Hej!
Ja mówię „Różowa”, a wy „Brygada”.
- Różowa! - Brygada!
Pięknie. Mów, Bobby!
- Dawaj! - Dobra, dzieciaki.
W tym tygodniu pomożemy Stephanie.
Tak?
I co jeszcze?
- Stephanie jest z Nowego Orleanu... - Opowiedz nam.
Mów dalej.
METAIRIE, LUIZJANA
Stephanie to najbardziej zagorzała kibicka w Nowym Orleanie.
Jestem pierwszą Kibicką Roku New Orleans Saints.
Nie całuję go, bo to byłoby dziwne, nie?
Zerkam na niego z miłością, ale go nie całuję.
Wychowałam się, kibicując Saintsom.
Od tamtej pory mnie to uszczęśliwia.
Mam mnóstwo pamiątek sportowych.
To stało się trochę uzależnieniem.
Noszę sportowe ciuchy przez 365 dni w roku.
Kiedy nosi swoją słynną czapkę Pelicansów, ludzie nazywają ją Ptasią Mamą.
Ptasia Mama to czysta radość.
PTASIA MAMA
Stephanie i jej partnerka Rachael są razem od sześciu lat.
- Lesbijka? - To poważna sprawa!
Tak, lesbijki!
Mieszkamy z moim tatą od czterech lat.
Próbujemy zaoszczędzić.
Jest ciężko, ale dajemy sobie radę.
- Dałeś mu Cheetosa? - Nie.
Co za...
Kochamy jej tatę.
Jest niesamowity.
Ale już czas.
Czas się wynieść.
Właśnie kupiłyśmy nowy dom.
Patrzyłyśmy na niego od kilku lat.
Gdy tylko go mijałyśmy, zachwycałyśmy się nim,
a teraz jest nasz!
To dla nas nowy początek.
Codziennie mi to przypomina, że ona czeka.
Czeka na pierścionek.
Nigdy nie miałam pewności, że powie „tak”.
Jej kompleksy odgrywają w tym rolę.
To trudne dla mnie jako partnerki.
Rozumiecie?
Rachael nominowała Stephanie, bo odkąd są razem,
Stephanie stała się cieniem samej siebie.
Nie!
Faul!
Jak poznałam Stephanie, uroczo się ubierała.
Była bardzo pewna siebie i radosna.
Ale ta pewna siebie Stephanie, którą poznałam sześć lat temu,
już nie istnieje.
Źle znosi bycie queer na Południu.
Stephanie przepełnia wstyd, lęk i niepewność,
co powstrzymuje ją przed życiem pełnią życia.
Co się stało?
Była pewna sytuacja, która sprawiła, że poczułam się gorsza.
Ta chwila żyje we mnie każdego dnia.
Ciężko być inną
i nie mieć wpływu na to, że jest się inną.
Ludzie nienawidzą mnie za to, chociaż mnie nie znają.
Zamiast być szczęśliwa,
ciągle przejmuje się opinią innych
i tym, jak ją postrzegają.
Okropnie się na to patrzy. Staram się ją wspierać.
Ale ona też musi sobie pomóc.
Przeprowadzka to szansa, by zacząć od nowa.
- Musisz się uwolnić, słonko. - Tak.
Nigdy nie przyjmowały gości,
więc pod koniec tygodnia zorganizują parapetówkę w nowym domu.
Rachael chce, by Stephanie czuła dumę nie tylko z bycia kibicką.
Boję się.
Nadszedł czas, żebym się postarała
być lepszą sobą,
żeby być lepszą partnerką.
Kocham ją.
Chcę, żebyśmy były dwiema staruszkami,
które
się razem zestarzeją.
Naszą misją jest sprawić, by ta nowoorleańska kibicka
znów sobie kibicowała!
Tak!
Zróbmy to!
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
ZMIANA JEST STRASZNA
DOM TATY STEPHANIE
Myśl o naszym nowym domu.
Halo?
Widzisz tych dziwaków za oknem?
Wpuścisz nas?
- Nie chcę. - Wpuść nas!
- O Boże. - Cześć.
Cześć!
- Jak leci? Miło cię poznać. - O rety.
- Cześć! Miło mi. Jestem Tan. - Miło cię poznać.
- Masz piękną skórę. - O Boże.
- Jak się masz? - O kurczę.
Zobaczyłam twarz w oknie i się...
Nie można tu tak po prostu pojawiać się w oknie!
Masz niesamowite brązowe oczy.
Jak nawiążesz kontakt wzrokowy, to robi wrażenie.
- Jest piękna. - Jesteś super!
Miałem takie: „Patrzysz tylko na mnie?”. Jesteście takie urocze!
Poczułaś się bardzo niezręcznie. Patrzyłem na twoją mowę ciała.
Zamknęłaś się w sobie. „Proszę, nie”.
Tak!
Widzę dużo pudeł. Zbliża się przeprowadzka.
Mamy bajzel.
Mój radar coś wykrył.
Ciasto.
Gdzie jest?
Pyszne.
Masz babkę.
- Kupiona w sklepie. - Ekstra.
Wiem, że mam pomóc Stephanie,
ale nie zdawałem sobie sprawy, że będzie tu kupne ciasto.
- Co to? - Praliny.
Bardzo mięciutka. I można ją zawiązać.
Wygląda jak ta, którą miała na sobie Björk!
- Przyłożenie! - Nie, to inny sport.
O nie!
Ci grają w koszykówkę.
Ale czekaj...
Koszykówka.
Futbol.
Tutaj mam składzik pamiątek sportowych.
- Krzesło ze stadionu? - Czuję, jakbym tam była.
Jest tu tyle pamiątek czy tam akcesoriów sportowych.
Nie wiem, jak się na to mówi. Pierdół sportowych.
Bez jaj.
