Hoy!
Sasabihin namin "Queer," kayo ay "Eye."
- Queer! - Eye!
Galing! Sige na, Bobby!
- Okay! - Ito na mga bata.
Tutulungan natin si Stephanie Williams.
Okay.
Ano pa, Bobby?
- Si Stephanie ay ang New Orleans... - Bobby, sige lang.
Ano pa?
Ito na, guys.
Numero unong sports superfan ng New Orleans si Stephanie.
Ako ang kauna-unahang New Orleans Saints Fan of the Year.
Hindi ko ito hinahalikan dahil weird 'yon, 'di ba?
Baka kindatan ko lang, pero hindi ko hinahalikan.
Lumaki akong sumusuporta sa Saints.
Mula noon, ito na ang nagpapasaya sa akin.
Marami akong sports memorabilia.
Medyo naadik ako sa ganoon.
Tingin ko, 365 araw sa isang taon akong nakasuot ng pang-isport.
Pag suot ang sikat na Pelicans basketball hat,
kilala siya na Momma Bird.
Pampasaya 'yon.
Pampasaya si Momma Bird.
Si Stephanie at ang partner na si Rachael, o Ray, ay anim na taon nang magkasama.
- Lesbyana? - Importante 'yan!
Oo, mga lesbyana!
Apat na taon na kaming nakatira sa bahay ng Dad ko,
para makapag-ipon.
Medyo masikip pero maayos naman kami.
- Binigyan mo ng Cheeto? - Hindi.
- Ikaw... - Mahal namin ang tatay niya.
Nakakamangha siya.
Pero oras na.
Oras na para umalis kami.
Kakabili lang namin ng bahay.
Ilang taon na naming tinitingnan itong bahay.
Tuwing napapadaan, "Gusto ko 'yang bahay,"
at amin na ngayon!
Bagong simula ito sa amin.
Araw-araw pinapaalala na naghihintay siya.
Naghihintay siya ng singsing.
Wala akong kumpiyansa na magsasabi siya ng "Oo."
Malaking epekto ang kawalan niya ng kumpiyansa.
Medyo mahirap bilang partner niya.
Ganoon.
Ni-nominate ni Rachael si Stephanie dahil simula magkasama
nakita ni Rachael na nawala na ang tiwala nito sa sarili.
Hindi!
Foul 'yon!
Nang makilala ko si Stephanie, lagi siyang nakasuot ng kyut na damit.
May kumpiyansa sa sarili at palaging masaya.
Pero ngayon, wala na ang may kumpiyansang Stephanie na nakilala ko
anim na taon na ang nakalipas.
Di maganda ang epekto sa kanya ng pagiging bakla sa South.
Apektado pa rin siya ng mga kahihiyan, takot, at kawalang-tiwala
na pumipigil sa kanyang mamuhay nang husto.
Ano'ng nangyari?
May insidente na talagang ipinaramdam sa aking iba ako.
Ramdam ko sa bawat araw ang nangyaring 'yon.
Mahirap maging iba
at ang kawalan ng kontrol na maging iba.
Kamumuhian ka ng mga tao nang di ka pa naman nila nakilala.
Sa halip na maging masaya,
lagi siyang nag-aalala sa iisipin ng iba
at sa panlabas niyang anyo.
Nakakapangamba at di sapat ang tulong ko.
Kailangan din siyang may gawin.
Tsansa para makapagsimula ang paglipat sa unang bahay nila.
- Bitawan mo na, girl. Bitaw na. - Oo.
Di pa sila nagkakabisita, kaya sa dulo ng linggo,
mag-iimbita sina Stephanie at Rachael sa bago nilang bahay.
Umaasa si Rachael na maipagmamalaki ni Stephanie
ang sarili gaya ng pagiging fan niya.
Natatakot ako.
Pero oras na para umayos ako
at maging mas okay
para maging mas mabuting partner.
Mahal ko siya,
at, ano, maging dalawang matandang babae,
alam mo na,
tatandang magkasama.
Ang misyon natin ngayon ay tulungan ang New Orleans superfan
na suportahan ang sarili niya!
Oo!
Tara na!
NAKAKATAKOT ANG PAGBABAGO
BAHAY NG TATAY NI STEPHANIE
Panghabambuhay na tahanan. Isipin mo.
Hello?
Kita mo ba ang mga wirdo sa bintana sa likod mo?
- Papapasukin mo ba kami? - Hindi 'ata.
Papasukin mo kami!
- Hala! - Hi.
Hi!
- Kumusta ka? - Hala.
- Hello! Kumusta? Ako si Tan. - Kumusta, Tan.
- Ang ganda ng balat mo! - Naku.
- 'Musta? - 'Gandang umaga.
Naku.
May nakita akong mukha sa bintana at nagulat...
New Orleans ito. Di pwedeng basta sisilip lang sa bintana!
Nakakaakit naman ang brown eyes mo.
Kapag nakipag-eye contact ka sa tao, wow.
- Ang ganda niya, 'no? - Ang ganda mo.
Ako lang ba ang tinitingnan mo? Nakikita ko ito. Ang kyut n'yo naman!
Naging di ka komportable.
Pinapanood ko ang body language mo. Parang di mo tanggap.
"Ewan ko. Pakiusap."
Ang daming kahon, ha.
- Para sa paglipat. - Oo.
Ang gulo.
May nasasagap ako.
Baked goods.
Nasaan sila?
Ang sarap.
May Bundt cake.
- Galing sa tindahan. - Pero gusto ko 'yan.
Nandito ako para tulungan si Stephanie,
pero di sinabing may baked goods pala
mula sa grocery.
Ang komportable nito. At pwede pang itali.
Gaya ng suot ni Björk noon!
- Touchdown! - Hindi, ibang team 'yan.
Hala ka!
Sa basketball team 'yan.
Pero teka lang. Ikaw...
Basketball.
Football.
Ito ang naging parang bodega at lagayan ng mga sports memorabilia.
- Ba't may Superdome seat dito? - Parang nandoon ka na rin.
Ang daming sport memorabilia, paraphernalia, kung anuman 'yon.
Di ko alam ang mga teknikal na termino. Pang-isport, nagkalat.
Ano ba ito?
Sobra naman ito.
Parang di ramdam na bahay iyon.
Closet ko dapat ito.
Parang lumang sports museum.
