie jakiegoś faworyta?
Szczerze, sierżancie,
patrząc na to, gdzie jesteście i ile macie paliwa,
naszym priorytetem jest próba ominięcia
wszystkich zamieszkałych obszarów.
Mówisz, że ludzie siedzący za mną nie są jedynymi zagrożonymi?
I mamy się martwić też o ludzi na lądzie?
To chciałam powiedzieć. Tak.
Nie możecie znaleźć pola, czy czegoś, gdzie będę mogła wylądować?
Będziemy dalej szukać.
Nie poddajemy się.
Co z lądowaniem na wodzie?
To byłoby idealnie, ale...
Nie zawrócimy samolotu. W porządku.
Byłam już w Pacyfiku, nie śpieszy mi się z powrotem.
Przepraszam?
Nie chcę przeszkadzać. Zna pani Bobby'ego Nasha?
Powiedziałam mu, że jest pani zajęta, ale nalegał.
- Bobby? - Athena!
Dzięki Bogu. Jak sobie radzisz?
Miałam lepsze dni.
Czy ja słyszę syreny?
Proszę wrócić na swoje miejsce.
Przepraszam, że nie odebrałem telefonu.
Kochanie, mówią o tobie w wiadomościach.
Słuchaj, jestem w drodze na lotnisko.
Jest jeden problem, droga 110 jest zakorkowana, więc...
będziemy musieli spotkać się przy taśmie bagażowej.
Oszczędź sobie drogi. Nie wylądujemy na lotnisku.
O czym ty mówisz?
Straciliśmy możliwość zawracania.
Za jakieś sześć minut przelecimy nad lotniskiem.
Czego ode mnie potrzebujesz?
Masz schowany pas startowy?
W jakim kierunku lecisz?
Na północ.
Bóg wie gdzie.
Bobby, kończy nam się paliwo.
Boją się, że ta akcja zabije
wielu ludzi i to nie tylko tych na pokładzie.
Nic takiego się nie stanie. Ile potrzebujesz?
Ile czego?
Pasa startowego.
Półtora kilometra wystarczy.
Półtora kilometra?
Dam ci nawet więcej.
Bobby, ty jesteś na drodze 110.
A ty lecisz prosto w moim kierunku.
Sierżant Grant? Jesteś tam?
Jestem. Zmiana planów.
Wylądujemy na autostradzie.
Czy ona powiedziała, że wylądują na autostradzie?
Co to w ogóle znaczy?
Przy jej obecnej trajektorii, chodzi o drogę 110.
Jak samolot pasażerski ma się zmieścić na najbardziej ruchliwej drodze w Ameryce?
Cholera, Bob.
Maddie, niech policja zamknie
trzykilometrowy odcinek
drogi 110 na południe, aż do zjazdu na King Boulevard.
Dlaczego? Był jakiś wypadek?
Może być.
Chwila, co się dzieje?
Nie spotkam się z Atheną na lotnisku.
Spotkamy się tutaj.
Droga na południe zablokowana. Zajmiesz się północną stroną?
Wysyłam wsparcie,
ale drogi wokół King są zablokowane.
- Właśnie skończył się mecz. - Ile to zajmie?
Optymistycznie? Dziesięć minut.
Dobra, sami się tym zajmiemy.
- Hej, Brad. - Tak.
Wiesz, czy w wozie jest zestaw drogowy?
Nie wiem. Nie ja się tym zajmuję.
Mam to, czego potrzebujemy, kapitanie.
Dobra, Buck, potrzebujemy ich półtora kilometra dalej na autostradzie.
Półtora kilometra?
Zrozumiałem, kapitanie.
Hej, stój! Stój! Straż pożarna.
- Muszę zarekwirować ten motor. - Serio?
Kask, no dalej, pośpiesz się.
Ruszaj się, no dalej.
O rety.
To musi być ona.
Chyba przegapiła swój przystanek.
Dobrze, sierżancie, żeby zejść w dół i wylądować
musisz w tej chwili opuścić podwozie.
Jesteś pewna?
Czy brzmię jakbym żartowała?
Nie, ale po opuszczeniu kół nie będzie odwrotu.
- Powiedz mi, co mam robić. - W porządku,
jest dźwignia, która zwalnia podwozie.
- Ta z kółkiem? - Tak.
Ale kiedy samolot zejdzie poniżej 122 metrów,
autopilot przestanie działać.
Wcześniej powiem ci, co masz zrobić,
ale ty musisz sprowadzić go na ziemię.
