NOWY ORLEAN, LUIZJANA
OTWARTE
Stein.
Dan zdecydowanie potrafi być gburem.
Jestem teraz zajęty.
Myślę, że zachowuje się jak zrzęda, żeby wystraszyć ludzi,
a potem przyciąga ich życzliwością.
Będziesz gwiazdą filmową.
To nasz przyjaciel.
Wszyscy mamy przyjaciół, których nie znosimy, prawda?
Myślę, że jestem bardzo troskliwą osobą,
ale nie mówcie tego nikomu.
Bohater tego tygodnia nazywa się Dan Stein.
Jest miejscową legendą.
Prowadzi sklep i bar Stein’s Market and Deli.
- Wspaniale! - Kocham sklepobary.
To miejsce słynie z dwóch rzeczy: kanapek i Dana Steina.
Prowadzę Stein’s Market and Deli od ponad 15 lat.
To centrum lokalnej społeczności.
Obsłużymy każdego.
Irytującego czy nie.
Jest znany z szalonych reklam.
Połowa Nowego Orleanu widziała pośladki mojego chłopaka.
- Spoko. - Wisisz mi ogórki.
Nic ci nie wiszę.
Wszyscy go znają.
Wszyscy przychodzą po kanapkę i opieprz.
W jego przypadku pracoholizm to za mało powiedziane.
Pracuje ponad 80 godzin, siedem dni w tygodniu.
Zajmuje się sklepem.
- Koszerna sól. - Cały czas.
Od dwóch lat jest z Carą. To jego pierwszy poważny związek.
Tyle pracuje i jest w związku?
Z czasem mocno pokochałam Dana.
Stał się dla nas postacią ojcowską, ale późno wraca do domu.
Ciągle myśli o sklepie.
Dwa razy w tygodniu mama do mnie dzwoni,
bo Dan miał przyjść na kolację,
ale został w sklepie.
Cara zakochała się w dobrym sercu Dana,
ale jego oschłość i uzależnienie od sklepu spowodowały wiele problemów w ich związku,
dlatego Cara ma wątpliwości.
- To ma sens. - Teraz rozumiem.
Jest tak zajęty pracą, że nie ma czasu się przebrać
ani ogolić.
Ludzie używają różnych produktów do włosów.
Dan używa własnej śliny.
Fuj!
Sexy!
Oby robił to po umyciu zębów.
Może ma ślinotok? Bo to wymaga dużo śliny.
- Myślę... - Używa śliny.
Gadacie, jakby to było normalne.
To obleśne.
Dan był ze mną tylko na jednej imprezie pracowniczej.
Spóźnił się i miał na sobie to, co nosi w pracy.
Jestem nową szefową w tej firmie,
a on się spóźnił i nie przebrał.
Po czym usiadł na jednym z krzeseł
i zasnął.
Nie poszło dobrze.
Muszę wiedzieć, że mogę na niego liczyć i że nie przegram ze sklepem.
Regis, co z solą?
Wiem, że jestem w toksycznym związku ze sklepem.
Jestem Samsonem, a sklep to moje włosy.
Odczuwam pewną frustrację.
Zastanawiam się:
„Czy to wszystko, co mam? Czy tylko to jest mi dane?
Mam przychodzić do pracy, nie cieszyć się życiem
i nigdy nie odpoczywać?”.
Czuję, że coś musi się zmienić.
Kochamy Dana i jego sklep,
ale wiemy, że zasługuje, żeby zainwestować w siebie.
Madeline chce, żebyśmy pomogli Danowi stać się odpowiednim partnerem dla mamy
i zakończyć współzależną relację ze sklepem.
Naszą misją jest zamienić Dana sklepowego w mężczyznę wyśnionego!
- Tak! - To słodkie!
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
NIE BĄDŹ BURAKIEM
Jestem głodny.
Pogryzuszki.
Stein’s. Proszę zaczekać.
- Ładnie pachnie. - Cześć.
Jak wygląda Dan?
- Nieźle. - To on?
Tak.
Caprese i 30 gramów prosciutto.
Patrzcie na to. Ma kolorową osobowość.
- To też on. - I tam.
- O rety. - O Boże. To poza George’a Costanzy.
Proszę wyłączyć głośnik. Nic nie słyszę.
Dan.
Może powinniśmy przyjść później.
Jak byłem mały i ktoś mi się mega podobał, kompletnie ignorowałem tę osobę,
bo nie wiedziałem, co robić, i się bałem.
Może Dan też się boi, bo jest w nas zakochany.
- Słucham. - Zrobiłem się bardzo głodny.
Masz boski sklep i wspaniałe piwne oczy.
- Tak słyszałem. - Chcę coś zamówić.
Poproszę bajgla z jajkiem i serem. Z podwójnym jajkiem.
- Wiesz, że mamy ci pomóc? - Tak.
- Cześć! - Przyszliśmy tu dla ciebie!
- Pomożecie mi, zamawiając coś. - Jesteś taki ładny.
Poproszę to ciasteczko.
Tylko żaden z nas nie ma pieniędzy.
Dam wam na zeszyt.
Wystawię ci świetną opinię, złotko. To jest doskonałe.
Nie mogę się doczekać.
Dan Stein odpadłby z pierwszego odcinka Top Model.
Nie jest brzydki. Ale nie umie uśmiechać się oczami.
Tak robi to Tyra Banks. Dawaj, Dan!
Nie chcę nic jeść.
Chcę poznać cię lepiej.
Mogę stanąć na kasie, jeśli boisz się wyjść.
- Nie... - Pracowałem w McDonaldzie.
- Poradzę sobie. - Dzięki.
Jak trafiłeś tu z Filadelfii?
Byłem prawnikiem.
Tam dostałem pierwszą pracę. Zostałem tam, bo czułem się bezpiecznie.
- Sklep jest otwarty codziennie? - Nie, sześć dni.
- Ale ty jesteś tu codziennie? - Tak.
Czujesz, że nie możesz opuścić sklepu, bo cię potrzebują,
czy lubisz być tu cały czas?
