Jak leci, Speedy?
- Miło cię poznać. - Chodź. Ciebie też.
- Hej! - Cześć!
- To reszta Różowej Brygady. - Miło mi!
Chcesz, żebyśmy cię wnieśli po schodach? Mamy też z tyłu podjazd.
- Możecie mnie wnieść. - Okej.
- Potrzymaj to. - Raz, dwa, trzy.
- Idziemy. - Trzymacie?
Idziemy.
Jeszcze jeden.
- Duży krok. - Silni jesteście.
- Super. - I już.
- Twoje biedne spodnie! - Udało się!
- Przyniesiemy ci ręczniki. - Wybacz. Zapraszamy.
Witaj w naszym domu.
- Piękny dom. - Osuszymy cię.
- Dziękuję. - Dzięki.
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
NIE JESTEM TYM, CO MI SIĘ PRZYDARZYŁO. JESTEM TYM, KIM CHCĘ SIĘ STAĆ.
- Witaj w naszym domu. - Sorki, kochani.
Moja ciocia, Anginique.
- Cześć. - Cześć, ciociu.
Odkryłem Speedy’ego na TikToku.
ZAUFAJ ĆWICZENIOM
To, jak dzieli się swoją historią i stylem,
jest naprawdę niesamowite.
Musiałem go wam przedstawić.
Chcę motywować ludzi do bycia najlepszą wersją siebie.
Czuję, że mogę ich motywować dzięki mojej historii.
Jesteś w stanie i chcesz nam opowiedzieć, co się stało?
Tak.
To było 25 kwietnia 2020 roku.
Jechałem z moją mamą i ciocią.
Czarny ford F-150 jechał obok nas
i w nas uderzył, przez co zjechaliśmy z drogi.
Mama próbowała odzyskać kontrolę, ale uderzyliśmy w drzewo.
Było bardzo źle.
Straciłem przytomność, ale się obudziłem.
Zabrał mnie helikopter. Wszystko czułem.
Krzyczałem: „Nie chcę umierać. Jestem za młody”. Myślałem o mamie.
Nie mogłem ruszać nogami. Czułem pieczenie.
W szpitalu powiedzieli mi, że muszę mieć operację rdzenia kręgowego.
Potem lekarz powiedział, że mogę już nigdy nie chodzić.
Jesteś sparaliżowany od pasa w dół?
Od klatki piersiowej.
To mnie załamało.
Tego dnia dowiedziałeś się o śmierci mamy i cioci?
Tak.
Życie zadało mi wielki cios.
To się wydarzyło w czasie covidu.
- To było najtrudniejsze. - To pogorszyło sprawę.
Przez dwa tygodnie nikt nie mógł mnie odwiedzić.
Czułem się bardzo samotny.
Płakałem prawie każdej nocy.
Oczywiście. Biedactwo.
Ostatnie kilka lat to dla ciebie wielka zmiana,
ale jak było przed wypadkiem?
Fajnie.
Imprezowałem. Byłem dzieciakiem. Dobrze się bawiłem.
Byłem bardzo wkręcony w kosza.
W Nowym Orleanie trzeba znaleźć pasję, żeby nie wpaść w kłopoty.
Imię „Speedy” wzięło się z młodości.
Pobiegłem na kosza i trener zapytał mnie o imię.
Powiedziałem: „Ray”. Ale potem zaczął mnie nazywać Speedy.
Speedy jest utalentowany.
Jak grał w kosza, był rozgrywającym. To było dla niego bardzo ekscytujące.
Chciałem zostać zawodowym koszykarzem.
Chciałem wyciągnąć mamę ze złej okolicy.
Przychodziła na każdy mecz.
Gdy widzisz osobę, dla której coś robisz, dajesz z siebie wszystko.
Kocham kosza. Kocham ciężką pracę. Byłem szczęśliwy na boisku.
- A twoje oceny? - Były dobre.
Starałem się mieć dobre oceny, żeby móc grać w kosza.
Byłeś siódmy albo szósty w klasie.
- Co? - Szósty.
- Brawo. - Jak to wygląda od czasu wypadku?
Znajomi zapraszają mnie na imprezy, ale odmawiam.
Nie mam ochoty. Lubię być w domu.
Jak wychodzę z domu, boję się i tracę pewność siebie.
Gdy ludzie na niego patrzą, zamyka się w sobie.
Myśli zaczynają go przytłaczać.
Nie jest tak, że wszyscy teraz będą go obrażać.
Powinien wyluzować i być sobą.
Co cię motywuje?
Myślę o mamie. Nie chciałaby, żebym się poddał.
Speedy miał wypadek w kluczowym punkcie życia.
Miał 18 lat.
Marzył o tym, jak będzie wyglądać jego przyszłość.
Wszystko się dla niego zatrzymało. Teraz się odbudowuje i uczy się, jak żyć.
Opowiedz mi o swoim domu.
Jakie ma wady i zalety w kwestii dostępności?
Mieszkam z rodziną.
Po śmierci mojej mamy i cioci moja rodzina się zmniejszyła.
Zostały mi tylko ciocie i kuzyni.
Mieszkanie jest na parterze,
ale ma trzy progi.
Parter, ale ze schodkami.
- W domu są wąskie framugi. - Rozumiem.
Nie wjadę do łazienki na wózku.
Muszę użyć krzesła, żeby wejść pod prysznic.
Czyli przenosisz się z krzesła na krzesło.
Tak.
Brak dostępności sprawia, że jesteś więźniem we własnym domu.
- Albo poza domem, bo nie możesz wejść. - Tak.
Myślałeś o przeprowadzce? Własnym, bardziej dostępnym kącie?
Myślałem o tym.
Próbuję to ogarnąć.
Co chciałbyś mieć w nowym domu?
Łóżko, które mogę podnosić i obniżać.
Teraz mam takie łóżko,
że muszę się podnieść, żeby do niego wejść.
Trochę luksusu.
Trochę luksusu? Rozumiem.
Taki masz styl. To do ciebie pasuje.
Tak.
Speedy na pewno jest przytłoczony.
Wszystko w jego domu utrudnia mu życie.
Gotujesz dla siebie?
Nie. Nie umiem.
- Nie umiesz. - Chcę się nauczyć.
Kto cię karmi?
Ciocia czasem dla mnie gotuje, ale jem głównie w fast foodach.
