Zapalenie skórno-mięśniowe.
Czy to jest tak straszne, jak brzmi?
[Hen] To choroba autoimmunologiczna.
Powoduje wysypkę na moich dłoniach,
i atakuje mięśnie,
więc będę się łatwiej męczyć.
Chcemy być z wami szczere.
To może być poważne.
Ale na to nie pozwolimy.
Nie, nie pozwolimy.
Czyli jest na to lekarstwo?
[Hen] Nie.
Ale są metody leczenia.
I już zaczęłam brać leki.
[Karen] To teraz najłatwiejsza część.
W pozostałym zakresie będziemy potrzebować pomocy.
Okej?
Wchodzimy w to.
Powiedzcie, czego potrzebujecie.
[Gra 'Lean on Me' Club Nouveau]
Cóż, po pierwsze, dieta.
[Buck] Bez sztucznych barwników, bez syropu glukozowo-fruktozowego,
- Bez glutenu. - Bez zabawy.
Awokado to zabawa. Zielone warzywa liściaste
to zabawa. Mamy masło z nerkowców, SunButter,
a twoje Omega-3 będą poza skalą.
Łosoś, dorsz, śledź.
Nie możesz mi po prostu zrobić, na przykład, ciasta dyniowego?
Również ćwiczenia są kluczowe.
Z napięciem mięśni,
albo używasz, albo tracisz.
Będziemy utrzymywać twoją elastyczność,
zakres ruchu i równowagę.
Czyli zamieniacie podwórko Bucka w studio jogi?
[Christopher] Nie joga.
Samba.
Samba?
Niektórzy pacjenci mają trudności z połykaniem
i mają problemy z głosem.
[wibruje]
- Co to, do cholery, jest? - To się nazywa
wibracja. I wiem, że to dziwnie brzmi,
ale mi to pomogło, kiedy straciłem głos.
Wibrowanie to naprawiło?
Nie zaszkodziło.
Sprawność manualna jest bardzo ważna.
Nawroty osłabiają moje ręce,
więc muszę zachować zręczność.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Ogłaszam wojnę na kciuki.
- Mam cię! - No weź!
- [krzyczy] - [Hen się śmieje]
Użyjemy wszystkich dostępnych środków.
Nie ma złych pomysłów.
I wpadłeś na to przez TikToka?
Podobno zdziała cuda dla drenażu limfatycznego.
Ty pierwszy.
To nie tylko moja walka.
To walka całej rodziny.
- Ten tutaj. - Okej.
Nikt nie powiedział, że nie możesz się dobrze bawić.
Wiesz, jak kończy się ta gra, prawda?
Tył, przód, tył.
- ♪ Idź dalej, wesprzyj mnie...♪ - Ha, ha.
Czy śmiem pytać, co jest w środku?
Głównie sardynki.
♪ Aż będę potrzebował kogoś, na kim mógłbym się oprzeć♪
O, tak. [śmiech] O, tak.
- [Hen] Tył... - Raz, dwa,
- trzy. - Teraz liczysz?
[Chimney] Wolno.
I stabilnie.
Stabilność jest najtrudniejsza.
[May] Dasz radę, Hen.
[warkot]
Jak koń.
- [wypuszcza powietrze] - Mm-mm.
Raz, dwa, trzy.
- O! - Wow! O!
Poczekaj, aż tego spróbujesz.
♪ Wesprzyj mnie♪
♪ Po prostu zadzwoń do mnie, bracie...♪
Gotowa do lotu?
Jak Superman.
♪ Super Hen!♪
Króliczek przeskakuje nad kłodą,
przez klatkę.
No dalej, ty cholerny króliku.
- [pika] - [wibruje]
[krzyczy]
♪ Wszyscy potrzebujemy kogoś♪
♪ Na kim można się oprzeć♪
Och! Hej! [śmiech]
♪ Wesprzyj mnie♪
♪ Kiedy nie jesteś silny♪
- Gotowe. - [Ravi] Jak tam limfa?
[głos wibruje] E, chyba działa.