Pewnie trochę to pierwsze, ale głównie to drugie.
- Ale udo. - Jest na co popatrzeć.
Mam dobrą podstawę.
Ciekawi mnie, jak wygląda twój dom.
- Jesteś gotowy nam go pokazać? - Tak.
- Jestem gotowy, żebyście wyszli. - Chodźmy!
BĄDŹ MIŁY I WYJDŹ
- Pokaż nam swój dom. - Zajrzyjmy.
- Jest tak fajny jak sklep? - Nie.
W porządku.
- Ładnie! - Wielka kuchnia.
- Jest piękny. - Wygląda, jakby nikt tu nie mieszkał.
Można tak to ująć.
- Cara tu nie przychodzi. - Zgadza się.
- Zapraszasz ją? - Nie.
Gdy próbujemy spotkać się w tygodniu,
kończę pracę o 23 czy 23.30.
- Wpadasz na seks. - Ona już śpi.
Nie wpadam na seks.
Przytulamy się.
To jest salon?
Jest dość pusty.
Jakbyś się nie do końca wprowadził. Długo tu mieszkasz?
Pięć czy sześć lat.
Nie spędzam tu dużo czasu.
Nie spędzasz tu czasu, bo tak to wygląda,
czy tak to wygląda, bo nie chcesz tu być?
To tak jak z kurą i jajkiem.
Dan ma bardzo wyrazistą osobowość.
W sklepie wisi mnóstwo zdjęć i obrazów z jego podobizną.
Ale w jego domu...
nie ma tego.
Mnóstwo przestrzeni.
Ślicznie tu!
Ile nocy w tygodniu spędzasz u Cary?
Siedem.
Śpimy w jednym łóżku i to by było na tyle.
Myślę, że ona chce czegoś więcej.
- A ty? - Pewnie.
To jest łazienka.
Ciekawe, że masz dwie umywalki,
ale jedna jest pusta, bo nikt tu nie przychodzi.
Zgadza się.
- Cześć! - Cześć.
Cara?
- Jesteś przepiękna. - Dziękuję.
- A kiedy mnie przytulisz? - Pocałuj go!
- Opowiedz nam o Danie, złotko. - O rety.
Jest enigmą.
Mogę znaleźć kogoś, kto się dobrze ubiera,
kto ma dobre południowe maniery.
Ale znaleźć kogoś z dużym sercem,
kto zawsze myśli o tym, jak może pomóc innym, jest ciężko.
Chodzi o geny.
- Dan ma wielkie serce. - Tak.
W czym mamy mu pomóc?
Równowaga to zbyt delikatne określenie.
Jestem niezależną kobietą, ale nie na tyle,
żeby chcieć spędzać samotnie piątkowe i sobotnie wieczory.
Czasem czuję się,
jakby mnie nie szanował.
- Sklep dostaje ciastko, a ty okruszki. - Tak.
Próbowaliście to naprawić? Rozmawialiście o tym? Co z tego wynikło?
Powiedziała mi kilka rzeczy i starałem się je poprawić.
Widać, że Dan jest dobrze wychowany.
Wie, że to nieodpowiednie zachowanie.
Coś jest nie tak.
- Mogę iść do łazienki? - Tak.
Żeby ją zbadać, a nie zasmrodzić.
- Oczywiście. - Pa.
Kocham was.
No dobrze.
Mówi, że nie ubiera się elegancko, ale ma dużo krawatów.
O rety!
Niegrzeczny Dan.
Jackie, muszę ci coś pokazać.
- Dobrze. - Odwróć się.
To nie boli?
Mogę mocniej?
Nie za mocno.
Możesz trochę mocniej.
To bolało, ruro!
- Gdzie jesteśmy? - W twojej kuchni.
Mam kuchnię?
- Nie gotujesz zbyt często? - Nie.
Ogarnięcie składników i planowanie zajmuje czas.
Jest tyle ciekawych możliwości, żebyście ty i Cara zbliżyli się do siebie.
Nie wykorzystujesz ich. Chcę się na nich skupić.
Spędzasz dużo czasu u niej w domu.
Pamiętasz, kiedy ostatni raz przyszła tu
i zrobiłeś jej coś do jedzenia?
- Nie. - Okej.
- To... - Nigdy tak nie było.
Chciałbyś to zmienić i spróbować czegoś nowego?
Boli mnie to, że do tej pory nigdy o tym nie pomyślałem.
Teraz możesz się postarać.
Jasne.
To wszystko, co możemy zrobić.
Chcę powiedzieć, że gdy patrzę w twoje oczy,
widzę brwi mojego dziadka.
Dzięki temu czuję się miło i swobodnie.
- Są bardzo duże. - Przytniemy je.
- Dzięki. - Pokażesz włosy?
Oczywiście.
Ładne, gęste włosy.
Masz świetne włosy. Jest z czym pracować.
Nie obchodzi mnie, czego używasz ani jak po tym wyglądasz.
Obchodzi mnie, jak się czujesz.
Dla mnie piękno, pielęgnacja skóry, włosów, ciała,
to wszystko jest sposobem na eksplorowanie twojej relacji ze sobą.
Musisz podładować swoje baterie.
Pielęgnacja może być na to sposobem.
Masz rzeczy nudne, byle jakie, które po prostu wrzucasz na siebie.
Ale masz też naprawdę świetne ubrania.
Takie, w których każdy czułby się dobrze,
ale ty ich nie nosisz.
- Zgadza się. - Bo jest ci wszystko jedno?
Czy jesteś zmęczony przez pracę i myślisz, że to nie ma znaczenia?
Powiedz mi szczerze.
Kiedyś byłem bardziej elegancki.
Jak pojawiają się okazje do ubrania się bardziej elegancko,
nie jest tak, że wcale mnie to nie obchodzi,
ale obchodzi mnie mniej.
Ubieram się tak na kolację
i wiem, że Cara wolałaby, żebym tego nie robił.
Bo nie wiesz, jak dopasować ubrania?
Nie masz ubrań, w których czujesz się dobrze?