Tego jest za dużo.
Nie przypomina to domu.
To miała być moja szafa.
Przypomina stare muzeum sportowe.
Zbiera te rzeczy od trzech lat.
- Naprawdę nieźle! - Serio?
To nie jest jej cała osobowość.
Opowiedz mi,
jak się czułaś, będąc w domu taty przez ostatnie cztery lata?
Tak?
Już tyle?
Było ciężko.
Odbiło się to na naszej psychice.
Nie mamy przestrzeni osobistej. Nie mamy nawet gdzie się przytulać.
Ray jest pielęgniarką. Czasem chce wrócić do domu i się odprężyć.
Spędzanie czasu z tatą to nie relaks.
Nie widziałem nigdzie waszych zdjęć.
Nie ma ich.
Czyli Ray od czterech lat czuje się tu jak gość.
- Tak. - Tak?
Ale nowy dom to szansa na naprawienie tych błędów.
Zdecydowanie.
Może zrobimy jeden pokój z pamiątkami.
Jeden?
- Poświęcenie całego pokoju... - Wiem.
...na same pamiątki sportowe
to szaleństwo.
- Zrozumiałam. - To dobrze.
Lubię mac and cheese.
Jesteś zbieraczką gotowych mac and cheese!
Dodajesz coś?
- Groszek? - Groszek? Do makaronu?
- Z groszkiem jest pyszny. - Nie wierzę.
Jakbym zapytał Ray, jakie są twoje przewinienia
w kontekście kulinarnym.
- Co ją wkurza? - Wszystko.
Nie muszę już cię pytać.
W ogóle nie je warzyw.
- Jem kukurydzę. - Chyba że są ukryte.
Kukurydza to skrobia.
Wszystko, co zielone, mnie brzydzi.
Mówię poważnie!
Nie powinienem tu być. Mnie to pasuje.
- Zadbaj o nią. - Zadbam.
Chcę odzyskać moją piękną, pewną siebie dziewczynę. Potrzebuje tego.
- Poradzimy sobie. - Dziękuję.
Chce dla ciebie jak najlepiej.
Wiem. Jeśli chodzi o żywienie, mam na nią okropny wpływ.
Jem fast foody. Jem dużo smażonych rzeczy.
Mój tata i Rachael zwykle zjadają warzywa. Tata robi jej sałatki.
- Okej. - Ale ja ich nie jem.
Zostaję w mojej strefie komfortu.
Jeśli chodzi o jedzenie czy też inne rzeczy?
O wszystko.
- Okej. - Tak jak to. To jest strefa komfortu.
Ale co robimy w tym tygodniu?
Wychodzimy poza strefę komfortu.
Byłaś fanką Biebera?
Masz taką fryzurę.
- O rany, piękna! - To fryzura na Wentza.
Pete’a Wentza?
- Tak. - Tak?
- Też taką miałem. - Co w tym złego?
Też taką miałem!
Miałem tę samą fryzurę przez trzy lata.
Możecie się śmiać.
Wtedy to było modne!
I seksowne!
Użyłem twojego Listerine’u.
To nic.
Opowiedz mi wszystko.
- Tu są rzeczy Rachael. - Super.
- A tu moje. - Okej.
- Masz taką pomadę. - Tak.
To masz dziś na włosach?
Tak. Pomaga mi z przedziałkiem.
Rozumiem.
To częste u ludzi, którzy nie umieją układać włosów.
Nakładają dużą ilość pomady
i robi się taki hełm.
Przypomina to...
Nie powiem tego.
- Super. - Za dużo?
Nie, w sam raz.
Nie mogę tego powiedzieć.
Wygląda jak damska wersja Erica Trumpa.
Powiedziałem to. Gdyby nie miał brody.
To zbyt wredne. Ale taka prawda.
Czujesz się dobrze z tym, jak wyglądasz?
Mam bardzo niską samoocenę.
Ludzie o tym nie wiedzą, ale tak jest.
Pierwsza rzecz, którą musimy zrobić, skoro mamy tu lustro,
to spróbowanie afirmacji.
Powiedz: „Akceptuję siebie w pełni”.
„Akceptuję siebie w pełni”.
Opuść ręce.
To nie jest łatwe.
Nawet jeśli w to nie wierzysz, spróbuj przekonać choćby 0,1% siebie.
„Może część mnie może się zaakceptować taką, jaką jestem”.
Akceptuję siebie w pełni.
Jeszcze dwa razy.
Akceptuję siebie w pełni.
Jeszcze raz.
Akceptuję siebie w pełni.
Nie czuję tego. Nie chcę nawet na siebie patrzeć.
Takie rzeczy objawiają się na różne sposoby.
Stephanie opiera swoją pewność siebie na byciu kibicką Saintsów,
ale kiedy zaczyna o sobie mówić,
ta pewność siebie znika.
Zasługuje, by dojrzeć swoje piękno. Jest wspaniała.
Będziemy po prostu sobie eksplorować. To wszystko.
Silna laska.
KIBICKA ROKU
Twoja szafa.
Jest wypchana.
Wyciągnę trochę sportowych ciuchów, żeby zrobić miejsce.
Zakładam, że to zabierasz.
- Tak. - Okej.
Widzę dużo koszulek polo i T-shirtów. Bardzo dużo.
Nie lubię nosić rzeczy, które są za ciasne,
więc moje ubrania są trochę większe.
- Takie. Są wygodne. - Tak.
Sportowe buty. Spodenki.
Grałam w koszykówkę na studiach. To moja podstawa.
- Kiedyś ubierałaś się inaczej. - Tak.
Tęsknisz za tymi czasami?
Tęsknię za tym, jak się czułam, gdy ubierałam się inaczej,
ale czasem ludzie oceniali mnie po moim wyglądzie.