[śmiech]
♪ Idź dalej, wesprzyj mnie...♪
- O! - [brawa]
Jak ci się teraz podobam?
Nieważne, ile to zajmie,
skopiemy temu czemuś tyłek.
Dasz radę, Mamo.
Dam radę.
♪ Jeśli masz ciężar♪
♪ Który musisz nieść♪
♪ Którego nie możesz unie--♪
[odgłosy ptaków na zewnątrz]
[zbliżające się kroki]
- [westchnienie] - Jesteś głodna, kochanie?
Nie bardzo.
Potrzebujesz pomocy?
Nie.
Dam radę.
[westchnienie]
[chrząknięcie]
[dyszenie]
[klaksony samochodów]
- [krzyki ludzi] - [mężczyzna] Hej, co tu się dzieje, do cholery?
No dalej.
- [klakson] - [mężczyzna] O co chodzi? Ruszaj się!
[Kristi] Co ten facet wyprawia?
Zamawia zestawy Cluck Cluck dla całej wioski?
- [ciągłe klaksony] - [mężczyzna] Ruszaj się!
Tak, rozumiem. Rozumiem.
[mężczyzna] Powiedz temu kretynowi, żeby się ruszył!
Czy jest jakiś problem?
Aha, dlatego jeszcze nie złożyłeś zamówienia.
Pisze SMS-y!
Mamy piszącego SMS-y!
Nikt jeszcze nie przyjął mojego zamówienia.
Halo!
Halo?
Nikt dzisiaj nie pracuje?
Gdzie wszyscy są?
Do licha...
Halo?
O.
O...
- [osoba stęka] - Mój Boże.
[wycie syreny]
Dyspozytor, tu kapitan 118. Potrzebujemy
wsparcia zespołów ratownictwa medycznego.
[Maddie] Przyjęto, 118. W drodze.
Naliczam osiem...
...nie, 12 osób.
[Chimney] Buck, odczytaj poziom tlenu,
tlenku węgla, dymu, wszystko,
Nawet rozlane środki czystości.
Przewróćcie wszystkich na bok. Żadnych palców w ustach.
chyba że chcecie je stracić.
Dyspozytor, jaki jest szacowany czas przybycia jednostek RA?
Naprawdę przydałyby się am dodatkowe ręce.
[Maddie] Mam dwie dodatkowe jednostki za sześć minut.
[Buck] Brak śladów wycieków.
Budynek czysty.
Więc co to, do cholery, jest?
Kapitanie 118?
[Chimney] Tu 118, słucham.
Wygląda na to, że było wcześniejsze wezwanie z waszej lokalizacji.
[operator] 911, w czym mogę pomóc?
[kierownik] Dzień dobry, jestem kierownikiem w Cluck n Pluck numer pięć.
Ktoś właśnie zemdlał.
Myślę, że on ma za--
- za-- - [upadek ciała]
Po tym połączenie zostało przerwane.
[Chimney] Przyjąłem, dyspozytor.
Więc jedna osoba miała
atak, a reszta
na początku była tylko świadkami.
Myślisz o tym samym co ja?
Eee, nie bardzo.
Psychogenne napady niepadaczkowe?
To są pseudonapady,
wywołane traumatycznym wydarzeniem,
jak zobaczenie, że ktoś ma atak.
Jedna osoba upada...
- Reszta podąża. - [Buck] Okej,
więc jeśli tylko jedna osoba tego doświadcza
naprawdę, to co z resztą?
Oni tylko myślą, że tak jest.
To trwa już przynajmniej
sześć minut, co oznacza,
że musimy znaleźć prawdziwą
ofiarę ataku, zanim będzie za późno.
Dla mnie wszyscy wyglądają tak samo.
Ale z FLIR-em nie będą wyglądać tak samo.
[Chimney] Okej, to trwa już
ponad sześć minut, co oznacza,
że ich mięśnie zaczynają spalać
energię, zanim się załamią.
Centrum termoregulacji w mózgu wariuje.