Halos tatlong taon nang ganito.
Wow.
- Ang galing niyan! - Talaga ba?
Higit pa siya dito.
Sabihin mo nga sa akin ang pakiramdam na umuuwi sa nakaraang apat na taon?
Naku.
Talaga? Patuloy pa.
Marami lang ang nangyari.
Naapektuhan kaming dalawa ni Rachael.
Walang personal na espasyo,
maging para sa amin, para mag-cuddle, o...
Nars siya.
Minsan gusto niyang umuwi at magpahinga.
Tama.
Di 'yon ang oras kasama si Dad.
Parang walang litrato ninyong dalawa dito.
Wala nga.
Apat na taon na siyang parang bisita dito.
- Medyo. - Talaga?
Tsansa na para itama ang ilang mali sa bahay na 'to.
Tama nga 'yan. Oo.
Baka sports memorabilia room lang tayo.
Isang kuwarto lang?
- Ang magkaroon ng isang buong kuwarto na... - Oo na.
...para lang sa mga memorabilia
ay kaloka.
- Kuha ko na. - Okay. Mabuti.
Gusto ko ng mac and cheese.
Wow! Ang daming mac and cheese, ah!
May nilalagay ka bang iba? Peas?
Nilalagyan... Peas? Sa macaroni?
- Gusto ko ng peas sa mac and cheese. - Di nga?
Kung tatanungin si Ray ng pinakamalaking pagkakamali mo
sa pagluluto.
- Ano'ng pinupuna niya? - Lahat.
Di na kailangang itanong pa.
- Di siya kumakain ng gulay. - Kumakain ako ng mais.
- Maliban kung luto na. - Mais.
Ang mais ay starch.
Kahit anong lasang berde, kinakabahan ako.
Totoo ito!
Di ako bagay sa usapang ito. Ituloy n'yo lang.
- Ingatan mo siya. - Sige. Pangako.
Ibalik ang malambing, may tiwala at magandang nobya ko.
- Tama. - Kailangan niya 'to.
- Kaya namin 'to. - Salamat.
Gusto niya ng makakabuti sa 'yo.
Alam ko, at dahil sa pagkain, masama ang naging impluwensiya ko.
Kumakain ako ng fast food. Kumakain ako ng prito.
Ang Dad ko at si Rachael ang madalas kumakain ng gulay.
Igagawa siya ni Dad ng salad.
Okay.
Di lang ako kumakain.
Nasa comfort zone ako na alam ko at...
Sa pagkain lang ba o sa ibang bagay din?
Lahat ay comfort zone.
- Okay. - Ibig kong sabihin, ganito.
Comfort zone 'yan.
Ano'ng gagawin natin ngayong linggo?
Medyo magiging di komportable tayo.
Fan ka ba ni Bieber?
Dahil sa gupit mo.
- Ay, naku. Ang ganda! - Hindi, kay Pete Wentz.
Pete Wentz? Si Pete Wentz ito.
- Si Pete Wentz ito. - Di ba?
- Ganyan ako dati. - Ano'ng masama dito?
Hindi, ganyan ako dati!
Iyan ang gupit ko, mga tatlong taon din.
Sige lang, tumawa lang kayo.
Maganda 'yon dati!
Hot 'yon!
May aaminin ako, ginamit ko ang Listerine mo.
Sige. Ayos lang.
Sige, kuwentuhan mo ako.
- Kay Rachael ito. - Okay 'yan.
- Akin naman ito. - Okay.
- At may pomada ka rin. - Oo.
Naka-pomada ka ba ngayon?
Oo. Nakakatulong sa hati ko.
Oo, nakikita ko.
Ito ang mahirap sa mga taong di marunong mag-ayos ng buhok,
at ang kapal-kapal nilang gumamit noon,
mukhang helmet...
Para bang...
Di pwedeng sabihin 'yon.
- Ganda mo. - Sobra ba?
Hindi. Sakto lang, queen.
Sakto lang.
Di ko sasabihin. Di ko kayang sabihin.
Parang Eric Trump Junior na babae.
Okay? Ayan na.
Walang balbas. Kung walang balbas.
Ang sama. Sobrang sama.
Pero ganoon.
Masaya ka ba sa nararamdaman at itsura mo?
Mababa ang tingin ko sa sarili ko.
Di alam ng mga tao, pero ganoon ako.
Okay.
Isa sa mga dapat nating unang gawin at may salamin dito,
ay magkaroon ng kaunting paninindigan,
na, "Tanggap ko nang buo ang sarili ko."
"Tanggap ko nang buo ang sarili ko."
Kamay sa tagiliran mo.
Hindi madaling gawin.
Kahit di ka naniniwala, kung magagawa mo na 0.1% ng sarili mo
ay parang, "Okay, baka may parte sa akin na kayang tanggapin ang sarili ko
kung ano ako."
Tanggap ko nang buo ang sarili ko.
Dalawa pa.
Tanggap ko nang buo ang sarili ko.
Isa na lang.
Tanggap ko nang buo ang sarili ko.
Di ko iyon ramdam. Ayaw kong tumingin...
Pero nakikita ang mga bagay na ito sa iba't ibang paraan.
Kinukuha ni Stephanie ang kumpiyansa niya sa fandom ng Saints,
pero nang magkuwento siya tungkol sa sarili,
nawala ang kumpiyansa niya
at nararapat na makita niya ang sariling kagandahan. Maganda siya.
May mga gagawin lang tayo nang kaunti.
'Yan lang naman.
Ang tibay mo, girl.
Stephanie, closet mo.
Sus. Punong-puno, ah.
May ilalabas akong mga pang-isport
para magka-espasyo.
- Iniisip kong dadalhin mo lahat 'yan. - Oo.
Okay, napakaraming polo at T-shirt.
Ang dami-dami.
Di ako mahilig magsuot ng masyadong masikip,
kaya nagsusuot ako ng mas malaki ng konti.
- Iyan. - Komportable.
- Tama. - Sneakers. Basketball shorts.
Nag-basketball ako sa kolehiyo, kaya puro ako shorts.
May panahong nagbibihis ka talaga.
- Oo. - Nami-miss mo ba ang mga 'yon?
Nami-miss ko ang pakiramdam na nagbibihis talaga,
pero minsan, hinuhusgahan ako ng mga tao dahil sa itsura ko.