Bo wyglądałaś bardziej męsko
i ludzie zakładali, nawet cię nie znając, że jesteś lesbijką?
Tak, więc zaczęłam nosić sportowe ciuchy, koszulki z pozytywnymi tekstami.
Kiedy jestem Ptasią Mamą, mogę przytulać dzieciaki, gadać z nimi
i ludzie widzą te rzeczy, zanim mnie ocenią.
Uszczęśliwiasz innych, próbując się dopasować,
ale zatracasz w tym siebie.
Chciałbym, żebyś wyglądała cool.
Ale jak to wygląda?
Pokażę ci. Nie znajdziemy tego w twojej szafie.
Do boju, Saints! Jesteście najlepsi!
Bardzo słodkie.
Wszędzie widzę tylko sport.
Rachael mówiła, że zbierasz pamiątki od trzech lat.
Coś się stało trzy lata temu?
Doszło do pewnej sytuacji, która była dla mnie punktem zwrotnym.
Byłyśmy w barze.
Poszłyśmy coś zjeść. Chwilę posiedziałyśmy.
Do baru weszła matka z córką i nie było wolnych miejsc.
Powiedziałam: „Wiesz co? Możemy wstać i oddać im stolik”.
Tak zrobiłyśmy.
Ale potem córka zaczęła mówić do matki
bardzo homofobiczne, okrutne rzeczy.
Śmiała się z tego, jak wyglądam.
„To ona czy on?”
Po raz pierwszy w życiu czułam się tak poniżona.
Od tamtej pory za bardzo mi zależy, żeby inni czuli się komfortowo.
Nie chcę ustawiać naszych zdjęć w domu, żeby tata nie musiał tego tłumaczyć.
Gdy wychodzimy, chcę trzymać ją za rękę,
ale często się odsuwam.
Wiem, że to dla niej trudne.
Miała chwile załamania.
Stephanie wierzy w teksty, które słyszy. Wierzy, że musi się ukrywać.
To jest problem.
Od kiedy identyfikujesz się jako lesbijka?
Od końca studiów.
Jak odebrała to twoja rodzina?
Jeśli chodzi o rodziców, byłam mile zaskoczona.
Oboje byli bardzo otwarci.
A twoje rodzeństwo?
Mój najmłodszy brat, Alex, mieszka tu.
Jesteśmy podobni.
Mój drugi brat, Mark, mieszka w Chicago.
- Jest gejem. - Więc jest was dwoje.
Tak!
Rozmawiałaś z bratem o tamtej sytuacji?
Nigdy.
Dlaczego się do niego nie zwróciłaś? Zrozumiałby.
Gdy o tym mówię, chce mi się płakać i jest mi smutno.
Nie jesteśmy ze sobą blisko.
Chciałabym być bliżej.
Chcesz być szczęśliwa?
Tak.
Musisz zacząć od zdjęcia maski.
Albo w twoim przypadku zdjęcia czapki.
Taka prawda. Musisz zdjąć czapkę.
Chodźmy do środka.
- Dzięki. - Dzięki.
Ale mógłbyś nie krytykować mojej czapki.
Czapka musi zniknąć.
Jaka piękna, pusta szafa.
- Bobbers! - O rany.
- Chodź, Tanny. - Skończyliśmy.
- Idziemy. Pa, domku! - Do nowego domku!
Oby jej tata nie był zły, że zjadłem ciasto.
Chyba jest zły, że zjadłem ciasto.
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
Moim największym zadaniem w tym tygodniu jest pokazanie Steph,
że nie wszystko w jej domu musi obracać się wokół tego, co ona kocha.
To bardzo ważne, by zastanowić się, co kocha Ray
i co mogą pokochać razem.
Przez tamtą sytuację Stephanie przestała być dumną lesbijką.
Musi zrozumieć, że jej rodzina może dać jej wsparcie. Wystarczy poprosić.
Nie wie, jaki ubiór może sprawić, że poczuje się lepiej.
Chcę jej pokazać, że może wyjść ze swojej strefy komfortu
i skupić się na nowej, dumnej, queerowej Stephanie.
Pozostając w swojej strefie komfortu,
blokuje sobie drogę do życia, o jakim nawet nie śmiała marzyć.
Chcę popracować z nią nad tym, jak odnaleźć i podkreślić
piękno, które już w niej rozkwita.
Jestem podekscytowany, bo planuję ogromną zmianę.
DZIEŃ DRUGI
JEŚLI KTOŚ MÓWI, ŻE JESTEŚ DZIWNY LUB DZIWNA, PODZIĘKUJ.
Kiedy ostatnio byłaś na zakupach?
Unikam tego jak ognia.
Jesteś bardzo świadoma swojej tożsamości.
Będziemy musieli to przeskoczyć.
Wstydzisz się swojej homoseksualności?
To nie wstyd.
Ale czuję, że stanowię dla innych problem.
- Więc staram się ograniczać. - Rozumiem.
Powiem tak.
Myślę, że wiele z nas musi sobie z tym radzić.
Ja robię to samo.
Dla mojego komfortu i bezpieczeństwa
czasem nie zakładam obcasów w moim małym miasteczku.
Dlatego w pełni cię rozumiem.
Ale to tylko maska, którą zakładasz, żeby innym było łatwiej cię zaakceptować.
Nie wyobrażam sobie, że myślisz: „W czym będę wyglądać sexy?
W spodenkach koszykarskich i tej bluzie”.
Nie? Mylę się?
Nie, chyba że w tym dniu jest mecz.
I wtedy to rozumiem.
Mam nadzieję, że dojdziemy do miejsca, w którym będziesz czuć się sobą,
ale taką wersją siebie, którą dumnie i pewnie pokażesz innym.
Chcę tego. Naprawdę.