U osoby, która ma prawdziwy atak,
przy tak dużym wysiłku fizycznym...
jasne...
temperatura ciała powinna gwałtownie wzrosnąć
w porównaniu z innymi osobami.
Więc będą wyglądać na dużo gorętszych niż reszta.
Dokładnie. Dobra, ta strona jest czysta.
Gdzie jesteś?
Czysto.
Ona jest czysta.
Dobra, mam go. Buck, sprawdź jego portfel
pod kątem historii medycznej, może bransoletka albo nieśmiertelnik.
Szybkie tętno.
- Ma tachykardię. - Tak, i epilepsję.
Zagadka rozwiązana.
- [Eddie] Zakładam wenflon. - [Chimney] Oceńmy
resztę naszych przyjaciół. Zacznij od testów ramion,
żeby potwierdzić, że to psychogenne.
[Eddie] Podaję cztery
miligramy lorazepamu.
- [piknięcie maszyny] - No dalej, stary. No i dobrze.
Dobra. Ciśnienie się stabilizuje.
[Chimney] Spokojnie, powoli.
Hej, hej.
Hej.
Witamy z powrotem, proszę pana.
Buck, jak idzie nasz test?
Wszyscy zdają śpiewająco.
A raczej oblewają.
Dobrze, wszyscy,
spróbujmy z nimi ćwiczeń oddechowych,
zobaczymy, czy to pomoże.
Jeśli nie, może odsuńmy ich od siebie,
żeby się nie widzieli.
[niewyraźne rozmowy przez radio]
[wydycha]
No, tego się nie widzi na co dzień, co?
No, nie widzi się.
Hej, wszystko w porządku, szefie?
Hen by to uwielbiała.
Tak.
- [gwizdek] - Kolana w górę, Grant.
Głowa do góry, Norris.
Synek.
[chichocze] Popisuje się.
Rekruci,
dotarliście do dwunastego tygodnia,
wasz trzypoziomowy trening.
Faza pierwsza: Wymuszone wejście.
Zamierzasz pobić rekord klasy?
- Nie miałbym nic przeciwko. - Ja bym miał.
Zostaw coś dla reszty z nas.
♪ Opuszczamy remizę...♪
Faza druga: Rozwinięcie półtoracalowej linii wężowej
do wnętrza budynku.
♪ Od wybrzeża do wybrzeża...♪
Zauważcie, że nie ma wentylacji pionowej,
co prowadzi nas do Fazy Trzeciej.
♪ Nigdy wcześniej niewidziane...♪
Wejdziecie po antenie i wtargniecie przez okno na piątym piętrze.
♪ Gdziekolwiek pójdziemy♪
Brawo, Grant!
♪ Gdziekolwiek pójdziemy♪
No i proszę.
♪ Długa, długa droga♪
Tak jest, rozwal to okno!
♪ Zaczynamy przedstawienie♪
♪ Gdziekolwiek pójdziemy.♪
[Kai] Grant!
[dźwięk dzwonka windy]
[Athena] Och. Och...
Przepraszam.
Uh, Harry Grant. Czy wie pani,
- w której on jest sali? - Mamo.
- Mm? Mm. - Mamo, dlaczego on tu jest?
[Simpson] Uh...
On jest w porządku. Harry jest w porządku.
Ćwiczył na wieży,
spadł z anteny.
- Z drabiny antenowej? - Na szczęście, antresola
złapała go, zanim doleciał do ziemi.
Mogło być o wiele gorzej.
O Boże. O.
O Boże.
- Harry. - Mamo.
Mamo, wszystko ze mną w porządku.
Wózek inwalidzki
to procedura. Wypisują mnie.
Ma lekkie wstrząśnienie mózgu.
Lekarze wykluczyli coś poważnego.
Po prostu mi się zakręciło w głowie. To wszystko.
[May] To mówi uraz mózgu.
Dziękuję, że pani przyszła.
- Oczywiście. - [Harry] Przepraszam, szefie.
P-pośpieszałem się. To był głupi błąd.
No, otrząśnij się, synu. Wypadki się zdarzają.