- Co gotuje ciocia? - Ryż z kukurydzą.
Co to?
- Nie wiesz, co to jest? - Nie!
Do ryżu z kukurydzą daje się kiełbasę
i do tego rybę alko kurczaka.
- Wszyscy w twojej rodzinie są z Luizjany? - Tak.
- Czyli lubisz solidny comfort food? - Tak.
W kontekście twojej niezależności i ogarnięcia na nowo życia,
jak ważne jest dla ciebie gotowanie?
Na pewno chcę się tego nauczyć.
Odkąd jestem na wózku, muszę o siebie dbać. Muszę więcej jeść.
Ciągle chudnę. Już jestem chudy...
Chcesz trochę zwiększyć masę.
Chcę, żebyś się dobrze bawił w kuchni i żebyś poczuł siłę.
Zrobimy coś znaczącego, co będziesz mógł sam przyrządzić.
Możemy zrobić stek z ryżem?
- Stek z ryżem? - Kojarzysz teppanyaki?
Chodzi ci o smażenie na dużej, stalowej płycie?
- Nauczysz mnie tego? - Nauczę cię, czego tylko chcesz.
Chcę się tego nauczyć.
Chcę z tobą porozmawiać o tym, kim się stał po wypadku.
Po wypadku Speedy zamknął się w sobie, nie chciał z nikim gadać.
Widzę, że jest trochę zdołowany, ale rzadko chce o tym mówić.
Nie rozmawia o tym z rodziną, bo czuje, że wszyscy są w żałobie
i mają swoje problemy, ale on nie miał czasu na żałobę.
Po prostu nie.
Doświadczył tego, ale nie chce na nowo przeżywać traumy.
Powinien z kimś pogadać.
Nawet jeśli nie z rodziną, to przynajmniej z przyjaciółmi.
Jesteś prześliczny.
Miałeś kiedyś warkoczyki albo dredy? Jakie miałeś fryzury?
- Myślałem o warkoczykach. - Wyglądałbyś super.
Wyglądałbyś naprawdę bosko.
I może o zmianie koloru.
- Mów tak do mnie dalej! - Możesz wybrać kolor.
Chcę zszokować obserwujących.
Co myślisz o kolczyku w nosie?
Przekłujemy ci nos?
Jako twój nowy agent mam wątpliwości.
- Tan! - Tak, Jackie?
Rozmawiamy o przekłuciu nosa.
Najpierw pomyślałem: „Kręci mnie to. To seksowne”.
Ale jako jego nowy agent... Tan wie, że mówię poważnie.
To ograniczy twoje możliwości.
O Boże, nie mogę ograniczać twoich możliwości.
Nie mogę na to pozwolić, bo zostaniesz top modelem. Rozumiesz?
- Tyra tu jest! - Kojarzysz America’s Next Top Model?
Młodzi ludzie to kojarzą, nie?
- Coś słyszałem. - Oczywiście. I podobało ci się.
- Musiało. - To rozkaz.
- Nie pytanie. - To tak.
Święta Tyra!
- Ignoruj ją. - Już tęsknię, słodziaku. Pa!
- Speedy. - Co tam?
- Pogadamy o ciuchach? - Tak.
Pomogliśmy w tym programie jednej osobie na wózku.
Jest coś, czego nie możesz nosić?
Nie lubię szortów.
Po wypadku nogi zrobiły mi się chude.
Nie podoba mi się to, więc nie noszę szortów.
Podoba ci się konkretny styl? Geek chic?
Lubisz bardzo dopasowane rzeczy?
Bardziej sportowe?
- Lubię streetwear. - Tylko?
- Testuję różne style. - Dobrze.
Twoje buty są według mnie najciekawsze.
- Ale możemy zrobić coś więcej. - Zgoda.
Mam trochę wyrazistszy styl, odkąd jestem na wózku.
Ubieram się odważniej.
Co nosiłeś przed wypadkiem?
Może dżinsy,
tanie koszulki z nadrukami.
- Vansy. - A teraz?
Koszulki z kołnierzykiem, personalizowane najki,
do tego piękne bojówki czy coś.
Gdybyś nie był na wózku, moda byłaby dla ciebie ważna?
- Nie. - Dlaczego się nią zainteresowałeś?
Bo modne ciuchy dodają mi pewności siebie.
Co możemy zrobić? Co miałoby największy wpływ na jego życie?
Chcę, żeby częściej wychodził do ludzi,
bo jest towarzyski.
Myślę, że musi nabrać pewności siebie.
Dziękuję.
Dałaś nam dużo informacji. Teraz wiemy, jak go wesprzeć.
- Doceniam cię. Jesteś wspaniała. - Dzięki.
Zostawiasz go w dobrych rękach.
- Kim byłeś w drużynie? - Rozgrywającym.
- Czyli zaliczałeś rzuty. - Tak.
- I byłeś szybki. - Na boisku czułem się niesamowicie.
Podczas meczów w liceum wszyscy krzyczeli moje imię.
„Speedy!”
Rzucałem za trzy punkty i wszyscy mi kibicowali.
Kosz był dużą częścią twojego życia. A teraz?
To nie to samo.
Czasem obejrzę mecz, popatrzę, jak koledzy grają.
Ale czuję wtedy zazdrość, bo nie mogę być z nimi na boisku.
Chciałeś grać zawodowo?
- Tak. - Tak?
Zawsze o tym marzyłem. Chciałem też iść na studia.
Najpierw studia, później liga.
- O czym teraz marzysz? - Chcę motywować.
Wiesz, jak inspirować innych?
Uczę się.
- Podobno nie mówisz o uczuciach. - Nie.
Możesz chcieć inspirować innych,
ale dopóki nie porozmawiasz o tym, co przechodzisz,
nie poczujesz się z tym komfortowo i nie ułożysz tego w głowie,
będzie cię oddzielał mur.
Kto ci pomaga z twoimi emocjami?
To...
Masz znajomych na wózkach?
- Nie. - Nie?
Od czasu wypadku...
Przeszedłem przez to sam, więc nie...
Nie rozmawiam o tym.
Prawdziwi influencerzy są w stanie powiedzieć:
„Oto co czuję. Oto co przeszedłem”.
Pomyślę, jak ci pomóc dojść do punktu,
w którym możesz być otwarcie i w pełni sobą,
w którym pogodzisz przeszłość z teraźniejszością,
żeby pokierowało cię to do przyszłości, na którą zasługujesz.