Pomogę ci, wybierając dla ciebie ubrania.
To tylko wisienka na torcie. Ty jesteś resztą tortu.
Widzę, że ma obawy przed tym, co jej zaproponuję,
ale chcę, żeby nauczyła się być dumna z tego, kim jest.
By była dumną lesbijką i dumną kobietą.
Nie chcę, żeby czuła, że musi się ograniczać.
Nie ma się czego wstydzić.
Jeśli ja mogę być dumny z mojej tożsamości, ty też.
W porządku!
Chodź tu.
Powiedz, co myślisz, i to omówimy.
Nie wkładałam koszuli w spodnie od bardzo dawna.
Wkasana koszula
odsłania trochę mój brzuch.
Wstydzę się tego. Zwykle noszę luźne koszule.
Gdybym jej nie wkasał, wisiałaby dotąd.
Miałabyś wielki tułów i malutkie nóżki.
Słabo by to wyglądało.
Co ukrywasz?
Spójrz. Masz płaski brzuch.
Tak, właśnie trąciłaś mojego penisa.
Tak!
- Ale... - To było...
Dawno żadna kobieta nie trąciła mojego penisa.
Spójrz. Z tej perspektywy nie wygląda płasko?
Chyba tak.
Byłoby łatwiej, gdybym dodał coś, co przykryje te kształty?
- Tak. - Dobrze.
Ubierzmy cię w coś, w czym poczujesz się pewniej.
Chodź się obejrzeć.
Masz na sobie T-shirt
i wrzuciłaś na to coś większego, by przykryć pewne części.
Gdybyś ubrała się tak dla Rachael,
zobaczyłaby, że to nadal komfortowy, nieformalny ubiór, ale wygląda stylowo.
Nie chodzi tylko o ukrywanie się.
To byłaby diametralna różnica.
- Miałam wątpliwości, ale podoba mi się. - To dobrze.
Bałam się, gdy wyjąłeś wszystko z szafy i rzuciłeś to na stertę.
Pozbycie się części siebie jest straszne.
Wiem.
Chcę wydobyć z ciebie to, co najlepsze, a nie cię zmieniać.
To dla mnie wiele znaczy,
bo jestem w miejscu, które chce, bym była kimś innym.
Wskakuj z powrotem w spodenki i koszulkę Saintsów.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Wygląda ślicznie.
Nigdy nie byłam w kuchni.
W restauracji? Czyli to twój pierwszy raz.
- Z tobą. - Ze mną!
Jestem zaszczycony.
- Chcesz zaimponować Ray? - Tak.
Chcemy jej pokazać, że jesteś w stanie przygotowywać i spożywać warzywa.
Zrobimy wspaniałą sałatkę.
- Sałatkę? - Będzie pyszna.
- Kiedykolwiek... - Straciłam zapał.
Nigdy nie spotkałem dorosłej osoby...
Dużo zielonego.
...która ma dom, stałą partnerkę
i tak bardzo boi się warzyw.
Musi wyjść ze strefy komfortu i próbować nowych rzeczy.
Spróbujesz?
- Spróbuję. - Dobrze.
To straszne.
Chcę pokazać, że owoce i warzywa powinny być częścią posiłku.
Przytłoczę ją jak film Michaela Baya.
Będziemy próbować różnych rzeczy.
Arbuz i pomidor to świetne połączenie na lato.
- Naprawdę? - Tak.
- Twoje ulubione „warzywo”. - Tak!
- Teraz się cieszysz. - To rozumiem. Więcej kukurydzy.
Chcę więcej kukurydzy!
- Teraz pokroimy awokado. - Dobrze.
Co by powiedziała Ray, gdyby cię widziała?
Byłaby w szoku, gdyby zobaczyła, że próbuję rzeczy.
- Serio? - Tak.
Bardzo ją kochasz.
- Widzę, jak na nią patrzysz. - Bardzo.
Jesteśmy razem sześć lat, ale chciałabym być 60. Rozumiesz?
Zorganizowałaś kiedyś coś, by świętować siebie i swoje życie?
- Nie. - Jak się z tym czujesz?
- To niezwykle przerażające. - Tak.
Na tej parapetówce najbliższa rodzina i najbliżsi przyjaciele
będą w naszym domu.
Na naszych zasadach.
Moja rodzina wie, że jesteśmy razem,
ale nigdy im nie powiedziałam: „Taka jestem”,
„Tego potrzebuję”, „Inna nie będę”.
Rozumiem.
Gdy dorastałem i odkryłem, że podobają mi się chłopcy,
byłem przerażony.
Gdy rozmawiałem z tatą, poruszałem tematy, które jemu odpowiadały.
Ukrywałem wiele części siebie.
- To męczące. - Bardzo męczące.
I smutne. Wiem, że to smutne dla Ray.
- Jasne. - To niesprawiedliwe.
Płacisz za to swoim samopoczuciem.
Naprawdę chcesz iść przez życie,
dając ludziom to, czego od ciebie oczekują?
Pokaż im inną stronę.
Nie jestem tylko szaloną kibicką.
Właśnie.
To świetna część ciebie, ale masz w sobie znacznie więcej.
Ale teraz wiesz, że to już nie działa, bo chcesz zmiany.
Tak.
Wszystko zaczyna się od spróbowania ogórka.
To tylko warzywo.
Chrupiące warzywa trochę mnie brzydzą.
Chcesz spróbować chociaż trochę i zobaczyć, co poczujesz?
Będzie smakować bardzo zielono.
Bo to bardzo zielone warzywo.
Spróbowanie ogórka to dla niej całe przedsięwzięcie.
- Może być mniejszy? - Oczywiście.
Aż ją odrzuca.
Małymi kroczkami.
To prawdziwy lęk.
Dasz radę.
- Jest okej. - Ale nie super.