Zagrożenia są częścią szkolenia, tak samo jak w pracy.
Wiesz o tym lepiej niż niejeden rekrut.
[Athena] Czyli... on jest
- nadal rekrutem? - Zostanie zwolniony ze służby
z powodu urazu na 48 godzin. Może odpocząć w domu.
Potem, jeśli nie będzie miał objawów, zostanie dopuszczony do powrotu.
Jestem gotowy już teraz. Chodźmy.
Nie martw się, nie stracisz swojego miejsca.
[westchnienie] Dobre wieści.
Yyy...
Dobra, zabierzemy cię do domu.
A-a.
Pamiętasz, protokół?
Okej.
[May] Dziękuję.
[Athena] Okej.
- Dziękuję. - Oczywiście.
[pisanie na telefonie komórkowym]
[Athena] Żadnych ekranów.
Zalecenie lekarza.
Mamo, ja... ja czuję się dobrze.
No to niech tak zostanie.
No i żadnego salami.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje twój mózg, to stan zapalny
od wędlin.
Więc co mam robić?
To, co powiedział szef.
Odpoczywaj.
Mamo, to wstrząs mózgu, a nie grypa.
[prycha]
[Harry wzdycha]
Traktuje mnie jak dziecko.
Jesteś jej dzieckiem.
No tak, ale dlaczego jest taka wesoła?
Przysięgam, cieszy się, że jestem ranny.
Cieszy się? Jest przerażona.
To było tylko uderzenie w głowę.
Tym razem.
Nie widziałeś, jak wchodziła do szpitala.
Ledwo się trzymała.
Tak, wiem.
Uważa, że dołączenie przeze mnie do wydziału jest niebezpieczne.
Harry, właśnie udowodniłeś, że to niebezpieczne.
Jeszcze dziesięć cali w lewo,
i mogłaby być na kolejnym pogrzebie.
[wzdycha]
[Chimney] Buck,
nie zmuszaj mnie, żebym cię ukarał
za podgrzewanie ryby w mikrofalówce.
Wiem, wiem, to zła etykieta w miejscu pracy,
ale pasztet z sardynek jest lepszy na ciepło.
Jeszcze lepszy jest, jak zostawisz go w domu.
[Buck] Słuchaj, to jest dobre dla mózgu
i dla serca, a ja mam tego mnóstwo, bo...
Hen nie chciała mnie widzieć,
kiedy próbowałem wpaść któregoś dnia.
Ech, zwaliłbym to na pasztet z sardynek,
ale ona też nie chciała mnie widzieć.
Za każdym razem, gdy próbuję odwiedzić, Karen mi mówi
Że albo śpi, albo jest pod prysznicem.
Zwykle słyszę: 'Wizyta u lekarza'.
Może po prostu potrzebuje trochę czasu dla siebie.
Nie, izolacja nie pomaga w procesie zdrowienia.
Potrzebuje wsparcia innych.
Może jesteśmy dla niej przypomnieniem, że jej tu nie ma,
i nie robi tego, co kocha.
Może być jej ciężko na nas teraz patrzeć.
Okej, to co robimy?
Nie przestajemy się pokazywać.
[pukanie do drzwi]
Athena.
Co tu robisz? Jak Harry?
Błagał, żebym była gdziekolwiek,
byle nie wisieć nad nim.
Nie wiedziałam, co Hen może jeść,
ale pomyślałam, że przynajmniej ty i dzieci
moglibyście mieć coś łatwego do odgrzania i zjedzenia.
[Karen] Przepraszam za bałagan.
Ostatnio mamy tu trochę zamieszania.
Ostatnio jest tu trochę chaotycznie.
[westchnienia]
Więc jak ona się czuje?
Bo nie odbiera ode mnie telefonów.
Och. Ma lepsze i gorsze dni.
A dzisiaj który jest?
- [pukanie] - [drzwi się otwierają]
Hen?
Masz ochotę na gościa?
Athena tu jest.
Ona...
chce tylko sprawdzić, jak się masz.