- Chcę być pewien życia. - Rozumiem.
- Chodź do środka. - Okej.
- Co robicie? - Wymyśliliście plan?
- Karamo, masz plan? - Ja tak, a ty?
- Zawsze. - A ty?
Mam trzy, ale wybiorę jeden, zanim przyjdzie moja kolej.
- Masz plan? - Dużo planów.
- A ty? - Mam wielki plan.
Chciałbym wiedzieć, czego oczekujesz? Co mamy ci dać?
Wszystko.
To naprawdę dobra odpowiedź.
- Wszystko. - Postaramy się.
- A ty? - Też.
- Będziesz otwarty na zmiany? - Tak.
Przymierzysz wszystko, co ci da Tan?
Speedy chce się nauczyć, jak o siebie dbać i jak się odżywiać.
Jeśli chce robić stek z ryżem,
jestem za.
Chcę mu pomóc znaleźć wyjątkowy dla niego styl,
żeby dodać mu pewności siebie.
Speedy ma nową relację z ciałem.
Otworzenie się na ludzi nie jest łatwe, dlatego w tym tygodniu
chcę pomóc Speedy’emu poczuć się pewnie w swoim ciele.
Nie ma teraz dobrych warunków mieszkaniowych.
W tym tygodniu chcę pokazać Speedy’emu, że nie musi rezygnować z dostępności.
Chce inspirować innych, mówiąc o swojej drodze.
Ale najpierw musi przeżyć żałobę i zrozumieć, co czuje.
Potrzebuję twojego wsparcia. Mamy bohatera, z którym możesz mi pomóc.
Chcę, żeby Speedy zrozumiał, że są osoby, które rozumieją, co czuje.
Wpadniesz do nas?
DZIEŃ DRUGI
NIGDY NIE LEKCEWAŻ SIŁY WIDOCZNOŚCI.
Idziemy na zakupy. Jak się z tym czujesz?
Dobrze.
Gotowy?
Słyszałem kilka razy,
jak mówisz „przed wózkiem” i „od czasu wózka”.
- Tak. - Zmienił ci się sposób myślenia?
Mój wypadek
zmienił moje podejście do życia.
Teraz staram się żyć tak, by niczego nie żałować.
Być lepszą osobą, rozwijać się.
- Rozumiem. - I tak dalej.
Zacząłeś mówić: „J**ać to. Zrobię to, bo czemu nie”?
- Tak. - Dlaczego?
Mogłem umrzeć. Najgorsze mam za sobą.
Co gorszego może mi się przydarzyć?
Dlatego mówię: „Zrobię to. Nie obchodzi mnie, co powiedzą”.
Obchodzi cię, co ludzie mówią, bo nie wychodzisz z domu.
- Nie. - Przeszkadza ci, że ludzie się gapią?
Trochę tak.
Idę sobie ulicą i ktoś nagle pyta:
„Co, postrzelili cię?”.
To trochę boli. Łamie mi to serce. Nie każdą osobę na wózku ktoś postrzelił.
Czuje się przez to źle.
Nie powinno się tak mówić.
Dlatego więcej czasu spędzasz w domu?
W porządku.
Możemy zmienić ten sposób myślenia na:
„Dam wam coś, na co możecie się gapić”?
Chciałbym.
Ludzie się na niego gapią. Nie zmienimy tego.
Chcę, żeby zrozumiał, że może mieć styl,
który będzie przyciągał uwagę.
- Znajdźmy twój styl. - Spoko.
Speedy ma dość eklektyczny gust, jeśli chodzi o ubiór.
Chcę mu pokazać, że może łączyć różne style w jednym stroju.
Dzięki temu będzie miał wyjątkową stylówkę.
Gotowy?
O tak.
Wyszedłbym tak.
Wyraziste kolory.
- Wyglądasz na maksa stylowo. - Dziękuję.
To bardziej eleganckie spodnie. Co myślisz?
Podoba mi się kolor
i to, że sięgają nad kostki i nie mam skarpetek.
- Podoba mi się. - Mnie też.
- Ale ciuchy, które zahaczają o koła... - Rozumiem.
- To najgorsze. - Jasne.
Gdyby były dopasowane i nie dotykały kół, byłoby dobrze.
- Tak. - Super.
To może trochę pomóc z lękiem społecznym.
Opowiedz mi o tym.
Jest mi naprawdę ciężko, jak już wam mówiłem wcześniej.
Gdy jestem wśród ludzi,
czasem nie mogę oddychać.
Czuję, jakby serce miało mi wyskoczyć z piersi.
Ale to może mi dać pewność siebie, której potrzebuję,
żeby wychodzić do ludzi.
Jak zmienię stylówkę i wyjdę tak ubrany, ludzie to zauważą.
Super. Przymierzysz coś jeszcze?
- Tak. - Dobrze.
Chodź do mnie.
Tutaj, proszę. Dziękuję.
W porządku.
Muszę przyznać, że wiesz, co robisz.
- Podoba mi się. - Cieszę się.
W punkt. Wyraziste kolory.
Rzadko noszę okulary. Mógłbym dodać to do mojej stylówki.
To taki ciekawy dodatek. Dobry sposób na wykończenie stylizacji.
Tak.
Speedy czuje się niepewnie, gdy wychodzi do ludzi,
ale jest teraz tak podekscytowany,
że nie wygląda już na nieśmiałego, skromnego chłopca.
Jego energia się zmieniła. Bardzo mnie to cieszy.
- Przyciągnę uwagę. - O tak.
Nie wiem, jak młodzi mówią teraz, że ktoś wygląda cool,
ale to słowo na pewno do ciebie pasuje.
Drip.
„Drip”? Serio?
Ale mówi się „To drip” czy po prostu „drip”?
„Masz drip” albo „masz stilo”.
Ty zdecydowanie masz drip i masz stilo.
Bardzo ci dziękuję.
- Super, tu jest podjazd. - Dzięki Bogu.
Idziemy prosto. Byłeś kiedyś od tej strony?
Nie, nigdy.
Powiem szczerze, miałem wobec ciebie inne plany,
ale gdy zapytałeś, czy nauczę cię, jak się robi stek z ryżem,
podekscytowałem się, bo byłeś taki szczęśliwy.
Chcę ci pokazać, jak łatwo zrobić smażony ryż.
