Speedy, kumusta ka?
- Kumusta? - Pasok ka. Masaya akong makita ka.
- Hi! - Uy.
- Ito pa ang ibang Fab Five. - Excited na ako.
Gusto mo bang tulungan ka naming umakyat,
o sa rampa sa likod?
- Patulong na lang umakyat. - Sa hagdan?
Isa, dalawa, tatlo.
- Okay. Heto na. - Okay na?
Ayan.
Isa pa.
- Malaking hakbang. - Ang lakas.
- Ayos. - Ayan.
- Ang pantalon mo! - Ayos!
- Kukuha kami ng tuwalya. - Pasensiya na.
- Uy. - Pasok lang.
Welcome sa bahay namin.
- Ang ganda. - Magpatuyo ka muna.
- Salamat, Antoni. - Salamat.
HINDI AKO ANG NANGYARI SA AKIN, AKO ANG PINILI KONG MAGING.
Welcome sa bahay namin.
- Uy. - Makikiraan. Pasensiya na. Love.
Tita ko, si Anginique.
- Kumusta kayo? - Hi, Tita.
Nakita ko si Speedy sa TikTok.
Sa tingin ko, ang pagbabahagi niya ng kuwento, estilo, swag,
ay nakakamangha,
kaya ipinakilala ko kayo sa kanya.
Gusto kong maging motivator, palabasin ang pinakamahusay nilang sarili.
Tingin ko, kaya kong mag-motivate sa mga tao gamit ang kuwento ko.
Komportable ka bang ibahagi ang nangyari?
Paano naging ganito?
Oo.
Noong Abril 25, 2020,
nagmamaneho kami nina mama at tita,
tapos, may itim na F-150 sa gilid namin,
binangga kami kaya napunta kami sa labas ng kalye.
Sinubukan ni mama na kontrolin pero tumama na kami sa puno.
Napakagrabe noon.
'Tapos ng aksidente, nawalan ako ng malay at nagising.
In-airlift ako at buhay ako buong biyahe.
Sumisigaw ako, "Ayokong mamatay. Bata pa ako."
Iniisip ko lang si mama ko.
Di ko maigalaw ang mga paa ko. Manhid ang katawan ko at masakit.
Nang makarating kami sa ospital, sinabi nilang ooperahan
ang spinal cord ko.
Dumating ang mga doktor,
at sinabing, "Baka hindi ka na makalakad."
Paralisado ka mula baywang pababa?
Mula dibdib.
Nakakadurog ng puso.
Nalaman mo rin bang namatay ang mama at tita mo noon?
Oo.
Napakalaking dagok nito. Para akong sinuntok nang malakas.
Nangyari ito noong 2020, panahon ng COVID.
- Oo. - Oo. 'Yon ang pinakamahirap.
Pinalala pa nito.
Unang dalawang linggo, wala akong nakitang pamilya dahil sa COVID,
kaya napakalungkot,
gabi-gabi akong umiiyak.
Oo. Nakakalungkot 'yan.
Napakalaking pagbabago nitong nagdaang mga taon,
pero bago ang aksidente, 'musta ang buhay?
Masaya ang buhay.
Nagpa-party ako. Bata pa ako noon.
Masaya ang lahat.
Isa ako sa mga mahilig talaga sa basketbol.
Lumaki sa New Orleans, kailangang makahanap ka ng passion
para makaiwas sa gulo.
Ang pangalang Speedy ay mula noong bata ako.
Tumakbo sa practice,
tinanong ng coach, "Ano'ng pangalan mo?"
Sabi ko, "Ray."
Tapos, Speedy na ang tawag niya sa 'kin.
Napakagaling ni Speedy.
Sa basketbol, starting point guard siya,
kaya mabilis ang lahat sa kanya.
Pangarap kong maging propesyonal na player.
Ang pinakapangarap ko ay ialis si mom sa hood.
Pumupunta si mom sa bawat laro.
Pag nakikita mo ang dahilan ng pagsisikap mo,
ibibigay mo lahat at ang pinakamahusay mo.
Mahal ko ang laro, ang pagpupursigi.
At masaya na akong makatapak sa court.
- Kumusta ang grado mo? - Mabuti.
Siniguro kong maayos ang grades para makapagbasketbol.
Pampito o anim ka ba sa klase n'yo?
- Ano? - Pang-anim.
Magaling, ah.
'Musta ang buhay mula noong aksidente?
Niyayaya ako ng mga kaibigan na mag-party,
pero sabi ko, "Ayoko." Di ko gusto.
Gusto ko lang sa loob.
Medyo takot nang lumabas, walang kumpiyansa at di-palakaibigan.
Kapag pinagtitinginan, nasa sariling mundo lang siya.
Ang dami niyang iniisip.
Napakaraming iniisip.
Hindi lahat ng tao ay mamaliitin ka.
Kaya dapat ay mag-relax lang at magpakatotoo.
Paano ka nagpapatuloy?
Iniisip ko lang si mama, ayaw niya akong sumuko.
Nangyari ang aksidente sa mahalagang yugto ng buhay niya.
18 siya noon.
Iniisip mo kung ano'ng magiging kinabukasan mo,
ano'ng mangyayari.
Tumigil ang lahat at nagsisimula na siya ulit.
Natututo na siyang mabuhay.
Kumusta ang bahay mo?
Mga pros at cons, lalo na sa accessibility.
Kasama ko ang pamilya ko.
Mula nang mamatay ang mom at tita ko, parang ang liit ng pamilya ko.
Ang mga tita at pinsan ko, sila lang ang meron ako.
Nakatira ako sa apartment na nasa first floor,
pero may tatlong hakbang.
First floor pero may hahakbangan pa rin.
Pagpasok ko sa bahay, maliit ang daanan.
Tama.
Di makapagbanyo nang naka-wheelchair.
Kailangan pang gumamit ng ibang upuan para makaligo.
Lumilipat ka ng upuan tapos lilipat ulit.
Oo.
Ang inaccessibility na 'to
ay ginagawa kang preso sa sarili mong tahanan
o preso sa labas na hindi makauwi.
- Oo. - Naisip mo bang lumipat?
Magkaroon ng sariling lugar na mas accessible?
Oo, naisip ko na.
Tinitingnan ko pa.
Ano ang gusto mong magkaroon sa bagong bahay?
Kama na pwede kong ibaba at itaas
dahil ang kama ko sa ngayon ay kailangang iangat ko pa ang sarili ko.
Konting luho kahit paano.
Konting luho? Okay. Sige.
Oo. Estilo mo.
Nakikita ko, konting luho.
- Oo. - Oo.
Ang daming nangyayari kay Speedy ngayon. Pinahihirapan pa siya ng bahay niya.
- Nagluluto ka ba para sa sarili mo? - Hindi. Di ko alam.
- Di ka marunong? - Gusto kong matuto.
- Sino'ng nagpapakain sa 'yo? - Tita ko paminsan-minsan,
pero madalas sa fast food ako.
- Ano'ng niluluto niya? - Ngayon, corn and rice.
Corn and rice?
- Di mo alam ang corn and rice? - Hindi!
Ang corn and rice dito, may sausage,
ilalagay mo doon,
pwedeng may konting isda
o kaya ay manok.