Dahil ba mas mukha kang lalaki,
kaya inaakala ng mga tao na,
"Lesbyana siya"?
Oo. Kaya nagsuot ako ng Saints
at mga positibong mensahe o tungkol sa New Orleans.
Kapag ako si Momma Bird, kaya kong yakapin at kausapin ang mga bata
at nakikita ng mga tao ang mensahe bago pa nila ako husgahan.
Oo, napapasaya mo ang iba sa pamamagitan ng pag-fit in,
pero tuluyan kang nawala.
Gusto kong magmukha kang cool.
Ano ang itsura niyan?
Ipapakita ko sa 'yo ngayong linggo pero wala sa closet mo!
Yes. Go, Saints!
Number one. Go, Saints!
Napakatamis nito.
Ang nakita ko pagpasok ko ay puro isport.
Tinanong ko kung kailan sinimulan ang koleksiyon.
Tatlong taon na raw.
May nangyari ba nitong tatlong taon?
May sitwasyon na, para sa akin, na nagpabago sa lahat.
Nasa bar kami.
Nakaupo kami para kumain. Matagal na kami roon.
May babae at anak niya na pumasok para kumain,
pero wala nang upuan.
Kaya sabi ko, "Alam mo?
Handa akong ibigay ang upuan ko sa kanila,"
at ginawa ko nga.
At pagkatapos noon, nag-uusap sila ng anak niya,
at napakaraming homophobic, kasuklam-suklam na mga sinabi
at pinagtatawanan ang itsura ko.
"Babae ba siya o lalaki?"
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, sobrang nanliit ako.
At mula noon,
sinisikap ko na maging komportable ang ibang tao.
Tulad ng, "Ayokong maglagay ng mga litrato natin
dahil kailangang sagutin ni Dad ang mga tanong tungkol diyan."
Kapag lalabas kami, gusto ko siyang hawakan
pero madalas ay bumibitaw ako,
at alam kong mahirap 'yon sa kanya.
May pagkakataong napapagod na siya.
Oo.
Naniniwala si Stephanie sa mga naratibong sinasabi sa kanya,
na kailangang magtago,
at isyu iyon.
Kailan ka nagsimulang magpakilalang lesbyana?
Noong huling bahagi ng kolehiyo, patapos na ng kolehiyo.
Kumusta naman ang pagtanggap ng pamilya mo?
Sa Mom at Dad ko, nagulat talaga ako.
Tanggap na tanggap nilang dalawa.
Eh sa mga kapatid mo?
Sa bunsong kapatid ko, si Alex, nakatira siya dito.
Marami kaming pagkakapareho.
Ang kapatid ko, si Mark na gitnang kapatid ko, nasa Chicago.
- Bakla rin. - Wow. Dalawang kapatid na bakla.
- Tama! - Oo.
Nakausap mo ba ang kapatid mo tungkol sa nangyari?
Hindi pa.
Ba't di mo sinabi sa kanila? Maiintindihan ka nila.
Kapag pinag-uusapan 'yon, nagiging emosyonal ako,
at sumasama ang loob ko.
Dahil hindi kami close.
Sana minsan mas close kami.
Gusto mo bang maging masaya ka?
Oo.
Ang unang gagawin mo ay tanggalin ang maskarang ito.
O, sa kaso mo, tanggalin mo ang sombrero.
'Yan ang totoo.
Tanggalin mo na ang sombrero.
Tara na sa loob.
- Salamat sa kuwento. - Salamat.
Di ko gusto na pinapatanggal mo ang bird hat.
Dapat mawala na ang bird hat.
Okey! Ang ganda at ang linis na closet.
- Bobbers! - Hala.
- Tanny, tara na. - Tapos na tayo.
- Tara na. Paalam, bahay! - Bagong bahay!
Sana di magalit ang dad niya na inuwi ko ang Bundt cake.
Galit yata dahil kinuha ko ang cake.
Ang pinakatrabaho ko ngayong linggo ay turuan si Steph
na lahat ng nasa bahay mo
ay di lang dapat na puro gusto mo,
pero mahalaga ring isipin, "Ano'ng gusto ni Ray?
At ano'ng magugustuhan naming dalawa?"
May pangyayaring nagpabago sa kung sino siya
bilang taas-noong lesbyana,
pero dapat malaman niya na may suporta mula sa pamilya niya.
Kailangan lang na magtanong.
Di niya alam kung ano ang makakapagpasaya pagdating sa damit niya.
Gusto kong ipakita na kaya niyang lumabas sa comfort zone niya
at magpokus sa bago, taas-noo, at queer na si Stephanie.
Sa pananatili sa kanyang comfort zone,
pinipigilan niya ang sariling mamuhay nang higit sa pangarap niya.
Ang gusto ko para kay Stephanie ay kung paano kikilalanin at ipagdiriwang
ang taglay niyang kagandahan mula sa loob.
At nasasabik ako dahil may malaking pagbabago.
KUNG MAY MAGSABING WIRDO KA, PASALAMATAN MO. -ELLEN DEGENERES
Kailan ang huling shopping mo?
Iniiwasan kong parang salot hangga't kaya ko.
Alam mo na kinikilala mo ang sarili bilang isang queer woman,
at iyon ang magiging hadlang sa atin.
Ikinahihiya mo ba ang kabaklaan mo?
Hindi nahihiya,
pero masasabi kong ramdam ko na parang problema ako sa iba.
- Kaya itinatago ko ang tunay kong sarili. - Tama.
Ito ang sasabihin ko.
Marami ang kailangang matuto kung paano ito haharapin.
Ginagawa ko rin iyan.
Alam ko lang, para sa kaginhawahan at kaligtasan ko,
kaya minsan di ako nagsusuot ng heels sa maliit kong bayan.
- Hindi talaga. - Oo.
Kaya 100% naiintindihan ko.
Pero maskara lang ito na suot mo
para maging mas mabuti sa iba.
Di ko maisip na iniisip mo, "Alam mo kung ano'ng makakapagpa-hot sa akin?
Isang pares ng basketball shorts at itong hoodie."
Hindi? Mali ba ako?
Hindi, puwera kung may laro o parang ganoon.
Oo, sa game day, naiintindihan ko.
Sana makarating tayo kung saan kaya mong maging ikaw
pero ang bersiyon na ipagmamalaki at may kumpiyansa kang ipakita sa publiko.