- Pasuje ci to? - Tak.
Ekstra. Tu jest miejsce dla ciebie.
Pokażę ci, jak się obiera i kroi imbir i czosnek.
Bierzesz łyżkę
i ściągasz brązową skórkę.
Żeby odsłonić korzeń imbiru.
- Spoko. - Idealnie.
Może nie idealnie...
- Prawie idealnie. - Prawie.
Szybko zdałem sobie sprawę,
że jest dzieciakiem i nic nie umie.
To będzie wyzwanie.
Spoko.
Opierasz te dwa palce na nożu. Kołyszemy nim jak huśtawką.
Część noża zawsze przylega do deski. Nie robimy tak.
Teraz podobnie pokroisz marchewki.
Kołyszącym ruchem.
Jedną ręką kierujesz, drugą przesuwasz warzywo.
- Pokrój to wszystko. - Wszystko? Okej.
Uważaj, bo nóż jest ostry.
Megaostry.
Smażony ryż to dobra okazja do spożycia porcji warzyw i białka.
Lubię mieć równe proporcje ryżu, mięsa i warzyw.
- Białko jest złe. - Chcesz przypakować, nie?
- Tak. - Po to tu przyszliśmy.
Nie idzie mi szybko.
To podstawy gotowania.
Gotowi na białko.
Jak usmażyć białko.
Świetnie.
Jak je przyprawić.
Odrobina oleju sezamowego.
Ma taki orzechowy posmak.
Cebula dymka jest trochę ostra w smaku.
Odrobina soli w postaci sosu sojowego.
- Może być? - Idealnie.
Kiedy dodać jajko, jak je usmażyć.
- Oby skorupka nie wpadła. Sprawdzę. - Już.
Udało ci się.
Właśnie tego teraz potrzebuje.
Przychodziłem tu z mamą.
- Naprawdę? - Tak. Często tu wpadaliśmy.
Jak tylko była jakaś okazja.
A czasem bez okazji, dla rozrywki.
- Co lubiłeś zamawiać? - Ryż, stek i kurczaka.
- Lubię sos yum yum. - To...
Ten sos to jedna z najlepszych rzeczy na świecie.
Nie ma już przy nim mamy, więc musi się nauczyć, jak się odżywiać
i jak o siebie zadbać.
Ale dobre.
Bardzo dobre.
- Dzięki, że mnie nauczyłeś. - Jasne. Świetnie ci poszło.
To oznaka niezależności,
gdy umiesz przygotować dla siebie zrównoważony posiłek.
Muszę po prostu jeść.
To bardzo ważne ze względu na mój stan.
Tak, wspominałeś, że chcesz zwiększyć masę.
Z czym masz problemy?
Od czasu wypadku
zmagam się z brakiem apetytu.
To typowe przy urazie rdzenia kręgowego.
Czasem muszę brać tabletki na apetyt.
Stwierdzenie, że Speedy musi się przystosować,
to delikatne ujęcie sprawy.
Wszystkie drobne rzeczy, które dla nas są oczywiste,
Speedy musi przemyśleć.
Jak ćwiczę, używam siły, staram się zbudować masę mięśniową,
ale nie jem wystarczająco dużo, żeby moje ciało rosło.
Oczywiście. Musisz przybrać na wadze.
Powinieneś to jeść kilka razy w tygodniu.
Stek, jajka i marchewki.
Mówię poważnie.
Będę to częściej jeść w domu.
- Tak? - Przypomniałeś mi, jakie to fajne.
Wiesz, co nie jest fajne?
Zmywanie.
DZIEŃ TRZECI
NIE POZWÓL, BY TO, CZEGO NIE MOŻESZ ROBIĆ, WPŁYWAŁO NA TO, CO MOŻESZ ROBIĆ.
Chodź.
Witaj w salonie.
Złotko! Przykro mi, ale masz bardzo seksowną twarz.
To nie twoja wina. Jesteś śliczny.
Mówiliśmy o warkoczykach. Warkoczyki są boskie.
Mówiliśmy też o kolorze.
Powiem ci coś o kolorze.
Jeśli pofarbujemy same końcówki,
to unikniemy rozjaśniania twoich naturalnych włosów.
Nie będziesz musiał dbać o trwałość koloru.
Jest tu moja wspaniała koleżanka. Pomoże ci z warkoczykami.
Czasem barber robił mi przerwy w brwiach.
Odważnie, złotko.
A co z twoją malutką bródką?
Zostawiamy ją. Dopiero zaczęła rosnąć.
Zostawiamy!
„To moja broda 20-latka. Zostawiam ją”.
- Idziemy umyć włosy. - Spoko.
Jesteś taki słodki. Umyjemy ci włosy.
To jego pierwsza wizyta w salonie od czasu wypadku.
Nie obcinałeś ich od dwóch lat.
Tak, królu. Rozluźniamy.
Tak.
Mamy mnóstwo roboty, ale cieszę się, że możemy uczcić Speedy’ego.
Nie martw się. Będzie bosko.
Wyglądasz jak Lil Nas X po suszeniu.
Jak porażony prądem.
Zrobimy ci taką śliczną fryzurę,
elegancką, klasyczną, ale też bardzo na czasie.
I do tego blond końcówki. Nie mogę.
Wszyscy będą się za tobą uganiać.
Może.
Nie może, tylko na pewno. Ja to wiem.
Jest taki silny i odważny.
Chcę go otulić miłością.
Ta fryzura wytrzyma ze trzy tygodnie?
Na pewno.
Potem trzeba będzie ją poprawić.
Chcę, żeby poczuł się przystojny i pewny siebie.
- Jak wyglądam? - Zaj**iście. Niesamowicie.
Żeby znalazł odwagę i był gotowy się otworzyć,
bo na to zasługuje.
Zawiążę to pod brodą.
Nie wiedziałem, że tak się robi przy warkoczykach.
- Nauczyłeś się czegoś. - Tak.
Co sprawia ci radość?
Lubię ćwiczyć. Mógłbym być trenerem personalnym.
Zdecydowanie mógłbyś być trenerem personalnym.
Albo trenerem drużyny.
Mógłbyś być trenerem drużyny.
- Jeszcze nie zdecydowałem, co zrobię. - Nie musisz.
Przeżyłeś traumę. Masz dużo na głowie.
Bądź otwarty na to, co wszechświat dla ciebie szykuje.