- O co chodzi? - O obie rzeczy.
Chcę, żebyś miał garderobę,
która pokaże Carze, że ci na niej zależy.
Zasługuje na to, nie?
Tak.
Albo nie. Nie wiem.
Tak, zasługuje na to.
Opowiedz mi o swoim dzieciństwie.
Nie miałem z czego być dumny.
Byłem najgorszy z rodzeństwa.
Jak to wpływa na twoje obecne życie?
Ponieważ nie mam wysokiego poczucia własnej wartości,
ciągnie mnie do obszarów, w których czuję się komfortowo.
Praca w sklepie
zbudowała moją samoocenę, z którą czuję się teraz dobrze.
Rozmawiałem z kilkoma osobami pracującymi w sklepie,
rozmawiałem z Carą.
I ogólnie ludzie myślą, że jesteś albo wspaniałym człowiekiem,
albo dupkiem.
Nie przeszkadza mi to.
Wystarczająca liczba osób mnie lubi.
Jeśli ktoś nie polubił mnie od razu, z czasem mnie polubi.
Nie wierzę ci.
Mówisz: „Nie obchodzi mnie opinia innych”, ale masz niską samoocenę.
Nie chcę być uważany za dupka,
ale nie...
Wiem, że wystarczająco dużo osób...
- Możemy się zatrzymać? - Jasne.
„Nie chcę być uważany za dupka”.
- Pewnie. - Powiedz to.
Nie chcę być uważany za dupka.
Połowa ludzi trafia na faceta,
który jest opryskliwy, twardy i trochę zdystansowany,
a druga połowa na faceta, który jest słodki i czuły.
Nie wierzę, że obaj ci faceci to ty.
Jeden z nich to warstwa ochronna, a drugi to prawdziwy ty.
- Musimy się nad tym zastanowić. - Tak.
I dlaczego chciałbyś to zrobić?
Bo na pewno pomoże mi to się rozwinąć.
- Wiemy, co mamy robić?
- Tak. - Super.
Umiesz twerkować?
- Nie. - Pokażę ci.
Lekcja numer jeden.
Tylko nie zepsuj blatu!
- Możesz zrobić nawet tak... - O rety.
- O tak. - Pewnie nie tego się spodziewałeś.
- Plecami. - Chodź tu.
- Naprawdę mam twerkować? - Co za to chcesz?
- Oprzyj się. - Połóż tu ręce.
- Do góry! - Tak!
Równie źle twerkuje tylko Tina Belcher.
- Tak! - Bosko.
Dan umie się ruszać!
Tak!
Niezbyt dobrze, ale umie!
- Tak! - Tutaj.
- Wyżej. - Dajcie mi dolara!
Będzie ciekawie.
Można go polubić.
DZIEŃ DRUGI
MUSZTARDA PO OBIEDZIE
Chcę, żeby Dan był aktywnym, zaangażowanym partnerem dla Cary.
Chcę, żeby czuł się bardziej dystyngowany,
bo ma dystyngowaną kobietę.
Jeśli chcesz osiągnąć sukces w pracy, super,
ale musisz też dbać o pozostałe sfery życia.
Inaczej skończysz jako stary gbur.
Cześć, Dan.
Chcę zamienić jego dom w miejsce, w którym Cara chce zostać na noc.
Chcę, żeby zaczęli dzielić ze sobą więcej obszarów życia.
Chcę, żeby Dan dbał o Carę tak, jak dba o swój biznes.
Musi zrozumieć, że Cara na pewno doceniłaby
smaczny, domowy posiłek raz na jakiś czas.
Mam nadzieję, że Dan otworzy zaciśniętą pięść,
w której trzyma swoją opryskliwą maskę,
i ruszy z miejsca z nadzieją i miłością w sercu,
którymi podzieli się z Carą i przede wszystkim ze sobą.
Gdy Cara zaprasza cię na jakieś wydarzenie,
myślisz: „Powinienem ubrać się elegancko”?
Nie przychodzi mi to od razu do głowy.
Gdy byliśmy w Nashville, powiedziała:
„Musimy poświęcić wieczór, by upewnić się, że masz odpowiednie ubrania”.
Wzdrygnąłeś się?
Masz 50 lat.
- Nie, 49,9. - Prawie 50.
Jak to się stało, że twoja dziewczyna musi ci przypominać,
żebyś się odpowiednio spakował?
Bo tak naprawdę nie miałem nigdy dziewczyny...
W takim razie mam pytanie.
Przychodzicie na imprezę. Cara wygląda oszałamiająco.
- Tak. - A ty stoisz tak...
- „O nie”. - Mniej więcej.
To zdarzyło się raz.
Nauczyło cię to czegoś? Pomyślałeś: „To nie może się powtórzyć”?
Niestety o tym zapominam.
Może od tej pory musisz sobie powtarzać:
„Muszę robić dla niej więcej”.
Moje związki nigdy nie były takie poważne.
To moja szansa. W wieku 50 lat.
Nie da się prowadzić biznesu bez planowania.
Wykorzystaj w relacji z Carą swoje przedsiębiorcze zdolności.
Osiągnąłeś sukces w sklepie.
Jeśli chcesz osiągnąć sukces w związku, wiesz, jak to zrobić.
Rozumiem. Masz rację.
Chcę, by Dan zdał sobie sprawę, że musi aktywnie uczestniczyć w związku.
Przymierzysz wszystko, co przygotowałem?
- Tak. - Mam śliczny crop top.
- Będziesz w nim super wyglądać. - W porządku.
Wystarczy, że włoży odrobinę wysiłku.
To wiele zmieni w ich związku.
- Mogę zobaczyć? - Tak.
Mam założyć czapkę?
Zdecydowanie nie. Masz takie ładne włosy.
Nie wierzę, że je chowasz.
Bardzo mi się podoba. Fajnie dopasowane.
Może trochę mocniejszy kolor...
Chciałbyś coś żywszego?
Kiedyś cały mój strój był prosty i klasyczny.
- Za to krawat... - Wyróżniał się.