Ang pamilya mo ba, lahat ay taga-Louisiana?
- Oo. - Gusto mo ng masarap na comfort food?
- Oo. - Sige.
Kung tungkol sa pagsasarili mo
at inaalam kung paano ang buhay ngayon,
mahalaga ba sa 'yo at gusto mo bang gawin ang pagluluto?
Gusto ko talagang matutong magluto.
Dahil nasa wheelchair, kailangang alagaan ko ang sarili.
Kumain pa nang marami.
Parang pumapayat ako. Payat ako ngayon, kaya...
- Okay, gusto mong lumaki nang konti. - Oo.
Ang gagawin natin ay mag-enjoy dito sa kusina
at magkaroon pa ng lakas ng loob
at gumawa ng makabuluhan para sa 'yo
na talagang magagawa mo.
Pwede rin bang steak and rice?
- Steak and rice? - Nakapunta ka na ba sa hibachi?
Ilalagay nila sa hot plate at ipiprito na parang sinangag?
- Pwede mo ba akong turuan? - Ituturo ko lahat ng gusto mong matutunan.
Oo, gusto kong matutong gawin 'yon.
Gusto kong kausapin ka tungkol sa nagaganap sa kanya
simula sa aksidente.
Noong una, tahimik lang si Speedy,
gusto laging mapag-isa.
Nakikita kong depressed siya pero madalang mapag-usapan 'yon.
Di niya sinasabi sa pamilya,
dahil pakiramdam niya lahat ay nagluluksa
o may sariling mga problema pero parang wala siyang oras magluksa.
Di niya nagawa.
Naranasan niya 'yon,
kaya ayaw niyang sariwain ulit ang trawma.
Pero dapat may makausap siya.
Kahit na hindi kapamilya dapat makipag-usap siya sa kaibigan o iba.
Napakabongga mo.
Nakapag-braids, locs, twist out ka na ba?
Ano na'ng nagawa mo?
- Gusto ko ng braids. - Diyos ko. Babagay 'yon sa 'yo.
Magiging kyut sa 'yo. Gusto ko 'yon.
Baka magpakulay siguro.
Ituloy mo lang 'yan, mahal!
- Sige! - Ikaw ang bahala sa kulay.
Gusto kong magulat ang TikTok sa bagong kong itsura. Nose piercing kaya?
Magpapa-nose pierce ka?
Bilang modeling agent mo, hindi ako sigurado diyan.
- Tan! - Ano 'yon, Jackie?
Pinag-uusapan namin ang nose piercing.
Sabi ko, "Bago sa 'min 'yan. Okay 'yon. Ang sexy."
Tapos sabi ko, "Bilang modeling agent mo..."
- Alam ni Tan na seryoso ako dito. - Baka malimitahan nito ang trabaho mo.
Di ko kayang malimitahan ang... Ang trabaho mo.
Hindi ko hahayaan... Ikaw ang susunod na America's Next Top Model.
Naiintindihan mo ba? At dahil diyan, ito si Tyra!
Alam mo ba'ng sinasabi niya tungkol sa America's Next Top Model?
Alam ng kabataan 'yan, di ba?
- Narinig ko na. - Siyempre at gusto mo rin 'yon.
- Siguro. - Utos 'yan.
- Hindi 'yon tanong. - Ah, okay.
Santa Tyra!
- Kalimutan mo na siya. - Miss na kita. Ang kyut mo. Bye!
Speedy.
- Kumusta? - Pag-usapan natin ang damit mo.
Sige.
Natulungan namin dati ang isang taong naka-wheelchair.
May limitasyon ba sa mga damit mo?
Di ko hilig ang shorts.
Dahil sa injury, pumayat ang binti ko,
at ayoko ng itsura nito kaya di na ako nagso-shorts.
May partikular na estilo ka ba? Geek chic?
Ikaw ba ay mahilig sa pasadya?
Super street style ka ba? Ano?
Streetwear.
Okay. Streetwear lagi?
- Sumusubok lang ako ng kung ano. - Okay.
Ang sneakers mo ang pinakainteresante.
- Pero pwede pa nating higitan 'yan. - Oo.
Medyo umayos ang porma ko simula nang malagay ako sa chair.
Mas may kumpiyansa ako sa suot ko ngayon.
Bago ang aksidente, ano'ng isinusuot mo?
Mga maong,
murang graphic tee,
ilang mga Vans.
At ngayon?
Collared shirts na may personalized G-Nikes,
magandang cargo pants o parang gano'n.
Kung wala ka sa wheelchair, mahalaga ba sa 'yo ang fashion?
Hindi siguro.
Bakit mo naisip na maging ganyan?
Dahil pag astig ang porma ko, mas lumalakas ang kumpiyansa ko.
Tingin mo, ano'ng maitutulong namin
na may pinakamalaking epekto sa buhay niya?
Gusto kong lumabas siya nang mas madalas,
dahil palakaibigan siya talaga.
Kailangang tumaas ang kumpiyansa niya ngayong nasa wheelchair siya.
Salamat.
Binigyan mo kami ng impormasyon kung paano siya masusuportahan.
- Salamat. Ang galing mo talaga. - Salamat.
Nasa mabuti siyang kamay.
- Ano'ng posisyon mo sa basketbol? - Point guard.
- Ikaw pala ang tumitira. - Oo.
- At mabilis ka. - Nakakamangha kapag nasa court na.
High school basketball games,
isinisigaw ang pangalan mo, "Speedy!"
Tumira ako ng tres, sumisigaw ng suporta. Ang saya lang.
Malaking bahagi ng buhay mo ang basketbol. 'Musta ngayon?
Hindi pareho ang pakiramdam.
Nanonood ako minsan.
Pinapanood ang mga kaibigan, pero naiinggit ako
dahil di ako makasama sa kanila.
Gusto mo bang maging pro?
- Oo. - Talaga?
'Yon ang pangarap ko talaga at gusto ko ring magkolehiyo.
- Oo. - College muna, tapos pro.
- Ano na'ng pangarap mo? - Maging motivator.
Alam mong gamitin ang kuwento mo para dito?
Papunta na ako roon.
- Sabi ng tita mo di ka nagkukuwento. - Hindi.
Gusto nating magbigay-inspirasyon sa iba,
pero hangga't di mo ibinabahagi ang pinagdadaanan mo,
maging komportable dito at maunawaan ang sarili mo,
magkakaroon lagi ng harang.
Sino'ng tumutulong sa 'yo sa mga nararamdaman mo?
Hay...
May kaibigan ka bang naka-wheelchair?
- Wala. - Wala?
Sa aksidente ko, parang...
Alam mo, mag-isa ko itong pinagdaanan kaya...
sinasarili ko lang ang lahat.
Ang tunay na influencers,
ay ang mga nakapagsasabing, "Ito ang nararamdaman ko.
Ito ang pinagdadaanan ko."
Pag-iisipan ko kung paano ka makakarating doon
kung saan ikaw ay pinakamahina at pinakatotoo
kung saan maaaring pagkasunduin ang nakaraan sa kasalukuyan
at hayaang iyon ang gumabay sa hinaharap na gusto mo at nararapat sa 'yo.
