Kumpelki powtarzają mi, że ładną buzią go nie odzyskam.
A kto powiedział, że tego chcę? Nie chcę. Chcę odzyskać siebie.
A właściwie 35-letnią wersję mnie.
- Dacie radę uciąć mi 15 lat? - Bez wątpienia.
Tylko żebym nie wyglądała jak kaczuszka.
- Czego planujecie na mnie użyć? - To tylko remont w pokoju obok.
Spokojnie. Oddychaj normalnie.
Licz od 10 w tył, a gdy się obudzisz, będziesz 10 lat młodsza.
Pietnaście.
Dziesięć,
dziewięć,
osiem, siedem...
Skończyliśmy?
Doktorze?
Jak wyglądam?
Halo?
911, co się stało?
Liczyłam w tył, a teraz oni nie żyją!
Kto taki?
Wszyscy! Pospieszcie się! Ten anestezjolog przygniata mi nogi!
Co to, waszym zdaniem? Wyciek gazu.
Może jakiś patogen. Świat to teraz istny cyrk.
Nie ma śladów środków łatwopalnych.
Nie zdejmujcie masek.
Gdzie są wszyscy? Za cicho tu.
Tu jest jedna.
Ma puls.
Źrenice reagują normalnie.
Pomocy! Proszę!
Proszę, pomóżcie!
Pomóżcie mi, przygniatają mnie.
Buck, pomóż mi tutaj. Chimney, ty sprawdź tamtą.
- Co się stało? - Stój!
- Nie dotykaj twarzy. - Co jest ...?
Wygląda na to, że ci tutaj nie skończyli roboty zanim zemdleli.
Nadal jest pani pod wpływem anestetyków, a to dobrze.
Będzie panią fajnie znieczulać.
Ale położę pani na twarzy zimny kompres, dobrze?
Puścił szew?
Poczuje pani z pewnością lekki chłód, ale nie ból.
Musimy zachować jak najwięcej tkanki w drodze do szpitala.
Tkanki? Twarz mi odpada! Odpada mi twarz!
Tu te same objawy, kapitanie. Śpi jak dziecko, ale jest stabilna.
Przewody do anastezji idą w takich placówkach w ścianach, prawda?
- Jak myślisz, przeciek czy przerwanie? - Ale czemu ona nie śpi?
Zdaje się, że dostaje tlen przez rurkę nosową.
Eddie, słyszysz?
- Tak jest. - Co u was?
Z tyłu znaleźliśmy jeszcze paru pacjentów.
- Także są stabilni. - Wyślę do was Chima.
Poszukajcie pomieszczenia z pojemnikiem.
Zamknijcie wszystkie możliwe zawory.
Pewnie pękła rura, co?
- To pewnie przez tych budowlańców. - Widziała pani budowlańców?
Słyszałam ich, zanim odpłynęłam.
Teraz nic nie słychać.
Ja zajmę się tym tutaj. Chimney, bierz faceta na stole.
Jasne.
- Słyszy mnie pan? - Ten jest stabilny.
Ten oddycha.
Nie można go ruszyć.
Kapitanie, mam przeciek.
Zobaczmy, co my tu mamy.
- Plombuję wyciek. - Zrozumiałem, Eddie.
Dobra. Czyli takie buty.
Eddie! Potrzebuję cię tutaj. Weź narzędzia.
Co potrzebujesz? Piłę? Szczęki?
Klucz. Musimy go przewieźć z ostrzem.
Powolutku.
Ostra rzecz.
Mierz dwa razy, tnij raz...
Leż spokojnie, kolego, zajmiemy się tobą.
Skończyliśmy. Dajcie znać do Mercy General. że wieziemy dziesięciu.
Mierz dwa razy, tnij...
Przepuście nas, poważny stan.
Bez obaw, zabierzemy panią do szpitala i tam panią wyleczą.
Jeszcze będzie pani miała swój nowy start z nową twarzą.
Cieszyłabym się, gdybym chociaż odzyskała starą.
tłumaczenie: Brunsiaczek, assisko korekta: Brunsiaczek
Jesteśmy.
Jeszcze ich nie ma.
Jeszcze możesz uciec.