Te podwinięte rękawy...
Nauczysz mnie, jak to robić?
Tak. To bardzo proste.
Wystarczy podwinąć trzy razy i już są bardziej dopasowane.
Wygląda, jakbyś pomyślał o stylizacji.
Chciałem, żebyś miał sportowe buty, które nie są do końca sportowe.
Możesz je założyć na kolację i Cara pomyśli: „Postarał się”.
- „Postarał się”. - Tak!
Buty zaczynają mi się podobać.
Uśmiechasz się, mówisz, że podoba ci się strój.
Wczoraj byłeś innym człowiekiem.
Zgadzam się.
Świetnie.
Następny zestaw już czeka. Przymierz go.
- Ale na razie jest dobrze. - Dzięki.
Żyjesz?
Nie.
- Fajnie. - Wyglądasz seksownie.
Podoba mi się kolor koszuli.
Widziałem podobny kolor na twojej marynarce.
Liczyłem, że będzie pasował ci do włosów.
Wygląda bardzo stylowo, ale nieformalnie. To dżinsowa koszula.
Gdybyś zdjął marynarkę, wciąż wyglądałbyś stosownie,
ale nieformalnie.
Nigdy nie miałem na sobie takiej...
- Tuniki. - Tak to się nazywa?
- Tunika. - Zapamiętam.
To ciekawsza alternatywa dla zwykłej koszuli.
Pasuje do odnoszącego sukcesy, wyrafinowanego człowieka, którym jesteś.
To po prostu luźniejsza wersja,
żebyś nie czuł się, jakbyś się przebierał za tatę.
To zabawne, bo jestem w wieku mojego taty,
kiedy myślałem o nim jako o tacie...
Ubierał się tak stylowo?
Bez komentarza.
Czyli nie.
Widać po Danie, że wie, że dobrze wygląda.
Odkąd poznałem Dana,
nie przyjmował postawy stosownej dla człowieka sukcesu.
Pierwszy raz widzę, kim mógłby się stać.
- Dzięki, że byłeś otwarty. - Chcę być ładny.
Jesteś ładny!
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
- Cześć. - Hej!
Pewnie jesteś Madeline.
- Cześć. Catherine. - Cześć.
Jak się masz? Dziękuję, że przyszłyście. Wchodźcie.
Zaprosiłem was tutaj,
bo chcę się dowiedzieć czegoś więcej o Danie.
Gdy go poznaliśmy, zauważyłem, że Dan potrafi być dupkiem.
- Tak. - Pełna zgoda.
Ale z drugiej strony wszyscy mówią, że jest niesamowity.
Muszę zrozumieć, czy to zachowanie pojawia się tylko w sklepie
czy też w jego życiu osobistym, w relacji z przyjaciółmi, rodziną?
Myślę, że obie miałyśmy kilka trudnych sytuacji z Danem
na przestrzeni lat.
To zachowanie pojawia się też w domu, nie tylko w sklepie.
Myślę, że Dan nie rozumie, jak jego gburowatość
wpływa na jego życie.
Osoby, które mu to najlepiej uzmysłowią,
to jego nominujące, córki Cary.
- Hej. - Cześć!
Widzicie się pierwszy raz.
Dan musi to usłyszeć,
bo w jego głowie wszystko jest w porządku w jego życiu osobistym.
Nie byłabym tu, gdybym nie kibicowała Danowi.
Ale na początku
nie popierałam waszego związku.
Rozumiem.
Wiedziałeś, że tak się czuła?
Nie.
- Nie? - Nie.
Co Dan mógłby zrobić lepiej w związku z waszą mamą?
- Być konsekwentnie sobą. - Tak. Kimś, na kim można polegać.
Mama nie wie, kogo spotka. Sklepikarza czy partnera.
To nieprzewidywalne.
Rozumiem.
Myślę, że chciałaby być z kimś,
przed kim mogłaby się bardziej otworzyć.
Myślę, że Dan nie wie o niej wielu rzeczy, bo go po prostu przy niej nie ma.
Rozumiem.
Wraca do domu o 22, ona już śpi.
Niestety nie mają okazji się zbliżyć, bo spotykają się w przelocie.
Rozumiem. To dobrze, że przygotowałem grę!
Zadałem kilka pytań twojej pani.
JAK DOBRZE ZNASZ SWOJĄ DZIEWCZYNĘ?
Jesteś gotowy zagrać w grę?
Jakie są ulubione słodycze Cary?
Mam pustkę w głowie.
Czerwona piłeczka.
Mam te piłki, żeby ci zwizualizować, co wiesz, a czego nie wiesz.
Nie pomagasz z moją samooceną.
Jaką kawę lub herbatę pije Cara?
Herbatę, nie kawę. Z dużą ilością mleka.
- Tak! - Punkt dla ciebie.
- Zgadza się? - Tak!
Możemy zadać im pytania?
Jasne. Co jest jej najcenniejszym skarbem?
Jej obrazy?
- Jej miś! - Wiesz, że ma misia na łóżku?
Tak. Mnie.
Z kim z rodzeństwa jest najbliżej?
- Daj mi czerwoną piłkę. - Okej.
Jaka była jej pierwsza praca?
Co zawsze chciała zrobić, ale tego nie zrobiła?
Co uważa za swoją największą zaletę?
Z czego jest najbardziej dumna?
Jest dumna, że potrafi zadbać o swoją rodzinę.
- Tak. - Właśnie.
Nie ujęłabym tego lepiej.
Jaki jest jej język miłości?
Spędzanie razem czasu.
To wiedziałeś. Dobra robota.
Tak, wiem o tym.
Spędzam z nią za mało czasu.
Dan zobaczył, że musi poświęcać Carze więcej uwagi.
Spędza za dużo czasu w sklepie, późno wraca.
Cara chce kogoś, kto przy niej będzie.
Ludzie zawsze tego chcą.
Ważna sprawa, o której rozmawiamy z mamą, to cieszenie się drobnymi rzeczami.
Chce trzymać cię za rękę, oglądać filmy na kanapie.