Nie wierzę, że nie zwymiotowałam.
Zostawimy ogórki, bo nie jesteś ich fanką.
Dziękuję.
Wiecie co?
Postęp, nie perfekcja. Przynajmniej je coś świeżego.
A teraz dodamy pepitas.
- Pestki dyni. - Pestki dyni?
- Tak. - Okej.
Pięknie. Jesteśmy prawie na mecie.
To nie było celowe odniesienie.
W porządku. Doceniam je.
Czerwona cebula jest intensywna.
Jeśli ją namoczysz w wodzie, pozbędziesz się tej intensywności.
- Naprawdę? - Wystarczy kilka minut.
Do tego kremowy sos.
Spróbujmy.
O kurczę. No dobra.
Spokojnie. To tylko sałatka.
Dużo zielonego, przyjacielu.
Nie każę ci zjeść całej.
Weźmiemy tylko po łyżce.
- Okej. - Dasz radę.
Ty pierwszy.
Ma naprawdę dobry smak.
Słucham?
Widzisz?
Nie oczekuję, że będzie gotowała brokuły pięć dni w tygodniu,
ale zetknięcie się z tym, co niekomfortowe, pozwala na rozwój.
- Naprawdę dobra. - Tak?
Może spróbuje czegoś poza mac and cheese z pudełka.
To niewiarygodne. Jestem w szoku.
Pamiętaj o tym następnym razem, gdy będziesz stać w kolejce do fast foodu.
Pomyśl o mnie.
Jak mówisz: „Nu, nu”.
DZIEŃ TRZECI
BEZ WSPÓLNOTY NIE MA WYZWOLENIA.
NOWY DOM STEPHANIE I RACHAEL
Steph nigdy nie zastanawiała się nad tym, co tworzy dom,
a przede wszystkim dom, który dzieli z partnerką.
To nie tylko miejsce do spania pełne pamiątek sportowych.
- Gotowa? - Gotowa.
Pani przodem.
Zastanawiasz się, co robimy w barze.
Jest już 17?
- Gdzieś? - Gdzieś na pewno.
Powiedziałaś mi, że coś się stało, gdy oddałaś komuś stolik w barze.
W tamtej sytuacji czułaś się bardzo niekomfortowo.
Tak.
Ale to nie wszystko.
Codziennie dzieje się coś, co mnie w tym utwierdza.
Gdy idę ulicą, wychodzę na spacer z psem.
Nawet gdy napisali o Kibicce Roku w mediach społecznościowych,
pojawiło się dużo negatywnych komentarzy.
- Każdego dnia coś. - Każdego dnia.
Słyszałaś o zinternalizowanej homofobii?
- Nie. - Okej.
Przy zinternalizowanej homofobii pojawiają się uczucia i myśli,
negatywne przekonania, które trafiają do ciebie z zewnątrz.
Zaczynasz przyjmować je jako własne i stają się one częścią ciebie.
Zawsze myślałam, że po prostu próbuję uszczęśliwić innych,
dbam o komfort innych.
Od tego się zaczyna internalizowanie homofobii.
Mówisz: „Nie chcę, żeby ktoś czuł się źle, więc odrzucę część siebie”.
„Nie będę trzymać czyjejś ręki,
bo nie chcę, żeby ludzie dziwnie patrzyli”.
„Mogę się nie zdecydować na dziecko,
bo nie chcę, żeby musiało się ze mnie tłumaczyć”.
„Nie chcę postawić naszego zdjęcia, bo mój tata będzie musiał to tłumaczyć”.
Określiłaś siebie jako „to”.
- Tak się czasem czuję. - Rozumiem to.
Całą tę homofobię, która cię otaczała,
teraz powtarzasz sobie.
Weźmiesz ją ze sobą także do nowego domu.
Tak.
Tak jest łatwiej, wygodniej.
„Normalniej”.
W każdej społeczności, której byłam częścią,
odkąd mieszkam w Luizjanie,
słyszałam: „Tu jest przestrzeń dla ciebie”.
Jeden czy dwa queerowe bary.
Na tym koniec. „To jedyne miejsce dla ciebie”.
Nauczyłam się mówić sobie, że mogę tylko tyle.
To wszystko, co dostanę.
Nie mogę być „tym” nigdzie indziej.
Czuję się stłamszona.
I...
czuję, że karmiłam mój strach,
bo coś się może zdarzyć czy coś się zdarzyło.
To prawdziwe.
Tak.
Gdy jesteś w miejscu, w którym nie możesz być sobą,
w którym czujesz się stłamszona,
nie możesz istnieć,
ta zinternalizowana homofobia będzie się pogarszać.
To niesprawiedliwe, że się ograniczasz,
podczas gdy wszyscy inni są wolni.
To nie w porządku.
To bardzo trudne.
Wiem.
Zdaję sobie sprawę, w jakim świecie żyjemy,
ale w naszej społeczności piękne jest to, jak jesteśmy wytrzymali.
Nawet w największym mroku emanujemy światłem.
Ciężko znaleźć ludzi, którzy rozumieją.
Wiem.
Dlatego pytałem o twojego brata. On należy do tej społeczności.
Ale nie rozmawiasz z nim.
Dlaczego?
Jest bardzo pewny swojej tożsamości.
Byłam w Chicago i czuję,
że ma tam „więcej przestrzeni”, by być sobą.
On może sobie na to wszystko pozwolić.
Iść na paradę i robić rzeczy, które dają mu siłę.
To twój brat.
Jest gejem. Myślisz, że nie wie, jak to jest?
- Może. Nie wiem. - Nie wiesz.
Nie chcę nikogo obciążać.
Potrzebujesz wsparcia.
Musisz komuś powiedzieć:
„Czuję się stłamszona i to mi ciąży.
Potrzebuję cię”.