Może dobrze ci zrobi, jak zobaczysz przyjazną twarz.
[ciężko wzdycha]
[wzdycha] Przykro mi, że przyjechałaś na darmo.
Myślę...
to wszystko ją naprawdę wykończyło.
Ona naprawdę śpi,
czy kazała ci mnie spławić? [chichocze]
Ostatnio niewiele mi mówi.
Wiesz, kiedy dostaliśmy diagnozę,
miałem nadzieję.
Myślałem, że będziemy z tym walczyć razem.
Ale nic nie działa i jest coraz gorzej.
Z każdym dniem czuję, jakby
odsuwała się od nas coraz bardziej.
Staram się, żeby była aktywna i upewniam się,
że o siebie dba, ale...
im bardziej naciskam,
- tym bardziej ona... - Się wycofuje?
Nie.
To jest w tym wszystkim najgorsze.
Ona się nie sprzeciwia. Ona po prostu...
się wyłącza.
Musimy ją z powrotem zaangażować.
Jak?
Czy mam ją tak długo naciskać,
aż się na mnie wkurzy i zacznie się bronić?
Nie. Jesteś jej żoną.
Nie chcesz stać się uosobieniem
tego, z czym ona walczy.
Więc... [cichy chichot]
No dobrze, co mam zrobić?
Daj jej inną twarz, której będzie nienawidzić.
[Gra '24 Hours of the Day' The Gilettes]
[Niewyraźne rozmowy]
♪ Kochanie, nie wiem dlaczego cię kocham♪
♪ Nie wiem dlaczego tak się czuję♪
♪ Dlaczego cię kocham...♪
Popracuj nad ćwiczeniami.
- Zagramy jeszcze we wtorek. - Jasne.
- W porządku. - Do zobaczenia, brachu.
♪ Nie wiem dlaczego tak się czuję♪
♪ Dlaczego cię kocham, dlaczego cię kocham...♪
- [silnik uruchamia się] - [śmiech]
♪ 24 godziny na dobę♪
♪ Dlaczego cię kocham♪
♪ Kochanie, moje dni i noce są samotne♪
- ♪ Dlaczego cię kocham♪ - ♪ Potrzebuję twojej miłości każdego dnia♪
- ♪ Dlaczego cię kocham...♪ - ♪ Yeah, yeah, yeah, yeah...♪
- [pisk opon] - Whoa! - [ciche jęknięcie]
Potrąciłeś mnie samochodem.
[wycie syreny]
Samochód kontra pieszy?
Oto jest pytanie.
Kierowca twierdzi, że sam się przewrócił.
Tak, a co innego mają mówić?
Mówi coś?
Raczej jęczy.
Nie chcieliśmy go ruszać bez ciebie.
Dlaczego?
- Dlaczego mnie potrącił? - [Dustin] Stary,
- Nie uderzyłem cię! - Ktoś cię uderzył. Jest w ciężkim stanie.
Jestem Eddie. Jak się nazywasz?
- Colt. - Możesz poruszać palcami u rąk i nóg?
- Tak. - Dobrze, zaraz cię
przekręcimy, żebyśmy mogli ci się
- lepiej przyjrzeć. - Uh-huh.
- Raz, dwa, trzy. - [Colt jęczy]
[jęczenie]
Wow, oberwałeś mocno.
- Nie przeze mnie. - [Colt] Złamał mi rękę?
Ręka, nos, pewnie żebra.
Zabierzemy cię do szpitala, okej?
- [Colt] Uh. Mm-hmm. - Hej, spójrz na to.
Buty mu nie spadły.
[Athena] Tak.
I szyba cała.
[Chimney] Nie wiem, czy to auto
- to zrobiło. - [Dustin] Nic z tego nie zrobiło.
Nie uderzyłem go.
- Dobra, mówiłeś, że przyszedł z tamtej strony? - On biegł
stamtąd, a potem upadł przed moim autem.
[Jęki Colta]
[Jęki nie ustają]
[Westchnienie]
- Hej. - Bardzo dziękuję za przybycie.