Gusto ko 'yan. Gustong-gusto.
Tutulungan kita sa pagbibihis.
Umpisa pa lang 'yan. Ang matitira pa ay ikaw na.
Medyo nag-aalala siya kung ano ang ipapasuot ko sa kanya,
pero kailangan pagsikapan na maging taas-noo kung sino siya.
Taas-noong lesbyana, taas-noong babae.
Ayokong maramdamang kailangan niyang paliitin ang sarili.
Walang dapat ikahiya.
Kung out and proud ako, kayo rin.
Ayos!
Halika rito.
Ano'ng iniisip mo, tapos pag-usapan natin.
Matagal na sigurong di ako nagta-tuck in.
Ang pagta-tuck in ng shirt at ang medyo paglabas ng tiyan ko,
medyo insecure ako. Madalas nakalabas lang ang shirt ko.
Kung di 'to nakatago, nakabitin 'yan dito.
Tapos, katawan ka na lang at maikling paa.
Di maganda 'yon.
Ano'ng itinatago mo?
Tingnan mo. Di ba flat na parang pancake 'yan?
Oo, nasagi mo ang ari ko. 'Yan ba...
Oo!
Pero...
- 'Yan ay... - May katagalan na rin...
...nang masagi ng babae ang ari ko!
- Wow, sige. - Okay, ganito.
Pag tiningnan mo ang gilid, flat di ba?
Parang medyo?
Mas ayos ba kung dadagdagan
ng medyo sukat sa katawan mo.
- Oo. - Sige.
Magsuot ka ng mas magpapalakas ng loob mo.
Okay!
Tingnan mo ang sarili mo.
Naka-T-shirt ka,
pero mas malaki ang suot mo na dinadaanan ang mga gusto mo.
Kung suot mo ito para kay Rachael, makikita niyang komportable ka pa rin,
kaswal pa rin pero may style.
Hindi 'yan, "Nagtatago ako."
Oo. Malaking pagkakaiba nito.
Medyo may alinlangan ako, pero gusto ko ito.
Mabuti naman.
Natakot ako noong kinuha mo lahat sa closet
at itinabi mo lang sila.
Nakakatakot na, "Bitawan ang bahagi mong ito."
Alam ko.
Sinusubukan ko lang na ayusin ka, hindi ang baguhin ka.
Ang laki ng pasasalamat ko riyan
sa mundo na patuloy na gustong baguhin ang katauhan mo.
Sige, balik ka na sa basketball shorts at Saints shirt.
- Salamat. - Salamat, Tan.
Ang ganda niya.
Di pa ako nakakapag-kusina.
Di pa sa kusina ng restoran? Ito ang una mo.
- Ikaw ang una ko. - Una mo ako!
Ikinararangal ko.
- Okay. Gusto mong mapabilib si Ray? - Oo.
Gusto nating ipakita na kayang-kaya mong
maghanda at kumain ng gulay.
Gagawa tayo ng masarap na salad.
- Salad? - Masarap 'yon. Caesar salad.
- Sorry. Ikaw ba... - Nawala ako sa "salad."
Hindi pa ako nakakakilala ng matandang...
Ang daming berde.
...may-ari ng bahay, nasa isang relasyon,
na natatakot sa gulay.
Kailangang maging di komportable. Sumubok ng mga bagong bagay.
Susubukan mo ba?
- Susubukan ko. - Sige.
Nakakatakot lang.
Gusto kong ipakita na dapat bahagi ang prutas at gulay sa pagkain niya.
Kaya ibibigay ko lahat, parang pelikula ni Michael Bay,
at susubukan ang iba't ibang bagay.
Okay. Sa tag-araw, pakwan at kamatis,
ang ganda ng kombinasyon.
- Talaga? - Oo.
Ang paborito mong "gulay."
- Nasasabik na siya. - Kita ko na.
Dagdagan pa ng mais.
Parang "More Cowbell." Dagdagan pa!
- Dagdagan natin ng avocado. - Okay.
Ano'ng sasabihin ni Ray pag nakita ka niya ngayon?
Magugulat siya pag nakita niyang tumitikim ako ng mga bagay.
- Tumitikim? - Oo.
Mahal na mahal mo siya.
- Kita sa kung paano mo siya tingnan. - Sobra.
Anim na taon na kami, pero gusto kong hanggang animnapu.
- Oo. - Di ba?
Naipagdiwang mo na ba ang sarili at buhay mo?
Ano'ng pakiramdam mo sa ganoon?
Nakakatakot iyan.
Tama.
Ang housewarming ay para sa pinakamalapit na pamilya, mga kaibigan,
sa sarili naming lugar. Kami ang masusunod.
Ang pamilya ko, nakikita kami, at alam nilang nagsasama
pero di ko pa sinabing, "Ito ako,"
at "Ito ang kailangan ko," at, "Bahala kayo."
Oo. Naiintindihan ko.
Habang tumatanda, nang malaman kong nagkakagusto ako sa mga lalaki
sobrang nakakatakot noon.
Pag kasama ko ang dad ko, parang,
"Pag-usapan natin ang mga bagay na komportable ka."
- At ang dami kong itinagong bahagi. - Oo.
- Nakakapagod. - Totoong nakakapagod.
Nakakalungkot. Alam kong nalulungkot siya.
- Oo naman. - At di 'yon tama.
May kapalit 'yan, at 'yon ay kapakanan mo.
Gusto mo bang ibigay sa mga tao
ang inaasahan nila sa iyo?
Magpakita ka ng ibang bahagi mo.
Oo.
- Oo. - Hindi lang ako isang baliw na fan.
Tama.
Bahagi mo 'yan, malaking bahagi, pero marami pang iba, tama?
Alam mo nang di na 'yon gumagana dahil gusto mo ng pagbabago.
Oo.
Nagsisimula ang lahat sa pagkain ng pipino.
Gulay lang 'yan.
Pag naiisip ko ang malutong na gulay, naduduwag ako.
Okay. Gusto mo bang subukan kahit konti at makita ang nararamdaman mo?
Napakaberde ng magiging lasa niyan.
Oo, dahil napakaberdeng gulay nito.
Ang pagtikim lang ng pipino ay parang isang buong produksiyon.
- Pwedeng mas maliit nang konti. - Oo naman.
Umuurong ang katawan niya.