Chodzi o drobne gesty.
Wie, że jesteś do tego zdolny. Inaczej by z tobą nie była.
Wiem.
Chcą, żeby ci się udało,
ale musisz przyznać się do błędów, żeby móc się rozwijać.
- To wymaga pracy. - Tak.
- Chcesz nad tym pracować? - Tak.
Czuję się źle.
Dan zdał sobie sprawę, że musi nad sobą popracować,
żeby jego związki mogły rozkwitnąć.
Nikt nie chce słyszeć, że kogoś zranił i musi się zmienić.
To wymaga pracy.
Chcę, żebyś poszedł do domu i zapisał na kartce,
jak negatywnie wpływałeś na innych
i jak możesz być dla nich lepszy.
W końcu zrozumiał. Jest gotowy do pracy nad sobą.
Cześć.
- Kochamy cię. Kibicujemy ci. - Dziękuję.
Twój dom jest super.
Ale wyraźnie widać, że wcale tam nie mieszkasz.
- Prawda? - Zgadza się.
Chcę, żebyś zaczął o tym więcej myśleć,
bo czuję, że w tej sferze życia
jeszcze nie dorosłeś.
Tak, masz rację.
Wziąłem Dana na zakupy, żeby mu uzmysłowić,
że jego dom w ogóle nie przypomina prawdziwego domu.
Jeśli chce rozwijać swój związek z Carą,
musi być w pełni ukształtowanym i w pełni funkcjonującym dorosłym.
Bo teraz nim nie jest.
Mam niewiele rzeczy w domu. Nic, z czego czułbym się dumny.
Cieszę się, że mi pomagasz,
bo patrzę na to wszystko i czuję się zagubiony.
Przychodzenie do domu, o który nikt się nie troszczy,
nie jest przyjemne.
Wybrałem dwa takie krzesła na twój balkon,
żebyście mogli mieć chwilę dla siebie po powrocie do domu.
Ładne.
- Ten stół też jest fajny. - Co nie? Czułem, że ci się spodoba.
- Kojarzy mi się z twoim sklepem. - Mnie też.
- Jak długo go prowadzisz? - Już 15 lat.
- Byłeś prawnikiem? - Tak.
Dlaczego zdecydowałeś: „Już nie chcę być prawnikiem”?
Mój ojciec chciał, żebym był prawnikiem. Chciałem go zadowolić.
Któregoś lata byłem na stażu
i nie spodobało mi się.
Ostatniego dnia mieli mi zaoferować pracę.
Powiedziałem im: „Nie podoba mi się tu”.
Nie dostałem oferty i mój ojciec się wkurzył.
Mój brat jest urologiem w Cleveland.
- Tata jest z niego dumny. - Z ciebie też powinien.
Nie wiem, czy jest taki dumny.
Nie nienawidzi mnie.
Mam trochę problemów z samooceną.
Mój brak poczucia własnej wartości
przełożył się na zbytnie poświęcenie pracy.
Szukałeś kogoś, komu mógłbyś przekazać stery,
żebyś mógł się bardziej skupić na swoim związku?
Nie szukałem.
Myślę, że mógłbyś zrezygnować ze stania przy kasie
i robić to, co robisz wieczorami.
Tak.
Powinienem zatrudnić kogoś do obsługi, żebym mógł zająć się resztą.
Rozumiem Dana.
Też prowadziłem sklepy.
Pracowałem siedem dni w tygodniu
i nic innego mnie nie interesowało.
W końcu zdałem sobie sprawę, że wpływało to na moje małżeństwo
i moje przyjaźnie.
Ostatecznie musiałem się wycofać.
Myślisz, że gdy zamienimy dom Piotrusia Pana
w dom dorosłego, osiągającego sukcesy przedsiębiorcy,
to pomoże twojemu związkowi?
Tak, myślę, że będzie miło wejść do miejsca, o którym pomyślę:
„Kurde, fajnie tu”.
- Tak? - Tak.
DZIEŃ TRZECI
WEZWIJ SOS
Rozmawiałem z Carą
i pytałem ją o ulubione dania.
Powiedziała od razu: „Pasta alla Norma”.
Chcę zrobić coś nietypowego,
dramatycznie innego dla Cary.
Super, bo to... Zrobię bakłażana.
- To niespodziewane? - Zdecydowanie.
Jak nie lubisz bakłażana, spróbuj sosu alla Norma.
To podsmażone bakłażany w bardzo prostym pomidorowym sosie.
To wspaniałe wegetariańskie danie, sycące i świeże.
I przede wszystkim Cara je uwielbia.
Przyniosłem cudowne składniki z twojego sklepu.
W porządku.
Nie umknęło mi to,
że masz dużo produktów we własnym sklepie, z których możesz przygotowywać posiłki.
Chcę cię do tego zachęcić.
Zacznijmy od bakłażana. Pokrój go w talarki.
Około dwucentymetrowe.
Wyjaśnij, co to znaczy.
- Dobrze. Mam zacząć? - Tak.
Wybacz, założyłem, że jesteś ekspertem w kuchni.
- Błędne założenie. - Rozumiem.
Najpierw odetnij końcówkę, potem krój w plastry.
Dawno tyle nie robiłem w kuchni.
Gdy Cara dla mnie gotuje,
jestem w szoku, jak wspaniałe dania potrafi zrobić.
- Dobrze gotuje? - Bardzo.
Ostatnio zrobiła chili.
Podała mi chili,
chipsy i takie tam.
Miło jest przyjść do domu i dostać gotowy posiłek od partnerki?
O Boże, to wspaniałe.
I miło jest zrobić coś od zera.
- Skromnie. - Myślę, że już dość.
- Masz dość? - Nie, dość bakłażana.
Masz dość patrzenia na to?
Świetnie sobie radzisz.
Pokryłem całe dno olejem.
Chcę, żeby bakłażany zrobiły się pięknie brązowe.
Wyjmę papryczki kalabryjskie. Ty je pokroisz.
Trochę się rozpadną na patelni.
Pomidory San Marzano.