Myślę, że masz ogromny talent i potencjał.
Pracuję nad tym.
Staram się być bardziej otwarty i szczery.
Chodzi o to, że nie chcesz odsłaniać swoich uczuć?
Chcę się bardziej odsłonić i pozwolić sobie pomóc.
- Jasne. - Mówić o swojej sytuacji.
Teraz o niej nie mówię, bo dziwnie byłoby rozmawiać o tym z rodziną.
Byłeś na terapii albo myślałeś o wizycie u psychologa?
Nie, ale...
Proszenie o pomoc to oznaka siły.
Żyję z HIV. Złapałem go jakoś po dwudziestce.
Miałem depresję. Nie byłem w dobrym stanie.
Potrzebowałem terapii. Nie chciałem, ale poprosiłem o pomoc i było lepiej.
Gdy byłem w depresji, myślałem: „Po co to wszystko?”.
Wydaje mi się, że w życiu chodzi o to,
by zamienić swój największy ból w cel.
Rozmowa z profesjonalistą
może pomóc ci poradzić sobie z tymi uczuciami.
Tak.
Czasem myślimy, że proszenie o pomoc czy otworzenie się to oznaka słabości.
To najsilniejsza rzecz, jaką możemy zrobić.
Mówimy o celu, a twoje warkoczyki są gotowe.
Slay, złotko. Dajemy czadu.
Choć nie umiem utożsamić się z jego traumą,
rozumiem kwestie pozytywności i depresji.
Ciężko powiedzieć: „Nie muszę robić tego sam”.
Teraz spójrz w kamerę i prześlij całusa.
Nie mogę.
Możesz! Jesteś gwiazdą TikToka, złotko. Przyzwyczajaj się.
Świat na ciebie patrzy. Prześlij mu buziaczka.
Nie chcesz puścić oczka widzom?
Złotko.
O Boże.
Jesteś najsłodszym i najmilszym chłopcem świata.
Nigdy tego nie zmieniaj.
Muszę się skupić. Pokażę ci twój nowy look.
Gotowy? Trzy, dwa, jeden.
Oto nowy ty.
Nieźle.
Co nie?
Podoba mi się.
Ogląda to jakiś agent modeli?
Pukam w twój ekran, bo Speedy jest boski. Jest przepiękny.
Nikomu się nie śniło być takim seksownym.
Mógłbyś oblizać usta. To by...
- Tak, właśnie tak. - Co?
O mój Boże.
Speedy się sobie podoba.
Nie chcę się tyle męczyć, żeby wydobyć z ciebie energię modela.
Spoko.
Jego pewność siebie wzrosła.
Co bardzo cieszy moje queerowe serduszko.
To było urocze!
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
Ale miło.
- Bardzo miło. - Kiedyś będziemy tak siedzieć.
Patrzcie, kogo zaprosiłem!
- Hej! - Cześć, Wesley.
To Wesley!
Cześć wszystkim!
BOHATER Z CZWARTEGO SEZONU
Wszyscy w życiu Speedy’ego są pełnosprawni.
Chcę, żeby poznał kogoś, kto rozumie jego doświadczenia,
z kim może pogadać i kto może mu poradzić.
Kogoś jak Wesley.
Uczę osoby z niepełnosprawnościami, że można być innym
i czuć się dobrze w swojej skórze.
Jestem dziś nowym człowiekiem.
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że jestem niepełnosprawny,
ale niezupełnie.
Nie widziałem cię, odkąd dostaliśmy łomot w Family Feud!
Cześć, skarbie.
- Pokaż się. Wyglądasz świetnie! - Staram się.
Udało ci się.
Co u ciebie? Kopę lat.
Życie jest super. Eksploruję to, kim jestem.
Czuję się niezwykle wolny.
- Tak. A jak twoja organizacja? - (Nie)pełnosprawni się rozwijają.
Trafiliśmy z naszym przekazem do szerszego grona przez różne media.
Jestem podekscytowany naszymi możliwościami.
Pomagamy Speedy’emu. Gdy go poznałem, wiedziałem, że musisz tu być.
Tylko ty możesz go w pełni zrozumieć i wskazać mu drogę.
Cieszę się, że go poznam.
Włosy wyglądają super.
Hej, wchodźcie!
Poznaj naszego przyjaciela.
To Wesley.
Siemanko. Jak leci?
- Cześć! - Jak leci?
Jak się masz, złotko? Wyglądasz ekstra.
Zaprosiłem tu Wesleya,
bo uznałem, że potrzebujesz kogoś, z kim mógłbyś porozmawiać,
kogoś, kto rozumie to, że chcesz inspirować innych,
ale też powie: „Z tym musisz się zmierzyć,
żeby wyleczyć swoje rany”.
Sprawdziłem cię. Zajrzałem na twojego TikToka.
- Jesteś sławny. - Widzę, co starasz się zrobić.
Wiem, że twoja droga jest...
Może stać się piękna.
Minęło dziesięć lat, odkąd jestem na wózku.
Świętowałem to. Też do tego dojdziesz.
Czy jest coś, czego chciałbyś się nauczyć od Wesleya?
Tak.
Jak radzić sobie z lękiem społecznym.
Z tym, że wszyscy się gapią, czy to na imprezie, czy w knajpie.
Daj im coś, na co mogą się gapić.
- To samo wczoraj powiedziałem! - Perspektywa.
- Idziemy, dzieciaki? - Na razie!
- Pa! - Pa, pa!
Chcesz się wyprowadzić,
dlatego dzisiaj ja i wujek Wes
pokażemy ci kilka mieszkań.
Wesley podpowie ci, na co zwrócić uwagę. Ja pogadam o architekturze wnętrz.
- Cieszysz się? - Tak.
Dziś chcę pokazać Speedy’emu, że może znaleźć dostępny dom,
w którym będzie w pełni niezależny.
Najpierw patrzę na otoczenie.
Ile jest miejsc parkingowych dla OzN?
Czy są podjazdy?
Ostatnio słyszy się taki tekst: „Idź tam, gdzie cię celebrują, nie tylko tolerują”.
Jeśli żyję w miejscu, w którym jest dużo barier
i tylko moje mieszkanie jest dostępne, nie jestem w pełni wolny.
To budynek, do którego mieliśmy iść.
Serio?
- Nie! - Tak.