Paunti-unti lang.
Totoong takot ito.
Kaya mo 'yan.
- Ayos lang. - Di mo paborito, ano?
Di ako makapaniwalang di ako sumuka.
Okay. Aalis na tayo dahil hindi ka talaga fan.
Pagpalain ka.
Alam mo ba?
Pagsulong, di pagiging perpekto. Kahit paano, kumakain na siya.
Ngayon, kukunin ko na ang pepitas.
- Buto ng kalabasa. - Kalabasa?
- Oo. - Sige.
Ang ganda. Malapit na sa finish line.
Di ko sinadya ang sports reference ha.
Ayos lang. Nakakatuwa 'yan.
Medyo matapang ang pulang sibuyas.
Pag ibababad mo sa tubig, mawawala ang tapang nito.
Kahit ilang minuto lang.
At pagkatapos ay creamy dressing.
Okay, subukan natin.
Naku. Sige.
Ayos lang 'yan.
Salad lang 'yan.
Maraming berde 'yan, ah.
Di mo naman uubusin 'yan.
Maliit na kagat lang bawat isa.
- Okay. - Sige.
Ikaw muna. Sige.
- Masarap talaga ito. - Ano ulit?
Kita mo na?
Di ko inaasahang magbo-broccoli siya ng limang gabi sa isang linggo,
pero maraming lumalago dahil sa pagiging hindi komportable.
Masarap talaga.
Totoo ba?
At subukan ang ibang bagay kaysa sa mac and cheese.
Nakakatawa. Nagulat ako doon.
Yes! Tandaan mo 'yan sa susunod na nasa drive-thru line ka ng fast food.
Isipin mo ako.
Na sinasabing, "uh-uh-uh."
KUNG WALANG KOMUNIDAD WALANG PAGLAYA. -AUDRE LORDE
BAGONG BAHAY NI STEPHANIE AT RACHAEL
Tingin ko, di naisip ni Steph kung ano ang nasa isang tahanan,
at sa totoo lang, kung ano ang dapat para sa kanila bilang magkasama.
Hindi lang basta tulugan na puno ng sports memorabilia.
- Handa na? - Handa na.
Mauna ka.
Sabi mo, "Bakit mo ako dinala sa bar?"
Alas-singko na ba... sa kung saan man?
Sa kung saan man, oo.
Ibinahagi mo sa akin ang nangyari
kung saan ibinigay mo ang upuan mo sa bar,
tapos ay naging hindi ka na komportable.
Tama.
Tingin ko ay hindi lang iyon.
Oo. May mga pangyayari ulit araw-araw
habang naglalakad sa kalye, kasama ang aso.
Alam mo, ako...
Kahit noong inilagay nila ang Fan of the Year sa social media,
maraming negatibong nasabi sa thread.
Araw-araw.
Narinig mo na ba ang internalized homophobia?
- Hindi pa. - Sige.
Ang internalized homophobia ay kapag may mga damdamin, pag-iisip, at ideya
na itinuro sa iyo sa labas na pawang mga negatibo,
tapos ay sinimulan mong isabuhay
at ginawang bahagi ng kung sino ka.
Lagi kong tinitingnan 'yon bilang pagpapasaya sa mga tao,
o para gawing komportable ang iba.
Literal na isa 'yan sa mga unang ginagawa sa internalized homophobia.
Sasabihin mong, "Ayaw kitang maging di komportable,
kaya ipagkakait ko ito sa sarili ko."
"Di ko hahawakan ang kamay niya
dahil ayokong maging kakaiba sa paningin nila."
"Di ako komportable sa pagkakaroon ng anak
dahil ayokong ipaliwanag ng anak ko sa iba kung ano ako."
"Ayokong maglagay ng litrato para ipaliwanag ng tatay ko iyan."
Tinukoy mo ang sarili mo bilang "iyan."
- 'Yan ang pakiramdam ko minsan. - Nauunawaan ko.
'Yan lahat ng homophobia na matatanggap mo sa labas
na sinasabi mo na sa sarili mo.
Kung lilipat ka sa bagong bahay, isasama mo lang 'yang bagahe mo.
Oo.
Madali kasi. Komportable. At...
"normal."
Lahat ng komunidad na kinabilangan ko
simula noong nasa North Louisiana
ay, "Ito ang espasyong makukuha mo."
At literal na may isa o dalawang gay bar,
at ito ay parang, "Diyan ka. 'Yan lang ang lugar mo."
Nakondisyon ko ang sarili na sabihing, "Ito lang ang pwede sa iyo,"
o "Ito lang ang pinapayagan."
"Di ka pwedeng ganito... sa ibang lugar."
Parang nakorner ako.
At...
Pakiramdam ko, pinapalaki ko ang takot ko,
dahil sa maaaring mangyari o nangyari na.
Totoo 'yan.
Oo.
Kung nasa lugar na di mo kayang maging ikaw talaga
at gaya ng sinabi mong, "parang nakorner ako,"
na hindi ka ikaw,
lalo lang lalala ang internalized homophobia na ito.
Di makatarungan na ilagay mo ang iyong sarili sa isang korner
at ang iba ay nabubuhay nang malaya.
Hindi ayos 'yon.
Ang hirap lang talaga.
Alam ko.
Nauunawaan ko ang mga realidad ng mundo natin,
pero ang maganda sa ating komunidad ay matagumpay tayo at matatag,
at kahit sa pinakamadilim na lugar, dala natin ang liwanag.
Mahirap humanap ng taong nakakaunawa.
Alam ko.
Kaya nagtanong ako tungkol sa kapatid mo, na bahagi rin ng komunidad,
na hindi mo nakakausap.
Bakit?
Kilalang-kilala niya ang sarili niya.
At pakiramdam ko, dahil nakapunta na ako sa Chicago,
mas marami siyang espasyo para sa maging siya.
At nagagawa niya ang lahat ng ito,
pride at ang mga bagay na nagbibigay-lakas sa iyo.
Pero kapatid mo siya.
Bakla siya. Tingin mo di niya alam lahat ng pinagdadaanan mo?
- Siguro. Di ko alam. - Di mo alam.
Ayokong maging pabigat kanino man.
Kailangan mo ng suporta para sabihin sa kanyang,
"Nakakulong ako ngayon, at ramdam ko ang bigat.
Kailangan kita."