Daj spokój. To dla mnie przyjemność.
Nie masz nic przeciwko, żebym tu coś położył?
- [Karen] Jasne, oczywiście. - Um...
[Adam] Dobrze.
Halo?
Hej.
Kochanie, kto to?
A, to pewnie Hen.
Cześć, jestem... Adam, fizjoterapeuta,
i twój nowy główny specjalista od motywacji.
[Śmiech]
- Cześć, Adam. - Cześć.
Moja żona chyba zapomniała powiedzieć, że przyjdziesz.
Wyleciało mi z głowy.
Adam jest gorąco polecany.
Karen...
- Słucham? - Możemy o tym porozmawiać?
Później. Muszę wyjść
- i załatwić parę spraw. - Mówisz poważnie?
Mmm.
- Bawcie się dobrze. - [Adam chichocze]
- [Adam] Pa. - [Karen] Pa. - [Drzwi się zamykają]
[Adam] Co powiesz na to, żebyśmy
rozruszali te zastałe stawy, co?
[Athena] Jak się czujesz?
Mm.
Jakby mnie przejechała ciężarówka.
No cóż, oboje wiemy, że tak nie było.
Chcesz mi powiedzieć, co się naprawdę stało?
Wszystko jest zamazane.
Chyba...
Napali na mnie.
Napali na ciebie?
Tak. Od tyłu.
To był kawał chłopa.
'Kawał... chłopa.'
Mogło ich być nawet dwóch.
Wściekli.
Czy pański napastnik wyglądał w ten sposób?
[szybkie piknięcia monitora]
[szybki oddech]
[Jęki Maggie]
- [Stęknięcie Colta] - [Skomlenie Maggie]
[Athena] Od jak dawna wyrywasz torebki?
Wstydź się.
- Poczekaj. - [Maggie] Mam dość!
[Warkot Maggie]
[Jęki Colta]
- [Maggie] Chodź tu. - Ona wciąż walczy.
- Tak, walczy. - [Uderzenia]
Dostaniesz łomot.
- Wybrałeś... niewłaściwą... osobę. - [Jęki]
Chcesz zmienić swoje zeznanie o tych dwóch wielkich gościach?
Chcę zadzwonić do mojego prawnika.
[Maggie wzdycha]
Zatrzymamy go tutaj na obserwacji.
A potem prosto do męskiego aresztu.
Masz mocny lewy sierpowy.
- Mam kłopoty? - Obrona własna.
Ale, wie pan, większość ludzi puściłaby torebkę.
Co w ciebie wstąpiło?
Miałam ciężki dzień.
To kwestia pieniędzy.
Cięcia, cięcia, zwolnienia, cięcia.
I szczerze mówiąc, batoniki granola robią więcej
niż ty.
[Seth] Jesteś świetną dziewczyną.
Ale dużo pracowałem nad sobą.
Koniec z nami.
Dzięki za kawę.
[śmiech kobiet]
Na miłość boską--
- [Stęknięcie Colta] - [Jęki Maggie]
[Maggie] Czasami,
po prostu trzeba walczyć.
W porządku.
Dobrze, a teraz wypychamy.
Raz... Oddychaj, oddychaj.
Bardzo dobrze, Hen. Zgodnie z ruchem wskazówek zegara, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
Jak się czujesz?
Niezbyt dobrze, Adam.
[Adam] No właśnie.
Spójrz na siebie, gwiazdo rocka! No właśnie.
Oddychaj, oddychaj. Chcę, żebyś oddychał.
- Dwa. - Tak.
Bardzo dobrze.
- [jęki] - Okej, jeszcze jeden.
- [jęki] - Bardzo dobrze.
Och, to było straszne.
O czym ty mówisz? To było super.
Prawda? No dawaj.
- Daj mi jeszcze jedną serię. - Przecież mówiłeś, że to ostatnia seria.
Och, przepraszam, Hen. Skłamałem.
- Pieprz się, Adam. - Hen,
spokojnie, jak mnie walniesz.
Nie chcę cię uderzyć, Adam.