To się zdarza notorycznie, nie?
Nie da się dojść do drzwi wejściowych.
Nie widzę miejsca dla OzN,
więc zaparkuję tutaj.
To miejsce wydaje się dostępne, ale nie jest oznaczone.
To pierwszy minus.
W PRZYPADKU POŻARU UŻYĆ SCHODÓW
To to mieszkanie.
Nic tutaj nie jest...
- Dostępne? - Tak.
- Nie. - Nie.
- Mikrofala. - Jest za wysoko.
- Tak. - I szafki.
To mieszkanie jest umeblowane.
Ale przy tylu meblach ciężko byłoby się poruszać.
Sypialnia.
Trochę wąsko, ale wystarczy?
Łazienka będzie problemem.
- Nie wjedziesz tu. - Spróbuję.
Nie ma opcji.
Są jakieś zalety?
Szafa ma jedną zaletę.
- Niektóre drążki są nisko. - Tak.
- Przynajmniej jeden. - Większość jest wysoko.
I nie da się wejść.
Tak tylko mówię, że może coś jest...
Trzy miejsca parkingowe dla OzN.
PODJAZD Z TYŁU BUDYNKU
- Patrzcie. To dobry znak. - Zdecydowanie.
- Ładnie. - Ładnie.
- Tak. - Niski blat!
Dużo szafek na górze.
- To dobre. - Tak.
Warto zwrócić uwagę, czy masz tutaj pokrętła.
Bo jeśli są tam,
trzeba sięgać nad kuchenką, żeby je wyłączyć.
- Można się oparzyć. - Miałem tak.
Ty mnie tego nauczyłeś. Nie wiedziałem o tym.
Duży salon. Szeroki przedpokój.
- Bardzo fajnie. - Tu jest sypialnia.
Fajnie.
Nawet w szafie wszystko jest nisko.
Można tam ustawić buty.
Tu jest łazienka.
Cholercia!
- Dużo przestrzeni. - Przestrzeń jest najważniejsza.
- Możesz wjechać pod umywalkę. - Sięgasz?
Dobrze.
- Wanna... - Taka sobie.
- Tak. - Nie będę kłamał. Nie podoba mi się.
- Nie ma poręczy. - Tak.
Pralka ładowana od przodu.
Nie umiem otworzyć. A, dobra.
Lepiej, jakby otwierała się w drugą stronę.
Nie musisz iść na ustępstwa. Zasługujesz na taką dostępność jak inni.
Zdecydowanie.
DZIEŃ CZWARTY
NIE MA WIĘKSZEJ UDRĘKI
NIŻ NOSZENIE W SOBIE NIEOPOWIEDZIANEJ HISTORII.
Kiedyś ja też biegałem jak te dzieciaki.
To kiedyś byłeś ty.
Tak. Wstawałem wcześnie, wracałem późno.
Rzucałem do kosza, grałem z innymi ludźmi.
Czasem chciałbym cofnąć się w czasie i zrobić pewne rzeczy inaczej.
Mogłem słuchać mamy, gdy mówiła, co mam robić.
- Na przykład? - Więcej pracować.
Poświęcać więcej czasu i wysiłku.
Naprawdę doceniałem moją mamę, bo wspierała moje marzenia o koszykówce.
Chciałem kupić jej dom, ale to nie wyszło.
Myślisz, że poświęciłeś czas na przeżycie żałoby po mamie
i po utracie czucia w nogach?
Nie, raczej nie.
Dlaczego tego nie zrobiłeś?
Staram się to ignorować.
Co cię w tym przeraża?
Nie umiem tego wyjaśnić.
Mamy czas.
Nie mogę pozwolić,
żebyś odszedł bez wyrażenia tego, co czujesz.
Chcę, żebyś w tych trudnych chwilach był w stanie mówić o tym, co czujesz.
Gdy zobaczyłem mamę po wypadku...
Nigdy nie widziałem śmierci.
Bezpośrednio.
Gdy zobaczyłem mamę w tym stanie,
było źle.
Rozumiem.
Mamę i ciocię.
- Czyli masz w głowie obrazy. - Tak.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Taka tragedia przydarzyła się ciężko pracującym, dobrym ludziom.
To nie w porządku.
Obwiniam Boga.
- Tak? - Tak.
Wszystko robiłem, jak należy.
Nie pakowałem się w kłopoty. Byłem dobry.
I nagle przydarzyło mi się coś takiego...
Jak często myślisz: „Dlaczego ja?”.
Staram się mieć pozytywne nastawienie.
Ale czasem nie da się uciec od negatywności.
Było kilka chwil, w których chciałem ze sobą skończyć.
Tak?
Patrzyłem w lustro i zaczynałem płakać.
Już zawsze będę musiał tak żyć.
- Przepraszam. - Spokojnie.
To trudne.
Dawno o tym nie rozmawiałem.
- Przepraszam. - Nie musisz przepraszać.
Wyrzuć to z siebie. Przeżywasz inny rodzaj żałoby.
Przyznajesz się przed sobą, że czujesz gniew.
Nie zasługujesz na życie pełne złości.
Musisz być w stanie powiedzieć: „Mam w sobie siłę.
Potrafię przezwyciężyć negatywne emocje.
Chociaż będzie ciężko
i czasem mam dość ciągłej walki”.
Masz to w sobie.
Bycie czarnym mężczyzną jest wystarczająco trudne w tym kraju.
Speedy zrobił wszystko, co mógł,
żeby pozostać na drodze, na której on i jego mama chcieli być.
I nagle zdarzyło się coś, co go złamało.
Gdy czasem gapię się w przestrzeń,
myślę o wspomnieniach.
Przypominam sobie rzeczy.
Chcę znaleźć kogoś, z kim mógłbym pogadać.
Zacznij robić kroki w stronę tego, co musisz zrobić,
żeby zacząć leczyć swoje rany.
To, czego doświadczyłeś, nie może się tu zacząć i skończyć.
Chcę, żeby zrozumiał, że mimo tego, jak wiele utracił,
może jeszcze zyskać piękną przyszłość.
Musi przeżyć żałobę, żeby to osiągnąć,
ale wierzę, że mu się uda.
Przyprowadziłem cię tu, bo chciałem też, żebyśmy pograli.
Tak?
Zaprosiłem parę znajomych.
- Spoko. - Zobaczymy, czy nam złoisz dupę.