Minsan, nakakatulong kung meron.
Nasabi mo na sa kanya 'yan?
Kaya lumalakas ang LGBT community
ay dahil naiintindihan naming mahalaga ang suporta.
Uy, Steph.
MARK JR. KAPATID NI STEPHANIE
Kumusta?
Inimbitahan ko ang kapatid niya para sa suporta,
para magkaroon ng lakas ng loob, ibagsak ang mga harang
at harapin ang nangyayari sa kanya.
Ganito.
Gusto kong kausapin mo siya. Nandito siya.
Napakahirap mabuhay dito.
Ang mga nakaraang taon ang pinakamahirap.
Marami nang nangyari.
At naging malupit ako sa sarili ko nang matagal, Mark.
Naku, Stephanie.
Dama ko na parang lagi kang maayos. Di mo ako kinakausap.
Sa isip ko, ikaw ang magaling kong kapatid.
Tumingin ka sa akin at makikita mo ang isang malakas na tao.
Pero ang nakita mo ay ang gusto kong makita ng mga tao,
ang fan at ang bird
at ang mga bagay na nagpapasaya sa akin,
dahil sa loob ko, di ako lubos na masaya.
Oo. Alam ko. Naiintindihan ko.
Nadudurog ang puso ko na marinig na nahihirapan ka.
Kausapin mo lang ako tungkol doon.
Sabihin mo sa 'kin na hindi ka ayos.
Darating ako agad-agad.
Parang lagi kang abala
at napakasaya
at lahat ng ginagawa mo sa buhay, kaya di na kita inaabala.
Gusto kong nandiyan para sa 'yo.
Gusto ko lang na... Ayokong maramdaman mo pa 'yan.
Handa ka na bang hanapin ang kaligayahan bilang Stephanie,
at hindi sa ibang mga bagay?
May mga gagawin lang.
Ang una mong gagawin ay maghanap ng suporta.
Mayroon kay Ray.
At mayroon ka rin dito.
Bilang kapatid mo, narito lang ako.
Para akong batang nag-chi-cheer sa basketball game mo.
Ganyan nga ang pakiramdam ko.
Number one fan mo pa rin ako.
At alam mo... Mahal na mahal kita.
Totoo 'yan.
Isa sa mga gusto ko sa komunidad natin ay nagdiriwang tayo.
Literal na umiiyak at sinisipon ako,
kaya di na siguro ako lalabas.
Hindi. Lalabas ka, mahal.
Okay, tuyo na ang mga mata ko. Kaya, mag-party na tayo.
Dahil kailangang malaman ni Stephanie na may mga tao at komunidad
na gustong sumuporta sa kanya dito sa NOLA.
Tara na't magsaya.
Galaw-galaw nang konti.
Hello!
- Ang tagal na, ah. - Alam ko.
- Kapatid ka niya? - Oo. Ako si Mark.
Kumusta?
Asawa ko, si Mark.
- Hi, Mark. - Hello. Kumusta?
- Asawa ko, si Dewey. - Kumusta?
Lahat, si Kev ito.
Kailan ka nag-out?
Mga limang taon pagkatapos ni Stephanie.
Mas mahihirapan ako kung wala siya.
- Siya ang unang sinabihan ko. - Talaga ba?
Alam ko naman na.
Sige, Tanny!
Kapag bahagi ka ng LGBTQIA+ community,
maririnig mo ito lagi, ang konsepto ng piniling pamilya.
Kailangan ni Stephanie ng mga taong queer, kaibigan,
na makikita siya't makikisaya sa kanya at alam ang laban niya.
Palibutan ang sarili ng mga nagmamahal sa 'yo at komportable ka.
Ramdam mong nasa tahanan ka. Panatag ka.
Nahanap natin ang ating queer joy.
Sa mga Southern lesbian.
- Yeah! - Sa mga Southern lesbian!
'WAG IPAGPALIBAN ANG LIGAYA. TULOY-TULOY LANG! -EDIE WINDSOR
Welcome sa Bandit Hair Company.
Ang kyut nito.
Hannah, ito na kami.
- Stephanie. - Kumusta?
Kumusta.
- Bilib ka ba sa ganda nitong salon? - Napakakyut.
Isang queer ang may-ari ng negosyong 'to.
- Gusto namin 'yan. - Oo.
Bahala na kami dito?
- Oo naman. - Papasok na kami. Upo.
Okay, sa totoo lang...
Pahingahin natin ang buhok mo dahil alam mo ang naisip ko?
Para kang naka-helmet.
- Di gumalaw. - At lagi ba itong brown?
Oo, palagi. Di pa ako nagkulay ng buhok.
****.
Totoo!
- Ito ay parang birheng buhok. - Birheng buhok nga.
"Birheng buhok." Kakaiba pag Southern accent.
- Pwede ko bang sabihin ang ideya ko? - Sige.
- Gusto ko ng maikli. - Sige.
At blonde.
Huminga ka. Hinga lang.
Ilabas sa bibig.
Blonde, talaga?
Okay.
Ito ang mga maganda at maganda.
- Napansin mo ang wala? - Walang pangit.
Tama nga 'yan.
Pwedeng pampalakas ng loob ito para makita ang iba pang ikaw,
at pakiramdam kong oras mo na para mag-ala-Ariana Grande
at mag-break free.
Mahirap lang. Parang, di ko makita.
Ang isa pang maganda.
Ang mabangis na lesbyana ay sobrang makapangyarihan pagkatapos ng ****...
lalo na ang unang bleach at tone. Parang...
Paano ang gagawin sa taong mababa ang kumpiyansa?
Mahal, ganito lang 'yan...
bleach at tone, mahal.
Nasa kamay mo ang birheng buhok ko.
Ito na!
Kung titingnan, mas matapang si Stephanie, kaysa sa akala niya.
Gusto kong biglain siya.
Magiging maliwanag, magliliwanag at, "Ano?"
"Ako si Stephanie, at naparito ako para mangabog."
Gupitin natin at i-bleach nang bongga.
Bahala ka na.
Kita mo kung gaano kaganda nang binawasan natin ang gilid?
Oo. Parang di na ako Q-tip.
Ba't ang hot at talentado ng mga queer?
Parang naka-rainbow comb-over ako.
- Iyon lang. - Liwanag ng bahaghari.
Magugulat talaga si Ray nito.