Gusto ko lang makasiguro sa buhay.
Naiintindihan ko 'yan.
- Pasok na tayo. - Sige.
- Ano'ng ginagawa n'yo? - May plano na ba?
- Karamo, may plano ka? - May plano ako. Ikaw?
- Palagi naman. - May plano ka?
May tatlo ako pero isa na lang kapag nagkasama na tayo.
- May plano ka? - Marami sila.
- May plano ka ba? - May malaki akong plano.
Gusto kong malaman, ano'ng inaasahan mo sa amin?
Ang pinakamahusay n'yo.
- Pinakamahusay. - Ang gandang sagot, ah.
- Ang pinakamahusay. - Sige.
- Ibibigay mo rin ba ang sa 'yo? - Oo.
- Maging bukas hangga't maaari? - Hangga't maaari.
Susubukan mo ang anumang sabihin ni Tan?
Gusto ni Speedy na matutong alagaan ang sarili,
pakainin ang sarili,
at kung fried rice with steak ang paraan,
bakit hindi, di ba?
Gusto ko siyang tulungang mahanap ang pormang Speedy talaga
para magkaroon pa ng kumpiyansa sa sarili.
May bagong relasyon si Speedy sa katawan niya.
Hindi madaling lumabas at ang gagawin ko sa linggong ito
ay tulungan si Speedy na magtiwala sa kung sino siya.
Hindi madali ang tirahan niya ngayon.
Gusto kong ipakita kay Speedy
na di niya kailangang magtiis pagdating sa accessibility.
Gusto niyang magbigay-inspirasyon sa pamamagitan ng paglalakbay niya.
Para makarating doon,
kailangan niyang magluksa at maunawaan ang pinagdadaanan niya.
Kailangan ko ang suporta mo.
May bida tayo na tingin ko, matutulungan mo.
Gusto kong malaman ni Speedy na may support system para sa kanya
nakakaunawa sa nararanasan niya.
Pupunta ka sa New Orleans?
HUWAG MALIITIN ANG KAPANGYARIHANG MAKITA KA RIN.
Speedy, mamimili tayo. Ano'ng pakiramdam mo?
Mabuti.
Handa ka na?
Ilang beses ko nang narinig 'to.
Nababanggit mo ang "bago ang chair" at "simula chair."
- Oo. - Malaki ba ang pinagbago ng pag-iisip mo?
Dahil naaksidente ako,
nagbago ang pananaw ko sa pagtingin sa buhay.
Kaya ngayon sinusubukan kong mamuhay nang walang pagsisisi.
Maging mas mabuting ako, patuloy na lumalago.
- Tama. - Mga ganoon.
Lagi mo bang natatanong na, "Eh ano naman"?
- "Eh ano naman. Ba't di ko 'to gagawin?" - Oo.
At para saan?
Pwede akong mamatay noon,
kaya parang napakasama ng pinagdaanan ko.
Ano pa ba ang mas masama pa kaysa sa aksidente ko?
"Ginagawa ko ito. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba."
May pakialam ka dahil di ka na madalas lumalabas.
- Hindi na. - Kapag nasa labas ka,
nag-aalala ka ba kapag tinitingnan ka?
Konti, oo.
Nasa labas ako,
tapos may magtatanong, "Ano, nabaril ka?"
Medyo masakit lang.
Nasasaktan ako dahil hindi lahat ng nasa wheelchair ay nabaril.
Masama sa pakiramdam. Di dapat gano'n ang paglapit sa tao.
Kaya ba mas madalas kang nasa bahay?
- Oo. - Okay.
Wala bang paraan para maiba ang iniisip mo,
"Tumitingin ka kaya bibigyan kita ng titingnan"?
Gusto ko 'yan.
Tumitingin ang mga tao at di natin mapipigilan 'yon.
Gusto kong makita ni Speedy na pwede siyang pumorma
na makakapukaw ng atensyon at espasyo.
Hahanap tayo ng lilitaw ang tunay na ikaw.
Tama.
Iba-iba ang hilig ni Speedy pagdating sa mga isinusuot niya,
at ipapakita ko kung paano niya malalaro ang mga 'yon
sa isang porma.
Kaya, magiging walang kapares ang kanyang porma.
- Handa na? - Oo.
Oo. Lalabas nga ako nang ganito.
Litaw ang mga kulay.
- Ang porma-porma mo. - Salamat.
Mas pantalon 'yan. Kumusta?
Gusto ko ang kulay,
gusto kong medyo mataas sa tuhod at walang medyas.
- Mukhang maganda. Napakaganda. - Gusto ko rin.
Pero ang mga damit na dumidikit sa gulong ko...
- Sigurado. - Di 'yon mabuti.
Sigurado. Kung skinny, di tatama sa gulong mo,
mas mabuti.
- Oo. - Ayos.
Pakiramdam ko, makakabawas ito sa social anxiety.
Kuwentuhan mo ko n'yan.
Naging mahirap, sa bahay, gaya ng nasabi ko kanina.
At kapag marami akong kasamang tao, ako ay...
Minsan hindi talaga ako makahinga.
Halos sasabog ang puso ko sa kung anumang dahilan,
tingin ko, ito ang magbibigay sa akin ng kumpiyansa
para makalabas at makihalubilo sa tao.
Para magbago at lumabas sa ganitong damit, ito ay parang, "Okay, nakikita kita."
Ang ganda.
- Sumubok pa tayo. - Sige.
Mabuti.
Halika rito.
Kung pwede ka dito, pakiusap. Salamat.
Okay, Speedy.
Uy.
Tan, dapat kong sabihin na ang galing-galing mo talaga.
- Ayos 'to. - Natutuwa ako d'yan.
Ito na. Litaw ang kulay. Bihira akong mag-shades.
Mukhang maidadagdag ko 'to sa porma ko.
Alam mo, magandang extra 'yan.
Minsan, babagay 'yan sa isang porma.
Tama.
Nag-aalala si Speedy kapag nasa publiko, pero sa nakikitang kasabikan ni Speedy,
hindi na siya ang mahiyain at maamong bata.
Nagbago ang energy sa store.
Natutuwa ako.
- May mga makakapansin. - Oo nga.
Di ko alam ang bata at astig na bersiyon ng "cool,"
pero kung ano man 'yon, iyan na 'yon.
Lupit.
Ay, "lupit." 'Yan ba? Pwede bang, "ang lupit" o "lupit" lang?
"Lupit" o "malupit."
Lupit. At talaga namang malupit.
Maraming salamat.
Ayos. May rampa doon.
Salamat naman.
Ayos.
Deretso tayo. Nakapunta ka na ba dito?
Hindi, di pa.
Aaminin kong may iba akong plano para sa 'yo,
pero nang tanungin mo ako kung pwedeng matuto ng fried rice o steak,
natuwa ako dahil lumiwanag ang mukha mo at sabi ko, "Gawin natin 'yon."
Oo.
Gusto kong ipakita kung gaano kasimple ang fried rice.
- Ayos ba 'yon? - Ayos.
Mabuti. Dito ang puwesto mo.
Ipapakita ko kung paano magbalat at maghiwa ng luya at bawang.
Gamit ang likod ng kutsara,
alisin mo ang lahat ng balat.