Czasem byłoby to pomocne.
Powiedziałaś mu to?
Społeczność LGBT jest silna,
bo rozumiemy, jak ważne jest wsparcie.
Hej, Steph.
BRAT STEPHANIE
Jak się masz?
Zaprosiłem jej brata, bo Steph potrzebuje wsparcia,
by nabrać odwagi, przełamać blokady i zmierzyć się z tym, co się dzieje.
Okej.
Chcę, żebyś z nim porozmawiała. Jest tuż obok.
Jest mi tu bardzo ciężko.
Ostatnie lata były dla mnie dużym wyzwaniem.
Wiele rzeczy się wydarzyło.
Od bardzo dawna nie oceniam się pozytywnie.
Jezu, Stephanie.
Zawsze wydawało mi się, że z tobą wszystko dobrze.
Nie rozmawiamy.
W mojej głowie jesteś moją niesamowitą siostrą.
Patrzysz na mnie i widzisz kogoś silnego.
Ale widzisz to, co chcę, żeby ludzie widzieli,
kibickę, Ptasią Mamę
i to, co przyciąga do mnie szczęście,
bo w środku nie czuję się szczęśliwa.
Rozumiem.
Serce mi pęka, gdy widzę, że jest ci ciężko.
Mogłaś ze mną o tym porozmawiać. Powiedzieć, że jest ci źle.
Byłbym przy tobie.
Zawsze wydajesz się taki zajęty
i szczęśliwy.
Żyjesz swoim życiem, więc nie chcę ci zawracać głowy.
Chcę być przy tobie.
Nie chcę, żebyś się tak dłużej czuła.
Jesteś gotowa, by szukać szczęścia, będąc Stephanie,
a nie kimś innym?
To będzie proces.
Pierwszy krok to znaleźć wsparcie.
Ray może ci je dać.
Ale też twój brat.
Jestem twoim bratem. Jestem przy tobie.
Czuję się jak dzieciak na twoim meczu. Kibicuję ci.
Naprawdę tak się czuję. Jestem twoim fanem numer jeden.
Bardzo cię kocham. Naprawdę.
Jedną z rzeczy, które kocham w naszej społeczności, jest świętowanie.
Jestem zapłakana i zasmarkana. Chyba nie muszę nigdzie iść.
O nie. Idziesz z nami, kochana.
Otarłem łzy.
Możemy iść.
Stephanie musi uświadomić sobie, że ma tu społeczność,
która chce ją wspierać.
Czas się zabawić. Trochę się poruszać.
Cześć!
Dawno cię nie widziałem.
- Jesteś jej bratem? - Tak. Mark.
Miło cię poznać.
To mój mąż, Mark.
- Cześć. - Cześć. Jak się masz?
- To mój mąż, Dewey. - Cześć.
Poznajcie Keva.
Kiedy zrobiłeś coming out?
Około pięciu lat po Stephanie.
Byłoby mi znacznie ciężej bez niej.
- Powiedziałem jej pierwszej. - Jak słodko.
Wiedziałam.
Dawaj, Tanny!
Gdy jest się częścią społeczności LGBTQIA+,
często słyszy się o rodzinie z wyboru.
Stephanie potrzebuje w swoim życiu osób LGBT+,
które ją docenią i zrozumieją jej problemy.
Musi otaczać się ludźmi, którzy sprawią, że poczuje się kochana.
Czujemy się jak w domu. Czujemy spokój.
Odnajdujemy w sobie queerową radość.
Za lesbijki na Południu!
DZIEŃ CZWARTY
NIE ODKŁADAJ RADOŚCI. PODSYCAJ JĄ!
Witaj w Bandit Hair Company.
Ale tu uroczo.
Hannah, jesteśmy.
- Stephanie. - Miło mi.
Bardzo mi miło.
- Widzisz, jak tu uroczo? - Bardzo uroczo.
To lokal należący do osób LGBT+.
- Super. - Tak.
- Możemy się rozgościć? - Oczywiście.
Chodź. Siadaj.
Szczerze...
Musimy rozluźnić te włosy. Wiesz, co sobie uzmysłowiłem?
- Wyglądają jak hełm. - Nie ruszają się.
- Zawsze były brązowe? - Tak.
Nigdy nie farbowałam włosów.
Nie pier***.
Poważnie.
- To są w pełni dziewicze włosy. - Tak.
Masz taki piękny południowy akcent.
- Powiedzieć ci, jaki mam pomysł? - Tak.
- Chcę je skrócić. - Okej.
I przefarbować na blond.
Oddychaj. Spokojnie.
Otwórz usta.
Blond?
Okej.
Oto plusy i plusy.
- Bo wiesz, czego nie ma? - Minusów.
Tak jest.
To może być dla ciebie dobre ćwiczenie, w którym odkryjesz inną stronę siebie.
Czas, żebyś się uwolniła jak Ariana Grande w piosence „Break Free”.
Ciężko mi to sobie wyobrazić.
Kolejny plus.
Lesbijki są najsilniejsze po rozjaśnianiu i tonowaniu.
Zwłaszcza po pierwszym razie.
Jak pomóc komuś, komu brakuje pewności siebie?
Wystarczy trochę...
rozjaśniania.
Moje dziewicze włosy są w twoich rękach.
Zróbmy to!
Stephanie ma w sobie więcej odwagi, niż jej się wydaje.
Lubię rzucać wyzwania.
Będzie lekko, będzie jasno, będzie bosko.
„Nazywam się Stephanie i będę wymiatać”.
Obetniemy ci włosy i rozjaśnimy je w ch**.
Zdaję się na ciebie.
Widzisz, jak to super wygląda, gdy ściąłem po bokach?
Nie wyglądam już głupio.
Czemu queerowe osoby są takie piękne i zdolne?