- Co mam robić? - Rozgniatasz je.
Bierzemy twoje piękne penne.
Możesz wrzucić wszystko.
Zdejmę to z ognia.
Delikatnie posolę bakłażana.
Wezmę ten wspaniały czosnek i papryczki.
Pięknie.
Teraz dodam trochę suszonego oregano.
- Wrzucimy bakłażana. - Dobrze.
Wrzuć makaron. Niech się chwilę pogotuje.
Tyle sera wystarczy?
- Zdecydowanie tak. - Nigdy nie jest za dużo sera.
Przygotujesz zieleninę.
- Liście bazylii. - Cara lubi zieleninę.
Zawsze mówi: „Robię kolację. Masz w sklepie bazylię?”.
Jak akurat nie rośnie w ogródku.
- Czujesz, że jest tą jedyną? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Cieszysz się bardziej niż ja.
Jest coś lepszego niż odnalezienie swojej osoby?
Osoby, dla której chce się być lepszym.
Która cię uszczęśliwia.
To ładne. „Dla której chce się być lepszym”.
Co chcesz zmienić? Jesteśmy tu po coś.
Na tym etapie muszę...
słuchać i być przy niej,
kiedy potrzebuje spędzać ze mną więcej czasu.
To taki miły, dramatyczny gest miłości.
- Tego chciała? - To pierwsze, co powiedziała.
Potem zaczęła wymieniać inne rzeczy.
Mogę dostać listę?
Spiszę ją, ale powinieneś zapytać Carę, żeby móc ją zaskoczyć.
Słusznie.
Warto szukać kreatywnych sposobów, by jej o tym przypominać.
Każdy chce czuć się wyjątkowy i kochany.
Pyszne.
- Doceniam, że to zrobiłeś. - No jasne!
Dzięki.
- Wiesz, jak to zrobić? - Mam notes w aucie.
Wszystko zapiszę.
Dobrze.
Usiądź wygodnie.
- Ładnie pachnie. - To mnie czujesz.
- Ładnie pachniesz. - Żartuję. Mogę zdjąć?
Oczywiście.
Świetne rokowania.
- To pierwszy pozytyw... Nie. - Są świetne.
Po co ci czapka? Nigdy więcej nie chcę jej widzieć.
Dobrze.
- Rozumiesz? - Tak.
Zrobimy ci peeling kolan.
- Serio? - Masz dużo martwego naskórka.
Patty, potrzebuję peelingu.
Kolana Dana mają kolor drewnianej podłogi.
Nie rozumiem, dlaczego kolana Dana są koloru syropu klonowego,
ale reszta jego ciała nie.
Czemu martwy naskórek nie odpada?
Może musisz wymienić gąbkę.
Albo poświęcasz na to za mało czasu.
- To jest peeling? - Tak.
Używaj go raz w tygodniu, żeby złuszczać naskórek.
Umyję ci włosy.
- Czujesz, jak wmasowuję ci olejek? - Tak.
To kojące dla skóry głowy. Zwłaszcza że nosisz często czapkę.
- To się robi przed myciem? - Tak.
Wiesz, co mógłbyś zrobić dla Cary?
Mógłbyś zrobić jej masaż głowy.
Potem moglibyście pobaraszkować.
Ale ten olejek jest do użytku zewnętrznego.
Rozumiem.
Proszę.
Nawilżacz do włosów.
- Uzależniasz poczucie wartości od pracy? - Tak.
Jestem niebinarną laską.
Nie myślę, że jest jedna droga dla wszystkich.
Myślę, że nie musisz mocno zmieniać priorytetów.
Musisz poświęcać czas na Carę i pracę.
Ale pewnie ciężko ci to zrobić,
bo uzależniasz poczucie wartości od pracy.
Tak. To zdecydowanie problem.
Słyszałem, jak mówiła, że wracasz o 22, a powinieneś o 19.30.
Nie musi tak być codziennie. Teraz spędzacie razem zero wieczorów...
Świetnie negocjuję.
Możesz przychodzić o 19.30 trzy razy w tygodniu.
Ona będzie zadowolona i ty też.
Masz rację.
Zrozumiałem, czym jest dla mnie sklep.
Muszę znaleźć inne źródło energii,
które oczywiście obejmuje Carę.
Pora wdrożyć język miłości.
Dan musi znaleźć czas,
żeby być mężczyzną, którego Cara potrzebuje.
Czas na nos.
- Wystarczy ci wosku? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Jestem wykończony.
Heterycy mnie zmęczyli.
Kto jest słodziakiem?
- Ja? - Dan!
Dziękuję.
- Doceniam to. Dziękuję. - O Boże, nie ma za co.
- Gotowy? - Tak.
Dobrze. Oto nowy Dan.
Trzy, dwa, jeden.
Proszę bardzo.
- Kolana wyglądają lepiej, co? - Zdecydowanie.
Zobacz, jaką masz ładną twarz.
Podoba mi się.
Wyglądasz na bardziej zrelaksowanego i szczęśliwego.
Tak.
Poświęć godzinę dla siebie.
Bo gdy nie dbasz o siebie,
ciężko jest zadbać o kogoś innego.
Chcę, żebyś dbał o Carę.
Zdążyłem ją pokochać. Ma niesamowitą energię.
Wiesz, kogo jeszcze pokochałem?
Tego kolesia. Spójrz, jaki przystojny.
- Dziękuję.
- Chodźmy. - Twoja czapka.
Jeśli ją założysz, wpadnę w szał.
Wyglądasz super. Widać ci mięśnie na klacie.
Dziękuję.
DZIEŃ CZWARTY
SMAKUJ ŻYCIE
Denerwujesz się?
Trochę. Stresuję się tym, jak wypadnę wieczorem przy gotowaniu.
Przyjechali!
Chodźmy. Gotowy?
- Tak. - W porządku.
O mój Boże! Super!
Wyglądasz przystojnie.
- I o tym wiesz! - Dziesięć lat młodziej.
Wygląda świetnie.
Wyglądasz świetnie, złotko.