Uda nam się, prawda?
Musiałeś robić to już wiele razy
- w tych swoich grach. - Rozbijałem się.
Co?
W grze. Za każdym razem, jak dochodzę do tego etapu, rozbijam się.
To tylko symulacja. To jest rzeczywistość.
- W mojej głowie brzmiało to lepiej. - Nigdy wcześniej tego nie robiłem.
To jest nas dwoje. Ale pomożemy sobie nawzajem.
A twoja kochana mama czuwa nad tobą.
Więc mam szczęście, że jesteś przy mnie.
Zatrzymaj się!
Drodzy państwo, będziemy lądować awaryjnie.
Nie będzie to gładkie lądowanie.
Ale zrobimy, co w naszej mocy.
Jesteśmy w tym wszyscy razem.
Chcesz coś dodać?
Samolot minął lotnisko LAX i kieruje się na północ.
Mam nowe informacje.
Duża część autostrady nr 110 jest zamykana.
To chyba nie znaczy to, co myślę.
Och, ty naiwny człowieku.
Wszystkie jednostki przy hangarze, kierujcie się na autostradę nr 110.
110? To szaleństwo.
Kto przy zdrowych zmysłach jedzie autostradą o tej porze?
Straż pożarna, zatrzymaj się!
Zatrzymajcie się! Zostańcie w samochodach!
Zamknął drogę.
Athena, słyszysz mnie?
- Tak, skarbie. - Załatwiliśmy ci pas startowy.
Świetna wiadomość.
Brad, ewakuuj wszystkich z samochodów.
- Dlaczego? - Leci tu samolot.
- Brad! - Tak.
Mamy potwierdzenie, że zamknięto ponad kilometr drogi.
Lada chwila samolot spróbuje awaryjnego lądowania
na jednej z najruchliwszych autostrad.
- Zostało sześć minut drogi. - Ile to dla samolotu?
Nie wyobrażam sobie, co czuje teraz Athena.
Nie wyobrażam sobie, co czuje Bobby.
Athena, wciąż tam jesteś?
Bobby.
Lądowanie będzie trochę skomplikowane.
Więc utrzymam połączenie, żebyś mógł słyszeć.
Będę tu na ciebie czekać.
Może nie powinieneś tam stać.
Poradzisz sobie świetnie.
Będę trzymał kartkę z twoim imieniem.
Zamilcz.
Athena.
Widzę cię.
Ja ciebie też.
Kocham cię.
Powiedz mi to osobiście.
Dobra, jesteśmy gotowi.
Będziecie zbliżać się do ziemi z prędkością 200 metrów na minutę.
Nadążymy.
Ustaw wysokości 30 metrów na AP.
Zredukuj prędkość do 180 węzłów.
Gdy osiągniesz 210, zaczniemy wystawiać klapy.
Dźwignia jest na centralnym panelu, obok twojej nogi.
Przesuń ją na godzinę szósta.
- 210 węzłów. - Klapa pierwsza.
Klapa druga.
- 180 węzłów. - Klapa trzecia. Klapy pełne.
Sprawdź wysokość.
- 120 metrów i spada. - Odłącz autopilota.
- Jem, twoja kolej. - Przejmij ster, młody.
Jem!
- Co teraz? - Trzymaj stabilnie.
Przechyl dziób o dwa stopnie, a gdy osiągniesz 10 metrów,
pociągnij aż do oporu.
30 metrów.
Z OSTATNIEJ CHWILI: LĄDOWANIE AWARYJNE NA 110
Unieś dziób o stopień lub dwa, aby zatrzymać opadanie i wyrównać.
Przy trzech metrach delikatnie pociągnij,
aby lekko unieść dziób.
Dwadzieścia.
Jem!
- Osiemnaście. - Potrzebuję cię przy sterze!
Piętnaście.
Dwanaście.
- Dziesięć. - Czekamy, aż koła dotkną ziemi.
Sześć.
Przygotujcie się na uderzenie.
Ciąg wsteczny.
Witamy w Los Angeles.
Kontrola lotów.
Wylądowaliśmy.
Tak!
Niech ktoś powie „amen”!
Amen!
Mama byłaby bardzo dumna.
Idź uściskać tatę.
Bobby.
Rozłączę się teraz.
W porządku?
Tędy.
Wygląda pan jak ten aktor.
Często to słyszę.
Dobra robota, Brad.
Strażak pana zbada.