- Jakbym miała tęczową zaczeskę. - O tak!
Ray będzie w szoku.
Zbliża się parapetówka
Lesbijki będą się całować Na oczach rodziny
Na parapetówce
Brzmi jak piosenka Taylor Swift.
Lesbijska miłość
Taylor Swift i Melissy Etheridge.
Właśnie.
To duet, którego potrzebowaliśmy.
- Nie ma już odwrotu. - O tak.
Nie ma w ogóle takiej opcji.
Nikt nie może powiedzieć, że nie byłaś otwarta na zmiany.
Zrobiłaś coś odważnego.
To jedna z największych przemian w historii Różowej Brygady.
To zaje****** wielka przemiana.
Jestem dumny ze Stephanie, że się na nią zdecydowała.
O Boże, wyglądasz niesamowicie.
Tłum szaleje.
Tak!
- Gotowa? - Nie.
Boję się.
Wyglądasz naprawdę niesamowicie.
Zobaczysz. Gotowa?
Trzy, dwa, jeden.
Nowa Stephanie.
Ja pierdzielę!
Jonathan.
O mój Boże.
Ładnie, prawda?
O mój Boże.
Chodź, przyjrzyj się z bliska.
Jezu.
Pobaw się włosami. Pomacaj je.
Wygląda cool, nie? Ta fryzura dodaje ci charakteru.
- Jesteś cool Stephanie. - Nigdy nie byłam tak cool.
Chodź tu. Pokaż się w naturalnym świetle.
Chciałbym, żebyś poświęciła sobie chwilę
i żebyś poczuła się z siebie dumna.
„Właśnie zdecydowałam się na dużą zmianę.
Chociaż zmiany są trudne,
zrobiłam to”.
Pierwszy raz w życiu
spojrzałam na swoje oczy.
Nigdy nie patrzyłam sobie w oczy.
Całkiem fajnie.
Widzę, że zaczyna ci się podobać!
To niesamowite.
Moc Ellen DeGeneres zobowiązuje.
NOWY DOM STEPHANIE I RACHAEL
- Już są! - Chodźcie.
- Pięknie! - Ekstra.
Blond laska!
- Po prostu... - Tan pierwszy raz oniemiał.
- Wyglądasz świetnie! - Nie mogę w to uwierzyć.
Przepraszam. Wyglądasz ślicznie!
- Chodźcie zobaczyć dom. - Tak!
Wchodzimy.
O mój Boże.
Pamiątki sportowe są bardzo fajne,
gdy są odpowiednio wyeksponowane, a nie leżą w stertach.
Wyglądają ładnie i gustownie.
Możesz je przestawiać.
Możesz wyjąć ten kask, potem go schować i wystawić inny.
Podobają mi się te obcisłe wdzianka.
- Rety. - To dopiero początek.
Czekaj na resztę.
O mój Boże!
Nie wierzę.
- O mój Boże! - Ale ślicznie.
- Jaki elegancki salon. - Bardzo elegancki.
- Są nasze zdjęcia. - Tak.
Ale tu ładnie!
Jest przytulnie jak w domu.
Jesteście uosobieniem udanego związku.
Powinnyście być dumne i się tym chwalić.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Patrzcie na ogród!
Chodźmy na zewnątrz. Gotowa?
- Tak. - Tak?
O mój Boże!
To przedłużenie domu. Masz dwa razy więcej miejsca.
- Jaki ogród! - Palenisko!
- Miejsce do siedzenia. - To niewiarygodne.
W tych meblach fajne jest to,
że mają przyczepiony pokrowiec.
- Nie wierzę. - Wspaniałe.
- Tu są rzepy. - Sprytne.
I już.
- Ale fajne. - Super.
Chcesz zobaczyć więcej?
- Nie zniosę więcej. - Dasz radę.
O mój Boże!
To mi się śni.
- Co? - Ten sufit.
O mój Boże!
Zrobiłem ciemny sufit, bo jest wysoki, a nie było tego widać.
- Niewiarygodne. - Śliczne szafki nocne.
To najlepsza sypialnia, jaką zrobił.
To największe szczęście, jakie mnie spotkało w życiu.
Wiedziałam, że ten proces będzie trudny i pełen wyzwań.
Chociaż było ciężko, nie wyobrażałam sobie...
Jesteście niesamowici.
Jesteście niesamowitymi ludźmi.
- Dziękuję wam. - Nie ma za co, złotko.
- Tu masz kartki z afirmacjami. - O rety.
- Czytasz jedną dziennie. - Dobrze.
Pracuj nad tym, żeby mówić o sobie pozytywnie.
Ale super.
Wypróbuj jedną.
„Jestem warta tego, co najlepsze w życiu.
Z czułością pozwalam sobie to zaakceptować”.
Bardzo dobrze.
Dobrze, dzieciaki.
- Jesteście gotowi? - Stephanie!
- Chodź do nas, kochana. - Do boju!
Jesteś... O mój Boże!
- Ale seksowna.
- Super. - Jak się czujesz?
Sama bym tego nie wybrała.
Nie zdecydowałabym się też na blond.
Ale jestem w szoku, jak dobrze się w tym czuję.
Ale też wyglądasz dobrze.
Bardzo dobrze. Pasuje ci.
Nikt się tego nie spodziewa.
Nie tylko tego domu i tego, jak odzwierciedla nasz związek,
ale też tego, jak się zaangażowałam w ten proces,
z czego jestem dumna.
Każdy z was pomógł mi przekroczyć granice, których nie chciałam ruszyć.
Obudziłeś jakąś nową część mnie i bardzo ci za to dziękuję.
Nie wierzę, że zmusiłeś mnie do zjedzenia ogórka!
Wiem, że moja relacja z bratem będzie dla mnie bezpieczną przestrzenią
do końca życia.