Odłóż swoje rzeczy, zanim przyjadą tu dziadkowie.
No, no. Fajne. Wyjątkowo imponujące.
O to mi chodziło, więc dzięki. Zostaniesz? Dołączysz do nas?
W życiu, dzięki.
Beatrice nigdy za mną nie przepadała.
Bladego pojęcia nie masz, co cię czeka, prawda?
Pozdrów ich ode mnie.
Jesteśmy!
- O, nie. - Dziadku!
Ale się stęskniłam!
Jeszcze tu jesteś? Miałeś podrzucić dzieci i spadać.
Nie dałyby rady wyskoczyć z auta w biegu.
Pamiętaj, co by nie było, wyjeżdżają w sobotę.
Beatrice, co u ciebie? Dobrze cię widzieć.
Michael, jaka miła niespodzianka. Nie wiedziałam, że tu będziesz.
Mamo, tato, to jest Bobby.
Cześć.
- Miło pana poznać, panie Carter. - Mów mi po imieniu, Samuel.
- Jasne. - Rany, przystojny wielkolud.
- On już tu mieszka? - Nie, proszę pani. Czekamy do wesela.
I miło wreszcie panią poznać.
Jesteś bardzo... wysoki.
- Michael, twój mąż do nas dołączy? - Nie. Nie jesteśmy z Glennem małżeństwem.
Oczywiście, że nie. Dopiero co się rozwiodłeś.
Mówisz, w sobotę?
Tak jest. Tak trzymaj, dobrze.
Bojowa jesteś w tej nowej, zadziornej fryzurze.
- Zadziornej? - Tak.
Popracujmy nad układem dwa-trzy-dwa.
Masz być gotowa powitać kiedyś Douga zabójczym sierpowym.
Nie dlatego to robię.
Nie chcesz kiedyś skopać byłemu tyłka za znęcanie?
Bo ja bym chciał.
Już nigdy nie zrobię nic dla Douga.
To kolejny krok w nowym starcie Maddie.
Daj spokój, fryzura, mieszkanie, dyspozytor miesiąca, o ile słyszałeś.
Jakieś tysiąc razy.
To o to ci chodzi? Rozkwitam, a ty tego nie ogarniasz.
- U mnie jest super. - Tak, super. Nadal śpisz u mnie.
A tak w ogóle, co z tą babką od trzęsienia ziemi?
Masz beznadziejną gadkę.
Widujemy się z Ali. Nie spieszymy się.
Wyjechała w interesach do Nowego Jorku.
Czemu każda twoja dziewczyna musi wyjeżdżać?
Ja przynajmniej się z nimi spotykam.
- A jaką ty masz wymówkę? - O czym ty gadasz?
Jak tam Chimney?
- Przyjaźnimy się. - Ale ty chcesz się z nim spotykać.
- Tego nie powiedziałam. - Nie musiałaś.
Twoje pięści to mówią. Skoczyły ci siła i szybkość.
I to o jakieś 20%, gdy tylko o nim wspomniałem.
Dobra, luz. Zapytam cię o coś.
Tak ci świetnie idzie, rozkwitasz. Czemu się z nim nie umówisz?
Nie wiem.
Lubimy te same rzeczy, śmiejemy się z tych samych kawałów.
Nawet lepiej, ona śmieje się w moich, a ja nie jestem taki zabawny.
Chyba nie spotyka się z kimś innym, co?
Nie. jej były wykręcił jej niezły numer.
Nie mówię, że już nigdy nikogo nie pokocha, ale...
Żadnych szybkich numerków, pieszczot?
Nie. Teraz jesteśmy na etapie niezręcznych uścisków i spojrzeń.
Sytuacja bez bzykanka?
W narożnik.
Jaka szkoda.
To może czas wyruszyć na bardziej zielone pastwiska?
Wiesz, o co chodzi.
Problem ze mną, że jestem kiepski w domysłach.
Wiesz, że jojczysz o tej lasce odkąd zaczęliśmy tu przychodzić?
Trzeba było wysłać ci ten znaleziony portfel pocztą,
zamiast zwracać osobiście i rozpoczynać tę nietrafioną przyjaźń.