Okay.
Para mabalatan ang buong luya.
- Ayos. - Perfect.
- Hindi perfect pero... - Malapit na.
Malapit na sa perfect.
Kaya agad kong naunawaan,
bata pa siya, di niya alam ang mga ito.
Okay, magiging hamon ito.
Kaya 'to.
Ang kutsilyo mo, gagabayan ng dalawang daliri
tapos, parang seesaw.
May bahaging nakababa lagi.
- Hindi ganito. - Okay.
At ang gagawin mo ngayon sa gulay,
seesaw ulit.
Aalalayan ng isang kamay at itutulak ang gulay ng isa pa.
- Kung kaya mong gawin sa iba pa. - Lahat? Okay.
Ingat sa kutsilyo dahil matalim.
Napakatalim.
Magandang pagkakataon ang fried rice
para makakain ka ng gulay at protina.
Gusto ko ng magkakaparehong dami ng kanin sa karne sa gulay.
- Masama ang protina. - Sabi mo gusto mong magkalaman?
- Gusto kong magkalaman. - 'Yon ang gagawin natin.
Di ako speedy sa pagluluto.
Ito ay parang basics, 101 ng cooking.
Handa na kami sa protina.
Mula sa kung paano lutuin ang protina.
Ayos.
Paano timplahin.
May konting sesame oil.
Masarap ang medyo toasty nuttiness nito.
Mga scallion, kaya medyo may anghang.
Konting asin gamit ang toyo. Okay.
- Ayos na ba ang bilog? - Tamang-tama.
Kailan idadagdag ang itlog, paano mag-scramble ng itlog.
Sana walang balat. Manonood ako.
- Ayan. - Oh, nagawa mo.
Ito ang kailangan niya ngayon.
- Pumupunta kami dito ni mama. - Talaga?
- Oo. - Palagi kaming pumupunta sa hibachi.
Mga importanteng okasyon, lalabas kami at kakain dito.
Minsan basta lang kami pumupunta.
- Ano ang paborito mong orderin? - Ang hibachi rice, steak, at manok.
- Gusto ko ang yum yum sauce. - Ako...
Yum yum sauce ang isa sa mga paborito ko.
Ngayong wala na ang mom niya,
dapat matutunan ni Speedy kung paano palusugin ang sarili,
alagaan ang sarili.
Ang sarap.
Ang sarap nga nito.
- Salamat sa pagtuturo. - Wala 'yon.
Ginalingan mo.
Tanda ng pagsasarili
ang kaya mo nang maayos na pakainin ang sarili mo.
Mahalaga na kumain ako.
Lalo pa't ganito ang aking kondisyon.
Tama. Nasabi mo nga na mahalaga ang bulking.
Ano'ng mga isyu mo diyan?
Pagkatapos ng aksidente,
nahihirapan ako sa pagkawala ng ganang kumain.
Kasama 'yan sa pagkakaroon ng spinal cord injury.
Minsan kailangang uminom ng appetite pills.
Para sabihing kinailangan niyang makisabay,
ay parang pagmamaliit dito.
Lahat ng maliliit na bagay na binabalewala natin araw-araw,
kailangang inaalala ni Speedy.
Kapag nagwo-workout, ito ay parang...
naglalabas ako ng lakas, nagpapalaki ng muscle,
pero kulang ako sa pagkain para lumaki ang katawan ko.
Tama. Gusto mong lumaki ang muscle, dapat mag-bulk up.
Kung 'yon ang gusto mo, dawalang beses nito sa isang linggo.
Ang steak, mga itlog, at karot.
Sa totoo lang, hindi ako nagbibiro.
- Sisimulan kong gawin pa 'to sa bahay. - Totoo?
Pinaalala mo kung gaano ito kadali at kasaya.
Alam mo ang hindi masaya? Paghuhugas ng pinagkainan.
'WAG HAYAANG MAKAPIGIL ANG DI MO NAGAGAWA SA KAYA MONG GAWIN
Pasok.
Maligayang pagdating.
Honey! Sa kasamaang palad,
ang gwapo ng mukha mo.
Di mo kasalanan. Ang kyut mo talaga.
Napag-usapan natin ang braids.
Gusto ko ang bonggang braids. At nabanggit din ang kulay.
Ito ang nakakatuwa sa kulay.
Kung extension lang ng kulay,
gusto ko 'yon dahil maiiwasang mag-bleach ng buhok mo
o ang pag-aalaga ng kulay ng natural mong buhok.
May kaibigan pala ako dito. Magaling siya. Tutulong siya sa braids mo.
Minsan, nagpapa-eye slit ako kapag nagpapagupit.
- Ang porma, honey. - Oo.
Paano ang kyut mong bigote?
Ah, 'wag muna 'yan. Kakalago pa lang nila.
'Wag silang galawin!
Parang, "Ito ang meron ako sa edad 20, 'Wag silang galawin."
- Sige. Hugasan natin ang buhok mo. - Okay.
Ang kyut mo. Tara na. Huhugasan natin ang buhok.
Ito ang unang official trip ni Speedy sa salon
simula noong aksidente.
Kaya dalawang taon na ito.
Oo, king. Tanggalin natin.
Oo.
Honey, marami tayong gagawin, pero ang sarap ipagdiwang si Speedy.
'Wag kang mag-alala. Kyut ito.
Mukhang Lil Nas kapag naka-blowout.
Mukha akong nakuryente.
Gagawin natin itong napakagandang ayos
na napakaporma, sobrang classic pero moderno rin.
At sa honey-blond highlights mo, uwian na.
Hahabulin ka ng lahat, para makipag-date.
- Siguro. - Hindi lang 'yan siguro.
Mangyayari 'yan. Alam ko.
Napakalakas at tapang niya,
ang gusto ko lang ay paulanan ng pagmamahal si Speedy.
Aabot ito ng tatlong linggo, di ba?
Sigurado 'yan, tatlong linggo.
Pagkatapos, gagawin ulit lahat.
Iparamdam na gwapo siya
at bigyan ng estilong magbibigay-kumpiyansa.
- Kumusta na? - Napakaganda. Di ko matiis.
Iparamdam na kaya niya at handa nang lumabas
dahil nararapat 'yon sa kanya.
- Sa ilalim ito ng baba mo. - Okay.
Di ko alam na ganyan para sa tuktok ng braids.
- May natutunan ka ngayon. - Totoo 'yan.
Ano'ng nagbibigay sa 'yo ng passion?
Pagwo-workout ang isa sa mga hilig ko. Pwede akong maging trainer.
Pwede ka talagang maging trainer.
Baka din maging coach.
Pwede ka talagang maging coach.
Inaayos ko muna ang lahat.
Di mo kailangang ayusin ang lahat.
Dahil sa pinagdaanan mo, ang trawma, sobra-sobra 'yan.
Kaya, manatili kang bukas
sa kung ano ang inihahanda ng mundo para sa 'yo
dahil tingin ko, marami kang talento at marami kang potensiyal.
Pinagbubutihan ko 'yan.
Ang pagiging bukas at tapat minsan.
Dahil ba ayaw mong maging mahina tungkol sa nararamdaman mo?