Dobra robota, Brad.
Chodźcie.
- Dziękuję. - Taka nasza robota.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Jest pan strażakiem, prawda? - Zgadza się.
Jak to wygląda?
Wygląda jak...
Buck, mamy kolejnego.
Dajesz radę?
Odsunąć się od samolotu!
Pośpieszcie się!
Zajmę się nim, ty uciekaj.
Nie możesz tu zostać.
- Nie zostawię go. - Ja się nim zajmę.
Znajdź mojego męża Bobby'ego i powiedz mu, że potrzebuję pomocy.
Pospiesz się.
Rozmawiałem z instruktorem,
ogień mógł powstać przy klockach hamulcowych.
Pasażerowie mówią, że zaczęło się od ogona.
Więc przy lądowaniu musiał uszkodzić się APU.
Bobby, myślimy, że to APU.
Powiedz mi, co to jest.
Pomocnicza jednostka zasilania, gazowy generator turbinowy.
Na benzynę?
Paliwo lotnicze. Przewody biegną przez cały samolot.
- Genialny pomysł. - Kapitanie, mam wąż!
Buck, to rekwizyt. Nie ma w nim wody.
- Dobra, więc co robimy? - Potrzebujemy prawdziwego.
- Ilu osób zostało? - Dwoje. Muszę znaleźć Bobby'ego.
To ja jestem Bobby.
Jesteś Dennis Jenkins. Gdzie moja żona?
W samolocie, robi RKO.
Nie chce zejść. Musisz po nią iść.
Dawaj, Bobby.
Buck, podjedź tam.
I wtedy zatrąb.
Wespniesz się?
Taki był plan. Ale chyba mam lepszy.
118!
Bierzcie gaśnice i szykujcie pianę!
Bobby, czy Athena...
W środku. Z pacjentem, którego trzeba reanimować.
- Eddie, podnieś drabinę. - Robi się.
Do roboty!
- Teraz Bobby dowodzi? - Ja się tylko dostosowuję.
- Czas iść. - Umrze, jeśli przestanę.
Zmieńmy się. Za trzy, dwa, jeden.
Trzymam cię.
Wycofujemy się.
Jak go ściągniemy?
Robo-puls.
Utrzyma reanimację, gdy będziemy go znosić.
Pomożemy mu, Athena.
A ja pomogę tobie.
Chodźmy.
- Gotowe! - Kabina ugaszona, kapitanie.
Dobra robota, Eddie.
Przyda się spora laweta.
Co z drugim pilotem?
Wiozą go do szpitala. Udało się przywrócić rytm serca.
Athena i pasażerowie uratowali mu życie.
- Szalona akcja, Bob. - Cieszę się, że ci się podobało.
Dobrze mieć cię z powrotem. Nawet jako gościa specjalnego.
Zapomniałem zapytać, gdzie jest Gerrard?
Buck wysłał go do szpitala.
Co?
Mógłbym wyjaśnić, ale tak będzie ciekawiej.
- Athena. - Nic mi nie jest.
Sprawdź jego stan. Muszę zadzwonić.
Chciałem podziękować, że bezpiecznie mnie tutaj przywiozłaś.
Jeszcze nie jesteśmy bezpieczni.
Elaine?
Athena. Dzięki Bogu.
Prokurator stanowy Fredericks, którego zostawiłam w Arizonie.
Powiedz, że ktoś wyciągnął go z bagażnika i wsadził do aresztu.
Niestety nie.
Znaleźliśmy samochód, ale gdy dotarła policja z Phoenix,
bagażnik był pusty.
I jeszcze jedno.
Prokurator Fredericks nie istnieje.
Nie ma nikogo o takim nazwisku w spisie prokuratorów USA.
Dlaczego mnie to nie dziwi?
Ktokolwiek to był, dla kogo pracował,
ktoś musiał mu powiedzieć, że będziemy sami na tej drodze.
Wydaje mi się, że wiem kto.
Elaine, oddzwonię do ciebie.
Athena, muszą cię zbadać.
- Musisz odzyskać siły. - Bobby, potrzebuję przysługi.
Szukamy sierżant Atheny Grant.
Przepraszam.
Hej, przepraszamy, szukamy sierżant Atheny Grant.
Uważamy, że mogła być w tym samolocie.
Hej, przepraszam, słyszałem, że szukacie
policjantki, która wylądowała samolotem?
- Wylądowała nim? - Tak.
- Podróżowała z kimś. - Facet w kajdankach?