Tak naprawdę to przychodzę tu tylko dlatego, że w tym portfelu
miałem 20$, gdy go zgubiłem i teraz próbuję się odegrać.
Mamo, nie słuchasz mnie.
Jest trochę mała, jasne, ale to świetna szkoła.
Ona nie jest mała, tylko mikroskopijna.
Chcę doświadczyć prawdziwych studiów.
Pikników i meczów futbolowych. Zmianę środowiska.
Chcesz imprezować. Uniwersytet Miami to szkoła imprez.
Nie chcę imprez, tylko chcę świeżego startu.
Chcę zacząć od nowa. To dlatego wyjeżdża się na studia,
by zostawić za sobą lamusa, jakim było się w liceum.
Kotku, kto nazwał cię lamusem?
Mamo! Uważaj!
911, co się stało?
Rekin! Człowiek zaatakowany przez rekina!
Na jakiej plaży pani jest?
Nie jesteśmy na plaży, tylko na autostradzie.
Straż pożarna, zrobić miejsce.
- Co jest? - Rekin tygrysi.
Mieliśmy ją wypuścić na wolność. Ciężarówka jechała w poprzek drogi.
- Szczęki! - Pewnie.
Ach, te szczęki. Szczęki!
Biorę się za to.
- Jak jego ramię się tam znalazło? - Diego próbował podać jej wodę.
Bez tego nie może oddychać!
- Ile zostało jej czasu? - Minuty.
- Czekamy jeszcze, czy... - Nie! Nie zabijajcie jej.
Tak daleko zaszła.
Zrobimy to naprawdę ostrożnie. No już, bierzcie się.
Dobra, odwieźcie go, natychmiast!
Powolutku.
- Nie pozwólcie jej umrzeć. Proszę. - Oddychaj powoli. Nic ci nie będzie.
Podnieśmy go!
Dobra, szybko opuszczajcie.
Zaczynamy.
Powoli! Jeszcze trochę.
Tak jest, wyciągaj dalej.
Wystarczy.
- Stop! - Tak jest, poluźnijcie trochę.
Ostrożnie!
Dobra, jest już w wodzie.
Dalej, płyń.
Widzicie ją? Gdzie jest?
- Szkoda, że Diego to ominie. - Nic go nie ominie!
Nie rozumiem, czemu twoja matka przeorganizowała całą kuchnię.
Mówiła, że nie może niczego znaleźć.
Więc tak przeorganizowała, żebyśmy my nie mogli niczego znaleźć?
- Mam! - Dziękuję.
Piękna sukienka.
- Bardzo elegancka. - Dziękuję.
- Ty ją wybrałaś? - Tak.
- Co to? - To praca szkolna Harry'ego.
Michael miał konferencję, więc ja mu pomogłem.
Miał to odłożyć, ale wiesz co? Zabiorę to.
Chłopak owinął sobie ciebie wokół palca.
Już wkrótce musisz się zmienić z kumpla Bobby'ego w ojczyma Bobby'ego.
Masz rację, powiem mu, żeby to zabrał.
Jeśli mi pomożesz znaleźć tarkę do sera.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Harry, chciałbym, żebyś posprzątał stół do obiadu.
- Dobrze, za minutkę. - Nie za minutę, tylko teraz.
- Proszę. - Kim jesteś, żeby mu rozkazywać?
To nie są twoje dzieci, a ty nie jesteś ich ojcem.
Przykro mi z powodu twojej rodziny,
ale moje wnuki to nie jest twoja nagroda pocieszenia.
- Dzieci. - Przepraszam, ja...
Przeproś, mamo.
- W porządku, Atheno, nie miała... - Właśnie, że miała.
Jeśli chce tu dziś zostać na noc, to przeprosi.
Przepraszam, że powiedziałam to przy dzieciach.
W ogóle nie powinnaś tego mówić. To nie twoja sprawa.
Męczy mnie już, że mówisz mi, co jest moją sprawą, Atheno.
Nie powiedziałaś mi, że się z nim spotykasz ani że się oświadczył.
Jak w ubiegłym roku. Moja mała May prawie umarła,
a ty słowa nie pisnęłaś przez miesiąc?
Bo to nie twoja mała, tylko moja.