Gusto kong maging mas bukas at hayaang tulungan ako ng mga tao.
- Oo. - At pag-usapan pa ang lagay ko.
Hindi ko ito kinukuwento sa ngayon
dahil kakaiba ang pakiramdam kapag kausap ko ang pamilya dito.
Naranasan mo na bang magpa-therapy o pumunta sa therapist?
Hindi pa, pero...
Malakas ang taong humihingi ng tulong.
May HIV ako. Nakuha ko noong nasa mid-twenties ako.
Talagang depressed ako, at parang hindi...
di maayos ang lagay ko. Kinailangan ko ng therapy.
Ayokong humingi ng tulong at nang ginawa ko, bumuti ako.
Marami akong iniisip, noong depressed ako,
"Ano ba ang silbi nito?"
Ang natutunan ko sa buhay,
ay pagtanggap ng iyong sakit,
baguhin mo 'yon at gawing layunin,
at kung may kausap kang propesyonal,
baka makatulong 'yon na iproseso ang ilang nararamdaman mo.
Tama.
Minsan iniisip natin na ang paghingi ng tulong,
o karupukan ay tanda ng kahinaan.
Ang totoo, ito ang pinakamakapangyarihang magagawa natin.
Napakagandang layunin, at tapos na ang braids mo.
Talagang panalong-panalo tayo. Sino'ng mag-aakala?
Kahit di ako maka-relate talaga sa mga trawma,
nakaka-relate ako sa pagdama at depresyon
at pagsasabing, "Hindi ko kailangang mag-isa."
Tingnan mo ang kamera at mag-flying kiss.
Hindi ko kaya.
Kaya mo! Isa kang TikTok star, honey. Masanay ka na.
Iyan ang buong mundo. Bigyan mo sila ng konting halik.
Ayaw mo bang kindatan ang mga nasa bahay?
Honey.
Diyos ko.
Ikaw ang pinakakyut at pinakamabait. Alam mo 'yon?
'Wag mong babaguhin 'yan.
Dapat nang magpokus. Tingnan natin ang bagong itsura mo.
Handa ka na ba? Tatlo, dalawa, isa.
Ito na ang bagong ikaw.
Okay.
Di ba?
Oo, gusto ko 'to.
Sino'ng modeling agent ang nanonood ngayon?
Katok, katok sa TV n'yo! Dahil bongga na si Speedy.
Nakakamangha.
Wala pang nakakaisip na maging ganito ka-hot sa buhay nila.
Baka naman pwede mong dilaan ang labi. 'Yan ay... Ganyan nga, oo.
- Ano, pare? - Diyos ko.
Mukhang nagugustuhan ito ni Speedy.
Sa susunod, ayokong mapagod nang ganoon para ilabas ang model energy mo, okay?
Sige.
Ang nakikita ko ay pagbabago ng kumpiyansa.
At napapasaya nito ang baklang puso ko.
Ay, ang kyut n'yan!
Ang inam, Tanny.
- Ang inam, ano? - Oo, gan'to tayo balang araw.
Tumpak.
Hulaan n'yo kung sino'ng kasama ko!
- Uy! - Wesley, 'musta?
Nandito si Wesley!
Kumusta kayo?
Lahat ng tao sa buhay ngayon ni Speedy ay walang kapansanan.
Gusto kong makakilala siya ng taong nakakaunawa
na pwede niyang makausap at hingan ng gabay.
Kaya inimbitahan ko siya.
Itinuturo ko sa mga taong may kapansanan na ayos lang na maging iba
at maging komportable sa sariling itsura.
Bagong ako ngayon ang nandito,
at gusto kong malaman ng lahat, na ako ay disabled, but not really.
Ngayon lang ulit tayo nagkita simula nang matalo tayo sa Family Feud!
Hello, mahal.
Kumusta naman? Ang ayos mo ngayon.
Pinagsisikapan ko.
Nagawa mo nga.
Kumusta ka na? Matagal na rin, ah.
Ang buti ng buhay.
Ngayon lang talaga ako naging ako
at mas malaya na kaysa dati.
Kumusta ang organisasyon mo?
Lumalaki ang Disabled But Not Really.
Marami na kaming platforms at nailabas na ang aming mensahe,
kaya sobrang excited kami sa mga magagawa pa.
Si Speedy na tinutulungan namin, nang makilala namin siya,
dapat ay nandito ka.
Walang ibang makaka-relate sa kanya at makakagabay kundi ikaw.
Excited na nga akong makilala si Speedy.
- Ang ganda ng buhok na 'yan. - Uy!
Pasok lang. May ipapakilala kaming kaibigan.
Kilala mo si Wesley?
Kumusta? Ano'ng meron?
Uy, buddy!
Ano'ng ganap?
Kumusta ka? Ang gwapo mo, ah.
Ang rason kung bakit inimbita si Wesley ay dahil naisip ko na kailangan mo ng tao
na pwede mong makausap,
na nakakaunawa kung paano gagamitin ang boses mo para magbigay-inspirasyon,
at magsasabing, "Ito ang mga dapat mong daanan
at magsimula papuntang healing."
Nag-research ako sa 'yo, tiningnan ko ang TikTok mo.
Sikat ka sa TikTok.
Gumagawa ng social-media work, at... Alam kong ang paglalakbay ay...
Pwedeng maging maganda.
Ipinagdiwang ko ang 10 taon ko nitong taon at gaya ng sinabi ko, "ipinagdiwang."
Tutulungan ka namin doon.
May gusto ka bang matutunan kay Wesley
habang nandito siya?
Oo.
Ang social anxiety na sinasabi ko sa inyo.
Tama.
Pagpasok sa party o restoran, tapos lahat ay nakatingin sa 'yo.
- Bigyan mo sila ng titingnan. - 'Yan na 'yan ang sinabi ko kahapon!
Perspektiba 'yan.
- Sige, alis na tayo? - Kita-kits na lang!
- Paalam. - Bye.
Gusto mong lumipat,
kaya ang gagawin natin ngayon
ay maghahanap ng apartment kasama si Tito Wes.
Okay.
Para makapagbahagi siya ng mga dapat mong hanapin.
Pwedeng ako sa design.
- Excited ka ba? - Ayos. Oo.
Gusto kong ipakita kay Speedy na makakahanap ng bahay na accessible
na magiging daan para mabuhay nang nagsasarili.
Ang una kong tinitingnan ay ang kapaligiran nito.
Ilang accessible parking ang meron?
- Tama. - May mga rampa ba?
May ginagamit sila kamakailan lang,
"Doon ka sa ipinagdiriwang ka, hindi sa tinitiis ka."
Kung pupunta ako sa mga lugar na may mga harang,
at ang unit lang ang accessible, paano ako magiging malaya?
Tama.
Ito ang building na pupuntahan dapat natin.
Talaga ba?
- Hindi! - Oo.
Wow.
Lagi itong nangyayari, di ba? Parang...
Oo. Itong bangketa? Di ka makakapunta sa pintuan.
Wala akong makitang accessible. Kaya, ito ang kukunin ko
dahil ito ang pinaka-accessible,
kahit na hindi naman talaga at... Strike one.
KAPAG MAY SUNOG MAGHAGDAN
- Ito ang unit. - Okay.