Tak, możesz nam powiedzieć gdzie są?
- W karetce. - Mają obrażenia?
Nie, wysyłamy wszystkich do szpitala na badania.
Który szpital?
Ta jedzie do Prezbiterian.
- Dzięki. - Jasne.
Dziękuję, kapitanie Nash.
Nie ma sprawy.
Co teraz?
Pójdziemy po rzecz, której wszyscy chcą:
czarny notes Maxwella Fultona.
Gdzie?
Nie będziesz zadowolona.
Na lotnisko.
Jedziemy na lotnisko.
- Tutaj? - Tak.
Parking podziemny?
Tak, a czego się spodziewałaś?
Nie wiem.
Może depozytu, albo skrytki na lotnisku.
Myślał, że to najbezpieczniejszy sposób.
Gdy go wkopali, powiedział mi,
że gdy mieli go aresztować,
włożył wszystko do jednego ze swoich aut i to tu zostawił.
Pewnie nie dostałeś kartki z pozwoleniem?
Nie, ale kazał mi zapamiętać numer.
Cześć.
Mamy odebrać samochód.
Macie kwit?
Numer odbioru.
732-AB67.
To cudeńko trochę się naczekało.
Mimo wszystko muszę zobaczyć kwit,
inaczej muszę wypełnić dokumenty i zadzwonić do szefa, to po prostu...
To też może być.
732, co nie?
Czeka na P-1. Zaraz nim podjadę.
Nie, nie. My po niego pójdziemy.
P-1.
Mówił, że fajnie się nim jeździło.
Pewnie gdzieś go tutaj wcisnął.
Powiedział, że schował go nie na widoku.
Jasne.
Może musimy się przejechać.
Jasne.
Dobra
Jeden notes.
Czarny notes?
Nie był kreatywny.
Cały w kodach QR.
Musiał umieścić cały zbiór na chmurze.
Pożycz komórkę. Bateria mi padła.
Przez siedzenie cały dzień na telefonie.
James Drexen?
Dlaczego mi to coś mówi?
Ma strony internetowe, z których wszyscy korzystają.
Albo korzystali.
Senator Fletcher.
Głosowałem na niego.
Dobra, co z tym zrobimy?
Do kogo to zabierzemy?
Powiedziałbym, że do wiadomości o 23:00,
ale nawet o tej porze nie mogą tego pokazać.
Znam paru detektywów w Vice, którym możemy zaufać.
Będą wiedzieli, co z tym zrobić.
Dobra, chodźmy.
W porządku.
Hej.
Tak zostawimy samochód?
Mamy to, co chcieliśmy.
Bobby, to po prostu...
Piękność.
Ulubieniec Maxwella.
Wszędzie go szukaliśmy. W jego każdym domu, garażu.
Wiedziałem, że gdy go znajdziemy,
to będzie miał w środku coś specjalnego.
Prokurator Spencer.
Gdzie twój partner?
Dalej ściga tę pustą karetkę,
za którą wysłał nas twój mąż.
Dlatego ja pojechałem za wami.
Teraz przejmę pieczę nad moim więźniem
i tym dowodem.
Nie dawaj mu tego.
- Nie radzę. - Czekaj.
Weźmy głęboki oddech.
Powiedzmy, że dam ci to,
co z tym zrobisz?
Wpiszesz jako dowód czy zniszczysz?
Może po prostu mi to daj?
Kto cię przysłał?
Ktoś stąd?
Sam to zrobił.
Jest tutaj.
Ostatni raz.
Notes.
- Dobra. Po prostu zastrzelę ci męża. - Nie!
Notes, sierżant Grant.
Co, po prostu nas zabijesz, a potem odejdziesz?
Albo skazany zabójca policjanta próbuje
uciec, zabiera pistolet i strzela.
Za późno go zastrzeliłem, już zabił waszą dwójkę.
Niedobrze.
Odprawiłam się w Phoenix.
Będę musiał improwizować.
Mam! Mam!
Daj mi spojrzeć. Daj mi spojrzeć.
Mówi sierżant Athena Grant.
Potrzebuję karetki na parking lotniska Los Angeles.
Niech się pospieszą!
Ty już swoje dostałeś.
W końcu to zrobiłem.
Co takiego?
Zasłoniłem kogoś.
Zrobiłeś znacznie więcej.
Przyjąłeś za mnie kulkę, ratując mi życie, dziękuję ci.
Byłem ci to winien.