Musieliśmy się z Michaelem skupić w całości na niej, a nie na tobie.
- Chciałabym pomóc. - Ty nigdy nie chciałaś pomóc.
Chciałaś mi tylko wytknąć, gdzie nawaliłam.
Bo nigdy się nie uczysz.
Rzucasz się na wszystko i w ogóle nie myślisz,
nie rozważasz konsekwencji. "Przeprowadzę się do Los Angeles."
"Rzucę prawo." "Zostanę gliną."
"Wyjdę za homoseksualistę." "Poślubię białego."
Czasem myślę, że to cud, że te dzieciaki nadal żyją...
Dobra, wystarczy.
Bobby ma rację. Wszyscy powinniśmy się uspokoić.
Z całym szacunkiem, ale powiem, że pańska córka to wspaniała kobieta
i świetna matka. I nie zasłużyła sobie,
by mówić do niej w ten sposób w jej własnym domu.
Twoja matka przesadziła.
Myślę, że powinnaś powiedzieć coś córce.
Rano wyjeżdżamy.
9-1-1, co się stało?
Cześć.
- Halo? Tu 911, kto mówi? - Stevie.
Stevie, jestem Maddie. Skąd dzwonisz?
Z naszego domu. 1963 Aldrich Drive w Glendale.
Co się dzieje?
- Chodzi... o mojego tatę. - Czy tacie coś się stało?
Co? Nie. On zrobił coś złego.
- Stevie, coś ci jest? - Mnie nie. Tylko...
Dawaj mi ten telefon!
- Halo, kto mówi? - Tu linia ratunkowa 911.
Zadzwoniłeś na 911? O, rany.
To trochę żenujące, ale mój syn wpakował się w kłopoty i dostał szlaban.
Najwyraźniej, w wieku 13 lat to sprawa życia i śmierci.
Bardzo mi przykro, że zajmujemy pani czas.
Zdarza się. Na pewno nikomu nic się nie stało?
Nie, wszyscy cali, dziękujemy.
Niestety ktoś tutaj dostanie szlaban na dłuższy czas.
Przepraszamy za kłopot.
Odebrałam nieco niepokojący telefon.
- W jaki sposób? - Dzieciak mówił, że tata zrobił coś złego,
ale zanim powiedział co, włączył się tata i powiedział,
że dostał szlaban i to nic takiego.
- A ty myślisz, że to coś więcej? - Szczerze...
Nie jestem pewna.
Poprosimy, by opieka to sprawdziła.
Zajrzy tam policja i zobaczy, czy wersja taty się klei.
- To da ci spokój myśli. - Dobrze.
I przestań wątpić w swój instynkt.
Nawet nie wiesz, jaka jesteś użyteczna.
Dziękuję.
- To chyba żart. - Pan Eric Parnell?
- Tak jest. - Jestem sierżant Grant.
mam sprawdzić zgłoszenie na 911 z tego adresu.
- Mogę wejść? - Oczywiście, proszę.
Nie do wiary, że kogoś wysłali. Wyjaśniłem operatorce, że syn...
Gdzie jest pański syn? Chciałabym z nim porozmawiać.
Jasne. Chwileczkę.
Pani sierżant?
Stevie, to sierżant Grant. Wiesz, dlaczego tu jest?
- Bo zadzwoniłem na 911. - Właśnie dlatego.
Chciałabym chwilę porozmawiać z pańskim synem.
Na osobności.
Oczywiście.
Rozładuję zmywarkę.
Może porozmawiamy na zewnątrz?
Musisz wiedzieć, że nie masz kłopotów.
mam tylko sprawdzić, czy nic ci nie jest.
Bo jeśli nie, jeśli potrzebujesz pomocy...
To tylko powiedz. Mam ci pomóc.
Nic mi nie jest.
- Byłem tylko wściekły. - Na ojca?
Powiesz mi, dlaczego?
On chce wszystko pozmieniać, a ja wolałem tak, jak było.
- Ale on... - Co?
Nie był ze mnie zadowolony.
On... Przestraszyłem się.
Rozumiem.
Jesteście z ojcem sami, prawda?
W porządku.
Wiesz, że dzwonienie na 911 to poważna sprawa, prawda?
Tak.