Dziękuję, że byliście wymagający.
Kocham cię.
Kocham was.
- Będziesz się świetnie bawić. - Pa!
Pa, kochamy cię!
- Dziękuję! - Pa!
NOWA STEPHANIE
WIELKI GEJSZOK
Jak ładnie pachnie
Podoba mi się ta piosenka.
Jak ładnie pachnie
O nie. Tak.
Chodźmy obejrzeć.
- Dobrze. - Włączamy?
Tak.
Wygląda tak dobrze.
Bałem się takiej dużej przemiany. Miała tyle wątpliwości.
Ale widzę w jej oczach, że się sobie podoba.
Okej.
- Tak! - Dobra reakcja.
Wyglądasz świetnie!
My też tak zareagowaliśmy.
- Tak. - Jak słodko.
Podoba mi się blond!
Wyglądasz pięknie.
Ty wyglądasz pięknie.
Jesteś taka ładna.
To nasz dom!
Chodź zobaczyć resztę naszego domu.
O mój Boże. Ale pięknie!
Na ekranie jest teraz tyle queerowej radości.
Urocze.
Mamy nasze zdjęcia.
Mamy zdjęcia!
W domu.
Brak mi słów.
O mój Boże!
- To nasza sypialnia. - To nasza sypialnia.
Możecie uprawiać seks przy otwartych drzwiach!
Tak!
Nikogo innego nie ma w domu.
Na krześle, na łóżku, na podłodze.
Będą się huśtać na żyrandolu jak Sia.
- Zaniemówiła. - I dobrze.
Przeszli samych siebie.
Taka szafa ci pasuje?
Tak! Zdecydowanie.
Stephanie pięknie patrzy na Rachael. Widać, że ją uwielbia.
- Nie wierzę, że to nasz dom. - Wiem.
To nasz dom.
To szaleństwo.
Wiem.
- Wiem. - Ciężko na to pracowałyśmy.
Bardzo ciężko.
- Znosiłyśmy dużo rzeczy. - To prawda.
Ty znosiłaś dużo rzeczy.
- Było warto. - Tak.
Zawsze warto.
Musisz się z tym pogodzić.
Podoba mi się.
Ale twój brat padnie.
Chyba wszyscy padną.
- O mój Boże! - O mój Boże!
- Jest blondynką! - O Boże.
Wyglądasz ślicznie. O mój Boże!
Nie ma nic lepszego niż gejowski szok.
- Widzieliście to? - Wielki gejszok.
- Gejszok to największy szok. - Tak.
O Boże. Chodź do mnie.
Kocham cię.
Jesteś piękna.
Babcia.
Teraz ma takie włosy jak babcia!
O nie!
- O Boże. - Wprowadzam się.
Tato, kocham cię, ale nie możesz się wprowadzić.
Tato, zostajesz u siebie.
O rety.
Ale ładnie.
Jej brat nadal jest w szoku.
Wykłada gejszok na Uniwersytecie w Chicago. Tak słyszałem.
Ten tydzień kompletnie odmienił moje życie.
Nie wiedziałam, czego mam się spodziewać,
ale powiedziałam Rachael, że zaangażuję się w to w pełni.
Otworzę się
i wyjdę ze strefy komfortu.
Wiele się nauczyłam w tym tygodniu.
Wiem, że to zostanie ze mną do końca życia.
Jako że zaczynamy nowy rozdział,
chcę się upewnić, że zaczniemy go dobrze.
O mój Boże!
- Wyjdziesz za mnie? - Tak!
Oczywiście, że tak!
O mój Boże. Tak bardzo cię kocham!
O kurde!
- Gejszok! - Nie spodziewałem się!
- O mój Boże! - Wiem, że na to czekałaś.
Nigdy tak nie płakałem w tym cholernym programie!
Kocham cię nad życie.
To takie piękne.
Odważny krok jak na kogoś tak niepewnego siebie.
Wyznała miłość do partnerki przed całą rodziną i oświadczyła się.
To ogromny krok.
Nie wierzę, że jesteśmy zaręczone!
Nie ma nic bardziej ekscytującego niż ktoś, kto zdobywa się na odwagę.
Nie nabieramy pewności siebie, po prostu jej pragnąc.
Trzeba wyznaczać sobie cele i wspierać się w ich realizacji.
Robimy coś ryzykownego, a potem widzimy,
że byliśmy na tyle silni, by to zrobić.
Naprawdę myślę, że to zmieni życie Stephanie,
że nie ma dla niej odwrotu.
W końcu Stephanie staje się tą kobietą, którą zawsze chciała być.
Dumną i kochającą.
Mam nadzieję, że Steph zda sobie sprawę,
że będzie szczęśliwa tylko wtedy,
gdy będzie naprawdę sobą.
O mój Boże!
- Kocham cię. - Kocham cię.
Brawo! To było dobre.
Naprawdę dobre.
Za Stephanie i Ray. Żeby żyły długo i szczęśliwie.
- Za małżeństwa lesbijek! - Za Nowy Orlean!
Za ich zaręczyny!
To moja prośba o udział w ślubie. Proszę!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
- MÓJ KIELICH JEST PRZEOBFITY - KSIĘGA PSALMÓW
Biustonosze.
Są trzy uniwersalne zasady.
Tu mam oczy.
Pierwsza.
Jeśli masz raz, dwa, trzy, cztery piersi,
to o dwie za dużo.
Zwiększ rozmiar miseczki.
Druga.
Jeśli mieścisz tu więcej niż dwa palce,
skróć ramiączko.
Użyj regulacji.
Trzecia. Jeśli mieścisz tu więcej niż dwa palce,
zmniejsz obwód.
Proste. Dziękuję, Jackie.
Pa, Jackie.
Napisy: Sylwia Szymańska