Di ko siguro masasabing ang mga 'to ay...
- Accessible? - Oo.
- Hindi. - Hindi.
- Ang microwave. - Mataas.
- Oo. - Mga kabinet.
- May mga gamit na ang unit. - Okay.
Pero di mo gugustuhin ang mga gamit dito.
- Hindi ka na makakagalaw. - Ang kuwarto.
Medyo makitid pero ayos ba?
Magiging problema ang banyo.
- Di makakapasok ang chair dito. - Tingnan ko.
Hindi. Imposible.
May mabuti ba sa unit na 'to?
Ayos naman ang closet.
- Mababa ang ilang sabitan. - Oo.
- May isa sa kanila. - Isa.
- Pero mataas ang karamihan. - At di ka makakapasok.
Pero sinasabi ko lang na baka...
Okay, tatlong puwesto.
ACCESSIBLE ENTRANCE SA LIKOD
- Ito, oh. Magandang senyales 'yan. - Napakaganda nga n'yan.
- Ay, ayos. - Ayos.
- Oo. - Mababang countertop!
Pero maraming nasa taas na lagayan.
- Ayos ito. - Oo.
Isa sa mga dapat isipin ay ang mga pihitan ay nandito.
Dahil kung nandoon ang pihitan,
dadaanan pa ang mainit na burner para patayin 'to.
- Baka mapaso ang braso mo. - Ganyan ako dati.
Natutunan ko sa 'yo. Di ko naisip 'yon dati.
Maganda at bukas na sala. Malawak ang daanan.
Maganda nga.
- Ito ang kuwarto. - Uy, ayos.
Kahit tingnan ang closet, nasa mababa ang lahat.
Pwedeng ilagay ang mga sapatos d'yan.
- At heto ang banyo. - Wow!
May kaluwagan 'to.
Pinakamahalaga ang espasyo.
- Ayos na nakakapasok sa lababo. - Abot mo ba?
Ayos.
Ang bathtub...
Sakto lang ang bathtub.
- Oo. - Di ako magsisinungaling. Di ako fan.
- Walang hawakan. - Oo.
Front-load washer at dryer.
Di ko alam buksan. Ah, okay.
Mas maayos kung paganito. Para mas accessible sa 'yo.
Di mo kailangang kunin 'to.
Nararapat na accessible ang lahat tulad ng sa iba.
Tama.
WALA NANG SASAKIT PA SA KUWENTO MONG DI-MAIBAHAGI SA IBA
Parang ako dati ang mga batang 'to.
- Sabi mo parang ikaw sila dati. - Oo.
Maagang-maaga, gabing-gabi.
Nagbabasketbol. Nakikipaglaro sa iba.
Minsan nagsisisi ako at gusto ko sanang bumalik at ibahin ang mga bagay
dahil may maliliit na bagay na ipinayo sa akin ang mom ko.
- Tulad ng? - Pagsisikap.
Paglalaan pa ng oras... ng lakas pa.
Nagpapasalamat talaga ako kay mama
dahil suportado niya ang pangarap ko sa basketbol.
At ang gusto ko ay mabilhan ang mom ko ng bahay, pero hindi na natuloy ang plano.
Tingin mo, nakapagluksa ka ba sa pagkamatay ng nanay mo
at sa pagkawala ng kakayahan mong makalakad?
Hindi pa talaga.
Parang hindi pa.
Bakit kaya inaabot ka nang ganito katagal?
Dahil pinipilit kong 'wag alalahanin 'yon.
Ano bang mangyayari kung magsisimula kang harapin ang dalamhati?
Hindi... Di ko talaga maipaliwanag.
Marami tayong oras.
Dahil ang hindi natin pwedeng gawin
ay maghiwalay nang di mo nasasabi ang nararamdaman mo.
Sinusubukan kitang ihanda kung saan ang masasakit na sandali,
ay pwedeng mong maibahagi.
Sa aksidente, pagtingin ko sa mom ko, di pa ako nakakakita ng kamatayan talaga.
Kaharap ko ang kamatayan.
At nang makita ko si mom na ganoon...
Masakit.
Tama.
Nakikita ko si mom at tita.
Mga mukha nila.
Oo, mga mukha nila.
Parang di ko na maiintindihan pa.
Napakalungkot na nangyari 'yon sa mga taong masisipag, mababait,
at nananahimik lang, hindi 'yon tama sa akin.
Sinisisi ko ang Diyos.
- Talaga? - Dahil parang...
Ginawa ko naman ang mabubuti.
Di ako nasangkot sa gulo. Di ako naging masamang bata.
Para may mangyaring di inaasahan...
Gaano mo kadalas itinatanong na "Bakit ikaw?"
Sinusubukan kong mas maging positibo kaysa negatibo.
Pero minsan, di matatakasan ang mga araw na 'yon.
May ilang beses na gusto kong maglaho na lang.
Talaga?
Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin, naiyak na ako.
- Okay. - Parang ganito na lang ako.
- Pasensiya na... - Ayos lang 'yan.
Sobra-sobra lang.
Matagal ko nang di ito kinukuwento...
- Sorry. - Di mo kailangang mag-sorry.
Ilabas mo 'yan dahil ibang pagluluksa ang ginagawa mo.
Ito ay pagkilala sa galit na meron ka.
Hindi ka nararapat sa buhay na lagi kang galit.
Kailangang masabi mo, "Teka lang. May lakas akong mahuhugot.
May taglay akong mga bagay
na makakapagpawala ng mga negatibong damdamin.
Kahit na magiging mahirap ito
at minsan nakakapagod ang patuloy na paglaban."
Nasa 'yo iyan.
Mahirap maging kabataang black sa bansang 'to,
at ginawa ni Speedy ang lahat
para matiyak na mananatili siya sa landas na gusto nilang tahakin ng kanyang ina,
at nangyari nga ang ganito na dumurog sa kanya.
Minsan, makikita n'yo akong nakatitig sa kawalan,
iniisip ko lang ang mga alaala,
mga nakaraan, ganoon.
Gusto kong makahanap talaga ng makakausap.
Simulan mo na ang paglalakbay,
patungo sa kailangan mong gawin para makapagsimula kang magluksa at gumaling.
Hindi dito magsisimula at magtatapos ang pinagdaanan mo.
Gusto kong maunawaan ni Speedy, na sa kabila ng mga nawala sa kanya,
di ibig sabihin na wala nang magandang kinabukasang naghihintay,
at ito ang paglalakbay tungo sa kagalingan at pagluluksa,
at alam kong mararating niya 'yon.
Isinama rin kita dito para makapaglaro tayo sandali.
Talaga?
Inimbitahan ko ang ilang kaibigan na makipaglaro.
- Tara. - Tingnan natin kung kaya mo pa.
- Siguro. - Siguro?
'Musta ba?
Ayos, di pa ako nakakalaro mula noong Grade 4.
- Akala mo wala na ako? - Akala ko umalis ka na.
Subukan nating dalawa laban sa dalawa.
- Dalawa laban sa dalawa. - Pakitaan natin sila.
May ibibigay muna akong bands para sa 'yo...
- Paikot sa baywang? - Sa dibdib.