May housewarming party kami
Naghahalikang lesbyana Sa harap ng pamilya nila
Sa housewarming party
Diyos ko, parang kanta ni Taylor Swift.
Lesbyanang pag-ibig
Parang Taylor Swift at Melissa Etheridge.
Panalo 'yan.
'Yan ang combo na matagal na nating kailangan.
- Wala nang magbabalik. - Naman. Wala na.
Di ko matatanggap kung babalik pa tayo.
Di nila masasabing hindi bukas ang isipan mo dahil dito.
Sumugal ka talaga.
Isa ito sa pinakamalaking makeover ko sa kasaysayan ng Queer Eye.
Ang makeover na ito ay ******* panalo.
At proud ako kay Stephanie sa pagtanggap sa pagbabagong ito.
Naku naman, ang ganda.
Nagwala ang mga tao.
Oo!
- Handa ka na ba? - Di pa.
Natatakot ako.
Talagang ikaw ay... Napakaganda.
Tingnan natin. Game?
Tatlo, dalawa, isa.
Bagong Stephanie.
Seryoso ba 'to!
Jonathan.
Diyos ko.
Ang panalo, di ba?
Diyos ko.
Halika. Tingnan natin nang malapitan.
Sus.
Laruin mo. Pakiramdaman mo. Hawiin mo.
Ang astig, di ba?
May konting angas, konting astig?
- Ito si astig na Stephanie. - Ito na ang pinakaastig na ako.
Tara dito. Gusto kitang makita sa natural na liwanag.
Sa totoo lang, aayusin lang natin nang konti
dahil gusto kong maging proud ka sa sarili mo.
Tulad ng, "Kakayakap ko lang sa malaking pagbabago,
at kahit mahirap magbago,
nagawa ko 'yon."
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko,
tumingin ako sa mga mata ko.
Di ako tumitingin sa mga mata ko.
Gusto ko ang ganito.
Alam ko! Nakikita kong gugustuhin mo 'to!
Di kapani-paniwala.
Ang kapangyarihan ni Ellen DeGeneres ang nandiyan.
BAGONG TAHANAN NI STEPHANIE AT RACHAEL
- Nandito na sila! - Tara na, Muppets.
Gusto ko 'yan.
Ang ganda, ah.
Blonde bombshell!
- Talagang... - Natahimik si Tan, oh.
- Ang ganda mo! - Nakakamangha!
Ikaw... Sorry at nahampas kita. Ang ganda mo!
- Tingnan mo rin ang loob. - Oo.
Heto na.
Diyos ko.
Wow!
Ang sports memorabilia ay maganda kapag naka-display nang tama
at hindi lang magkakapatong.
Ang ayos at ang ganda.
Ang maganda pa, pwede mo silang ilipat.
Alisin natin minsan ang helmet, itatabi, maglalabas ng iba.
Gusto ko ang litrato ng dalawang tight ends.
- Naku. - Umpisa pa lang 'yon.
- Oo, hintay ka lang. - Oo.
Diyos ko!
Totoo ba 'to?
- Diyos ko! - Ang ganda.
Bobby, ang ganda, ah.
Ang porma.
- Tingnan mo ang litrato! - Di ba?
Ang ganda nito.
Pakiramdam kong tahanan ito. Ganoon.
Kayo ang ehemplo ng isang matagumpay na relasyon.
Dapat ipagmalaki mo 'yan at ipakita.
- Maraming salamat. - Walang anuman.
Tingnan n'yo ang labas!
Tara sa labas. Handa ka na?
- Handa na. - Oo?
Diyos ko, Bobby!
Extension ng bahay. Doble na ang floor space.
- Ang hardin! - Fire pit!
- S'mores night. - Mga upuan.
Nakakabilib ito.
Ang maganda sa panlabas na muwebles
ay may kasamang pantakip.
- Hindi kapani-paniwala. - Ang ganda.
- May Velcro sa unan. - Ang galing.
At... boom!
- Ang ganda nito. - Oo.
Marami pa sa loob. Tara?
Di na ako makapag-isip.
- Kaya mo pa. - Marami pa.
Diyos ko!
Totoo ba ito?
- Ano? - Ang kisame.
Diyos ko!
Pininturahan ko ng madilim ang kisame dahil mataas ito,
pero di mo napansin.
- Ang galing. - Ang gaganda ng mga side table.
Ito ang pinakamagandang kuwartong ginawa niya.
Ito ang pinakamalaking pagpapala sa buong buhay ko.
Alam kong magiging mahirap talaga, mapanghamon ang proseso
na di ko akalaing ganoon kahirap nga.
At kayo ay... Ang gagaling n'yo.
Nakakamangha kayo talaga.
- Maraming salamat. - Walang anuman, mahal.
- Ito ang affirmation deck mo. - Ay.
- Pipili ka ng isa bawat araw. - Okay.
At magsusumikap kang magsalita nang mabuti sa sarili mo.
Ang ayos nito.
Ba't di mo subukan?
"Karapat-dapat ako sa pinakamahusay sa buhay,
at buong pagmamahal kong hinahayaan ang sarili kong tanggapin 'yon."
Napakagaling noon.
Sige na, mga bata.
- Handa ka na ba? - Stephanie!
- Labas na, mahal. - Una ni Stephanie.
Siya ay... Diyos ko!
- Ang sexy niya. - Gusto ko 'yan.
- Ganda. - Ano'ng pakiramdam mo?
Di ito ang pipiliin ko para sa sarili ko.
Di ko rin akalaing magiging blonde ako.
Kaya nagulat ako sa sarap nito sa pakiramdam.
At ang ganda-ganda mo.
Ang ganda talaga. Ayos 'yan.
Walang umaasa sa makikita nila.
Hindi lang sa bahay
at kung paano ipinapakita nito ang relasyon namin ni Rachael,
kundi pati ako at ang pangakong ginawa ko,
at ipinagmamalaki ko ang sarili ko dahil doon.
Ang bawat isa sa inyo ay nagtulak sa akin
sa mga hangganan na ayaw kong puntahan.
Ginising n'yo ang bagong bahagi ko at nagpapasalamat ako sa inyo.
Di ako makapaniwala na napakain mo ako ng pipino!
Ang relasyon ko sa kapatid ko ay alam kong magiging ligtas na kanlungan
nang habambuhay.