Dlatego muszę się zastanowić czy powód, dla którego dzwoniłeś
jest trochę poważniejszy niż tylko uziemienie.
Nie, to wszystko. Przysięgam.
Proszę, niech pani powie tacie, że wszystko gra.
Nie chcę, by się więcej złościł.
Rozumiem.
Wszyscy pragniemy akceptacji rodziców.
Ale nie możemy przestać postępować jak należy.
Rozumiesz?
- Chyba tak. - W porządku.
Jeśli masz kłopoty, zawsze możesz wezwać pomoc,
lub gdyś potrzebował pomocy w ustaleniu, co właściwe,
możesz zadzwonić bezpośrednio do mnie.
Nie będę musiał.
Czyli wszystko dobrze?
Aresztuje pani mojego syna?
Nie, wszystko w porządku. Dziękuję za współpracę.
Do usług. Stevie?
- Cześć, Stevie. - Pa.
- Miłego dnia, pani sierżant. - Nawzajem.
Wyglądał normalnie?
Nie widziałam na nim żadnych śladów,
ale czy nic mu nie było? Nie jestem taka pewna.
Dlatego chcę usłyszeć zgłoszenie.
- Czekaj, Stevie, coś ci się stało? - Ja? Nie. Tylko...
Stevie, daj mi ten telefon.
Cofnij.
Stevie, daj mi ten telefon.
Tam, w tle, nim tata podejdzie do telefonu.
Stevie, daj mi ten telefon.
Zostań tutaj, niczego nie dotykaj.
Ktoś jeszcze był w domu?
Chłopiec powiedział, że byli z tatą sami.
Będziesz grzeczny?
Strażacy i ratownicy medyczni zostali wezwani
przez pacjentkę, wybudzoną ze znieczulenia
i znaleźli na podłodze nieprzytomny personel.
Wyciek gazu w klinice został szybko opanowany.
Większość ofiar doznała jedynie drobnych obrażeń.
Jednak jeden pracownik budowlany...
- Usiądź tutaj, Noah. - Nie nazywam się Noah.
- Teraz tak. - Oboje są stabilni.
Nadal trwają poszukiwania zaginionego dziecka w hrabstwie Orange.
- Stevie, wyłącz to. - Sześcioletniego Briana Gallaghera
widziano ostatnio przed kościołem, do którego uczęszcza jego rodzina
w Dana Point w Kalifornii.
Policja prosi o pomoc w znalezieniu zaginionego chłopca.
Jeśli masz jakieś informacje, prześlij je do wydziału policji
hrabstwa Orange za pośrednictwem
ich strony internetowej lub numeru na ekranie.
Eric Lawrence Parnell, 42 lata. Samotny. Pracuje jako informatyk.
Dorastał pod tym adresem. Matka zmarła w 2003,
zostawiła mu dom. Jest czysty, pani sierżant.
Czysty, albo po prostu ostrożny.
- A syn? - Steven Parnell, lat 13.
Chodzi do gimnazjum Los Nietos.
Wychowawca mówi, że jest przeciętnym uczniem.
Cichy, zamknięty w sobie.
Z wyjątkiem chwil, gdy dzwoni na 911.
- Jak pani myśli, o się tam dzieje? - Jeszcze nie wiem,
ale mam przeczucie, że coś jest nie tak.
Mnie to wystarczy, ale nie ma powodu,
by tu pani siedziała, gapiąc się na śmieci tego gościa.
My sobie tu poradzimy. Pewnie woli pani być w domu z rodziną.
Nie, w porządku.
Moja matka przyjechała.
Powiedziała, że wyjeżdża, ale jakoś nie bukuje lotu.
- Mam. - Do zobaczenia na posterunku, Billy.
- Mamy szukać czegoś konkretnego? - Nie, niczego szczególnego,
- dacie znać, co znajdziecie. - Załatwione.
Nie wiedziałem, co powiedzieć. Postanowiłem się nie mieszać, a potem...
Mama zrobiła się złośliwa.
Jest całe spektrum mam typu A.
Masz fajną mamę, masz mamę-helikopter,
masz mamę tygrysicę, i masz Beatrice.
Tak, przerażająca mama.