Kung naghahanda ka nang maglaro agad,
isusuot mo lang 'yan.
Support brace ba 'to?
- Oo. - Suporta!
Ang injury ko, level C8, kaya ang core ko ay...
- Higpitan pa. - ...Injury ko, dibdib pababa.
- Mahina ang core ko dahil sa injury. - Kuha ko.
- Mas okay ba 'yan? - Oo.
- Handa na? - Kinakabahan ako.
- Kumusta kayo? - Pakiramdam ko, kayang-kaya ko 'to.
Para kay Speedy, may konting takot.
Iba ang paglalaro ng basketbol sa chair niya.
Handa na kayo?
Kumpiyansa lang.
Ano'ng ginagawa mo?
- Ano! - Pasok ang tira mo.
Nang nasa court na si Speedy,
nawala ang takot at bumalik ang basketball player.
Di 'yan papasok.
Akin na. Tara! Sige lang.
- Harangan mo siya! - Canadian ako. Di magandang mang-block.
Layup!
Sa wakas, nakikita na ang saya.
Isang sandali lang ng paglabas ni Speedy ng emosyon
ang nagbigay-inspirasyon sa kanyang bumalik
at makapagsayang muli.
Ayos.
Kaya ko pa rin pala.
Di naman nawala, eh.
Ang galing niyang tumira. Okay? Ang galing.
Nasa 'yo pa rin, ah.
Sa totoo lang,
hindi ko akalaing makakapagpatuloy ako nang di nakikipag-usap
di lang tungkol sa injury mo pero pati na rin sa paglalakbay mo.
Nakaka-relate ako sa lahat ng nararanasan mo ngayon.
Marami akong galit sa sarili ko simula noong injury ko,
maraming depresyon, iniisip na magpakamatay.
Gumigising ako dati araw-araw at hinahampas ang mga paa ko.
Alam mo'ng ibig kong sabihin? Parang, di ko makontrol.
Oo.
Nasabi 'yan ni Karamo.
Bakit nangyayari ang ganito sa isang mabuting tao?
Di ko alam kung ano'ng mali ko.
Oo.
'Yong mga pag-aalinlangan, tanong at "Bakit ako," mahalaga 'yan,
pero mahalagang baguhin din ang pananaw mo sa nangyari.
"Bakit gusto kong mabuhay nang ganito?"
Tapos ay, "Bakit hindi?"
Ang ganda ng buhay ko,
pero di ito mangyayari kung hindi nawala ang mga paa ko.
Iba na ang lahat pero sa tingin ko, 'yon ang kagandahan.
Napakapositibo na ng salita mo at ng mga ginagawa mo,
pero gusto kong magtiwala ka talaga.
Para tanggapin ito, kailangan mong mahanap ang pagmamahal sa sarili mo,
at sa bagong buhay na ito.
Maraming tao ang nakapila para pangunahan mo.
'Wag mong hayaang pigilan ka ng mga pagsubok na maging ikaw.
Dahil wala kang kalaban kundi ang sarili mo.
May mga narinig akong mga magandang nasabi.
Gusto ko ang kaalaman ni Wesley.
Hindi dito nagtatapos ang pag-uusap natin.
Marami akong plano para makatulong sa 'yo.
Napakalaki ng potensiyal mo
na hindi ko na mahintay na yumabong.
Gusto ko 'yon at mahal kita, kaya...
- Mahal din kita, bro. - Oo, bro. Nandito kami kaya...
- Salamat sa 'yo. - Salamat din sa 'yo.
- Napakasaya kong nagkakilala kayo. - Ako rin.
Okay, taco tayo?
Mas gusto pala ni Speedy ang hibachi.
ANG BAGONG SPEEDY
'WAG MONG TINGNAN KUNG ANO KA NGAYON... KUNDI TUMINGIN SA MAGIGING IKAW
- Sabi na eh! - 'Yan si Bobby natin.
Bobby!
- Uy! - Ba't nandito si Bobby?
Uy, Bobby.
Hi, kids.
Ano'ng ganap?
- Ikaw na? Sige. - Oo.
Ako'ng bahala. Ingatan ang ulo.
- Ayos lang? - Oo.
Okay, pare. Salamat.
At ito na nga.
Ang kyut-kyut mo naman, oh.
- Kilala mo ang kotseng 'to? - Oo, kotse ko.
Nandito ang kotse mo dahil ito na ang bago mong parking.
- Talaga ba? - Ikinuha ka ng Fab Five ng apartment dito.
- Bayad na ang upa para sa susunod na taon. - Hala...
Salamat, pare. Yakap.
- Salamat sa inyo. - Gusto ko nang makita!
Nakakabaliw ito. Pipigilan kong maiyak. Maraming salamat.
- Wala 'yon. - Para sa 'yo, Speedy. Deserve mo 'to.
- Ginagabayan tayo ng mama mo. - Oo.
Gabay siya sa bawat hakbang.
Naniniwala ako.
Masaya siya ngayon mula sa taas.
- Salamat. Pwede ba akong yumakap ulit? - Oo naman!
Salamat sa inyo.
Group hug tayo kahit na napakainit?
Salamat sa inyo.
Sa edad 18, ang dami niyang pangarap na nawala sa isang iglap.
Tara na.
Di ko maisip kung ano'ng pinagdaanan niya,
pero sobrang saya ko ngayon na may ngiti siya sa labi.
- Ah, ito ba? - Heto na.
Grabe!
Grabe naman.
Ang kyut nito.
Hala, nagawa n'yo nga!
May ilang inayos. Inilabas ko ang kabinet sa ilalim ng lababo.
- Inanggulo ko para magamit mo. - Salamat.
Inayos din namin ang iba pa para mapadali ang buhay mo.
Alexa, ibaba ang shades sa sala.
Okay.
Wow!
Ano?
Akala ko nagbibiro ka, Bobby!
Alexa, patayin ang ilaw sa sala.
Okay.
- Gusto ko 'to. - Di ba?
Ipinahanda ko ang app sa 'yo para dito.
Para makontrol mo rin mula sa app.
Okay.
Gusto ni Speedy na turuan ko siyang gumawa ng fried rice with steak
sa paborito niyang hibachi restaurant.
Hindi pa ako nagiging fan ng appliance maliban dito.
Ang pinakamahusay na rice cooker.
Makakapaglagay ng grains, oatmeal.
- Dahil nabanggit ang oatmeal... - Ang ganda nito.
Ayos.
- Handa ka na sa iba pa? - Oo.
Sige. Punta tayo sa banyo.
Front-loading washer.
Magiging matanda ka na talaga at maglalaba na nang sarili mo.
May roll-in shower ka,
kaya hindi mo na kailangang umasa sa kahit na sino.
Ang galing.
Pwede na akong pumasok at lumipat.
Dati, dalawang upuan ang nililipatan ko para lang maligo.
At, grabe...
- Makakabawas 'to ng oras. - Napakaraming oras at lakas.
Maganda 'yan.
Inalis ang pinto, naglagay ng kurtina,
para wala nang nakaharang.
Ang ganda nito. Di pa ako nakakakita ng ganito.
- Sa 'yo lahat 'yan. - Di pa ako nakakita ng ganitong kama.
- Napakaganda. - Parang spaceship.