- Byłbyś ze mnie dumny rano. - Tak? Widzę właśnie.
- Tak, umyłem kolana myjką. - Ale przystojniak.
- Dziękuję. - Gotowy?
Co myślisz?
To ogromna zmiana.
Wygląda wspaniale.
To jest...
Odsuńcie się.
Właśnie! Chcę zobaczyć.
Chciałem, żebyś miał przestrzeń nie tylko dla siebie,
ale też dla Cary.
Żebyś mógł zapraszać gości i miał prawdziwy dom.
Żeby sklep nie był centrum twojego życia,
a przystankiem.
Jest ślicznie.
Jest tak ładnie. Jest...
Chcę tu spędzać czas.
- Wcześniej nie chciałeś. - Nie.
- Widzieliście, jak było. - Tak.
- Jest bardzo przytulnie. - Gotowy na więcej?
- Tak. - Dobrze.
Co nie?
Wcześniej nie było miejsca dla gości, nie było miejsca na przytulanie.
- Będziesz się tu przytulał? - Tak.
- Umiesz się przytulać? - O tak.
Na pewno? Nie wierzę.
- Tak. - No nie wiem. Pokażesz mi?
Cześć, to ja, Cara.
- Wróciłam z pracy. - Ostateczny test.
O mój Boże!
Potrafisz przytulać. Jesteś bardzo silny.
- Idziemy dalej? - Tak.
Wspaniale.
- Pomalowałeś łóżko na czarno. - To drzewko!
Duże, wysokie drzewko sprawia, że sufit wydaje się wyższy.
Do tego żyrandol.
Żyrandol jest piękny.
- Super. - Tak jest!
Nie wiedziałem, że tu jest balkon.
Prawda? Był pusty.
Teraz to wyjątkowe miejsce, w którym Cara i Dan mogą spędzić czas.
- Ale tu ładnie. - Tak?
Tak. Jest pięknie.
Jest...
- Wybacz. Jestem trochę... - Spokojnie.
- W szoku? - Tak, trochę zaskoczony.
Przychodziłem tutaj przez pięć czy sześć lat
i nie zdawałem sobie sprawy,
co można było zrobić z tym domem, żeby tak wyglądał.
- Tak? - Tak.
Jest naprawdę za***iście.
Wygląda wspaniale.
Potrzebny był ktoś z twoimi umiejętnościami,
żeby to zobaczyć i uzdrowić.
Czujesz, że to jest uzdrawiające?
Nie wiem, czy to dobre słowo. To...
Wiesz...
Jeśli coś jest zaognione, ciężko tego dotknąć.
Gdy jest mniej zaognione, jest bardziej przystępne.
Racja.
- Jesteś najlepszy. - Dziękuję.
- Jak się masz? - Dobrze.
To dobrze.
Zrobiłem długą listę tego, co Cara może czuć
przez moje zachowanie.
Przeze mnie czuje się samotna, gdy tego nie chce.
Czuje się mniej ważna, niż powinna.
Stresuje się, bo nie może na mnie polegać.
Nie ranię jej, bo tego chcę.
Ja też cierpię.
Zawsze.
Najmniej to odczuwam, kiedy jestem w pracy.
Praca w sklepie to mój ibuprofen.
Bycie w sklepie jest jak gorąca kąpiel.
Doceniam, że mi to uświadomiłeś.
- Jasne. - Naprawdę.
Widzę, jak potencjalnie mogę to naprawić.
Jesteś cholernie wyjątkowym facetem.
Kochasz ludzi i zbudowałeś coś wspaniałego.
Cieszę się twoją przyszłością i krokami, które podejmiesz.
Można być człowiekiem sukcesu,
nie ignorując pozostałych sfer życia.
I tu następuje rozwój. Teraz może zacząć się zmieniać.
Naprawdę cię doceniam.
Co dziś robisz?
- Robię kolację. - Tak!
Umiesz zrobić pasta alla Norma.
- Prawda? - Prawda.
Ale musisz mieć coś małego na początek,
żeby przywitać ich w nowym domu.
Pomyślałem, że zrobimy bruschettę.
W trochę innej wersji, z truskawkami.
Mamy włoski chleb i bagietkę.
- Skropisz... - Oliwą.
Właśnie. Doskonale.
Teraz wrzucisz te kromki do tostera.
Mamy bazylię, parmezan z twojego sklepu, oczywiście,
i ząbek czosnku.
Trochę octu balsamicznego dla kwasowości.
Odrobina oliwy.
Wymieszaj to, proszę.
To banalne.
- To... - Nauczysz mnie też manier?
- Mamy tylko tydzień. - Nie wiem, czy...
Pewnie tego nie widać, ale naprawdę to doceniam.
- Staram się. - Przytulmy się.
Dziękuję.
- Dzieciaki! Jesteście gotowi? - Tak!
- Proszę pana! - Ja pierdzielę!
- Gdzie jest wybieg? - Może być tutaj!
Wyglądasz jak młody Brendan Fraser.
- Zerwę z niego koszulę. - Tak!
- Dajcie mu przejść. - Przepraszam.
O mój Boże.
- Spodnie podkreślają mu tyłek. - Chciałem to powiedzieć.
- Wybacz uprzedmiotowienie. - Nie wiedziałem, że masz tyłek.
- Przeprosiny przyjęte. - Dzięki.
W co się dziś ubierze?
- Przymierzysz coś innego? - To chcę zobaczyć.
Zrób to. Dziękuję.
- Jesteście gotowi na strój randkowy? - Zdecydowanie.
- Dobrze. - Dawaj!
- Ale szykowny. - Taki przystojny!
Jesteś taki uroczy!
Wybrałem brąz, żeby podkreślić jego piękny kolor włosów i oczu.
Niebieski idealnie pasuje do brązowego.
Świetnie dopasowane.
- Co pomyśli Cara? - Będzie zachwycona.
W porównaniu z tym, co nosiłem przez ostatnie dwa lata!
Na pewno.
Wygląda jak inny facet. Po pierwsze, znacznie więcej się uśmiecha.