Nadała córce imię na cześć greckiej bogini.
- Tak, Atena, bogini mądrości. - I wojny.
Także bogini rzemiosła, ale to już inna historia.
Chodzi o to, że Beatrice miała wobec Ateny wielkie marzenia
i jeszcze większe oczekiwania, ale wie, jak działa ten świat.
Jak bardzo Atena musiałaby o wszystko walczyć.
W wychowaniu jej nie chodziło tyle o wychowanie córki,
co wyszkolenie wojownika.
Żadnych zakupów, manicure i długich rozmów przy herbacie?
Może w reklamie telewizyjnej. Ale w prawdziwym życiu?
Nikt nie zalezie córce za skórę tak jak matka.
Co mam zrobić, zapomnieć?
Ot tak, odpuścić okropności, które jej powiedziała?
Bobby, powiedziałeś swoje.
Trzymałeś stronę Ateny. Przy okazji, brawo ty.
Ale tak. Rozpracują to, albo i nie.
Tak czy inaczej, nie chcesz znaleźć się pośrodku.
Dostaniesz rykoszetem.
Twoja matka też mówiła ci takie okropne rzeczy?
Nie, moja matka powiedziała masę różnych innych okropnych rzeczy.
- I wybaczyłaś jej? - Jest moją matką.
Cześć.
Co tu robisz? Szukasz Bucka?
Nie, właściwie, przyszłam do ciebie, by ci to dać.
Papiery rozwodowe? Trochę to nagłe.
To naprawdę duży krok, Maddie. Będzie wiedział, gdzie jesteś.
- Jesteś tego pewna? - Tak, wiem, że to ryzyko.
Ale tylko tak poczuję, że się od niego uwolniłam.
Dobrze. Jeśli jesteś pewna, będę cię wspierał, we wszystkim.
Powiedziałeś mi kiedyś, że trzymasz dla mnie termin,
- gdy będę gotowa. - Podaj datę i godzinę.
- Piątek, 19:00 - Właściwie jestem zajęty.
Żartuję. Tak. Nie mogę się doczekać.
W porządku.
- Widzimy się w piątek. - Piątek.
Dobrze zagrane.
Cześć.
Przepraszam, muszę odwołać piątek.
- Musisz pracować? - Nie, właściwie chodzi o Maddie.
Zaprosiła mnie na randkę.
Chyba myliłem się co do niej.
Przepraszam jeszcze raz. Następnym razem ja stawiam.
Spoko.
Jestem pewien, że wkrótce się zobaczymy.
Nara!
- Znaleźliście coś interesującego? - Tylko to.
Damska farba do włosów. Czarna.
To pewnie to znalazłaś w zlewie.
Włosy tamtego chłopca wyglądały na farbowane?
Nie. I Parnella też nie.
Szemrane, ale nie ma podstaw do nakazu.
Pewnie nie dlatego mnie tu ściągnąłeś.
Mamy trafienie odcisków palców, ale nie Erica Parnella. Syna.
Mówisz mi, że mały Stevie Parnell jest przestępcą?
Nie, mówię, że Stevie Parnell się tak nie nazywa.
Naprawdę to Jacob Daniel Walters,
zaginął w Merced w Kalifornii w 2012 roku. Porwany z ulicy.
- Miał sześć lat. - Mój Boże.
Śledczy ściągnęli wtedy odciski Jacoba.
- Pasują, bez wątpienia. - Co teraz?
Wchodzimy. Ruchy, ruchy.
Bravo na miejscu.
Bravo, gotowi.
Alfa na miejscu.
Wchodzić, ruchy.
Czysto.
Wszędzie czysto.
- Czysto. - Dom pusty.
- Wyjechali? - Tak.
- Wystawimy Bursztynowy Alert. - Twoja wizyta go spłoszyła.
Nie wyglądał na wystraszonego, gdy tu wczoraj siedzieliśmy.
- Myślisz, że nas dojrzał? - Pani sierżant.
- Tak? - Powinna pani to zobaczyć.
Nie wygląda, by spał tu 13-latek.
Mówiłeś, że ile lat miał Stevie, gdy Parnell go porwał?
Sześć.