Salamat, Bobby.
Mapapadali nito ang buhay ko.
Ang closet mo.
Isa ito sa pinakamasaya.
Grabe ito.
At mukhang mahilig ka sa kulay, kaya iba't ibang kulay ang nandito.
Mukhang gusto mo talaga ito sa tindahan,
kaya binilhan ka namin ng iba't iba knits na masaya at makulay.
- Iyan. - Ang ganda, di ba?
Iba't ibang pantalon.
Skinny ang mga 'to, kaya magkakasya sa 'yo,
at di tatama sa gulong.
At siyempre, mga shirt.
Depende kung ano ang gusto mo.
- Magpalit ka na? - Sige.
Kids! Handa nang makita si Speedy?
Oo.
Sige, Speedy, labas na!
Grabe.
- Ang ganda ng kulay. - Ayos!
Mukhang fresh talaga!
Di ko alam kung mas gusto ko ang shirt o ang alahas. Ang aliwalas mo.
Takeover.
- Oo, takeover - Takeover, hindi makeover.
Gusto ko 'to.
Pag gusto mong ipakita ang bonggang porma mo,
'yan ang TikTok corner.
Ilagay ang bonggang phone dito.
Di na kami makapaghintay sa mga gagawin mo.
Napakagwapo, Speedy.
- Salamat. - Ang gwapo.
May isa pa akong sorpresa para sa iyo sa taas.
Akyat kayo sa taas at magkita tayo doon.
- Usap lang kami sandali. - Sige.
May pinagdaanan ka na hindi ko mawari.
At naging isa kang mabait, mapagmahal at napakahusay na binata.
Ang maibahagi 'to kahapon sa 'yo, sa pag-uusap natin.
Nakita mo 'kong umiyak. Matagal na akong di umiiyak.
Ipinakita ko sa TikTok ang paghihirap ko pero ang mga iniisip ko
di ko ipinapakita 'yon.
'Wag mong iwawala ang kahinaan na 'yan, dahil
d'yan magmumula ang lakas mo.
'Yan ang gagabay sa 'yo papunta sa destinasyon mo.
- Nakuha mo? - Nakuha ko. Pangako.
Sige, umakyat na tayo,
dahil magugustuhan mo ang huli naming sorpresa.
Nandito ang pamilya mo.
Ang gwapo mo!
Teka. Lay'lani!
Honey!
May sorpresa kami sa 'yo.
LAY'LANI PINSAN NI SPEEDY
Bagong pool.
Bagong pool!
- Ano'ng nangyari? - Ano ito?
Alam kong gwapo ka. Gusto ko 'to.
Gusto ko 'yan. Oo.
- Patingin. - Patingin.
Ayos!
- Ayan nga. - Ang gwapo! Ayos!
Mayroon kaming maliit na tradisyon at selebrasyon
kung saan gusto kong isipin mo ang lahat ng natutunan mo sa 'min,
at gusto kong isipin mo kung saan mo balak pumunta.
Natatanong mo, "Paano kung...? Bakit ako?"
Ito ang sandali kung saan sasagutin mo 'yan.
Bakit hindi ako? Binigyan n'yo ako ng pananaw, gaya kay Wesley.
Binago ng aksidente ang buhay ko.
Bakit hindi... Binago nito ang buhay ko sa positibong paraan.
- Oo. - Titingnan nang ganoon.
Binigyan ako ng buhay ng aksidente.
Magluluksa ka sa buhay na ipinagkait sa 'yo,
pero kung bibigyan mo ng layunin ang bagong buhay mo
mas gagaling ka at di na magluluksa sa dati mong buhay.
Magpapakawala tayo ng paruparo para sa nanay mo at sa tita mo
para nasa paligid lang sila't nanonood.
- Pakawalan natin para sa kanila. - Mahal kita, Mama.
Ang gaganda nila.
Ang ganda nila.
Mga paruparo!
Ang ganda.
Pakawalan mo na.
Tingnan mo ang dumapo sa'yo.
Gusto nila ang sapatos mo.
Pwede mong hawakan, Lay-Lay.
Sa puntong ito, oras na para magpaalam.
- Sa kasamaang palad. - Oo.
At hayaan kang makasama ang pamilya mo
sa bago mong lugar.
Okay.
Mahal ka namin. Napakahusay mong binata.
Sinabi niyang ayaw niyang maging pabigat.
Mag-usap kayo. Patuloy kayong magbahagi.
- Mahal ko kayo. Salamat. - Mahal ka rin namin.
Mahal ka namin.
- Sana mag-ugnayan pa rin tayo.
- Oo naman. - Sige.
- Magpatuloy ka lang. - Salamat, Karamo.
Ang pagluluksa ay hindi nawawala nang isang araw lang.
Isa itong paglalakbay at papunta na roon si Speedy.
Mahigpit na yakap! Tara na! Lahat tayo.
Mabuti 'to para sa 'yo.
Ay, wow!
Okay!
Mga damit, ang buhok, ang magandang apartment,
kahit ang pagtuturo kay Speedy na maghanda ng sariling pagkain,
di nito malulutas agad lahat ng problema niya.
Ang tanging inaasahan ko
ay nabigyan namin siya ng pag-asa.
Ito ang kuwarto. Ito ang pinakagusto ko.
Para sa hari, ah. Ang ganda!
Uy, ang mga larawan!
Tungkol 'to sa pagtanggap sa sarili at sa pinagdaanan mo,
at itinuro sa akin ni Speedy ang ibig sabihin ng pagiging mabait,
ang ibig sabihin ng pagiging malakas, ng pagiging matapang.
May ipapakita ako sa inyo. Alexa, buksan ang shades ng kuwarto.
Okay.
- Hala! - Tingnan mo!
Alam kong wala siyang hindi magagawa basta pagsikapan lang niya.
Langit ang hangganan. Nasa palad niya ang mundo.
Gusto ko dito.
- Gusto niya dito. - Gusto ko.
Ano'ng susunod?
Malay natin?
Hindi ko alam.
Alam kong malaki ang susunod.
'Musta, TikTok? Salamat sa Diyos, may magandang oportunidad.
Itinuro sa akin na ang pagluluksa ay napakahalagang bahagi para gumaling.
Manatiling tapat sa kung sino ka, 'wag susuko
kapag maraming hamon ang dumating pa sa buhay.
Minsan, pag hindi ka nagluksa nang maayos, nagugulo ang buhay mo
at ang isip mo.
Mas lalo kang nanliliit.
At ang buhay ko ay naging roller coaster,
pero nandito pa rin ako at nagpapatuloy.
At handa na akong magkuwento.
PAGPANSIN SA MAY KAPANSANAN
Nakakaapekto sa lahat ang kapansanan.
Di sa kung mangyayari ito, kundi kung kailan.
Ikaw man o mahal sa buhay, nakakapagpabago ito ng buhay.
Di nakikita ang bawat kapansanan,
pero ang gusto ng lahat ay ang makita kami.
Tao kami, hindi lang mga taong may kapansanan.
Lahat ay nararapat mahalin at igalang.
Amen.
Uy! 'Yan ang sinasabi ko, superstar!
Tagapagsalin ng subtitle: Michael Manahan