Wygląda jak dżentelmen.
Wygląda niesamowicie. Me lędźwie płoną.
- Powiedz nam, co myślisz. - Chcę ci podziękować.
To mi się podoba.
Znalazłeś idealny strój dla mnie.
- Czuję się dobrze. - Cieszę się.
Fizycznie i mentalnie.
I dziękuję wam za wszystkie motywujące rozmowy
przeprowadzone w międzyczasie.
Poruszyliście pewne kwestie, które musiałem sobie uświadomić
i które mi uświadomiliście.
Spróbuję im zaradzić,
zaczynając dzisiaj, gdy zadbam o Carę.
Myślę, że wykazałeś się
ogromną wrażliwością, pokorą i miłością.
Jesteś dobrym człowiekiem. Zasłużyłeś na to wszystko.
Mam nadzieję, że poświęcisz trochę czasu, by uczcić to, jak daleko zaszedłeś,
uczcić to, jaki jesteś wspaniały.
Cara niedługo przyjdzie. Idziemy.
Koniecznie zaszalejcie w łóżku.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Nie ma za co.
Tak ci tylko powiem, że w garniturze też można twerkować.
Dawaj, tatusiu!
- Dawaj, tatusiu! - Johnny, przegapiłeś to!
NOWY DAN
BOHATER NIENAŻARTY
Kto tam?
To ja!
O mój Boże!
- O mój Boże! - Dan!
- Jaki jesteś przystojny. - O mój Boże!
Czuję się dziwnie.
Wyglądasz tak...
Wyglądasz elegancko.
- Nie wierzę! - Dan!
Piękny dom, piękny ty!
- Wiem. - Piękny garnitur!
Oprowadzę was.
Nie wierzę!
Wygląda obłędnie.
Jestem w szoku.
Nie!
O mój...
O mój Boże!
Patrzcie.
I te...
Wszystko wygląda cudnie!
- Wymiatasz. - Wymiatam?
Wymiatam.
- Wprowadzamy się. - Tutaj? U was jest bardzo fajnie.
Ale możemy tu czasem przychodzić, o ile będę wracał wcześniej z pracy.
Czekajcie, aż zobaczycie sypialnię.
O rety!
Wygląda elegancko.
Panie przodem.
O kurczę!
Dziękuję.
- Ale widok! O kurczę. - Ślicznie.
Mam nadzieję, że będziecie tu siedzieć,
pić wino i cieszyć się swoim towarzystwem.
O mój Boże.
Co chcecie?
Czosnek z obu stron...
- Tak mi kazali. - Ale dobre. Naprawdę pyszne. Dziękuję.
To wspaniałe.
- Zdrowie. - Dzięki.
- Nigdy nie gościłem tylu osób... - Jesteśmy dumne. To niesamowite.
Dziękuję, że mnie nominowałyście.
W końcu widzimy wszystko, co miałeś w sobie.
- Poznajemy tego Dana. - Tak...
Ale chcemy dać wam czas na rozmowę.
Chodź tu.
Kocham cię.
Dużo przytulania w ten weekend.
Nigdy tyle nie było.
- Jestem z ciebie dumna. - Dziękuję.
Jesteśmy sami!
Zjemy bakłażana.
- Zrobiłeś go dla mnie? - Tak.
Zdrowie.
- Zdrowie. Kocham cię. - Kocham cię.
Pyszne!
- Naprawdę dobre! - Tak.
- Jest bardzo miło. - Tak.
Jest świetnie, ale...
Szczerze mówiąc, myślę, że będę musiał dużo popracować nad sobą.
Uświadomili mi, jaki to ma wpływ na ciebie.
Przychodziłem późno.
Nie poświęcałem ci czasu.
Nie było mnie, gdy mnie potrzebowałaś. Nie chcę cię ranić.
- Wiem. - Wiem, że wiesz.
- Zawsze to wiedziałam. - Wiem.
Postaram się być lepszy.
Teraz umiesz zrobić makaron, a wcześniej robiłeś tylko rezerwacje.
- Nawet tego nie robiłem. - Nawet tego nie robiłeś!
Mam nadzieję, że pokazaliśmy Danowi,
że życie to nie tylko praca.
Żeby być szczęśliwym, trzeba znaleźć równowagę.
Za staranie się, by być lepszym.
Myślę, że jesteś niesamowity.
Stein’s Deli. Jak mogę pomóc?
Dzień dobry, ma pan może gorącą kiełbaskę?
Bo czuję ssanie.
Potrzebujesz kiełbaski?
Cześć, Dan!
- Jaka ładna koszula. - Ładnie wyglądasz.
Cześć.
Dlaczego was tu nie ma? Boicie się?
Zastanawiam się, dlaczego ty tam jesteś, bo jest po 17
i powinieneś spędzać czas z Carą.
Mamy randkę o 20,
ale doceniam twoją troskę.
Kochamy cię. Super, że ci się układa.
- Pa. - Miło cię widzieć.
- Dziękuję. - Dbaj o siebie.
Postaram się. Postaram się to dalej robić.
Jest taki słodki.
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
PARNA SZTUCZKA
Nie masz czasu prasować?
Wykorzystaj parę pod prysznicem.
Widzisz? Wygląda idealnie.
Pogadajmy o mnie?
Opowiedz nam o Danie Steinie.
Dlaczego nie mówiłem o sobie wcześniej?
Mam mówić o modzie?
Oglądałem wczoraj program o modzie.
Serio? Szukałeś inspiracji?
Nie.
Bielizna...
Nie musimy rozmawiać o bieliźnie.
Nie musimy? Dlaczego?
Porozmawiajmy o czymś, czym będziesz zainteresowany.
Do tej pory nie byłem zainteresowany?
Kawa od moich dostawców?
Jest pyszna.
Mogę wypić jedną, bo jak wypiję więcej,
cały dzień chodzę roztrzęsiony i ciągle chce mi się kupę.
Mam stanąć na krześle i to powiedzieć?
Po prostu...
Jakie było pytanie?
Napisy: Sylwia Szymańska