At salamat sa matigas na pag-ibig.
Mahal kita.
Mahal ko kayo.
- Love you. Mag-eenjoy ka. - Paalam!
Bye. Mahal ka namin.
- Salamat! - Paalam!
ANG BAGONG STEPHANIE
ANG BIG GAY GASP
Sobrang bango
Gusto ko ang kantang 'yon
Sobrang bango
Naku. Oo.
Manood na tayo.
- Sige. - Okay na ba?
Oo.
Ang ganda niya.
Natatakot akong gawin ang malaking pagbabago.
- Dahil nag-aalangan siya. - Oo.
At nakikita ko sa mga mata niya
pag nakikita niya ang sarili, na gusto niya ito.
Ayos.
- Iyan. - Ganyan nga.
Ang ganda mo.
Ganyan ang reaksiyon natin!
- Oo. - Ang kyut naman.
Gusto ko ang blonde!
Ang ganda mo.
Bahay natin ito!
Tingnan mo ang buong bahay natin.
Diyos ko. Ang ganda!
Napakaraming queer joy sa screen ngayon.
Ang kyut.
May mga litrato na natin.
May litrato na tayo!
Sa bahay.
Wala akong masabi.
Diyos ko!
- Kuwarto natin 'to. - Kuwarto natin 'to.
Pwede kayong magtalik nang bukas ang pinto!
Tama!
Wala nang tao sa bahay, mahal.
- Sa upuan, sa kama, sa sahig. - Oo.
Parang Sia at magduduyan mula sa mga chandelier.
- Di siya makapagsalita. - Alam na.
Sobrang galing nila.
Sa tingin mo ayos itong closet?
Oo! Oo naman. Walang duda.
Ang ganda ng tingin ni Stephanie kay Rachael.
Masasabing nahuhumaling siya.
- Di ako makapaniwala sa bahay natin. - Alam ko.
Bahay natin ito.
Nakakagulat.
Alam ko.
- Alam ko. - Pinaghirapan natin ito.
Nagtrabaho tayo nang husto.
- Nagtiis tayo sa maraming bagay. - Nagtiis nga tayo.
Nagtiis ka sa maraming bagay.
- Sulit ang lahat. - Oo.
Sulit talaga ang lahat.
Ito na ang haharapin mo.
Gusto ko ang blonde.
Magugulat ang kapatid mo.
Palagay ko lahat sila.
- Diyos ko! - Diyos ko!
Blonde na siya!
Diyos ko.
Ang ganda mo.
Diyos ko!
Wala nang hihigit pa sa isang big gay gasp.
- Nakita mo ba ang hinga? - Isang big gay gasp.
- Iyon ang pinakahinga sa lahat ng hinga. - Tama.
Tara dito, anak.
Mahal kita.
Ang ganda mo.
Lola. Alam mo...
Kulay ng buhok ng lola niya ang ginawa ko.
Naku!
- Diyos ko. - Lilipat na ako.
Dad, mahal kita, pero hindi ka pa makakalipat.
Dad, maupo ka na lang muna.
Wow!
Ang ganda nito.
Gulat pa rin ang kapatid niya.
Alam mo, propesor siya ng gay gasp sa Chicago University,
Narinig ko nga.
Ang linggong ito ay talagang nakapagpabago sa buhay ko.
Hindi ko talaga alam kung ano ang aasahan sa prosesong ito,
pero sinabi ko kay Rachael na gagawin ko nang buong puso.
Magiging bukas ako,
at aalis na sa mga comfort zone ko,
at marami akong natutunan nitong buong linggo
na alam kong magiging bahagi ko, literal na habang buhay.
At, sa pagsisimula ng bagong kabanata,
gusto kong matiyak na tama ang simula.
Wow.
Diyos ko!
- Papakasalan mo ba ako? - Oo!
Siyempre naman!
Diyos ko. Mahal na mahal kita!
Grabe!
- Napa-gay gasp ako! - Di ko inasahan!
Gay gasp!
- Diyos ko! - Alam kong naghihintay ka.
Wala pang nagpaiyak sa akin nang ganito sa TV show na ito!
Mahal kita higit pa sa anuman,
anumang bagay sa mundo.
Napakaganda.
Ang laki nito para sa isang taong di komportable sa katawan niya
na ipahayag ang pagmamahal sa harap ng pamilya niya at mag-propose.
Ang laki niyan.
Di ako makapaniwalang engaged na tayo!
Wala nang mas kapana-panabik
sa taong ginagamit ang kanyang lakas ng loob.
Di tayo nagkakaroon ng kumpiyansa nang basta-basta lang.
Nagkakaroon tayo nito sa pagtatakda ng layunin at pagtulong sa ating sarili.
Dahil sumugal ka,
napagtanto mo na sapat ang lakas mo para gawin ito sa simula pa lang.
Naniniwala ako na ito ang pagbabago sa buhay ni Stephanie,
at di na siya babalik pa.
Sa wakas, makikita na natin si Stephanie sa babaeng gusto niya noon pa man.
Maipagmamalaki at mapagmahal.
Sana pagkatapos nito,
malalaman ni Steph na ang tanging paraan para maging masaya
ay mabuhay sa kanyang pinakatunay na sarili.
Diyos ko!
- Mahal kita. - Mahal kita.
Brava! Napakaganda noon.
Ang ganda talaga.
Mabuhay si Stephanie at Ray para sa mahaba at masayang buhay na magkasama.
- Sa kasalang lesbyana! - Sa pagbalik sa New Orleans!
Sa engagement nila!
Petisyon ko ito na makasama sa kasal. Pakiusap!
- SA AKING SARO, PAGPAPALA'Y LUBOS-LUBOS - MGA AWIT 23:5
Mga bra.
May tatlong bagay na unibersal.
Hoy, nandito ang mga mata ko.
Una.
Kung mabibilang mo ang isa, dalawa, tatlo, apat na dibdib,
sobra ng dalawa.
Ikonsiderang magtaas ng cup size.
Pangalawa.
Kung kasya ang higit sa dalawang daliri sa strap,
itaas mo sila.
Gamitin ang adjuster.
Pangatlo. Kung kasya ang higit sa dalawang daliri sa likod,
magbaba ng size.
Simple lang. Salamat, Jackie.
Paalam, Jackie.
Tagapagsalin ng subtitle: Michael Manahan