Zatem alert powinien obejmować dorosłego mężczyznę
podróżującego z dwoma małoletnimi chłopcami, 13-latkiem
i prawdopodobnie 6-latkiem.
Pokaż mi to.
Dzięki.
Dobrze. Dzięki.
Sprawdziłem, ne było go w szkole.
Alert wypuszczony i chyba możemy zidentyfikować drugą ofiarę.
Trzy dni temu uprowadzono sześciolatka w Dana Point, Brian Gallagher.
Myślę, że powinieneś trzeba usunąć stąd swoich ludzi, detektywie.
Nie jestem przekonana, że ten człowiek uciekł.
Myślę, że po prostu wyszedł.
Nie wziął niczego z szafy, ani przepisanych leków z szafki.
- Może się spieszył. - Mogło tak być,
ale myślę, że chodzi tu o coś innego, tylko nie wiem co.
Na linii czeka Stevie Parnell. Prosi o ciebie.
Maddie, chłopca zgłoszono do Bursztynowego Alarmu.
Czy to ta pani, z którą rozmawiałem wcześniej?
Tak, tu Maddie. Stevie, gdzie teraz jesteś?
Nie jestem pewien. Jestem na stacji kolejowej. Zgubiłem się.
Muszę porozmawiać z tą policjantką, którą do nas wysłałaś.
- Nie pamiętam jej nazwiska. - Sierżant Grant.
- Jest moją przyjaciółką. - Muszę z nią porozmawiać.
Spróbuję się z nią połączyć, ale ty spróbuj powiedzieć mi, gdzie jesteś.
Chyba źle wysiedliśmy. Chcieliśmy dojechać do Dana Point.
My? Tata jest z tobą?
Nie, nie, proszę. Nie pozwól, by nas znalazł.
Tu sierżant Grant.
Atena, mówi Maddie. Mam na linii Stevie Parnella.
Stevie do ciebie zadzwonił?
Właściwie próbował zadzwonić do ciebie. Połączę go.
Przepraszam. Powinienem był coś powiedzieć, gdy pani przyszła.
- Za bardzo się bałem. - Wiem, kochanie.
Ale naprawdę staram się postąpić właściwie.
Kochanie, czy mały Brian jest z tobą?
Przepraszam. Skłamał.
- Kto? Kto kłamał? - Mój tata.
Powiedział, że rodzice Noah go nie chcieli i dlatego będzie moim bratem, ale...
Wiedziałem, że to kłamstwo. Próbowałem coś powiedzieć.
Wiem.
- Gdzie jest teraz twój tata? - Nie jestem pewien.
Wyszliśmy, gdy spał.
Próbowałem zabrać Noah do domu, ale się zgubiłem.
O nie. Znalazł nas.
Stevie!
Idziemy!
- Z jakiej stacji dzwonił? - Namierzyliśmy go w północnym Hollywood.
Zaalarmowałam policję metra i policję miejską. Wysłali jednostki.
Skąd przyjedzie następny pociąg na tej stacji?
- Universal City Station. - To niecały kilometr stąd.
Bardzo mnie rozczarowałeś.
A jeśli ktoś zobaczył... Gdyby braciszkowi coś się stało?
On nie jest moim braciszkiem.
Centrala, podejrzany ma broń. Mamy sytuację z zakładnikami.
Do wszystkich jednostek, bądźcie w gotowości.
Nie podejmować akcji.
Powtarzam, nie podejmować akcji.
Nie podchodźcie!
Zostańcie tam!
To twój przystanek.
Rzuć nóż!
- Nie martwcie się. Jesteście bezpieczni. - Nie stawiaj oporu!
Mam was obu.
Rodzice są w drodze. Mimo wszystko radzi sobie całkiem nieźle.
Tak, dzieci w tym wieku są dość odporne.
To nie o niego się martwię.
- A jego rodzice? Wiedzą? - Pojechała do nich lokalna policja.
Matka dostała ataku paniki, gdy ich zobaczyła.
Myślała, że przyjechali z informacją o jego śmierci.
Co mu powiesz?
On nie jest moim tatą, prawda?
Nie, nie jest.
Twój prawdziwy ojciec i matka są w drodze.
- Czy ona ma kręcone włosy? - Twoja mama?