Na pewno? No spójrz na moją twarz. Choć trochę?
Może trochę.
Dzień dobry.
Wracasz dzisiaj na trening?
Tak.
Minęły dwa dni. Czuję się dobrze.
- Brak objawów wstrząsu mózgu. - Myślałem, że trenujesz,
żeby być strażakiem, a nie lekarzem.
Jestem w porządku. Bez bólu głowy, nudności,
ani wrażliwości na światło i dźwięk.
Wiesz, możesz wziąć jeszcze jeden dzień, jeśli potrzebujesz.
Tak na wszelki wypadek.
Chcesz, żebym zadzwoniła do twojego lekarza
i poprosiła o zwolnienie?
[parska] Zwolnienie od mamusi?
Nie, dzięki. Obejdzie się.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
[otwieranie i zamykanie drzwi]
[westchnienie] Tęskniłaś?
Tęskniłam. Jesteś moją ulubioną osobą, którą mogę ograć.
[śmiech] Widzę, kto się tu rozbrykał pod moją nieobecność.
Okej. Ćwiczenie trójfazowe. Działamy.
Zacznijmy od drabiny mechanicznej.
Grant, twoja kolej.
Grant, wszystko w porządku?
E... nie, proszę pana.
Źle się czuję, kręci mi się w głowie.
Okej, nie forsuj się. Wracaj do domu i odpocznij.
Dobrze? Spróbujemy jutro.
[nieskładne rozmowy]
Cześć, kochanie. Jesteś głodny?
Karen chyba zamówiła tyle jedzenia, że starczy nam na tydzień.
[chichocze] Chyba zapomniałeś,
jak to jest karmić nastolatka.
O, ogórki.
Ach.
Proszę, kochanie.
Pozwól, że ci w tym pomogę.
Powinienem dać radę otworzyć słoik.
Udało ci się. Poluzowałaś go dla mnie.
Mamo, nie traktuj mnie protekcjonalnie.
Nie robię tego.
Myślę, że praca z Adamem ci pomaga,
nawet jeśli się do tego nie przyznasz.
[pukanie do drzwi]
Mogę się tu schować?
Jeśli to twoja mama, to absolutnie nie.
Nie, ukrywam się przed moim wstydem.
Co się stało?
Myślałem, że wróciłeś do treningów.
Byłem, ale sparaliżowało mnie.
Kiedy miałem znowu wejść po drabinie, spanikowałem.
Właśnie o to chodzi w treningach.
Panikujesz tam, żeby to się nie zdarzyło
w terenie. No i proszę.
Więc jak nie panikować wszędzie?
- Nie wiem. Po prostu nie panikujesz. - [prychnięcie]
To kompletnie nieporywająca rada.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że wpadniesz.
Dostajesz letnie pogadanki motywacyjne, kiedy jestem nieprzygotowany.
Posłuchaj, to normalne, że się boisz.
Odwagą jest to, że mimo wszystko się pojawiasz.
Czy to jest odważne,
czy samolubne?
Samolubne w jaki sposób?
Jeśli coś mi się stanie,
co się z nimi stanie?
Masz na myśli twoją rodzinę.
Twoją mamę.
N-nie chcę być powodem,
dla którego ona będzie musiała planować kolejny pogrzeb.
Nie możesz tak myśleć.
Więc co mam zrobić, jeśli tylko o tym potrafię myśleć?
Ach. [śmiech]
- [śmiech] Och. - Wejdź.
Spójrz na ciebie, docierasz do drzwi jak mistrz, co?
- To chyba dzięki tym ćwiczeniom nadgarstków, które mi dałeś. - [śmiech]
Ja, uh... Nie mogę uwierzyć, że to mówię,
ale dzięki tobie,
w końcu robię postępy.
To wspaniale, Hen.
Ale pamiętaj, postęp nie zawsze przebiega po linii prostej.
Wiem. Wiem.
[Hen wzdycha]
Więc od czego chcesz dziś zacząć?
Kilka wstań z krzesła?
Uh, tak, uh, nie ma znaczenia.