To pasażer w końcu przejął kontrolę
nad samolotem i wylądował nim bezpiecznie na ziemi.
Jego tożsamość pozostaje nieznana.
Nie będziemy tego zmieniać.
Czuję, że nie mogę cię nigdzie zabierać.
Złapałaś tego, kogo miałaś?
- Tak. - Czyli zrobiłaś już wszystko?
Prawie.
Jak się ma pacjent numer dwa?
Będzie żył.
Niestety.
Pilnuje go policjant,
a Biuro wysyła po niego agentów, żeby go zabrali
do więzienia federalnego, jak tylko go wypiszą.
Zróbcie mi przysługę i nie idźcie z nim na ugodę.
- Koniec z ugodami. - Nie.
Nie z dowodami, które nam pani dostarczyła.
Co to oznacza dla Dennisa Jenkinsa?
Dalej będziecie potrzebowali jego zeznań?
Jego zeznanie potwierdzi pochodzenie tego notesu.
Odpowiedz mi na jedno.
Jak ten twój oślizgły partner znalazł się w tej sprawie?
To jest śmieszne.
Cała ta operacja to jego pomysł.
Wiedział o notesie i chciał go pierwszy znaleźć.
Prawie mu się udało.
Nie pomyślał o jednej rzeczy... twojej żonie.
Wszyscy zawsze popełniają ten błąd.
Sierżant Grant?
- Tak? - Może pani wejść.
Dobrze.
Dziękuję.
Przykujesz mnie do łóżka?
Pewnie jesteś tak wykończony,
że gdybyś uciekł, to mogłabym cię złapać.
I tak byś mnie złapała.
Biegłabyś tyle, ile trzeba.
Prawda.
Chcę, żebyś wiedziała,...
że już nie uciekam.
Przestałem,
gdy pojawiłaś się w moich drzwiach.
Dużo myślę o tym dniu.
Nie jestem taka pewna, że przez lata uciekałeś.
Myślę, że czekałeś na pukanie.
Inaczej opuściłbyś stan, kraj,
zmienił nazwisko, zniknął.
Nie zrobiłeś tego.
Przyczaiłeś się.
Kiedy ten dzień w końcu nadszedł,
nigdy nie wyrzekłeś się tego, co zrobiłeś.
Szanuję cię za to.
To była dla mnie...
ulga.
Nie dla ciebie.
Nic nigdy nie naprawi tego, co zrobiłem.
Nic...
nigdy nie przywróci Emmeta.
Nie.
Nigdy.
Nie szukałem współczucia,
gdy powiedziałem ci, że nie przyjmę ugody.
Pogodziłem się z tym.
Nie to powiedziałeś.
Powiedziałeś, że nie przyjmiesz ugody bez mojego błogosławieństwa.
Teraz je masz.
Co oni tutaj robią?
Dalej jestem w areszcie.
Dalej jesteś w moim areszcie.
Zadzwoniłaś po nich... dla mnie?
Dlaczego myślisz, że dla ciebie?
Robię to dla siebie.
Wiem też, że Emmet by tego chciał.
Nie tego, żeby jego morderca chodził wolno,
ale żeby kobieta, którą kochał,
była w końcu wolna od tej złości.
Oddaj mu cześć,
a kiedy wrócisz do swojej rodziny,
bądź lepszym człowiekiem niż wcześniej.
Obiecuję.
Hej, skarbie.
Wszystko w porządku?
W porządku.
Muszę powiedzieć, że jestem zaskoczony,
że wy, frajerzy, nie spaliliście tego miejsca.
Wątpiłem, czy macie ułamek wiedzy o ogniu.
Paliwo, zapłon, spalenie.
Wilson, podobała ci się mała chwila
na moim stanowisku kapitana?
Wykonywałam tylko swoją pracę, proszę pana.
Z pewnością nie potrafisz mojej.
Użycie wykrzyknika w raporcie z akcji.
Wulgarne!
Han, toaleta bardzo za tobą tęskni.
Już się za to zabieram.
Diaz.
Coś śmiesznego w moim opatrunku?
Wystarczająco ciasno go zacisnąłem?
Wyśmienicie, proszę pana. Bardzo... ciasno.
Dziękuję.
Buckley.
Tak, proszę pana.
Ty.
Uratowałeś mi życie.
Czujesz te ramiona, synu?
To ja, biorę cię pod swoje skrzydła.
facebook.com/BlueSquadSeries facebook.com/StormSubsTeam