- Może. - Może?
Siemanko!
Ostatni raz grałem w czwartej klasie.
- Myślałeś, że już mnie nie ma? - Tak.
Zagramy dwóch na dwóch.
- Dwóch na dwóch. - Pokażemy im.
Ale najpierw dam ci ten pas. Zakłada się go...
- W pasie? - Na klatę.
Jak chcesz zagrać w kosza, możesz to wypróbować.
- To pas stabilizujący? - Tak.
Mam uraz na poziomie C8, więc moje mięśnie...
To uraz od piersi w dół.
- Mam przez to osłabione mięśnie. - Rozumiem.
- Pasuje? - Tak.
- Gotowi? - Boję się. A wy?
Jestem gotowy skopać wam tyłki.
Speedy trochę się bał.
Gra w kosza na wózku wygląda inaczej.
Gotowi?
Zachowaj pewność siebie.
Co robisz?
- Co? - Umiesz rzucać.
Gdy wszedł na boisko,
strach zniknął i miłość do koszykówki wróciła.
Nie umie rzucać.
Dawaj!
- Blokuj go! - Jestem z Kanady. Czuję się z tym źle.
Dwutakt!
W końcu widać radość.
Ta jedna chwila, w której dał upust emocjom,
zainspirowała go, żeby spróbować zagrać i dobrze się bawić.
Ładnie.
Nadal umiem rzucać. Nie straciłem skilla.
Facet umie rzucać.
Zdecydowanie masz skilla.
Szczerze, nie mógłbym zniknąć
bez rozmowy z tobą nie tylko o twoim urazie,
ale też o twojej drodze.
Rozumiem wszystko, czego doświadczasz.
Na początku nienawidziłem siebie,
miałem depresję i myśli samobójcze.
Budziłem się rano i biłem się po nogach.
Rozumiesz? Nie panowałem nad tym.
Tak.
Karamo o tym mówił.
Dlaczego taka tragedia przydarzyła się dobrej osobie?
Nie wiem, co zrobiłem źle.
Rozumiem.
Dobrze mieć wątpliwości i zadawać pytania,
ale ważna jest zmiana spojrzenia na to, co ci się stało.
„Dlaczego miałbym z tym żyć?”
Zamiast tego: „Dlaczego nie?”.
Mam wspaniałe życie, ale nie miałbym go, gdybym nie stracił nóg.
Wszystko się zmieniło, ale to piękne.
Używasz już pozytywnego języka, ale chcę, żebyś w niego uwierzył.
Żeby to zaakceptować, musisz znaleźć miłość w sobie
i w tym nowym życiu.
Wiele osób czeka, byś im wskazał drogę.
Nie pozwól, by coś powstrzymało cię przed byciem tym, kim chcesz być.
Nic cię nie pokona. Tylko ty sam.
Słyszałem jakieś mądre słowa.
Mądre słowa Wesleya.
To nie jest koniec naszych rozmów.
Będę ci pomagał się rozwijać.
Masz wielki potencjał.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę, jak pięknie go wykorzystasz.
Kocham to, co robisz, i kocham ciebie.
- Ja ciebie też. - Ogarniemy to.
- Doceniam cię. - Ja ciebie też.
- Cieszę się, że się poznaliście. - Ja też.
Idziemy na tacos?
Chociaż pewnie Speedy woli smażony ryż.
NOWY SPEEDY
NIE PATRZ NA TO, KIM JESTEŚ DZIŚ... PATRZ NA TO, KIM MOŻESZ BYĆ JUTRO.
- Wiedziałem! - Jest nasz Bobby!
- Co Bobby tu robi? - Cześć, Bobby!
- Cześć. - Co tam?
- Masz? - Tak.
Trzymam cię. Uwaga na głowę.
- W porządku? - Tak.
Dzięki.
Idziemy.
Da się wyglądać ładniej? Nie.
- Poznajesz ten samochód? - Tak, jest mój.
Twój samochód stoi na twoim nowym miejscu parkingowym.
- Serio? - Sprawa wygląda tak.
Kupiliśmy ci mieszkanie.
- Opłaciliśmy czynsz za cały rok. - O mój...
Dziękuję. Przytul mnie.
- Dziękuję. - Wspaniale!
Nie wierzę. Spróbuję się nie rozpłakać. Dziękuję.
- Nie ma za co. - W pełni na to zasługujesz.
Twoja mama nas prowadzi. Wskazuje nam każdy krok.
Wierzę.
Patrzy na ciebie i jest szczęśliwa.
- Dzięki. Przytulisz mnie jeszcze? - Tak!
Dziękuję wam.
Przytulimy się, chociaż jest milion stopni?
Dziękuję.
Miał tylko 18 lat, gdy jego marzenia zostały mu odebrane.
Chodźmy.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszedł,
ale bardzo się cieszę, że teraz się tak szeroko uśmiecha.
- To tu? - Proszę.
O mój Boże!
O mój Boże.
Ale ładnie.
Zrobiłeś dobrą robotę!
Zmieniłem parę rzeczy. Wyjąłem szafkę spod zlewu.
- Teraz będzie ci wygodniej. - Dziękuję.
Przygotowałem też kilka rzeczy, które ułatwią ci życie.
Alexa,
opuść rolety w salonie.
Dobrze.
Co?
Myślałem, że żartujesz!
Alexa,
wyłącz światła w salonie.
Dobrze.
Też tak chcę.
Po to zainstalowałeś apkę. Możesz sterować z poziomu aplikacji.
Okej.
Speedy chciał się nauczyć, jak robić smażony ryż
w jego ulubionej knajpie.
Jestem największym fanem tego urządzenia.
To najlepszy ryżowar na świecie.
Możesz tu wrzucić kaszę, płatki.
Skoro mowa o płatkach...
Jest fantastyczny.
Nieźle.
Gotowy na resztę?
- Tak. - Chcę ci pokazać łazienkę.
- Pralka ładowana od przodu. - Możesz robić pranie jak dorosły facet.
Masz brodzik najazdowy,
więc nie potrzebujesz nikogo, żeby wziąć prysznic.
O rety.
Mogę wjechać i przenieść się na siedzisko. Wcześniej musiałem używać dwóch krzeseł.
- To było... - Nie będziesz tracił czasu.
- Czasu i energii. - Super.
Wymieniłem drzwi na zasłony, żeby drzwi nie stały ci na drodze.