Miałem taki sen, gdy byłem mały.
Był dom z dużym gankiem i...
kobieta.
Miała kręcone włosy.
Ciągnąłem za nie, a ona się śmiała.
Ale mój tata... To znaczy... Eric...
Powiedział, że to nie było prawdziwe.
Naprawdę nazywasz się Jacob Daniel Walters.
Miałeś sześć lat, gdy cię porwał.
Bawiłeś się na zewnątrz.
Twoja matka usłyszała telefon.
Nie było jej niecałą minutę.
Ale to wystarczyło.
Eric wykradł cię w biały dzień.
O mój Boże.
Wywiózł cię setki mil od domu, by nie mogli cię odnaleźć.
Rodzice szukali cię latami.
Nigdy się nie poddali.
Mogą mnie pamiętać, ale ja ich nie pamiętam.
- Nie całkiem. - Są twoją rodziną.
Tak czy owak, kochają cię.
Masz przed sobą resztę swojego życia.
Możesz tworzyć z nimi nowe, szczęśliwe wspomnienia.
- Cześć. - Cześć.
To twój nowy początek.
Mamo! Widzieliśmy cię w telewizji.
- W wiadomościach. - Tak?
- Uratowałaś dzień i tych chłopców. - Nic im nie będzie?
Mówili, że starszy chłopiec był z tym człowiekiem od dawna.
Chyba tak.
Mam nadzieję.
- Sporo przeszedł. - Niezła robota, sierżant Grant.
Dziękuję, kapitanie.
Jesteśmy gotowi do jedzenia.
Jeszcze chwilka.
Tanya Kingston.
Widziałam cię w telewizji z tymi chłopcami
i pomyślałam o niej.
Mężczyźni szukający jej w lasie,
stojący w jednej linii...
nie znajdujący niczego, oprócz tej wsuwki.
Nigdy nie wiedziałam dlaczego chciałaś tę pracę.
Może dziś trochę zrozumiałam.
Wiem, że myślisz, że nie rozumiem twojego życia.
Ale ty też nigdy nie rozumiałaś mojego.
Poznałam mężczyznę, zakochałam się,
stworzyłam dom i wychowałam piękną córkę,
która uciekła od nas przy pierwszej okazji
i tak ucieka do dziś.
Ostatnio mam wrażenie jakbyśmy pędziły,
ścigały się do jakiejś mety.
Czy umrę i zostawię cię, jako pierwsza?
Czy będę żyła wystarczająco długo
by odkryć, że całkowicie się ode mnie odwróciłaś?
Może uciekałam.
Ale nie od ciebie.
Ta rodzina, ta praca... Właśnie do tego zmierzałam.
Potrzebowałam znaleźć miejsce z wystarczająco dużą przestrzenią
gdzie mogłabym zbudować życie, które było dla mnie ważne.
Chcę, żebyś była jego częścią.
Ale tylko jeśli zaakceptujesz je w całości.
Nawet Bobby'ego.
Kocham Cię kochanie,
ale popełniasz straszny błąd.
I martwię się, że gdy następnym razem twoje życie się rozpadnie,
nie będziesz w stanie poskładać go z powrotem.
- Donna? - Cześć, Maddie, to ja.
Cześć. Jak poszło? Wręczyliście Dougowi papiery rozwodowe?
Nie.
Maddie, nie możemy go znaleźć.
- Czekaj, co? - Posłaniec próbował kilkukrotnie.
Rozmawiał z sąsiadami. Nikt nie widział go od miesięcy.
To nie ma sensu. Próbowaliście w jego pracy?
Poproszono go o wzięcie wolnego,
gdy złożył wizytę twojej byłej szefowej.
Uważał, że wie, gdzie jesteś.
Doszło do rękoczynów.
Laurie? O, mój Boże. Bardzo źle?
Nic jej nie jest. Pojawiła się ochrona i Doug uciekł.
Ale od tego czasu nikt go nie widział.
To jak koszmar. Tyle, że się nie budzę.
Detektywi go szukają. Ale uważaj, Maddie.
Dzięki.
Nie uwierzysz.
- Cześć skarbie. - Doug...
Zapraszamy na: facebook.com/polishteam.web