Ale ekstra. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
- Nigdy nie widziałem takiego łóżka. - Jak statek kosmiczny.
Dziękuję, Bobby.
To mi znacznie ułatwi życie.
Twoja szafa. Jedna z ciekawszych.
Szaleństwo.
Bardzo lubisz kolorowe ubrania, więc masz tu różne kolory.
To ci się bardzo podobało w sklepie,
więc masz tu więcej kolorowych sweterków.
- Ten jest super. - Prawda?
Różne spodnie.
Są wąskie i dopasowane. Nie będą zahaczać o koła.
Do tego mnóstwo koszul.
Możesz się nimi bawić.
- Ubierzesz się? - Tak.
Dzieciaki! Chcecie go zobaczyć?
Tak.
Pokaż się, Speedy!
Elegancko.
- Świetne kolory. - Wyglądasz na maksa stylowo!
Nie wiem, co mi się bardziej podoba: koszula czy biżuteria.
Afirmacja.
- Tak. - Afirmacja, nie transformacja.
Dobre.
Jak będziesz chciał się pokazać na TikToku, tu masz swój kącik.
Ustawisz tam swój śliczny telefon. Nie możemy się doczekać efektów.
- Wyglądasz świetnie. - Taki przystojniak.
Mam jeszcze jedną niespodziankę. Na dachu.
Idźcie na dach, a my zaraz dołączymy.
- Pogadamy chwilę. - W porządku.
Przeszedłeś coś niewyobrażalnego.
Ale byłeś przy tym życzliwym, kochającym i niesamowitym młodym mężczyzną.
Wczoraj mogłem powiedzieć ci, co czuję.
Widziałeś, jak płakałem. Dawno nie płakałem.
Pokazuję na TikToku, z czym się mierzę, ale nigdy nie podzieliłem się myślami.
Zachowaj tę wrażliwość. Obiecuję, że możesz czerpać z niej siłę.
To pchnie cię tam, gdzie musisz być.
- Rozumiesz? - Tak. Obiecuję.
Pójdziemy teraz na górę.
Myślę, że spodoba ci się nasza ostatnia niespodzianka.
Zaprosiłem twoją rodzinę.
Ale ładnie wyglądasz!
Czekaj. Lay’lani!
CIOCIE SPEEDY’EGO
Złotko!
Mamy dla ciebie niespodziankę.
KUZYNKA
Nowy basen.
Nowy basen!
Co się stało?
Dobrze wyglądasz. Podoba mi się.
Podoba mi się.
- Pokaż się.
- Tak! - Dobrze wyglądasz!
Mamy taką małą tradycję.
Chcę, żebyś pomyślał, czego się od nas nauczyłeś
i dokąd zmierzasz.
Zastanawiasz się: „Dlaczego ja?”.
Teraz możesz sobie odpowiedzieć.
Dlaczego nie ja? Zmieniliście moją perspektywę.
Wypadek zmienił moje życie.
Dlaczego nie miałby zmienić go w pozytywny sposób?
Mogę spojrzeć na to tak. Wypadek dał mi nowe życie.
Będziesz żałować życia, które miałeś mieć,
ale im bardziej nadasz nowemu życiu cel,
tym mniej będziesz tęsknił za starym życiem.
Wypuścimy motyle na cześć twojej mamy i cioci,
żeby mogły cię otaczać i obserwować.
- Wypuśćmy je. - Kocham cię, mamo.
- Ale ładne. - Bardzo ładne.
Motylki!
Piękne.
Ładne.
Wypuść je.
Patrz, usiadł na tobie.
Podoba mu się twój but.
Możesz dotknąć motylka.
- Musimy się pożegnać. - Niestety.
Żebyś mógł spędzić czas z rodziną w nowym mieszkaniu.
Kochamy cię. Jesteś cudownym młodym człowiekiem.
Mówił, że nie chce być ciężarem.
Rozmawiajcie. Mówcie, co czujecie.
- Kocham was. Dziękuję. - My ciebie też.
- Liczę, że to przyjaźń na zawsze. - Ja też.
- Zdecydowanie. - Tak.
- Nie poddawaj się. - Dziękuję.
Żałoba nie znika w ciągu jednego dnia.
To podróż, która wymaga czasu, a Speedy ją rozpoczął.
Wielki przytulas! Chodźcie!
Świetne dla ciebie.
Super!
Ubrania, fryzura, to piękne mieszkanie,
nawet nauczenie się, jak przygotować posiłek.
To nie rozwiąże wszystkich jego problemów.
Mam nadzieję, że udało nam się wyposażyć go w pewne narzędzia.
To jest sypialnia.
- Najlepsza część. - Sypialnia dla króla. Ale ładnie!
Są zdjęcia!
Musimy zaakceptować siebie i nasze doświadczenia.
Speedy nauczył mnie, co znaczy być wdzięcznym,
co znaczy być silnym i co znaczy być odważnym.
Pokażę wam coś.
Alexa, podnieś rolety w sypialni.
Dobrze.
No ładnie!
Speedy jest w stanie zrobić wszystko, jeśli się do tego przyłoży.
Świat stoi przed nim otworem.
Kocham to mieszkanie.
- Kocha je. - Kocham je.
Co dalej?
Kto wie?
Ja nie wiem.
Ale na pewno coś dużego.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Co tam, TikToku? Bóg dał mi tę piękną szansę.
Nauczyłem się, że żałoba jest ważną częścią leczenia ran.
Trzeba pozostać sobie wiernym i nie poddawać się,
gdy życie rzuca ci kłody pod nogi.
Gdy nie pozwalasz sobie na żałobę, możesz zatracić się w życiu i w myślach.
Zaczynasz się nienawidzić.
Moje życie było bardzo ciężkie,
ale nadal tu jestem.
Brnę do przodu. Jestem gotowy opowiedzieć moją historię.
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
WIDOCZNOŚĆ NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI
Niepełnosprawność dotyka każdego. To nie kwestia „czy”, lecz „kiedy”.
Jedna chwila może zmienić twoje życie.
Nie każda niepełnosprawność jest widoczna, ale wszyscy chcemy być widziani.
Jesteśmy ludźmi, a nie tylko niepełnosprawnymi.
Każdy zasługuje na miłość i szacunek.
Amen.
Tak jest, mistrzu!
Napisy: Sylwia Szymańska